🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
2) آريستيديس‌‌ ـ تکه‌ی 5

🔸 ليكن سه سال پس از آن هنگامى كه خشایارشا لشكر به تسالى و بويوتا از خاك آتيكا آورد آتنيان اين تصميم را لغو ساخته به رانده شده اجازه دادند كه بشهر بازگردد و اين كار را بيشتر از آن جهت كردند كه مبادا او خويشتن نزد ايرانيان رفته و ديگران را هم از يونانيان ‌فريب داده بدانسوى كشاند. ولى بايد گفت كه او را نشناخته بودند و بى‌جهت گمان بد درباره‌ی او مى‌بردند. چه او همان‌ كسى بود كه پيش از آن بيرون راندن هميشه مى‌كوشيد و آتنيان را براى جانفشانى در راه ‌آزادى خودشان دليرتر مى‌گردانيد. پس از آن هم كه ثميستوكليس سردار آتنيان گرديده و همه‌گونه نيرو در دست او بود اينجا نيز با كردار و گفتار همراهى ازو دريغ نمى‌ساخت و بدينسان مى‌كوشيد بزرگترين دشمن‌ خود را نيكنامترين مردمان گرداند. هنگامى كه ايوروبياديس مى‌خواست جزيره‌ی سالاميس ‌را رها كند و از آنسوى كشتيهاى دشمن شبانه بکار برخاسته همه‌ی آن پيرامونها را برگرفته راه‌ تنگه‌ها را بسته بودند و كسى از يونانيان از اين موضوع آگاهى نداشت اين تنها آريستيديس‌ بود كه خود را بخطر انداخته و از ميان كشتيهاى دشمن گذشته و شبانه از آیيگینا بچادر ثميستوكليس درآمده و او را ديدار كرده چنين گفت : ثميستوكليس! خوبست ما آن كشاكش ‌بى‌سود و كودكانه‌ی خود را كنار گزارده اينزمان كشاكش در زمينه‌اى كنيم كه نتيجه‌ی آن رهايى و ايمنى يونان باشد. شما در فرمانروايى و فرماندهى خود و من در ياورى شما و رأى‌زنى. زيرا اكنون چنين مى‌بينم كه شما تنها كسى هستيد كه پافشارى در زمينه‌ی نگهدارى تنگه‌ها مى‌كنيد و در اين باره اگرچه مردم خودمان مخالفت نمودند ولى دشمن بشما يارى مى‌كند. زيرا سراسر دريا در پشت سر و پيرامون ما همه پر از كشتيهاى دشمن مى‌باشد و ما كنون راهى در پيش‌ نداريم جز آنكه دليرى و جنگجويى از خود نشان بدهيم وگرنه راه گريز ما بسته است. ثميستوكليس در پاسخ او گفت : «آريستيديس من تا بتوانم نخواهم گزاشت شما در اين نيكى بر من برترى جوييد و هميشه‌ خواهم كوشيد از اين رفتار شما پيروى نموده اگر توانستم در نكويى بر شما برترى جويم.» سپس تدبيرى را كه در برابر ايرانيان بکار برده بود بازگفت و خواستار گرديد كه با ايوروبياديس ديدارى نموده و چگونگى را گفته باو آگاهى دهد كه بى‌آنكه جنگى كرده شود از آنجا بيرون رفتن نشدنى است. زيرا اميد بسيار داشت كه ايوروبياديس سخن او را باور خواهد نمود. در شورايى كه براى‌ كار جنگ برپا شده بود كليئوكريتوس1 كورسى در برابر ثميستوكليس چنين مى‌گفت كه ‌آريستيديس با شما همداستان نمى‌باشد و اينست كه با آنكه در اينجاست هرگز لب بگفتگو باز نمى‌كند. آريستيديس پاسخ او را داده گفت : من اين آشتى را نكردم مگر براى اينكه ديدم رأى ثميستوكليس بهترين رأى مى‌باشد و كنون در اينجا كه خاموشم نه از بهر احترام كسى است بلكه از جهت آنست كه رأى او را مى‌پسندم.
بدينسان سركردگان يونان بکار پرداخته بودند. ولى آريستيديس جزيره‌ی پسوتاليا2 را كه‌ جزيره‌ی كوچكى در آن تنگه‌ها در برابر سالامين بود مى‌ديد كه دسته‌اى از سپاهيان دشمن بآنجا درآمده‌اند. از اين جهت با چند تا از كشتى كوچك همراه يك دسته از همشهريان دلاور و جانسپار خود بآنجا رفت و بر آن سپاهيان چيره گرديده همگى آنان را بكشت مگر يك دسته از پيشروان ايشان را كه زنده دستگير ساخت. از جمله‌ی اينان پسران ساندااوكى خواهر خشایارشا بودند كه بیدرنگ آنان را بنزد ثميستوكليس فرستاد و چنانكه گفته شده بدستور يك وحیی بفرموده‌ی ايوفراندتيس كاهن هر سه‌ی ايشان را قربانى باخوس خون‌آشام گردانيدند.3 از آنسوى آريستيديس بر گرداگرد جزيره سپاهيان گزارده كوشيد كه كسى از همراهان او نابود نگردد و كسى از دشمنان جان بدر نبرد. زيرا آنجا نزديكترين جايگاه جنگ بود و سختى كشاكش همه در آن پيرامون روى مى‌داد و بهمين جهت بود كه سپس يك نشان‌ فيروزى در جزيره‌ی پسوتاليا برگمارده شد.4


1ـ Cleocritus
2ـ Psyttalea
3ـ اين داستان را در ترجمه‌ی حال ثميستوكليس درازتر سروده است.
4ـ از روى حسابى كه دانشمندان اروپايى كرده‌اند اين حادثه در سال ۴٨٠  پيش از ميلاد بوده است. ده سال ديرتر از جنگ ماراثون.

🔶 روی نادانی سیاه بادا !

🔸این بر ما آزادگانست كه بكوشیم و دستگاه حقه‌بازی ملایان را به آب اندازیم و هیچ ناامید نباشیم چه كه خود میدانیم راستیها چگونه پیش میرود و از آزار كسی نیز باك نداریم

🔸توده‌ای كه پیشوایانشان ملایان باشند چه شگفت كه چنین نافهم و نادان بار آیند. این ملایان تا توانسته‌‌اند تخمهای نادانی را درمیان مردم افشانده‌اند.

🔶 روی نادانی سیاه بادا !

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)

✴️ دولت به ما پاسخ دهد
(تکه‌ی سوم)

🔸برخی نیز نوشته‌های شرقشناسان را به رخ ما می‌كشند. شرقشناسان از سعدی و حافظ و مولوی و خیام ستایشها نوشته‌اند و آنها را «مفاخر» ایران شمارده‌اند.

