خونِ خشکیده در بستر رود–
رود نه ! جنگ/در یک کویر است !
آب را بسته/آتش گشودند
شهر در دستِ جلاد اسیر است

دزدها باغ را سر بُریدند
کدخدا مُرده یا اینکه خواب است ؟
این که جاری شده داخل شهر–
حق خونابه یا حق آب است ؟

آسمان را به رگبار بستند
از گلوها هوا را گرفتند
تا که فریادِمان منفجر شد
با کتک/فحش...ما را گرفتند

می‌زند/می‌کُشد/می‌چکاند–
تیرها را به سمتی که نان است
بوی باروت را می‌شناسیم
بس که شلیکِ آنها عیان است

زخم در زخمِ قبلی فرو رفت
زخم‌ها تازه نه ! کهنه هستند
خونِ‌دل آجرِ خانه‌ها شد
شیشه‌ی خانه‌ها را شکستند

شیر مادر حلالَش نباشد
قاتلی که دم از جنگ می‌زد
مادرِ زخمیِ تشنه‌لب را
در خیابان یکی سنگ می‌زد

ساقه‌ها روی دوش جماعت
در خیابان تبر یکّه‌تاز است
ریشه‌ها ! آسمان را ببینید
همچنان راه پرواز باز است

کِی ؟ کجا ؟ انتقام وطن را–
از تبرهای ناکَس بگیریم
خاک ! این خاک غلتیده در خون
باید این خاک را پس بگیریم


#مسعود_محمدپور
#اصفهان_تنها_نیست
#پاییز_خونین
@rahenow 🗿👈