... شما خيلي توهين ميكنيد ... آخر اين حرفها چه ربط بمذهب دارد؟!.
علی (با تعجب) : اين حرفها ربط بمذهب ندارد؟!. اينكه گفته مي‌شود هر كس در روضه‌خواني گريه كند همه‌ی گناههاش بخشيده مي‌شود ، روز قيامت امامها شفاهت خواهند كرد ـ اينها ربط بمذهب ندارد؟!. پس اين حرفها از كجا پيدا شده؟!. اينها را بمردم كي ياد داده؟!.
جعفر (با تندي) : آخر اگر اين گريه كردن نباشد ، شفاعت ائمه نباشد ، گناههاي مردم چه جور بخشيده خواهد شد؟!.
احمد : بگذار جواب شما را من بدهم : اولاً اگر گناه بخشيدنيست خود خدا خواهد بخشيد. مگر خدا باندازه‌ی امامهاي شما رحم ندارد؟!. شما خدا را چه حساب كرده‌ايد؟!. شما خدا را چنگيزخان حساب كرده‌ايد ، صمدخان مراغه‌اي حساب كرده‌ايد كه مجبور شده‌ايد ميانجي پيدا كنيد؟!. ثانياً اين مجازاتها كه براي گناهها گذاشته‌اند براي آنست كه مردم بترسند و گناه نكنند ، انباردار نباشند ‌، گرانفروش نباشند ، كلاهبردار نباشند ... نه اينكه هزار كار زشت كنند و آنوقت در جستجوي «گناه پاك‌كن» باشند.
بعد از همه‌ی اينها ، شما اين ايراد را بخدا بگيريد. شما عقيده داريد كه قرآن كتاب خداست. من ديشب براي شما آيه از قرآن خواندم كه خدا ميگويد روز قيامت از كسي شفاعت پذيرفته نخواهد شد ، بكسي شفاعت سود نخواهد داشت. شما بخدا ايراد بگيريد كه چرا اين قرار را گذاشته؟!. چرا شفاعت را نخواهد پذيرفت؟!.
شما برويد اين آيه را از قرآن بملاهاي خود بخوانيد و بگوييد : «اين آيه چيست و آن افسانه‌هاي دور و درازی كه شما درباره‌ی شفاعت نقل ميكنيد چيست؟!. كدام يكي راستست و كدام يكي دروغ؟!.». بپرسيد ببينيد چه جواب ميدهند. اگر آنها توانستند باين جواب بدهند ما از ايرادهاي ديگر خود چشم خواهيم پوشيد.
جعفر (با خشم) : اينها توهين بمذهب ماست. من نميخواهم اينها را بشنوم ، اينها كفریاتست.
علی (با خشم) : اگر نميخواهي بشنوي برو اتاق ديگر. اتاق بسيارست.
جعفر و باقر (با آواز بلند) : شما برويد باتاق ديگر ، ما چرا برويم لامذهبها؟!.
🔸🔸🔸
اين را با خشم ميگويند و پيداست كه سر دعوا دارند. علی ميخواهد جواب بدهد احمد نميگذارد و ميگويد : «بسيار خب ، ما ميرويم باتاق ديگر». اين را گفته برميخيزد. علی هم با او برميخيزد ميروند باتاق ديگر ، باهم مي‌نشينند و بدرد دل مي‌پردازند :