🔸پاسخ این نیز روشنست. ما باید سود و زیان خود را خودمان شناسیم. ما آشكاره می‌بینیم كتابهای این شاعران پر از بدآموزیست. شرقشناسان كه ستایش از آنها می‌سرایند از دو حال بیرون نیست : یا نمی‌فهمند یا می‌خواهند ایرانیان را فریب داده از جوش و تكان و پیشرفت بازدارند.

كسانی نیز می‌گویند : «گفته‌های سعدی و حافظ و خیام زیانی نداشته. مردم كه بپاس آن گفته‌ها دست از كار و كوشش برنداشته‌اند. شما می‌بینید كه مردم ایران در پولدوستی و دلبستگی به زندگانی پای كم از دیگران ندارند».

🔸پاسخ این سخن آنست كه بدآموزیها از هر گونه كه باشد ، چون بیپایه است در برابر آز و هوس و خواهش آدمی نتواند ایستاد. اثر آنها تنها در جایی تواند بود كه به آخشیج[=ضد] دلخواه مردم باشد. راستست كه مردم ایران در پولدوستی و دلبستگی بسود خود پای كم از دیگران ندارند و آن نكوهشهای بسیاری كه حافظ و سعدی و مولوی و خیام و دیگران از جهان كرده و آن درسهای جبریگری كه داده‌اند نتوانسته آنان را از این كارها بازدارد. لیكن اگر شما بخواهید همان مردم را بكارهای بزرگی (كارهایی كه سودش بتوده و كشور باشد نه بیكایك مردم) برانگیزید ـ مثلاً یك نقشه‌ی پنجساله برای آباد گردانیدن دیه‌های ویرانه پیشنهاد كنید و یا یك راهی برای از خودگذشتگی و كوشش در راه چاره‌ی بدبختیها بآنان بنمایید ـ در آن هنگامست كه خواهید دید چگونه زهر بدآموزیها تا ریشه‌ی مغزشان كارگر افتاده. در آن هنگامست كه خواهید دید بی‌پرواییها می‌نمایند ، بهانه‌ها می‌آورند ، سستیها نشان می‌دهند. یكی می‌گوید : «ای بابا این چند روزه‌ی عمر باین چیزها نمی‌ارزد». دیگری می‌گوید : «كارها را باید خدا درست كند». سومی عربی می‌خواند : «الامور مرهونه باوقاتها». چهارمی شعر می‌سراید : «صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند ...».

🔸این خود داستان شگفتیست كه كسانی اثر بدآموزیها را انكار كنند. چیزیست بسیار روشن : چنانكه نیك‌آموزی (یا پند و اندرز) كارگر است بدآموزی نیز كارگر می‌باشد. بلكه راستی آنست كه بدآموزیها چون بیشتر آنها با آز و هوس آدمی سازگار باشد بیشتر و آسانتر كارگر افتد.

🔸اینها سخنان ما درباره‌ی كتابسوزانست. ما كتابهایی را پر از بدآموزیها می‌یابیم و بتوده و كشور زیانمند می‌بینیم بكوشش برخاسته می‌خواهیم نابود گردانیم. دولت با ما از راه منطق پیش آید. آقای دشتی یا هر كس دیگری كه می‌خواهد بما پاسخ دهد.

🔸(٢) درباره‌ی مذهب : در این باره نخست باید بگویم كه در این كشور بیش از ده كیش هست. یكی از سخنان ما آنست كه یك توده با این پراكندگیها زندگانیش بجایی [نـ]تواند رسید و سرنوشتش جز بیچارگی جاویدان نتواند بود. اینست ما بیِك رشته كوششهایی در همان زمینه برخاسته‌ایم. باین معنی از یكسو معنی راست دین را روشن می‌گردانیم كه همه بآن گرایند و از یكسو بیكایك آن كیشها پرداخته با دلیلهای ساده و استوار بیپایی آنها را نشان می‌دهیم.

اكنون دولت بگوید باین كار ما چه ایرادی می‌دارد؟... بگوید تا ما نیز بدانیم. آیا دولت این كار ما را بتوده و كشور زیانمند می‌داند؟... آیا دولت به پراكندگی توده و دشمنیهایی كه از راه همین كیشها درمیان مردمست دلبستگی می‌دارد؟...

مثلاً دسته‌بندیهایی كه بنامهای زردشتی ، مسیحی ، سنی ، علی‌اللهی، صوفی ، بهایی ، شیخی ، كریمخانی، اسماعیلی و مانند اینها در این گوشه و آن گوشه‌ی كشور است و همیشه مایه‌ی گزند و آزار درمیان مردم می‌باشد ، و ما از راهش می‌كوشیم كه اینها را از میان برداریم و همه‌ی ایرانیان را بیك راه آوریم آیا كار بدی می‌كنیم؟... باز تكرار می‌كنم : بگویند تا ما نیز بدانیم. باز تكرار می‌كنم : دولت بما پاسخ دهد. باز تكرار می‌كنم : دولت با ما از راه منطق پیش آید.

بزرگی آنست كه كسی یك كار سودمند و بزرگی را برای توده انجام دهد.

مثلاً اگر دشمنان بكشور رو آورده‌اند یك كسی از جان بگذرد و جلو بیفتد و مردم را بتكان آورد و بجلو دشمن شتابد و آنها را برگرداند ،

یا اگر خشكسالی و كمیابی روی داده و فقرا دچار گرسنگی گردیده‌اند یك كسی خود از داراییش بگذرد و دیگران را نیز بپول دادن وادارد و بینوایان را از مرگ و نابودی نجات دهد ،

و یا اگر گمراهی و نادانی بتوده چیره گردیده ، كسی بنبرد و كوشش برخیزد و رنج و آسیب بخود هموار گرداند و توده را از گمراهی و نادانی ، برهایی رساند.

با این كارها و مانند اینهاست كه كسی بزرگ تواند بود.

آن كسان چه كرده‌اند كه بزرگ شده‌اند؟!

آیا كسی با سخنان پریشان و پراكنده و ضد هم بزرگ می‌شود؟!

آیا كسی كه در زمان مغول زیسته و در آن روزگار اندوه و شیون خاندانها ، كمترین تأثری از خود نشان نداده بلكه همه دم از خوشی و یارپرستی زده و بالاخره زبان بستایش آباقاخان (ایلخانی) گشاده بزرگ تواند بود؟!..

از اینگونه پرسشها میكنیم درمانده میگوید :
اگر اینها بزرگ نیستند پس چرا شرقشناسان اینهمه تجلیل آنها را می‌نمایند؟!

میگویم :‌ شرقشناسان میخواهند شما را اغفال كنند و نگزارند از آلودگیهای زمان مغول بیرون آیید.

شما باید خودتان بیندیشید و بفهمید كه سود و زیانتان چیست.

