#نجاست یا #طهارت_سگ
در قرآن به نجاست سگ اشاره ای نشده و حتی کلامی که حاوی باری منفی نسبت به آن باشد هم وجود ندارد. حتی از برخی آیات می توان تجلیل سگ هم برداشت کرد. بنا به روایت قرآن هنگامی که مردم در خصوص تعداد اصحاب کهف با هم به گفتگو می پرداخته اند از سگشان نیز یاد می کنند که چهارمیشان بوده یا ششمیشان یا هشتمیشان؛ ادبیات قرآن به گونه ایست که سگ را هم از اصحاب کهف دانسته است[کهف۲۲].
در سوره مائده آمده حیوانی را که سگ شکاری صید می کند حلال و پاک است[مائده۴] و بی شک منظور این نبوده که پس از تطهیرش پاک است.
بنا بر گزارشات تاریخی در عصر پیامبر سگ ها در محوطه مساجد و حتی خانه کعبه در رفت و آمد بودند و از پیامبر هم هیچگاه نقل نشده که ورود آنها به اطراف مساجد را نهی کرده باشد.[صحیح بخاری ج۱ص۵۱]
در خبری دیگر که از طریق شیعه و سنی رسیده آمده پیامبر به علی گفت یا علی! جبرئیل امروز نزد من آمد و بر در خانه ایستاد و داخل نشد، از او علت داخل نشدنش را پرسیدم؛ پاسخ داد ما فرشتگان داخل خانه ای که در آن مثل آنچه در خانه شماست نمی شویم. من خانه را جستجو کردم و سگی را که حسین با آن بازی می کرد یافتم. از جبرئیل پرسیدم مگر شما داخل خانه ای که سگ باشد نمی شوید؟ گفت ما فرشتگان در خانه ای که سگ یا آدم جنب یا مجسمه و عکس باشد نمی شویم.[المحاسن،احمدبن خالد برقی،ج۲ص۶۱۵]
انبوه عکسها بر در و دیوار مساجد و حسینیه ها و زیارتگاه ها و منازل علمای دینی گواهی است بر نادیده گرفتن گفته هایی که در این حدیث آمده و همچنین حکایت از برخوردی دوگانه دارد. یعنی به بخشی از آنچه رسیده عمل می شود و به بخشی دیگر نه
در میان فقیهان شیعی بر سر نجاست سگ اتفاق نظر وجود دارد.
آنها به حدیثی از حضرت صادق استناد می کنند که سگ را صراحتا نجس دانسته؛ برای نمونه در اصول کافی خبری است که حضرت صادق در پاسخ به سوالی در خصوص نجاست سگ سه بار به صراحت می گوید سگ نجس است.و الله انه نجس
اما در میان سُنی ها اتفاق نظری وجود ندارد. مالک بن انس سگ را اصلا نجس نمی دانسته و با استناد به نص قرآنی استدلال میکرده چون سگ حیوان شکار شده را با دهانش شکار و حمل می کند حتی آب دهانش هم نجس نیست.
ابوحنیفه دیگر پیشوای فقهی اهل سنت بدن سگ را پاک و آب دهانش را نجس می دانسته است.
شافعی و احمد حنبل نظری به مانند فقهیان شیعی داشتند و سگ را نجس می دانستند.
در میان اعراب پیش از اسلام سگ مورد احترام و از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است. گذاشتن نام سگ و القاب مربوط به این حیوان امری رایج در میان آنان بوده؛ برای نمونه نام یکی از نیاکان پیامبر کلاب جمع کلب بوده و نمونه دیگر معاویه است.
معاویه به معنای سگ ماده ای است که عوعو می کند و نماد شجاعت و جنگاوری میان اعراب بوده است. نکته جالب اینکه معاویه با دختر بزرگ قبیله کلب میسون ازدواج می کند. / danaeeii
@rahenow 🗿👈
در قرآن به نجاست سگ اشاره ای نشده و حتی کلامی که حاوی باری منفی نسبت به آن باشد هم وجود ندارد. حتی از برخی آیات می توان تجلیل سگ هم برداشت کرد. بنا به روایت قرآن هنگامی که مردم در خصوص تعداد اصحاب کهف با هم به گفتگو می پرداخته اند از سگشان نیز یاد می کنند که چهارمیشان بوده یا ششمیشان یا هشتمیشان؛ ادبیات قرآن به گونه ایست که سگ را هم از اصحاب کهف دانسته است[کهف۲۲].
در سوره مائده آمده حیوانی را که سگ شکاری صید می کند حلال و پاک است[مائده۴] و بی شک منظور این نبوده که پس از تطهیرش پاک است.
بنا بر گزارشات تاریخی در عصر پیامبر سگ ها در محوطه مساجد و حتی خانه کعبه در رفت و آمد بودند و از پیامبر هم هیچگاه نقل نشده که ورود آنها به اطراف مساجد را نهی کرده باشد.[صحیح بخاری ج۱ص۵۱]
در خبری دیگر که از طریق شیعه و سنی رسیده آمده پیامبر به علی گفت یا علی! جبرئیل امروز نزد من آمد و بر در خانه ایستاد و داخل نشد، از او علت داخل نشدنش را پرسیدم؛ پاسخ داد ما فرشتگان داخل خانه ای که در آن مثل آنچه در خانه شماست نمی شویم. من خانه را جستجو کردم و سگی را که حسین با آن بازی می کرد یافتم. از جبرئیل پرسیدم مگر شما داخل خانه ای که سگ باشد نمی شوید؟ گفت ما فرشتگان در خانه ای که سگ یا آدم جنب یا مجسمه و عکس باشد نمی شویم.[المحاسن،احمدبن خالد برقی،ج۲ص۶۱۵]
انبوه عکسها بر در و دیوار مساجد و حسینیه ها و زیارتگاه ها و منازل علمای دینی گواهی است بر نادیده گرفتن گفته هایی که در این حدیث آمده و همچنین حکایت از برخوردی دوگانه دارد. یعنی به بخشی از آنچه رسیده عمل می شود و به بخشی دیگر نه
در میان فقیهان شیعی بر سر نجاست سگ اتفاق نظر وجود دارد.
آنها به حدیثی از حضرت صادق استناد می کنند که سگ را صراحتا نجس دانسته؛ برای نمونه در اصول کافی خبری است که حضرت صادق در پاسخ به سوالی در خصوص نجاست سگ سه بار به صراحت می گوید سگ نجس است.و الله انه نجس
اما در میان سُنی ها اتفاق نظری وجود ندارد. مالک بن انس سگ را اصلا نجس نمی دانسته و با استناد به نص قرآنی استدلال میکرده چون سگ حیوان شکار شده را با دهانش شکار و حمل می کند حتی آب دهانش هم نجس نیست.
ابوحنیفه دیگر پیشوای فقهی اهل سنت بدن سگ را پاک و آب دهانش را نجس می دانسته است.
شافعی و احمد حنبل نظری به مانند فقهیان شیعی داشتند و سگ را نجس می دانستند.
در میان اعراب پیش از اسلام سگ مورد احترام و از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است. گذاشتن نام سگ و القاب مربوط به این حیوان امری رایج در میان آنان بوده؛ برای نمونه نام یکی از نیاکان پیامبر کلاب جمع کلب بوده و نمونه دیگر معاویه است.
معاویه به معنای سگ ماده ای است که عوعو می کند و نماد شجاعت و جنگاوری میان اعراب بوده است. نکته جالب اینکه معاویه با دختر بزرگ قبیله کلب میسون ازدواج می کند. / danaeeii
@rahenow 🗿👈