احمد : آنها مقصودشان اين بود دعوا راه اندازند كه حاجی صاحب منزل و ديگران بشنوند و بيايند. اين عادت ايشانست. از جواب كه عاجز ماندند به شلتاق مي‌پردازند.
علی : شنيده‌ام در تبريز در زمانهاي پيش در محله‌ها الواط و اشرار زياد بوده‌اند و كارهاي عجيبي داشته‌اند. يكي از كارهاي ايشان اين بوده كه خروس يا قوچ تربيت ميكرده‌اند و باهم بجنگ مي‌انداخته‌اند. در يك ميداني جمعیت زياد از اينطرف و از آنطرف جمع مي‌شده‌اند ، خروسها را رها مي‌كرده‌اند. حيوانهاي نافهم بجان يكديگر افتاده پياپي نُك بسر همديگر مي‌زده‌اند. پس از زماني كه يكي بيتاب مي‌شده و مي‌گريخته آنطرف فريادهاي شادي مي‌كشيده‌اند كه انگار قلعه‌ی پورت‌آرتور را فتح كرده‌اند. اينطرف چون شرمنده ميگرديده صاحب خروس خودش آماده‌ی‌ جنگ شده داد مي‌زده : «خروسوم قاچوپ ، ازوم كه قاچمامشم» (خروسم گريخته خودم كه نگريخته‌ام). با اين حرفها مغلطه برپا ميكرده‌اند كه چه بسا ده بيست تن زخمي مي‌شده‌اند.
حالا حكايت اين آقايانست. اينها ميگويند : «خروسم گريخته خودم كه نگريخته‌ام». چون در برابر دليل درمانده‌اند بناي عربده ميگزارند. از همه شيرينتر آن فحش «لامذهب» است كه ميدهند. آدم شرم نكند و مثل اينها باشد.
احمد : ملاهاشان نيز همين كار را ميكنند. آنها نيز چون در برابر نوشته‌هاي آقاي كسروي درمانده‌اند عربده‌بازي ميكنند ، سخنان بي‌ادبانه مي‌نويسند ، براي تحريك مردم عوام در بالاي منبر هايهوي راه مي‌اندازند. از همه بدتر آن دروغهاييست كه انتشار ميدهند. دیشب ديدي روضه‌خوان ميگفت : «اينها قرآن مي‌سوزانند ...». دلم ميخواست برخيزم و گريبانش را گيرم و بگويم : «اي دروغگوي بيشرم! كجا ما قرآن سوزانيده‌ايم؟!.».
علی : راستي من خواستم از شما درباره‌ی اين قرآن سوزانيدن تحقيق كنم. اين خيلي شايع شده. در بازار در همه جا شهرت داده‌اند كه آقاي كسروي و همراهان او قرآن را آتش ميزنند.
احمد : مردان بيشرم چون در برابر دليل عاجز مانده‌اند این دروغها را ساخته انتشار ميدهند كه بلكه مردم را تحريك كنند. تا بحال با اين تهمت بيشرمانه در چند جا غائله براي ما برانگيخته‌اند. آن احترامي كه آقاي كسروي و همراهان او بقرآن مي‌گزارند اينها ده‌يك آن را نميگزارند. اينها رفتارشان با قرآن همانست كه فهميديد. هرچه قرآن گفته اينها ضد آن را ميگويند. تمام احكام قرآن را نسخ كرده‌اند.
علی : اين دروغ از كجا پيدا شده؟.. شما هيچ كتاب مي‌سوزانيد؟..

احمد : چرا ما سالي يك بار جشن گرفته كتاب مي‌سوزانيم. ولي كدام كتابها؟.. آن كتابها كه بضد قرآنست ، آن كتابها كه مردم را بگناه تشويق كرده ميگويد : هر كس بزيارت برود گناههايش بخشيده مي‌شود. اين قبيل كتابها را كه مايه‌ی گمراهي مردم است ما گرفته مي‌سوزانيم. ولي اين كجا و قرآن سوزانيدن كجا؟.. ديشب ميخواستم به روضه‌خوان بگويم : «دهانت بشكند! قرآن در نزد ما محترم است ، قرآن در نزد ما عزيز است».
🔸🔸🔸
در اين هنگام حاجي صاحب خانه مي‌آيد و اينها نيز به پيش او ميروند و پس از قدري صحبت ، «خداحافظ» گفته بيرون مي‌آيند. در ميان راه علی خواستار مي‌شود كه باز با احمد ملاقات كنند و باهم بنشينند و در آن باره گفتگو كنند. میگويد : «من مثل اينست كه خواب بودم و بيدار شده‌ام. بايد شما بمن راهنماييها كنيد». احمد ميگويد : «بهتر از همه آنست كه شما كتابهاي آقاي کسروي را بخوانيد و مطالعه كنيد. آنگاه اگر اشكالي داشتيد باهم مي‌نشينيم و گفتگو ميكنيم» و او را بخانه‌ی خود برده بعضي كتابها را از «شيعيگري» و «در پيرامون خرد» و «در پيرامون روان» و مانند اینها به او ميدهد.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش دوازدهم)