(پرچم روزانه شماره‌ی 126)

🔶 در پیرامون ادبیات
نشست دوم : شعر سخنست و سخن بايد از روي نياز باشد
تکه‌ی 2

🔸 مي‌بايد گفت : داستان اينان داستان آن كسيست كه در كره‌ی قالبي همه‌ی ارزش را از قالب مي‌شناسد و قالبي بدست گرفته هرچه پيدا مي‌كند از خاكستر و خاك و پهين بقالب مي‌زند.
اين نافهمي كه شعر را خواستي جداگانه شناسند و بي‌نيازانه بآن پردازند كه مي‌بايد نامش را «ياوه‌گويي» گزاريم ، از ديرترين زمان گريبانگير شاعران ايران بوده. از همان روزي كه شعر رواج يافته بيشتر شاعران از اين دسته‌ی ياوه‌گويان بوده‌اند. شعر گفته‌اند براي آنكه شعر بگويند ، قصيده‌ها پرداخته‌اند ، غزلها ساخته‌اند ، مُسَمَّطها پديد آورده‌اند ، دوبيتيها گفته‌اند. پي كار ديگري نرفته همين را كاري براي خود گرفته‌اند و از هر چيزي بهانه جسته قافيه بافته‌اند. بهار آمده شعر گفته‌اند ، پاييز رسيده شعر گفته‌اند ، عيد بوده شعر گفته‌اند ، سوگواري پيش آمده شعر گفته‌اند. يك روز كيسه‌شان پر بوده شعر گفته فلك را بغلامي نپذيرفته‌اند ، يك روز دستشان تهي مي‌بوده شعر گفته صد گله و ناله كرده‌اند.
در اين باره داستانهاي شگفت‌آوري هست كه مي‌بايد برخي را ياد كنم : سحابي را مي‌نويسند هفتادهزار رباعي گفته. مي‌گويند دوازده‌هزارش اكنون در دست است. نيك انديشيد كه اين بدبخت چه فشاري بمغز خود مي‌داده تا روزانه چند رباعي بيرون مي‌ريخته. نيك انديشيد كه از آن رباعيها چه سود توانستي بود (و يا تواند بود)؟.. بدبخت يك عمر را تباه گردانيده و آنها را ساخته كه اگر هفتادهزار خشت زدي بسيار بهتر بودي.
امير عليشير كه وزير سلطان حسين بايقرا مي‌بوده ، من چهار ديوان غزليات تركي ازو ديده‌ام. بماند آنكه بفارسي نيز شعرها داشته و جز غزل قصيده‌ها نيز ساخته. كارهاي وزارت را رها كرده و باينها پرداخته.
ضميري نامي را در زمان شاه تهماسب يكم در عالم‌آرا مي‌نويسد : «هر روز لااقل ده غزل از مطلع طبعش سر مي‌زد».
ميرزا سلمان نامْ وزير سلطان محمد صفوي مي‌بوده كه در سفر خراسان با دست سران سپاه كشته گرديده. اين مرد با داشتن كار بزرگ وزارت و با آنهمه گرفتاريها كه آن روز ايران را مي‌بود ، مي‌نشسته و شعر مي‌ساخته ، در سال پيري غزلهايي ساخته بوده كه در عالم‌آرا ياد مي‌كند.
فتحعليشاه را گفتم كه با آنهمه كارها و گرفتاريها بشعر نيز مي‌پرداخته و يك ديوان غزليات از خود بيادگار گزارده.
ببينيد يك نافهمي چه نتيجه‌هاي بدي را درپي داشته ، چه عمرهايي را تباه گردانيده. از اين بدتر آنست كه بسياري از شاعران كه پي كاري يا پيشه‌اي نمي‌رفته‌اند و راه روزي برويشان بسته مي‌بوده ، رو بدربارها آورده‌اند و بستايشگري پادشاهان برخاسته‌اند كه آن خود جُستار[=مبحث] جداييست و پستيهاي بسياري دربر داشته.
بپادشاهان و اميران چاپلوسيها كرده‌اند ، ستمگران را بدادگري ستوده‌اند ، گزافگوييهاي بسيار كرده زبان فارسي را آلوده‌اند ، معنيهايي كه جز «سرسام چاپلوسي» نتوان ناميد پديد آورده‌اند ، آبروي خود را ريخته زبان بگدايي گشاده‌اند ، بمردگان پاس نداشته جمشيد و دارا و اردشير و خسرو را دربان و چاكر پادشاهان بي‌ارج گردانيده‌اند. دَه رشته بدي و پستي را درهم آميخته‌اند. اگر كسي بخواهد زيان اين ستايشگري را بازنمايد بايد كتابي بزرگ پديد آورد.
گرگ از مهابت تو بره مانده ميش را بردارد از زمين و بدوش شبان دهد
***
روز ازل از کلك تو يك قطره سياهي بر روي مه افتاد كه شد حل مسائل
خورشيد چو آن خال سيه ديد بدل گفت ايكاش كه من بودمي آن بنده‌ی مقبل
برخي از اين اندازه هم گذشته از هنر بيهوده‌ی خود بسودجويي سياهكارانه برخاسته‌اند. كساني را ستوده و پول طلبيده‌اند و اگر نداد زبان بهجو گشاده‌اند و اين را «حق» خود دانسته‌اند :
هر آن شاعري كو نباشد هجاگو چو شيريست چنگال و دندان ندارد
خداوند امساك را هست دردي كه الا هجا هيچ درمان ندارد
زشتترين دشنامها را در شعرها گنجانيده از خود بيادگار گزارده‌اند. گاهي نيز بهم پريده آبروي يكديگر را ريخته‌اند :
خاقانيا اگرچه سخن نيك دانيا يك نكته گويمت بشنو رايگانيا
هجو كسي مكن كه ز تو مه بود بسن شايد تو را پدر بود و تو و ندانيا
برخي از هجو خود نيز بازنايستاده‌اند :
بر شاعر و سگ تا بتواني مگذر هيچ ور مي‌گذري بر دمشان پا نگزاري

🔸مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!
🔸 تو که اینقدر خوب چریده‌ای پس کو دنبه‌ات؟!

یکی از هم‌میهنان باریک‌بین با اشاره به سخنرانی روحانی در روز 22 بهمن امسال و بازنمودن سخنان زیر ایرادهایی به او و دولتیان گرفته و چون سخنان او استوار و بجاست در اینجا می‌آوریم :

روحانی گفته :
«ما در کشورمان آزادی احزاب، رسانه و بیان داریم»
« ما در علم و دانش، بهداشت و درمان و رفاه و عدالت اجتماعی بی تردید امروز جایگاه بسیار بلندی داریم»
«ما کشوری هستیم که در علوم و پیشرفت‌هایی که در فناوری‌های پیشرفته بوده امروز در رده بالای رشد در سطح جهان قرار داریم.»
«امروز زنان ما در تمام زمینه‌ها و رشته‌ها و مدیریت‌ها بیش از هر زمان دیگر در تاریخ ایران حضور دارند».

