#سلول_۷۲ شاهکار #اورهان_کمال با ترجمهٔ #ارسلان_فصیحی بعد از هجده سال تجدید چاپ شد:
«بعدازظهرها زن‌ها جلو ساختمان زندان، میان سبزه‌ها، تنگ هم می‌نشستند. مثلاً سنگین و موقر بودند؛ مثلاً متلک‌های مردانِ زندانی را که پشت پنجرهٔ سلولشان جمع شده بودند، نمی‌شنیدند... در اصل نه می‌شنیدند و نه می‌دیدند: نفسِ مردها را که حسرت وحشتناک سال‌ها بی‌زنی از آن استشمام می‌شد، گرمایشان را که بوی سیگار می‌داد پسِ گردنشان، نوک سبیل‌های سیاهشان را که از اشتیاق می‌لرزید روی گلویشان حس می‌کردند و هار می‌شدند...»
@qoqnoospub