مغولان اين رفتار زشت را داشتند كه چون بايران آمدند همين رفتار بسيار زشت را در اينجا نيز بهنگام مرگ يكي از پادشاهانشان (گويا هلاكو باشد) بكار بستند و زنان و مردان بيگناهي را در دخمه‌ی او جا داده زنده بگور گردانيدند.
هنگامي كه كلمبوس آمريكا را كشف كرد اين عادت درميان برخي از بوميان آنجا رواج داشت. هواناقاپاق پادشاه نيمه‌وحشي پرو كه مرده بود بيش از هزار تن را كشته با او زير خاك سپرده بودند.
همچنان هشتاد سال پيش از اين كه اروپاييها تازه بآفريقا چيره مي‌شدند اين عادت را درميان برخي از قبايل وحشي آنجا با شكل بسيار فجيعي در جريان يافتند.
پيداست كه اينها جز نتيجه‌ی ناداني و گمراهي نيست. زيرا بيگفتگوست كه كسي كه زندگانيش در اينجهان پايان يافته مي‌ميرد تن او لاشه مي‌گردد كه چه در زير خاك باشد و چه در روي خاك عفونت پيدا كرده از هم پاشيده مي‌شود. آنچه زنده تواند ماند روان اوست و هر كاري كه ـ از پاداش يا كيفر ـ تواند بود روان را تواند بود. روان هم در اينجهان مادّي نيست. از خوردنيها و پوشيدنيهاي اينجهان مادّي بيكبار دور است. دينها كه از روان گفتگو كرده‌اند از خوشيهاي او در جهان ديگر گفتگو كرده‌اند.
به هر حال زنده گرديدن تن در زير خاك و متنعّم شدن آن با لذتهاي مادّي جز پندار بسيار بيخردانه‌ نبوده است و نتواند بود و تشريفات براي تن بي‌روان يا لاشه جز از نافهمي و كوردروني سر نتواند زد.
چيزيست بسيار آشكار : كسي كه مرده تن او لاشه گرديده ، و چنانكه گفتيم جز بدرد گنديدن و از هم دررفتن و فروريختن نخواهد خورد.
اينست دينها دستور داده‌اند كه آن را در زير خاك نهان گردانند كه هم در بيرون نباشد و آبرويش محفوظ ماند و هم مردم از بوي بد او آزار نبينند و بيماريها پديد نيايد.
دفن مرده يا بزير خاك سپردن آن معنايش اينست. معنايش او را ببهشت يا بدوزخ فرستادن نيست. اگر بجاي آن بسوزانند سوزانيده‌اند. از ديده‌ی دين باكي نيست.
اكنون سخن در آنست كه ايرانيان در همين زمينه ، گمراهيهاي بيخردانه‌ی بت‌پرستان باستان را نگه داشته‌اند و چنين مي‌پندارند كه مردگان در زيرخاك جهاني دارند ، بهشت و دوزخ در آنجاست ، كيفر يا پاداش كه خواهد بود به همان تنهاست ، و از بس در اين ناداني و گمراهي خود پافشارند دستور دين اسلام را درباره‌ی دفن مردگان از معناي خود بيرون برده با اين گمراهي سفيهانه‌ی خود انطباق داده‌اند.
