نُصی دله دزد بود. دستش کج و دامنش آلوده. زندگی اش بر حرام بنا شده بود. مرغ های حنیفه خانم را دزدید. دوچرخه مهتاب کوچولو را بلند کرد. عروسی یونس بود، برق رفت. معلوم شد کسی فیوز برق را خاموش کرده است. فیوز را که زدند و برق آمد نصی کفش های ورلدکاپ یکی از مهمان ها را زده بود زیر بغل و آبروریزی به بار آورد. دَلِگی در ذاتش بود. لجن بود به تمام معنا. شگردش شب بود و تاریکی. آدم روز و روشنایی نبود. وقتی که اداره برق بعد از سال ها سر کوچه ها چراغ برق گذاشت نُصی با تیر کمان یکی یکی لامپ ها را زد و شکست و در جواب اعتراض ما گفت ، « تاریکی طلائَه»
تنها نصی نبود که از روز و روشنایی می ترسید. همه دزدها از چراغ واهمه دارند. دزدها همیشه مرغ و کفش و دوچرخه نمی دزدند. دله دزدها گاهی وارد سیاست و اقتصاد و فرهنگ می شوند. دله دزدهای سیاسی و فرهنگی هم طرفدار تاریکی هستند و سینه چاک شب. آنها برای تبهکاری به تاریکی پناه می برند.
موسیقی، سینما، تئاتر، شعر، روزنامه، رسانه، کتاب، مجله، روشنایی هستند. فضای مجازی چراغ است. شبکه های اجتماعی چلچراغ هایی هستند که با زدودن تاریکی فرصت تباهی و تبهکاری را از دله دزدهای سیاسی و اجتماعی می گیرند. دله ها با دانایی دشمنی دیرینه دارند. دانایی محصول ارتباطات و رسانه است. تکنولوژی مزاحم استبداد است. استبداد از خبررسانی خوف دارد. اینترنت گردش و انحصار اخبار و‌ اطلاعات را از دست دله دزدها خارج می کند. پیداست که دله دزدها به سوی این چراغ سنگ پرتاب می کنند. حالا نام این سنگ شده است طرح صیانت!!
نصی ها دشمن روشنایی هستند. آنها فقط در تاریکی است که می توانند به تباهی و تبانی مشغول شوند. دله دزدها از روز و روشنایی کینه های عمیقی دارند چون دست و دامن آلوده اشان را به نمایش می گذارد. نزاع آب و آینه با چرک و چِندِش ابدی و ازلی است. آنکه آینه را می شکند در پی پنهان کردن چهره کریه خود است. آنکه‌ از روشنای آب فاصله می گیرد بی تردید « پیشی» به پالان و ننگی به نعل دارد. نصی راست می گفت برای تبهکاران؛
« تاریکی طلائه»
#ماشااکبری

@rahenow 🗿👈