او نیز چنین پاسخ داده :
با توجه به «بهشت پیشرفته»ای که حسن روحانی در سخنرانی مراسم 22 بهمن از ایران توصیف کرد، ای کاش دختر رئیس جمهور هم این شاخص ها را باور میکرد و به جای زندگی در اتریش می‌آمد همینجا زندگی میکرد.

اگر برای درس خواندن رفته،پدرش امروز گفت ما به بالاترین سطح علم و دانش درجهان رسیده‌ایم.
اگربخاطر زن بودن رفته،پدرش امروز گفت ما جایگاه زن را به بالاترین سطح درجهان رسانده‌ایم.
اگربخاطر آزادی رفته،پدرش امروز گفت ما آزادترین کشور جهانیم.
پس چرا دختر رئیس جمهور،در اتریش زندگی میکند؟

روحانی: «وضع آمریکا بسیار خرابتر از چیزیست که فکر میکنید».
پس چرا پسر ابتکار، دختر لاریجانی، پسر فریدون،نوه یزدی،برادرزاده نوبخت،و ...
حاضر نیستند جایی را که وضعش بسیار خرابتر از چیزیست که ما فکر میکنیم ول کنند و به پیشرفته‌ترین، علمی‌ترین و آزادترین کشور جهان بیایند؟

| نادر فتوره چی |

🔶 کتاب «دردها و درمانها» که آن را میتوان روانشناسی عقب‌ماندگی نامید گرد آمده‌ی گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان می‌باشد نسخه‌ی کامل آن آماده و در کانال کتابخانه گزارده گردید.

https://t.me/kasravi_ahmad/574

🔶 مگر فهم و دانش آزاد نیست؟

(همه‌ی بخشها در یکجا)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)

🔶 شرق ، غرب ، شمال ، جنوب

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
2) آريستيديس‌‌ ـ تکه‌ی 6

🔸 پس از اين جنگ ثميستوكليس براى آنكه آريستيديس را بيازمايد باو چنين گفت : ما كار بسيار نيكى كرده‌ايم ليكن يك كار بهتر ديگرى را هم بايد بكنيم و آن نگاهداشتن‌ آسيا در اروپا مى‌باشد بدينسان كه بسوى هلسپونت راه پيموده پلى را كه در آنجا از كشتى پديد آورده‌اند ببريم. آريستيديس داد كشيده گفت : هرگز چنين انديشه را به دل خود راه مده. بلكه اگر مى‌توانى ‌راهى پيدا كن كه اين مادان هرچه زودتر از خاك يونان بيرون روند. زيرا ما اگر راه آنان را ببنديم ناگزير شده بكوشش سخت خواهند برخاست و با آن سپاه انبوه روى بدرون يونان ‌خواهند آورد. اينبود كه ثميستوكليس ، آرناكيس خواجه را كه اسير در دست او بود فرستاده‌ دستور داد كه نزد خشایارشا شتافته باو آگهى دهد كه يونانيان مى‌خواهند بسوى پل رفته‌ آن را ويرانه گردانند ولى ثميستوكليس آنان را از عزيمت بازداشته است.
خشایارشا از اين خبر ترسيده بیدرنگ بسوى هلسپونت شتافت ولى ماردونيوس را با كارآمدترين بخش سپاه خود نزديك به سيصدهزار تن در يونان بازگزاشت و اين خود دشمن پافشارى بود كه چون بزور و نيرومندى دسته‌ی پيادگان خويش اطمينان بسيار داشت از اينجا نامه‌هاى لاف و گزاف به يونانيان مى‌نوشت باين مضمون : شما در دريا بسپاهيانى چيره‌ درآمديد كه آنان ورزيده‌ی جنگ در خشكى بودند و عادت بكشتى و پارو نداشتند. ولى ‌اكنون دشت پهناور تسالى بروى شما باز است. دشتهاى بويوتيا ميدانگاه شايانى براى هر دلاورى است كه آرزوى جنگ نمايد چه پياده باشد و چه سواره. از آنسوى در نهان پيامهايى ‌با نوشتن يا بزبان پيامبران براى آتنيان فرستاده از زبان پادشاه وعده بآنان مى‌داد كه شهر آتن را دوباره بسازد و مقدار گزافى پول بآنان بدهد و آنان را بفرماندهى سراسر يونانيان‌ برساند بشرط اينكه آنان در جنگ دخالت ننمايند. لاكيدومنيان اين خبر را شنيده و بيمناك شده فرستاده نزد آتنيان فرستادند كه با آنان در اين باره گفتگو نمايند و آنان زنان و فرزندان خود را به اسپارت روانه گردانيده براى خرج آن‌ كسانى كه از پا افتاده‌اند پول از اسپارتيان بپذيرند. زيرا در نتيجه‌ی آنكه شهر آتن و زمينهاى ‌پيرامون آن لگدمال گرديده مردم آن شهر دچار سختى گرديده بودند. آتنيان فرستادگان را پذيرفته و بآموزگارى آريستيديس پاسخى بآنان گفتند كه درخور ستودن مى‌باشد بدينسان‌ كه گفتند : ما دشمنان خود را معذور مى‌داريم كه هر چيز را شايان خريد و فروش مى‌شناسند. زيرا كه آنان چيزى گرانمايه‌تر از پول سراغ ندارند. ولى لاكيدومنيان را چگونه معذور داريم كه تنها تنگدستى و بیچيزى امروز ما را بچشم ‌آورده و گرانمايگيهاى ما را فراموش مى‌كنند و اينست كه بما در برابر جنگ با دشمن يونان ‌نويد نان و آب مى‌دهند؟! آريستيديس دوباره فرستادگان را بانجمن آورده گفت : به لاكيدومنيان پيغام رسانيد كه ‌هرگز چيزى در روى زمين يا در زير آن نيست كه نزد مردم آتن گرانبهاتر از آزادى يونان باشد. سپس روى خود را بفرستادگانى كه از جانب ماردونيوس آمده بودند برگردانيده و خورشيد را بر آسمان نشان داده گفت : تا اين خورشيد در گردش خود پايدار است مردم آتن بكيفر آن زمينهايى كه ايرانيان‌ پايمال ساخته‌اند و پرستشگاه‌هايى [كه] آتش زده سوزانيده‌اند در جنگ با ايشان پايدار خواهند بود. گذشته از اين كارها قانونى را پيشنهاد كرد درباره‌ی اينكه كاهنان نفرين بخوانند بر هر كسى كه بسوى ايران بگرايد و يا از پيمان همدستى يونانيان كناره گزيند.
و چون ماردونيوس هجوم ديگرى بخاك آتيكا آورد از آن جهت آتنيان دوباره شهر را رها كرده بجزيره‌ی سالامين پناه بردند. در اين هنگام بود كه آريستيديس را بفرستادگى نزد لاكيدومنيان فرستادند تا آنان را درباره‌ی بى‌پروايى نمودن و سپاه را دير فرستادن نكوهش كند و از آنان براى نگاهدارى آن ‌بخش يونان كه هنوز آزاد مانده ياورى بخواهد.