البته ايشان اين را نخواهند پذيرفت و اين گفته‌ی ما را تهمتي درباره‌ی خودشان خواهند پنداشت. ولي رفتارشان حقيقت را نيك نشان ميدهد و شما خواهيد توانست از سنجش كارهاي آنان به ته مغزشان پي بريد.
يكي از باورهاي ايرانيان درباره‌ی مردگان اينست كه چون يكي را بخاك سپردند دو تن فرشته يكي منكر ديگري نكير ، با گرزهاي آتشين در دستهايشان ، بالاي سر او حاضر خواهند شد و براي آنكه اندازه‌ی ايمانش را بفهمند پرسشهايي از او خواهند كرد ، يكايك اركان دين را خواهند پرسيد ، گرزهاي آتشين را در برابر چشمش به تكان آورده خواهند پرسيد : «من ربك؟ من نبيك؟ من ائمتك؟.. هل الجنة حق؟.. هل النار حق؟.. هل الصراط حق؟.. هل الميزان حق؟..» خدايت كيست؟.. پيغمبرت كيست؟.. امامانت كيست؟.. آيا بهشت راست است؟.. آيا دوزخ راست است؟.. آيا پل صراط راست است؟.. آيا ترازو راستست؟..
واي بحال كسي كه ايمانش ضعيف است كه از ترس زبانش بند آمده نخواهد دانست چه بگويد و گرزهاي آتشين پياپي بسرش فرود خواهد آمد.
براي كمك باينگونه مردگان ضعيف‌ايمانست كه علما موضوع تلقين را ايجاد كرده‌اند. كسي كه مرده او را تنها نمي‌گزارند و يك ملا يا شيخ بالا سرش ايستاده باو ياد ميدهد :
«يا عبدالله اذا جائك الملكان المقربان و سئلاك من ربك لاتخف و لاتحزن و قل الله ربي و محمد نبيي ..»
اين رفتاريست كه با هر مرده‌اي مي‌كنند و اين درخورِ چند ايراد است :
١) مگر دين تنها گفتن بزبان است كه هر كسي همانكه توانست با زبان پاسخ دهد ديندار شناخته گردد؟!. دين مگر اسم شب است؟!. دين مگر جواز دم دروازه است؟!.
٢) دين مگر تنها براي آنجهان است كه دم دروازه يادش دهند و روانه‌اش گردانند؟!. چرا نمي‌خواهند تا در اينجهانست ديندارش گردانند؟!.. اينان دين را به چه معني مي‌شناسند كه چنين رفتاري مي‌كنند؟!..
٣) تلقين يا دين ياد دادن چرا بعربي؟!.. مگر زبان رسمي آنجهان عربي است؟!.. مگر ترك و كرد و لر و مازندراني و لاري همانكه مردند عرب مي‌گردند و عربي مي‌فهمند؟!..
٤) مگر پاداش و كيفر با تن است كه پرسشها از او مي‌شود؟!.. چرا اين پرسشها را از روان نمي‌كنند؟!.

