بنا به آمار، در سال ۱۳۴۶-۱۳۴۷، ۱۵۰۰ زن در «شهر نو» زندگی می‌کردند. آن‌ها باید هر هفته به درمانگاه واقع در‌‌ همان محله سر می‌زدند و هر شش ماه یکبار نیز آزمایش خون می‌دادند.

روزنامه اطلاعات در ۱۰ بهمن ۱۳۵۷ از حمله مردم به قلعه شهرنو و ساکنان آن نوشت. در این گزارش این چنین آمد: «خانه‌ها و مغازه‌های داخل "قلعه" به آتش کشیده شد. گروهی به زنان ساکن محله حمله کردند. چند تن از شاهدان عینی اظهار داشتند تعدادی از روسپیان در این وقایع مجروح و دو تا سه نفر کشته شده‌اند.»

پس از پیروزی انقلاب برخی از سردسته‌های روسپی خانه‌ها چون پری بلنده، اشرف چهارچشم و شهلا آبادانی اعدام شدند. این محله در ۲ مرداد ۱۳۵۸ به طور رسمی تعطیل شده و ۱۵۰۰ زن ساکن در آن از آنجا بیرون رانده شدند. برخی از آنان نیز در سال‌های پس از انقلاب اعدام شدند.

اما در سال ۱۴۰۰ شمسی، ۴۳ سال پس از انقلاب ۵۷، در رسانه‌های رسمی نوشته می‌شود که سن روسپی‌گری در ایران به زیر ۱۲ سال رسیده است.

اطلاعات بیشتر

به نظر شما در نظام سابق روسپیگری بیشتر بود یا در نظام ولایی و حکومت اسلامی؟

https://goo.gl/dhwYkM

#شهر_نو #انقلاب۵۷ #یاری_مدنی_توانا

@rahenow 🗿👈