✴️ دولت به ما پاسخ دهد
(تکه‌ی چهارم)

كسانی چون ایراد دیگری نمی‌یابند چنین می‌گویند : «این راه شما نیز اختلاف دیگری خواهد بود. شما كه می‌گویید در ایران چهارده كیش هست این هم پانزدهم خواهد بود». این ایراد را با آب و تاب بسیاری به رخ ما می‌كشند.

🔸می‌گوییم از این ایراد خواستتان چیست؟... آیا می‌خواهید این چهارده كیش كه هست همچنان بماند و هیچ كسی هیچگاه بچاره نكوشد؟... آیا آرزوی شما اینست؟!... اگر بمیان مردمی پراكندگی و چند تیرگی افتاده هیچ كس بچاره نكوشد كه آن خود پراكندگی دیگری خواهد بود؟!...
آنگاه شما اشتباه كرده‌اید. این راه پانزدهم نخواهد بود. همه‌ی آن چهارده تا را از میان برده خود تنها خواهد ماند و یگانه راه خواهد بود. این چهارده كیش كه باهم هست و هیچ یك نتوانسته آن دیگرها را از میان برد از آنست كه همه‌ی آنها پوچست و هیچ یكی را بر دیگری برتری نیست. چون هیچ كدام از روی منطق نیست اینست نتوانسته بآن دیگرها تكانی دهد.

🔸این جز آنست كه ما بنیاد استواری گزارده‌ایم و هرچه می‌گوییم از روی منطق است. این از نافهمی شماست كه راه ما را بپای كیشها می‌برید. شما می‌پندارید كه هر كه برخاست و سخنانی گفت با دیگران در یك پایه است.

اكنون یازده سالست كه راه ما آغاز شده و در این یازده سال ما بزمینه‌های بسیاری ـ از اروپاییگری ، ادبیات ، فلسفه ، صوفیگری ، مادیگری و مانند اینها ـ درآمده سخنان بسیار رانده‌ایم. در برابر بسیاری از كیشها كتاب نوشته‌ایم و برای زندگانی شاهراه نوینی باز كرده‌ایم. با همه‌ی اینها تاكنون نبوده كه كسی ایرادی بسخنی از ما بگیرد. دیگر چه دلیل بالاتر از اینكه گفته‌های ما همه از روی منطقست؟!... چه دلیل بالاتر از اینكه راه ما نیرومندترین راهست و هر چیزی را كه بجلو او بیفتد نابود خواهد گردانید؟!

🔸اینان ـ این ایرادگیران ـ هنوز ندانسته‌اند كه در جهان در هر زمینه آمیغهایی هست و در آدمی نیرویی بنام خرد برای دریافت آمیغها نهاده شده. ندانسته‌اند چون آمیغهایی پدیدار گردید همه‌ی پاكدلان آنها را پذیرند و در پیرامونش دست بهم دهند ، و تنها ناپاكدلان مانند كه باید آنها را نیز از میان برداشت.

🔸كسانی هم چنین می‌گویند : «باید اینها از راه فرهنگ ، درست شود».
می‌گوییم : فرهنگ چیست؟ مگر فرهنگ شما همان نیست كه هست؟! این فرهنگ در پنجاه سال گذشته چه كرده كه از این پس تواند كرد؟! این فرهنگ كه خودش از بدآموزیهای سعدی و حافظ و مولوی و همچنان از پندارهای بیپای كیشها سرچشمه گرفته چگونه تواند چاره‌ی این پراكندگیها و بیچارگیها كند؟! مگر همانكه نامش فرهنگ بود باید امید به آن بست؟!
آنگاه چه شده كه ما نكنیم و فرهنگ كند؟!... چه شده كه ما كه سرمایه‌اش را می‌داریم و می‌توانیم و خود برای كوشش و جانفشانی آماده گردیده‌ایم نكنیم و بگزاریم «در آینده» فرهنگ كند؟! آخر رازش را به ما بگویید. فلسفه‌اش بفهمانید.

اكنون می‌آییم بر سر مذهب شیعه كه آقای دشتی یادآوری كرده ، و آنگاه بیشتر گله‌ها و شكایتها بر سر آنست. درباره‌ی این كیش ما سخنان بسیار می‌داریم و كتابها نوشته‌ایم.

🔸این كیش با خرد ناسازگار است ، با دانشها ناسازگار است ، با تاریخ ناسازگار است ، با خود اسلام ناسازگار است ، با زندگانی ناسازگار است ، پس از همه‌ی اینها با مشروطه (با زندگانی دمكراسی) كه ما با خونریزی و فداكاری به دست آورده‌ایم ناسازگار است.

ما صد ایراد به این كیش می‌داریم. ولی اشكال بزرگ بر سر همان بخش اخیر است. بر سر همان ناسازگاری با مشروطه است. اینست من تنها آن را با جنابعالی كه آقای بیات و خود رئیس دولت می‌باشید بگفتگو می‌گزارم. بگفتگو می‌گزارم و خواهشمندم دولت به ما راهی نماید. خواهشمندم گامی پیش گزارده گره از رشته‌ی ما بگشایند.

🔸همه می‌دانند كه در كیش شیعه حكومت حق امام است. جز او هر كس دیگری بحكومت برخیزد «غاصب» و «جائر» و «فاجر» است و پیروان او همه گناهكارند. در زمان امام جعفر صادق (بنیادگزار این كیش) و جانشینان او خلفایی كه می‌بودند شیعیان آنان را «غاصب» می‌شناختند و فرمانبرداری از آنان را به خود بایا[=واجب] نمی‌شماردند. بلكه دشمنی و كارشكنی با آنان را بخود بایا می‌شمردند. این چیزیست كه درخور گفتگو نیست.

گراییدن این آزمندان و بدنهادان بمذهب و باعمال آن لازمه‌ی همان آزمندی و بدنهادیشان می‌باشد.