✴️ بت‌پرستی و قربانی کردن آدمیان بپای خدایان

چنانکه در گفتار «بمناسبت عید قربان» از بت‌پرستی و قربانی کردن سخن رفته ، در برخی توده‌ها نافهمی به آن پایه بوده که آدمیان را نیز بپای خدایان قربانی میکرده‌اند. ما از تاریخ میدانیم که قربانی کردن فرزند بپای بتها درمیان عربها نیز بوده. این از زنده‌بگور کردن دختران جداست.
در ویدئویی به نشانی زیر از ده توده (بعنوان نمونه) نام می‌برد که گروهی از باستانشناسان بر این باورند که آدمیان را برای خدایانشان قربانی میکرده‌اند.
https://www.youtube.com/watch?v=RzYzvvIqPPc
در زیر کوتاهشده‌ی شرح ویدئو را می‌آوریم. آن توده‌ها اینهایند :

✴️ کارتاژها (توده‌ی تونس امروزی) این توده با همه‌ی توانگری و نیرومندی کودکان خود را بپای خدایان قربانی میکرده‌اند ـ بویژه خاندانهای دارا برای آنکه توانگریشان را از دست ندهند. دوره‌ی این رسم وحشیانه میان 800 تا 146 پیش از میلاد برآورد شده است.
✴️ یهودیان باستان. جز از قربانیهای دیگر گویا کودکانشان را برای خدای مولوخ (molox) نام آتش زدندی. (برخی پژوهندگان باور ندارند که آدمی را نیز قربانی می‌کرده‌اند).
✴️ ایتراسکینها (مردم ایتالیای غربی کنونی). چنانکه بتازگی از بازمانده‌های قربانیان یافت شده در نشیمنگاههای این توده به باستانشناسان آشکار گردیده ، این مردمان گویا بیشتر کودکان ، بزرگسالان ، بیگانگان ، فرودستان و بیماران را برای خدایانشان نابود کردندی.
✴️ چینیان. درمیان چینیان باستان رسم قربانی کردن آدمی بسیار رواج داشته. نوشته‌هایی هم در اینباره از ایشان بدست آمده است. آنان از هر گونه آدم ، زن و مرد و کودک ، کسانی را بروشهای بیرحمانه‌ای نابود می‌گردانیده اند. چیزی که هست به آخشیج (ضد) مردان و کودکان که تنشان را تکه تکه کردندی ، تن دختران جوان را پس از قربانی کردن دست نخورده بخاک سپاردندی.
✴️ کلتها یا سِلتها (باشندگان اروپای میانی). این مردمان به شیوه‌های بسیار دردناک و خشنی با شمشیر و دیگر جنگ افزارها قربانیانشان را بنام کیش کشتندی.
✴️ مردم هاوایی باستان. آنها آدمها را به پای خدای جنگ و دفاع و فیروزی ، قربانی میکردند تا خشنودی او را بجویند. اسیران جنگی از قبیله‌های دیگر را به سنگها بسته چندان میزدند تا جان بسپارند و سپس به کاهن‌شان (سر قبیله) ارمغان میکردند تا او پخته یا خام بخورد.
✴️ مردم میانرودان باستان. کسان خاندان پادشاهی یا بزرگان که می‌مردند ، افزارها ، جنگ افزارها و رختهاشان را همراه با پرستارانشان بخاک می‌سپاردند (تا در زندگانی پس از مرگ بکارشان آید). تا دیر زمانی باستانشناسان گمان میکردند که پرستاران را با زهر میکشتند ولی نشانه‌هایی که سپس بدست آمد دانسته گردید که گاه ایشان را با شیوه‌ها‌ی وحشیانه و زدن بسرشان می‌کشته‌اند.
✴️ آزتکها. ایشان باور داشتند خدای خورشید برای آرامش نیازمند خون آدمی است که دارای نیروی مقدس زندگانی می‌باشد.
✴️ مصریان باستان. برخی باستانشناسان بر این باورند که مصریان باستان هنگامی که یکی از فرعونهاشان می‌مرد ، همچون مردم میانرودان ، پرستاران او را با افزارهایش برای زندگانی پس از مرگ بخاک می‌سپاردند تا در آن زندگانی نیز به پادشاه پرستش(خدمت) کنند.
✴️ اینکاها. در سرزمینی میزیستندی که پر از پتیاره‌های (بلا) طبیعی چون آتشفشان و زمین‌لرزه و سیل بوده. ایشان چنین می‌پنداشتند که اینها بخواست خدایان پدید می‌آید و اینست اگر آدمها (بیشتر زندانیان) را بپای خدایان قربانی کنند توانند این پتیاره‌ها را از خود دور گردانند. همچنین برخی بچگان تندرست خود را تنها برای قربانی شدن می‌پروردند!

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش یکم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی یکم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
پيشامدهاي پايتخت ـ يك كار سنگدلانه و بيباكانه از آلوارادو ـ بازگشت كُرتيز بپايتخت ـ پيشرفت جنگ ـ سختي كار ـ مرگ مونتيزوما ـ بيرون آمدن از پايتخت ـ جنگ سخت سر راه
***
اين فيروزي براي كُرتيز گرانبها بود. زيرا گذشته از آنكه دشمني را از سر خود باز كرد بشماره‌ي سوارگان و پيادگان و همچنان بمقدار توپها و تفنگهاي خود افزوده از بيمهايي كه از رهگذر كمي نيرو داشت بسيار كاست. از اينرو از پيشامد بسيار شادمان بود. ليكن چند روز نگذشت كه از پايتخت آگاهيهاي اندوه‌آور رسيد ، در اين زمينه كه مردم در آن شهر بپا برخاسته كشتيهايي را كه بروي درياچه بود شكسته‌اند ، با آلوارادو جنگ كرده بانبارهاي خواربار آتش زده‌اند ، اكنون هم آلوارادو با نيروي كم خود در محاصره است.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش سیزدهم)

