بی‌تردید هیچ کتاب تاریخی‌ای در فرهنگ ما اعتبار ادبی «تاریخ بیهقی» را ندارد، تاریخی که آگاهی، امانتداری و احساس نویسنده و به تعبیری شعور قلم بیهفی در آن آشکار است

و اما «شعور قلم»
رشید کاکاوند در پیشگفتار کتاب می‌گوید:
«در دورهٔ دانشجویی وقتی مهمان دانشگاه گیلان شدم تا موشک‌های عراقی نتوانند رد پایم را دنبال کنند‌، وحشت و ناامنی را در متن بیهقی بهتر درمی‌یافتم و هنگامی که تاریخ بیهقی را نزد دکتر ضابطی می‌خواندم باز می‌دیدم که بیهقی خودش را بیش از کلاس به چشم می‌آورد... و ابوالفضل بیهقی از ظرفِ چهار سالهٔ دانشکدهٔ ادبیات، سرریز کرد. هرچه در آن چهار سال استادانِ دانشکدهٔ ادبیات علامه: دکتر شمیسا، دکتر سعید حمیدیان، دکتر جلال‌الدین کزّازی، دکتر احمدی گیوی و دیگران، زیبایی‌های ادبیات را به من تذکر می‌دادند، تصویر بیهقی دل‌انگیزتر می‌شد. پس از آن دکتر احمد محمدی بود که به من یادآوری کرد: متن بیهقی را  می‌خوانیم، چون بیهقی مواجهه با زیبایی است؛ و دریافتم کمه حتی بیش از این است: احساس اختیار است، یادآوریِ توان جستجو در متن است، تذکرِ ناگفته‌های پنهان متن‌هاست.»
#شعور_قلم
@qoqnoospublication