چگونگی آنست اینها كه از روی بدنهادی [و] آزمندی انبارداری[=احتکار] میكنند ، گرانفروشی میكنند ، از هیچ تقلبی دریغ نمیگویند ، بهیچ بینوایی ترحم نمی‌نمایند و خانه‌های مردم را ویران ساخته برای خود پول می‌اندوزند ، و از آنسو پروای كشور و قانون و میهن‌پرستی ندارند و كمترین اعتنایی باین چیزها نمی‌كنند ، این قهریست كه گاهی یك نكوهشی از درون خود در قبال این سیاهكاریها می‌شنوند

زیرا آدمی هرچند بدنهاد باشد باز یك نشانی از نیكی در درون او هست (زیرا چنانكه گفته‌ام هر آدمی دارای روانست كه او خواهان نیكیست) اینست اینگونه بدكاران كه از روی طبیعت پست خود بسیاهكاریها می‌پردازند گاه و بیگاه دچار این حال می‌شوند كه از درون خود ملامت بشنود

و چون از سیاهكاریها نیز دست نمی‌توانند برداشت اینست درمیان دو چیز درمیمانند و در همین حالست كه چون می‌شنوند فلان ملا میگوید گریه كردن بشهدای كربلا یا رفتن بزیارت آنها تمام گناهان آدم را می‌شوید تو گویی گم كرده‌ی خود را می‌یابند و در واقع آن را دوای درد می‌بینند ـ

این برای آنان بسیار لذت میدهد كه آزادانه به هر پستی برخیزند و با گریستن و زیارت رفتن و مانند اینها از نكوهش درونی رهایی یابند ، علاقه‌ی اینها بمذهب از این راهست و در واقع مثل یك جنایتكار قاچاقی هستند كه یك پناهگاهی پیدا كرده‌اند.

اینست فلسفه‌ی آنكه در زمان استبداد بیشتر حكام ستمگر و خونریز كه صوفی می‌شدند ، و یا زیارت عاشورا خواندن صمدخان را كه شنیده‌اید و یكی از بدترین خونخواران بود و همیشه زیارت عاشورا می‌خواند و سالانه چهارصد تومان پول شمع به كربلا و نجف می‌فرستاد ،

تیمور لنگ خونخوار معروف ، بصوفیگری و صوفیان علاقه‌ی بسیاری نشان میداد. دیگر مانند اینها بسیار است.

(پرچم روزانه شماره‌ی ۲۱۰)

🔶 در پیرامون ادبیات
نشست دوم : شعر سخنست و سخن بايد از روي نياز باشد
تکه‌ی 3

🔸 شنيدني‌تر آنست كه خود آنان اين بديها را بديده نگرفته‌اند و بآن كار بيهوده‌ی خود بسيار نازيده‌اند. اگر شعرها را بخوانيد ستايشهاي بسيار از «هنرمندي» خود كرده‌اند ، گزافه‌ها گفته‌اند. سيد احمد هاتف كه پزشك مي‌‌بوده آن كار را زيبنده‌ی خود نمي‌شناسد و گله مي‌كند :
از شكايات من يكي اينست كه سپهرم ز واژگون كاري
داده شغل طبابتم زين كار چاكران مراست بيزاري
پزشكي زيبنده‌ی او نمي‌بوده. ولي بيكار نشستن و شعرهاي ياوه بافتن و ستايشگري كردن ، و آزَرم[=شرف] خود را بباد داده پول از اين و از آن طلبيدن ، زيبنده‌اش مي‌بوده.
اين شكايت او بياد من مي‌اندازد سرگذشت آن جوان تبريزي را كه در تهران درس پزشكي مي‌خواند و پس از سه سال رنج بردن و درس خواندن ناگهان بشاعري افتاده و دانشكده را رها كرد كه اكنون هم هست. با سختي مي‌زيد و شعرهاي بيهوده مي‌سازد و ديوان پر مي‌كند.1 چند روز پيش در روزنامه‌اي ديدم شعرهايش چاپ كرده :
آخر زدي بهستي من پشت پاي ، واي واي از سياهكاريت اي بخت واي ، واي
از اينها شنيدني‌تر آن لقبهاي بلند بي‌معنيست كه ببرخي از شاعران داده شده. در اين باره دو داستاني در يادمست كه مي‌گويم :
نخست : مي‌دانيد كه نظامي را «حكيم» مي‌خوانند. حكيم چيست؟ حكيم در عربي به همان معنيست كه فيلسوف در يوناني بوده : «كسي كه بجهان و كارهاي جهان با ديده‌ی بيناتري نگرد و آنچه را كه ديگران درنمي‌يابند دريابد». اين معني حكيم است. اما نظامي ، من از كتابهاي او چيزي نخوانده‌ام. تنها در نوشتن بخش سوم «شهرياران گمنام» بمقدمه‌ي بهرام‌نامه‌اش نياز مي‌داشتم كه خواندم و در شگفت شدم كه شعرهايش در آن بخش تاريك و جمله‌هايش را نارسا يافتم.
به هر حال اين شاعر كه ستايشهاي بسيار از بزرگي او كرده بلكه نوشته‌اند كه پادشاهي او را بدربار خود خواست و او بي‌نيازي و گردنفرازي نموده نرفت ، ما دو بيت ازو مي‌دانيم كه خود را در برابر حاكم ارزنجان سگ و كمتر از سگ گردانيده. زيرا مي‌گويد :
با فلك آن دم كه نشيني بخوان پيش من افكن قدري استخوان
كاخر لاف سگيت مي‌زنم دبدبه‌ی بندگيت مي‌زنم
به يك حاكم ارزنجان مي‌گويد : شبها كه با فلك بخوان مي‌نشيني و بمردم روزي مي‌بخشي پيش من هم كمي استخوان بينداز. چه آخر لاف از سگي تو مي زنم ، طبل بندگيت مي‌كوبم.
ببينيد چه پستي از خود نشان داده. ببينيد چنين كسي را با نام «حكيم» مي‌خوانند. ببينيد باينها چه نامي مي‌توان داد؟!.
داستان دوم : نمي‌دانم اديب پيشاوري را مي‌شناختيد يا نه؟.. اين مرد كه بيگمان نامش شنيده‌ايد ده دوازده سال پيش چون مُرد وزارت فرهنگ ختم برايش گزاشت و پاسداري بسيار نشان داد. در روزنامه‌ها او را با نام فيلسوف ياد كردند. از اين نام من تكاني خورده خواستم جستجويي كنم و بدانم او كه مي‌بوده و چه كارهايي انجام داده تا شاينده‌ی چنان نامي شده. خشنود گرديدم كه آقاي ملك‌نژاد آگاهي نيكي از حال او مي‌داشت. دانسته شد مرد فيلسوف چهار نافرماني بزرگ با آيين زندگي كرده. زيرا :
1) نود سال زيسته و هميشه بيكار بوده. هيچگاه پي كاري يا پيشه‌اي نرفته.
2) زن نگرفته و فرزندي نداشته.
3) سالها در تهران در خانه‌هاي ديگران زيسته و باري بگردن مردم بوده. باري بگردن محتشم‌السلطنه و ديگران بوده كه آنان خود باري بگردن توده‌اند.
4) كمتر زماني آرام بوده و هميشه بياوه گفتن و قافيه بافتن پرداخته.
در شگفت شدم كه چنان كسي را فيلسوف خوانند. با خود گفتم شايد در شعرهايش چيزهايي هست كه او را شاينده‌ی چنين نامي گردانيده. از شعرهايش پرسيدم دانسته شد بسيار است. از جمله در جنگ جهانگير گذشته «قيصر نامه‌اي» در ستايش ويلهلم قيصر آلمان گفته كه نُه‌هزار بيت بوده. در ايران نشسته و از دسترنج اين مردم نان خورده و با ستايش ويلهلم‌ها روز گزارده. آفرين بر فيلسوف!..
كسي گفت : ديوانش چاپ شده و نسخه‌اي از آن را بدست من داد. باز كردم قصيده‌اي آمد. ديدم در ستايش قيصر است. باو مي‌گويد هنگامي كه تو از خيابان مي‌گذري اگر كيوان (زحل) بتو سلامي دهد «نحوست» ازو برداشته خواهد شد. ببينيد چه سخن پستي گفته. سپس بيتي ديدم با معناي بسيار شگفتي كه مي‌بايد همان را برايتان بازگويم. در ستايش آلمانها مي‌گويد :
بر دوششان روز خطر مار دو اشكم كس پسر شده شاه توران را پدر خاقان چين زاخوالها