مي‌گويند : در آنهنگام روان هم بتن بازمي‌گردد.
مي‌گويم : اگر باز خواستي گشت چرا بيرون رفته بود؟!.. آنگاه دليل اين چيست؟!. شما اين را از كجا مي‌گوييد؟!..
اينها ايرادهاي بزرگي است و در اينجا مقصود ايراد آخري است. اين بهترين دليليست كه عقيده‌ی اين مردم درباره‌ی آخرت چيست و چنانكه گفتيم همچون بت‌پرستان كهن آخرت يا آنجهان را در گور يا زير زمين مي‌شناسند. فرشته‌هاي خدا را بآنجا مي‌كشانند ، عذاب نيز در آنجاست. كسي كه ايمانش درست است گور براي او بهشتي خواهد گرديد و در آنجا بخوشي خواهد پرداخت. كسي كه كافر است يا ايمانش نادرست است گور پر از آتش گرديده هميشه او را خواهد سوزانيد. اين باور همه‌ی ايشانست و انكار هم نتوانند كرد.
يك رفتار زشت ايشان در اين زمينه بردن استخوانهاي مردگان از اينجا بآنجاست. استخوانها را بار مي‌كنند و كاروان راه مي‌اندازند. اسلام شكافتن گور (يا نبش قبر) را نهي كرده تا آبروي مرده نريزد و بزندگان آزاري نرسد. اينان براي آنكه نادانيهاي بت‌پرستانه‌ی خود را بكار بندند دستور صريح اسلام را ناديده انگاشته‌اند. علماشان تجويز كرده‌اند (بلكه مستحب قريب بوجوب شمرده‌اند) كه گورها را بشكافند و استخوانها را با صد رسوايي و مردم‌آزاري از شهري بشهري كشند. چرا؟.. اين كار را چرا مي‌كنند؟.
براي آنكه تن مرده از فشار گور ايمن باشد ، نكير و منكر بسرش نتوانند آمد. براي آنكه روز رستاخيز همانكه صور دميده شد زودتر از ديگران به بهشت رود. درهاي بهشت ، يكي از شهر قم ، ديگري از نجف ، ديگري از كربلاست. بهشت در زير زمين است و درهايش نيز از اينجاهاست.
ب ـ من ميخواستم بگويم اينها عقيده‌ی عوامست و بشما پاسخ دهم. تلقين جلوم را گرفت. تلقين را علما در كتابهاشان نوشته‌اند. نقل جنازه هم عادت عمومي است. من نمي‌دانم علما باين مطالب شما چه پاسخ ميدهند؟!. اينها كه تمامش راستست.
د ـ اين عادتي شده كه ما چون موضوعي را عنوان كرده ايراد مي‌گيريم پاسخ داده مي‌گويند : «اين عقيده‌ی عوامست». اين پاسخ از ريشه غلطست. اين معنايش آنست كه عوام هر عقيده‌اي داشت داشته است و بآنان ايراد نبايد گرفت. بسيار نيك اين عقيده‌ی عوام است. ما نيز از عوام گفتگو ميكنيم ، بعقيده‌ی آنهاست كه ايراد مي‌گيريم. درباره‌ی آنهاست كه مي‌گوييم گمراهند ، نافهمند ، معني زندگي را نمي‌دانند ، بايد براهشان آورد ، حقايق زندگاني را يادشان داد.
اگر مقصودشان آنست كه اينها در اساس مذهب نيست باز جاي ايراد است. زيرا مذهب يك مردم همانست كه دارند و بآن كار مي‌بندند. دين يا مذهب رخت نيست كه دو دست باشد : يكي را در بقچه نگه دارند و ديگري را بتن كنند. مذهب ايرانيها همين پندارها و باورهاست كه توده‌ی انبوه يا بگفته‌ی شما عوام در مغزهاي خود جا داده‌اند و بآنها دلبستگي دارند و رفتارشان از روي آنهاست.
بارها ديده‌ام كساني مي‌آيند و چنين ميگويند : فلان ايراد را كه شما گرفته‌ايد راست نيست. كتاب ما قرآنست آيا در قرآن چنان اعمالي هست؟. مي‌گويم : اين سخن شما ماننده‌ی آنست كه ما چون براهزني و تاراجگري شاهسون يا كُرد ايراد بگيريم بگويند : «اينها در قانون اساسي نيست. كتاب كشور ما قانون اساسيست. آيا در آن اجازه‌ی دزدي يا راهزني داده شده است؟!..»
جاي حيرتست كه رسوايي باين بزرگي را راه انداخته‌اند : گورها را مي‌كَنند و استخوانهاي مرده را بيرون مي‌آورند و بار اسب يا استر كرده يا در اتومبيل گزارده صدها فرسنگ راه مي‌برند و از مرز گذرانيده بكشورهاي بيگانه مي‌رسانند و بيست ميليون توده را سرافكنده‌ی جهان ميگردانند و چون پرسيده مي‌شود عذر بدتر از گناه آورده مي‌گويند : «آخر خواستيم از فشار قبر و سئوال نكير و منكر در امان باشد». چنين كار زشت و ناداني پستي را صدها سالست كرده‌اند و مي‌كنند و چون ما ايراد مي‌گيريم و پاسخي نمي‌توانند داد چنين مي‌گويند : «اينها كه در قرآن نيست». تو گويي ما بقرآن ايراد گرفته بوديم.
يكي نمي‌گويد : «اگر در قرآن نيست پس چرا مي‌كنيد؟!.» نمي‌گويد : «در قرآن نيست. ولي در احاديث شما هست ، در كتابهاي فقهي‌تان هست ، در كشف‌الغطاء شيخ جعفر كبيرتان هست كه ميگويد : «اگر اجماع مانع نبود من آن را واجب مي‌گردانيدم.»

حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟..

هر سه بخش در یکجا

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش دوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

🗂 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟

💎 هر سه بخش

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی دوم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
كُرتيز خود فرمان مي‌داد و همه‌ي حيله‌هاي جنگي را كه تا آنزمان در اروپا شناخته شده بود بكار مي‌برد. تواناييهاي اروپاييان و توپها و افزارهاي آنان كارهاي خود را مي‌كرد. ولي بوميان ايستادگي بيش از اندازه گمان مي‌نمودند. گذشته از مردم شهر كه همه بجنگ مي‌پرداختند دسته‌هاي انبوهي از بيرون به ياري آنها آمده بودند. دسته بدسته بجنگ مي‌پرداختند. يك دسته كه فرسوده مي‌گرديدند دسته‌ي ديگر بجاي آنها مي‌آمدند. در كوچه‌هاي باريك از پشت‌بامها همچون تگرگ سنگ مي‌بارانيدند. همه‌ي پلها را شكسته راهها را بروي اروپاييها بسته بودند. كاهنان به هر سو دويده با گفتارهاي انگيزنده‌ي خود بايستادگي آنها مي‌افزودند.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش چهاردهم)

شما مي‌گوييد : «من نمي‌دانم علما باين مطالب چه پاسخ ميدهند.» مي‌گويم : پاسخي ندارند كه بدهند ، چون پاسخي ندارند براي شورانيدن مردم هايهوي راه مي‌اندازند كه اين دعوي پيغمبري كرده ، تهمت مي‌بندند كه اينها قرآن مي‌سوزانند. گاهي يكي برخاسته چند جمله‌ی پوچي را بهم مي‌بافد و هياهو برپا مي‌گرداند كه پاسخش را دادم ، او را شكستم ، خدا را شكر كه اين فيروزي نصيب شيراز گرديد1. براي چند سخني كه راه بهيچ جا نتواند برد اينهمه ارزش قائل مي‌شوند.
اگر ميخواهيد بدانيد چه پاسخي ميدهند شما دو تن بنزدشان رويد و همين داستان تلقين را بپرسيد ببينيد چه خواهيد شنيد.
بپرسيد : داستان منكر و نكير چيست؟!. مگر خدا از دينداري و بيديني مردم آگاه نيست تا دو تن بازپرس فرستد؟!.
بپرسيد : مگر دين با زبانست كه يكي همانكه بپرسشها پاسخ داد ديندار شناخته گردد؟! بپرسيد : مگر كرد و لر و مازندراني و لاري همانكه مردند عرب گردند؟!. بگوييد : كسي اگر در زندگي دين داشته و باورهايي با خود بآنجهان برده ديگر چه نيازي باين يادآوري يا تلقين شماست؟!. اگر دين نداشته و باورهايي با خود نبرده چه سودي از اين يادآوري يا تلقين شماست؟!. اينها را بپرسيد تا بدانيد چه رفتاري ميكنند.2
اينهمه هايهوي و بدرفتاري از آنجاست كه بگفته‌هاي ما پاسخ ندارند. چون پاسخ ندارند و از آنسو نمي‌خواهند بپذيرند و دست از سودهاي ناروا بردارند ناچار شده با صد زشتي هوچيگري راه مي‌اندازند. ببينيد تا چه اندازه زشتست كه درميان مردم نافهم تهران و تبريز و قزوين انتشار دهند كه اينان قرآن مي‌سوزانند ، عطار و بقال و يخ‌فروش و دلاك گرمابه را بشورانند. آن شنيده‌ايد كه معاويه در صفين چون در كار خود درماند دست بدامن قرآن زد و براي پيشرفت آرزوهاي بسيار شوم خود قرآن را بجلو امام علي‌بن‌ابيطالب كشيد. اينها از معاويه بيشرمترند. براي آنكه دكانهاي مفتخواري را نبندند احترام قرآن را منظور نداشته چنين دروغي را انتشار مي‌دهند. اينها همه از درماندگي و ناچاريست.
