همچنان که تاریخ ژاپن از دوران باستان تا سال ۱۸۶۸ نشان می‌دهد، همبستگی زبانزد ژاپنی‌ها عمیقا ریشه در رویدادهای سیاسی و فرهنگی ژاپن "قدیم" دارد، و این احساس همبستگی آشکارا در نگرش ژاپنی‌ها به بیگانگانی که از ژاپن دیدن می‌کردند نمایان بود. حتی امروزه هم آثاری از انزجار از خارجی‌ها که میراث گذشته است در ژاپن دیده می‌شود. آنها با خارجی‌هایی که به کشورشان می‌آیند رفتاری مودبانه دارند، اما با این ذهنیت که دیر یا زود به وطنشان بازمی‌گردند. از نظر اغلب ژاپنی‌ها، خارجی‌ها همواره بیگانه باقی می‌مانند، برخلاف آمریکایی‌ها که معمولا خارجی‌ها را شهروندان بالقوه آمریکا می‌دانند.
نگرش دیگر که ریشه در ژاپن قدیم دارد احساس قوی یکی دانستن خود با سرزمین مادری و احساس تعهدی عمیق به آن است. در دوران گذشته بیشتر ژاپنی‌ها خواسته‌ها و نیازهایشان را در درجه دوم اهمیت و بعد از خواسته‌های امپراتور و دیگر رهبران قرار می‌دادند. امروزه بسیاری از ژاپنی‌ها هنوز هم فکر می‌کنند وظیفه‌ی فردی در قبال کشور بر هر نوع دستاورد شخصی ارجحیت دارد.
#مجموعه_تاریخ_جهان
#ژاپن_قدیم
#دان_ناردو
#پریسا_صیادی
@qoqnoospub

عموما در کتاب‌های تاریخی به‌ندرت به تاریخ جوامع قدیمی جنوب صحرای آفریقا پرداخته می‌شود، در حالی که هنوز هم این جوامع سنتی و خود آفریقا برای تاریخ بشر اهمیت دارد، آفریقا خاستگاه انسان‌های اولیه بوده و مهم‌ترین قاره برای مطالعه‌ی انسان‌های اولیه است.
برخلاف ذهنیت عموم، همزمان با شکل‌گیری امپراتوری‌های یونان و روم، در جنوب صحرای آفریقا هم پادشاهی‌های بزرگی شکل گرفتند که البته به دلیل وجود بیابان‌های گسترده، جنگل‌های انبوه و رودهای خروشان نه فقط با خارج از قاره بلکه با اقوام و تمدن‌های داخل آفریقا هم تعامل و مراوداتی نداشتند یا بسیار اندک بود. با شروع عصر اکتشافات دریایی، دروازه‌های این قاره‌ی پررمزوراز هم به روی اروپاییان گشوده شد و این رویداد نابودی فرهنگ و تمدن آفریقایی و سلطه‌ی اروپاییان بر این سرزمین غنی و استعمار آن را در پی داشت، هرچند مبارزات و مقاومت‌های زیادی هم صورت گرفت و حتی در جاهایی به پیروزی رسیدند، اما سرانجام غلبه با قدرت نظامی برتر بود.
#مجموعه_تاریخ_جهان_۹۰
#آفریقای_قدیم
#لوئیس_مینکس
#پریسا_صیادی
@qoqnoospublication

سوسیالیسم در سال ۱۹۱۷ مفهوم جدیدی نبود، این مفهوم در تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی قرن نوزدهم شکل گرفته بود. در آن زمان قوانین کمی برای حمایت از حقوق کارگران وجود داشت. حداقل دستمزد کارگران مشخص نبود و نرخ دستمزد را کارفرمایان به میل خود تعیین می کردند.
تا سال ۱۹۱۷ بسیاری از کارگران در کشورهای بسیار صنعتی جذب سوسیالیسم شدند. به آنها وعده داده می‌شد که به جای این‌که به کارفرمایان فعلی خود وابسته باشند می‌توانند حقوق و شرایط کاری خود را تعیین کنند.
حدود سی سال قبل از جنگ جهانی اول، اعتصابات و تجمعات سوسیالیست‌ها در شهرهایی مانند شیکاگو لندن و پاریس گسترش یافته بود. شمار تظاهرات‌کنندگان چپ‌گرا هزاران نفر بود که بنرهایی سرخ با خود حمل می‌کردند، رنگی که برای نشان دادن سوسیالیسم و حقوق کارگران انتخاب شده بود.

افزایش اعتراضات سوسیالیست‌ها سیاستمداران و سرمایه‌داران صنعتی را نگران ساخت، آنها معترضان را «سرخ» می‌خواندند، که عنوانی توهین‌آمیز بود، زیرا معترضان تهدیدی برای تجارت و جامعه تلقی می‌شدند. صاحبان کارخانه‌ها آنها را به درخواست‌های غیرمنطقی برای افزایش دستمزد و مجریان قانون هم آنها را به دامن زدن به نارضایتی متهم می‌کردند.

واژه "سرخ‌ها"در روزنامه‌ها و مجلات سراسر جهان ظاهر شد. معترضان هم کمی بعد خود را «سرخ» نامیدند، این واژه نشان افتخاری بود که تعهدشان به هدف را نشان می‌داد.

#تاریخ_جهان
#وحشت_سرخ
#اندرو_ای_کلینگ
#پریسا_صیادی
#انتشارات_ققنوس

@qoqnoospub