1ـ امروز مي‌دانيم كه او چه سرگذشتي داشته و در سالهاي بازپسين عمر ستايشگري از خميني ، خامنه‌اي و رفسنجاني مي‌كرده. ـ و

شما امروز بر سر یك دو راهی ایستاده‌اید كه اختیار دارید هر کدام را بپذیرید.

یكی آنكه بهمین حال كه هستید باشید :

این اندیشه‌های پراكنده همچنان در مغزها باشد.

از شعر و شاعری دست برندارید ،

كتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ كرده بیرون ریزید ،

چهارده مذهب همچنانكه هست باشد،

اخلاق پست بحال خود بماند ، از هركسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیكبار زبان بزشتگویی باز كنید ، ...

پیاپی حزبها سازید ، و دسته ها ببندید ، ‌و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید.

یك جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و كردار خود ندهید.

این یك راه است و میتوانید آن را پیش گیرید.

ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود كه هست.

گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید.

اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت.

✴️ یك جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلكه روز بروز سخت‌تر گردیده كم‌كم نوبت نابودی خواهد رسید.

یك راه دیگر آنست كه این حقایق را كه ما یاد میكنیم و یكایك روشن میگردانیم بپذیرید و هر كسی در سهم خود بكار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یك تبدیلی در اندیشه‌ها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد.

یك راه هم اینست.

اختیار با شماست كه كدام یكی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید.

✴️اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانكه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود كه هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید زیرا این گرفتاریها یك حادثه‌ی تصادفی ، یا نتیجه‌ی قضا و قدر نیست بلكه نتیجه‌ی قطعی همان حال و رفتاریست كه دارید ، و میخواهید دست برندارید.

✴️یك بیچارگی كه من در شما می‌بینم آنست كه نمیخواهید نیك بشوید ولی میخواهید از روزگار نیكی بینید.

✴️میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ كم نكنید. ولی نتیجه‌ی آنها را كه زبونی و زیردستیست درنیابید.

✴️در اینجاست كه باید گفت : معنی زندگی را نمیدانید.

✴️در اینجاست كه باید گفت : یك دسته كودكان چهل ساله و پنجاه ساله‌اید.

این كار كودكانست كه دست بآتش دراز میكنند و چون سوزانید بگریه می‌افتند. در جلو كندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.

✴️شما بخودتان بسیار مغرورید.

✴️من چون می‌آزمایم می‌بینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته.

زیرا امروز در حال آنكه از هر باره خوار و زبون می‌باشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفته‌اید باز حال خود را درك نمی‌كنید.

✴️ شما هر یكی خود را دانشمند می‌شمارید هر سخنی بمیان آید می‌گویید : « مگر ما این را نمیدانستیم؟» ولی من چون می‌آزمایم می‌بینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمی‌دانید.

✴️ شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید كه در این جهان هر چیزی از یك علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهد ماند.

✴️ این نمیدانید كه هر گرفتاری یا بیماری كه برای كسی یا توده‌ای رخ میدهد از یك علتی برخاسته كه باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت.

این چراغ برق بالای سر ما اگر اكنون خاموش گردد شاید كسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گله‌آمیزی پردازند ولی یك اهل فن آن را جز نتیجه‌ی یك علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را كرده و بدست آورده و چاره خواهد كرد.

✴️این یك قاعده‌ی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید.

✴️بجای آنكه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره كنید تنها بگله و ناله بس میكنید ، و یا بیخردانه امیدوارید كه ایران یك طلسمی دارد و كسی آن را از دست شما نتواند گرفت.

شما از نادانی و بیچارگی هم زبونی و هم بدبختی را میكشید و هم بیهوده ناله و فریاد میكنید كه این خود زیان دیگری میباشد.

✴️شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبنده‌ی دیگری میگزارید.

✴️ شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانه‌های بیخردانه بافتن را «ادبیات» می‌نامید ،

✴️كهنه‌بافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» می‌خوانید ،

✴️ به بدآموزیهای خانه‌برانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ،

✴️ آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میكنید ،

✴️ گمراهیهای پراكنده و كشاكشهای بیهوده‌ی قرنهای گذشته را «مذهب» می‌شمارید ...

بدینسان به هر یكی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یكی را كه دنبال می‌كنیم بهایهوی و ایستادگی می‌پردازید و با اینحال نیكی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.

✴️ دوباره میگویم : شما یا چنانكه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر كسی تكانی بخود دهید و هر كسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.

(پرچم روزانه ش 102)

👈 یک آگاهی

کانال : امروز ما همگی در اقیانوسی از سخن و خبر و عکس و هیاهو بنام اینترنت و پیام‌رسان غوطه‌وریم. سخن و اندیشه‌ی بی‌اندازه ، اگر همه را راست بینگاریم باز مایه‌ی آشفتگی مغزهاست چه رسد به آنکه نیمی از آنها جز دروغ و گمراهی نباشد. در این میان سخنان راست که می‌باید به دلها رسد ، به دشواری به گوشها میرسد.

این یک سنگ بزرگی بر سر راه رستگاری ایرانیان و جهانیانست. مردمی که نیک از بد و راست از ناراست جدا نتوانند کرد و هرچه را که بینند سزاوار خواندن و دیدن دانند ، گذشته از تباه کردن عمر ، مغزهاشان را آشفته میگردانند ـ چنین مردمی نیاز سخت به راهنماییهای راست و بجا دارند.