اين بتازگي رخ داده كه يكي رفته و از يك ملاي بزرگي پرسيده : «اين جنازه بردن به قم و نجف براي چيست؟!.» آقا حديث خوانده كه يكي از درهاي بهشت از قم و ديگري از نجف است. گفته : «آقا مگر بهشت در زير زمين است كه درش از قم يا از نجف باشد؟!. آنگاه مگر ديگران كه در قم يا در نجف بزير خاك نروند به بهشت نخواهند رفت؟!. پس از همه‌ی اينها مگر در دستگاه خدا حساب نيست و نيكوكاري و بدكاري منشاء اثري نيست كه هر كه بدر بهشت نزديكتر بوده زودتر جنبد خود را به بهشت اندازد و ديگران بمانند؟!. آقا از اين سخنان برآشفته و چون درمانده بوده با پرخاش چنين گفته : «اينها سخنهاي كسرويست شما از كجا ياد گرفتيد؟!.» اين بود پاسخ آن عالم بزرگ!.
اينهمه سخنها از آنجا برخاست كه گفتم خداشناسي آن نيست كه خدايي تصور كنند و هرچه خواستند باو نسبت دهند. اينگونه خداشناسي با بت‌پرستي يكيست ، بلكه همان بت‌پرستيست. خداشناسي هنگامي درستست كه خداي راستين را شناسند و هر كاري بيهوده يا ناسزايي را باو نسبت ندهند. اينست ما بخداشناسي اين مردم ارج نمي‌توانيم گزاشت. بلكه جز بت‌پرستشان نمي‌توانيم شناخت.
آنان گردن ميفرازند و بخود مي‌بالند كه خداپرستند ، ولي در پستي انديشه از بت‌پرستان كمترند. «خانمها ديديد روهاتان باز كرديد خدا بغضب آمد و بلا فرستاد». اينست نمونه‌اي از خداشناسي آنان.
درباره‌ی آخرت نيز همانست. يك آخرت پنداشتن و هزارها افسانه بآن بستن جز گمراهي و ناداني نيست. چند روز پيش در كتابي ميخواندم كه پل صراط هزارساله راه است. ببينيد چه رسوايي‌ايست. كسي كه چهل سال و پنجاه سال در اينجهان زيسته براي پس دادن حساب آن بايد از روي پلي بگذرد كه باريكتر از موست ، برنده‌تر از تيغ است ، هزار سال هم راه است. افسوس! افسوس!

پابرگی 1 : اشاره به ملایی شیرازیست که به پندار خود به کتاب «شیعیگری» (داوری) پاسخ داده است. ـ و
پابرگی 2 : شيعيان دستگاهي از امامان و امامزادگان ساخته و پرداخته مي‌دارند كه آنان را گرامي‌داشتگان خدا شناخته و در حساب پاداش و كيفر چنين وامي‌نمايند كه ايشان در دستگاه خدا براي پيروانشان «پارتي‌بازي» توانند كرد. دليل اين گفته پاك شدن گناهان با گريستن بر امام حسين و ديگر پندارهاييست كه در كتاب «داوري» گوشه‌هايي از آن شرح داده شده. از سوي ديگر اينها خدا را آگاه از دلها نمي‌شناسند ، آگاه از آنچه مي‌گذرد نمي‌دانند و اينست مي‌پندارند ميتوان هر گناهي كرد و سپس با ظاهرسازيهايي او را فريفت. همين داستان تلقين ، استخوانهاي مردگان بكربلا بردن ، با دلهاي پر از گناه بزيارت گنبدها رفتن و انتظار شفاعت از ايشان در روز قيامت داشتن ، همه نشان ميدهد كه ايشان به چگونه خدايي باور دارند. ـ و

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش پایانی

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :

يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.

امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.

آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :

«پيغمبر گفته با دوست‌داری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.

اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».

بر سر خاکهای امام‌ علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».

اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.

گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.

... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.

شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.

شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت

بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی ‌او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...

(کتاب داوری)