ببینید چگونه ریشه‌ی دین و آدمیگری را سوزانیده و هنوز دست از این سیاهکاری برنمی‌دارند.

یکی از جرمها در دادگاههای هر کشوری تشویق به گناه است.

از این جرم سنگینتر؟! از این سیاهکاری و نامردمی پست‌تر؟!

👇

«داستانی که هزاروسیصد سال پیش رخ داده به آن پرداختن و به گریه و سوگواری برخاستن از خرد رو گردانیدن و آن را لگدمال ساختنست».

«داستانی که هزاروسیصد سال پیش رخ داده به آن پرداختن و به گریه و سوگواری برخاستن از خرد رو گردانیدن و آن را لگدمال ساختنست».

ببینید از یک جنگ دو ساعته چه ها ساخته صد میلیون مردم را صدها سالست «سرگرم» بیهوده‌کاری بلکه زیانکاریها ساخته‌اند. آیا این «خیانت» نیست؟!

پستی تا چه اندازه باشد که آدمی خود را بپای جانوران برد.

خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

چهارم : شيعيان با آن باورهايی که درباره‌ی امامانشان ميداشته‌اند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيده‌اند. زيرا در نزد آنان امام برگزيده‌ی خدا ميبوده ، همه‌ی دانشها را ميدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...

بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپيدادانی آنان می‌آورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنی‌ها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.

شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همه‌ی آنها را ميدانسته‌اند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جمله‌هايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.

در همان حديثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمين‌لرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پيره‌زنانه است :

«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».

«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».

«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]

آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش سوم
✴️ گفتار دوم
(تکه‌ی یکم)
آنچه از تاريخچه‌ي خانواده اينگاها دانسته شده
نژاد اينگاها ـ افسانه‌اي كه در آنباره بود ـ آنگالمان گوگوپاك و مامااوگلو ـ هوانا كاپاك ـ اتهوالبا ـ هواسكار ـ جنگهاي دو برادر و نتيجه‌ي آنها.
  
چنانكه گفته‌ايم در آمريكا دو كشور بزرگ داراي تمدن بودند كه يكي مكزيك در نيمه‌ي شمالي و ديگري پرو در نيمه‌ي جنوبي بود. از مكزيك سخن رانده‌ايم و در اين بخش از پرو سخن رانده اندازه‌ي تمدن مردم اينجا را كه بيشتر از تمدن مكزيكيان بوده نشان خواهيم داد. نخست بايد داستان پيزارو و كارهاي او را بنويسيم. ولي چون بهنگامي كه پيزارو به پرو رسيد در آن كشور درميان خانواده‌ي پادشاهي آنجا دويي پيدا شده و درميانه جنگهايي مي‌رفت و اينها بداستان پيزارو همبستگي دارد ناچاريم در اينجا پيش از سخنان ديگر تاريخچه‌ي خانواده‌ی اينگاها را كه پادشاهان پرو بودند بازنماييم و آنچه در اينباره دانسته شده بكوتاهي بنويسيم.

📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش نهم)