چاره‌ی این گرفتاریِ روزگار نو ، چنانکه آن یگانه مرد ، کسروی ، در نوشته‌هایش بازنموده ، در اینست که نیکخواهان و خردمندان در یک شاهراه گرد آمده دست یکی کرده ، همه یک آرمان و یک رشته اندیشه‌ها را دنبال کنند و از سخنان پراکنده‌ی مغزآشوب دوری بجویند تا توده از دودلیها و آشفته‌مغزیها برکنار ماند و راه پیشرفت و رستگاری خود را روشن بیند.

اکنون که راهنماییها و چاره‌جوییهای نیکخواهان و خردمندان درمیان میلیونها پیام و سخن و فیلم و عکسِ بی‌ارج ناپدید می‌گردد ، ما بهتر دانستیم راهنماییهای گره‌گشا و سخنان سراسر حقیقتی را که ایرانخواهان در جاهای دیگر می‌آورند و ما گاهی به آنها برمی‌خوریم در این کانال منتشر کنیم و به زبان دیگر «دری» در این کانال برای ایرانخواهان خردمند بگشاییم و نامش را «سخنان پرمغز دیگران» گزاردیم.

گفتاری که امروز در اینجا می‌آوریم ، هیچ بستگی‌ای با نویسنده‌ی آن نداریم و نام او را تنها دورادور شنیده‌ایم. ولی این سخنان را سراسر راست ، بسود مردم و آینده‌ی کشور دیده خواستیم این «در» در این کانال با چنان سخنان گرانمایه‌ای گشاده گردد.

✳️ سخنان پرمغز دیگران ✳️

♦️چکآپ انگلیسی!♦️
➖بابک‌داد➖
@BabakDad
🔹در کشوری که بودجه برای «بیماران خاص» ندارند و اختصاص نمی‌دهند، چون این پولها به قول آن وزیر محترم «خرج اضافه» برای دو سال عمر بیشتر است!، ما هموطنان مذهبی و متدینی داریم که برای «تطهیر مال و شستن ناپاکی درآمدشان» به دفاتر امامان جمعه می‌روند و خمس و زکات و کفاره‌ی عبادتهای ناکرده و گناهان خود را «نقدی» محاسبه و پرداخت می‌کنند؛ «باشد که به بهشت بروند»!

🔹در سرزمینی که «طرح سلامت عمومی» به خاطر کمبود بودجه حذف می‌شود و مسئولان به بیماران توصیه می‌کنند «به جای فیزیوتراپی؛ خودتان بمالید!»، ما امامان جمعه‌ای داریم که مانند سالهای دور، هنوز مخفیانه برای چکاپ و درمان به بهترین بیمارستان‌های انگلستان و اروپا می‌روند و میلیاردها تومان از «خمس و زکات همان مردم مذهبی» را صرف سلامتی و تقویت بنیه و قوای خود می‌کنند، «باشد که همینجا بهشتی زندگی کنند!»

🔹در معامله‌ای بین آن هموطنان مذهبی با این روحانیان حکومتی، هر دو طرف به بهشت‌هایی در این دنیا و آخرت می‌رسند و به «جهنمی» که کنار گوش آنها در شهرها و روستاهای اطراف برپاست و به فقر و بیماری و نداری که دسته دسته دلبندان مردم را قربانی می‌کند، توجهی ندارند! آیا خدا بر این سرزمین گذری و نظری خواهد کرد؟ من تردید دارم!

🔹به لطف فن‌آوری‌های نوین و فضای مجازی، دیگر دوران «سفرهای یواشکی» و «چکآپ انگلیسی» و تفریحات مخفیانه به سر آمده و دوربین‌های مردم هم پای منبرها هستند و اشتباهات آقایان را ضبط می‌کنند، هم سفرهای تابستانی و زمستانی آنها به اروپا را رسوا می‌سازند! خواه هاشمی شاهرودی باشند، یا موسوی جزایری!
سفر و تفریح با خمس و زکات ملت دیگر بس است!

🔹هموطنان و بازاریان مذهبی، (چه بخواهند چه نخواهند) در این «بی‌عدالتیِ ایمان‌سوز» شریک هستند! در مسئولیت این «خروج فوج فوج مردم از دین» سهیم هستند. در پروار کردن موجودات بی خاصیتی به نام «آخوند حکومتی» شریک هستند. کسانی که با «تبلیغ نظریه‌ی شرک‌آلود» ولایت فقیه، ایمان مؤمنان را بر باد می‌دهند تا بتوانند همچنان به نام «نماینده‌ی خدا»؛ بر ثروت و حقوق این مردم مظلوم دست‌اندازی کنند.

(این نوشته را اندکی کوتاه گردانیده‌ایم.)

کانال : آقای داد از «تطهیر مال و شستن ناپاکیِ درآمد» گروهی از «هموطنان مذهبی و متدین» یاد کرده و آن را «پروار کردن موجودات بی‌خاصیتی بنام آخوند حکومتی» نامیده‌ است. این گفته سراسر راست و خود مغز نوشته‌ی اوست.

شیعیگری ، کیش بیشتر ایرانیان که همچون غده‌ی سرطانی بر همه‌ی شئون زندگی ما چنگ انداخته ، با اختراع «تبصره»‌ای ، «ماده»ي قانونی اسلام را از کار انداخته. چگونگی آنکه ، در اسلام بعنوان اصل و ماده‌ی بنیادی دین گفته شده : «و من یعمل مثقال ذرة شراً یره» ، ولی شیعیگری این ماده را بیکبار از کار انداخته زیرا میگوید : اگر بزیارت رفتی از تمام گناهان پاك می‌شوی. اگر به امام حسین یا معصومین گریه كردی تمام گناهانت آمرزیده می‌شود. اگر وصیت كنی جنازه‌ات را بكربلا یا نجف برند از حساب و عذاب آسوده خواهی بود.

شیعیگری با چنین تبصره‌ای خط بطلان بر اسلام کشیده و «گناه پاک کن» برای مردم فراهم دیده بدینسان که هر گناهی خواستند بکنند ولی با گریه و پرداخت «رد مظالم» و «سهم امام» و خمس و زکات و زیارت کردن گناهانشان را «تطهیر» کنند. اینست سرچشمه‌ی فساد در این کیش. این را ملایان به مغزها فروکرده‌اند تا بتوانند از سودهایش بهره‌مند شوند و یک عمر با مفتخواری بسر برند.

خوانندگان این بدآموزیها و بدعتها در دین را در کتاب شیعیگری (یا داوری) به تفصیل توانند خواند.
https://t.me/kasravi_ahmad/260