يك داستان ديگر بگويم : در همان سالها روزي در تبريز در خانه نشسته بودم و باز كتابي در هيئت اروپايي با زبان عربي در دستم بود. يك بار دو تن ملا از در كوچه درآمدند. يكي آقا شيخ حسين استاد فقه و اصول من و ديگري حسن‌آقا خاله‌اُغلي از پيشنمازان بنام تبريز بود. من كتاب را همانطور كه باز بود روي تاقچه گزارده به پيشواز آنها شتافتم و بجلوشان افتاده باتاق آوردم. چون كتاب را ديدند گفتند : «چه ميخوانديد؟.. اين كتاب در چيست؟». گفتم : اين در علم هيئت است. گفتند : «هيئت فرنگي؟». گفتم : آري هيئت فرنگي. آقا شيخ حسين كمي ديده‌اش باز بود و سخني نگفت ، ولي خاله‌اُغلي موضوع را دنبال کرده گفت : «آخر اين فرنگيها ، اين لامذهبها چه مي‌گويند؟..». گفتم : در علم هيئت يا در اين كتاب چيزي درباره‌ی مذهب نيست. گفت : «در همينجا كه باز است چه ميگويد؟». گفتم : اينجا از ستاره‌ی مشتري گفتگو ميكند. مي‌گويد : آن چهار ماه دارد كه هر يكي برنگ ديگريست. موضوع را برايش شرح دادم. گفت : «اينها دليلش چيست؟..» گفتم : اينها دليلش ديدنست. با تلسكوپ ماههاي چهارگانه‌ی مشتري را مي‌بينند و بديگران هم نشان ميدهند. گفت : «په! من مي‌گويم شما در درون آن تلسكوپ تقلب كرده‌ايد ..» من ديگر سخني نگفتم. آقا شيخ حسين هم مطلب ديگري بميان آورده موضوع را تغيير داد.
اينها را براي مثل گفتم. در همه چيز چنينست. فرقست ميان آن كه كسي در جستجوي حقايق باشد با آن كه بخواهد در روي نادانيهاي خود پافشاري نشان دهد. فرقست ميانه‌ی آن كه كسي دلش بحال بدبختي اين توده‌ی گمراه بسوزد با آن كه جز درپي خودفروشي1 و سودجويي و دكانداري نباشد. اين كساني كه امروز با ما دشمني نشان ميدهند و كارشكني مي‌نمايند خودفروشان و سودجويانند كه ما از هر راه كه مي‌آمديم چون با سود آنها سازگار نبود بهانه جسته دشمني مي‌نمودند. ولي اين كسان ريشه ندارند و با اين تكاني كه ما پديد آورده‌ايم بزودي همه‌ی آنها از ميان خواهند رفت.
ب ـ من هم مطالبي دارم مي‌خواستم پرسشهاي آقاي «الف» تمام شود. اگر خسته نشده‌ايد من هم پرسشي كنم.
د ـ خسته نشده‌ام.
ب ـ پرسش من در زمينه‌ی ديگريست. من چند سال در اروپا بودم و در رشته‌هاي علوم طبيعي تحصيلات كرده‌ام. خود شما ميدانيد كه اين علوم را كه ما ميخوانيم حقايقي را بما نشان ميدهد كه با اديان منافيست. از جمله من مي‌خواهم موضوع وحي را از شما تحقيق كنم. اين موضوع با آن برداشتي كه علوم دارند چه سازش دارد؟.
د ـ پيش از آنكه درباره‌ی وحي بشما پاسخ دهم بايد چند سخني درباره‌ی دين برانم. يكي از سختيهاي ما امروز اينست كه ما در نوشته‌هاي خود برخي واژه‌ها بكار مي‌بريم كه ما بمعني ديگر گرفته‌ايم و مردم آنها را بمعني ديگري مي‌فهمند. مثلاً يكي از آن واژه‌ها دينست ، ديگري وحي است.
درباره‌ی دين معنايي كه ديگران گفته‌اند بيگفتگوست كه با دانشها ناسازگار است. ولي چنانكه در ميان گفتگو با آقاي «الف» ديديد ما آن را معني كرده مي‌گوييم : دين شناختن جهان و زندگاني و زيستن از روي خرد است.
در اينجا در اين زمينه با شما سخن نمي‌رانم. شما اگر كتابهاي ما (از جمله «ورجاوند بنياد») را بخوانيد خواهيد ديد دين به چه معنيست.
نكته‌اي را که ميخواهم در اينجا با شما بگفتگو گزارم آنست كه ما ميگوييم دين زبان سپهر[=طبیعت] است. معني اين جمله آنست كه دين آن حقايقيست كه از خود اينجهان بدست مي‌آيد ، از خود اينجهان فهميده مي‌شود.
در اينباره مي‌توانم از دانشهايي كه شما خوانده‌ايد مثل بياورم. آن دانشها از خود اينجهان بدست آمده. مثلاً گاليله و كوپرنيكوس و نيوتون و ديگران كه از چگونگي زمين و خورشيد سخن رانده‌اند گفته‌هاي آنها حقايق بسيار ارجداريست. ولي آن حقايق از كجا بدست آمده؟.. آيا نه از خود اينجهان گرفته شده؟. ما اكنون در اينجا سخن از گردش زمين بگرد خورشيد رانديم. آيا آن را از كجا فهميده‌اند؟.. آيا نه آنست كه دانشمنداني هوش گمارده آن را از روي دليلهايي از خود اينجهان دريافته‌اند؟!.
دين نيز همين حال را دارد. دين (در معني والايَش) آميغهاييست[=حقایقیست] كه از خود اينجهان بدست مي‌آيد كه بدستياري انديشه و خرد فهميده مي‌شود. يك بنيادگزار دين آنچه مي‌گويد از خود اينجهان گرفته ، دليلهايش هم از خود اينجهانست. اينست معني آنچه ميگوييم : «دين زبان سپهر (طبيعت) است.»

پابرگی 1 : خودفروشي ، خودنمايي فزون و چشمگيرست. خودفروش كاري را كه يك فروشنده براي تبليغ كالايش ميكند او درباره‌ی خود ميكند. اين واژه را اين روزها گاهي به غلط براي معنايي كه واژه‌ی «تن‌فروشي» براي آن مناسب است بكار مي‌برند. ـ و

گالیلئو گالیله‌ای (گالیله)

(چون از راست یا پنداری بودن پیکره‌ی نیکلا کوپرنیکوس بیگمان نبودیم نیاوردیم)

اسحاق نیوتن

🗂باید جنگ را با بدیها کرد

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

ما آشکاره می‌بينيم امامان هيچ يکی از آن ستايشها را که گفته شده نميداشته‌اند. اگر امام علی‌بن‌ابيطالب را به کنارگزاريم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون ديگران. مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعيل را به جانشينی خود برگزيد. ولی اسماعيل پيش از خود او مُرد. آيا چه دليلی بهتر از اينکه آينده را نميدانسته است. آری در اين باره داستانی هست ، و آن اينکه در کتابهاشان مينويسند : «چون اسماعيل مُرد پدرش چنين گفت : «خدا از گُزير[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعيل بازگشت».[۴] ولی همين داستان درخورِ گفتگوست. اين سخن معنايش آنست که خدا که اسماعيل را به جانشينی از پدرش برگزيده بود پشيمان گرديده و آن را زودتر از جهان برده. آيا چنين سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نيست؟!. آيا اين نشان خداناشناسی گوينده‌اش نمی‌باشد؟!...

خوانندگان ميدانند که ما درباره‌ی برانگيخته (يا بگفته‌ی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيده‌ايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيده‌ايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.

همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.

ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بوده‌اند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا می‌بوده‌اند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.

اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش می‌آوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايه‌ی اين کارهاست که ما او را برانگيخته‌ی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.

اما درباره‌ی آن امامان :

نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.

دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پديد آورده‌اند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.

آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نيز بوده است.

[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».

[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمه‌ای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانه‌ای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).

در پاسخشان ميگويد :

«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).

[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.

[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل

(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)

فریبکاری ملایان و شوم بودن این تیره از آنجا دانسته می‌شود که هیچکدام از آنها مردم را از وحشیگریهایی همچون قمه‌زنی بازنمی‌دارند. یکی از آنان دورویی بیشتر گردانیده و گفته : «در این مقطع صلاح نمی‌باشد».

ولی از آنسو یکی دیگر از آنها پرده را بیکبار کنار زده و قمه‌زنی را کاری مستحب خوانده.

قمه‌زدن مستحب است بلکه ثوابی هم برآن مترتب می‌باشد. ـ علم‌الهدا