وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
مگی-آلفرد جی آیر.mov
37.7 MB
🍂 مردان اندیشه: پوزیتیویسم منطقی و میراث آن
گفتگوی برایان مگی با آلفرد جی آیر

📗 @sedanet

🎬 حجم: 37.6 مگابایت/ مدت: 38 دقیقه
دوبله شده به فارسی
🍁رویکردی لیبرال به بی‌عدالتی و فقر جهانی

#زهیر_باقری_نوع‌پرست

✅هنگامی که به نقض حقوق بشر فکر می‌کنیم، اغلب شخصی در زندان، در انتظار اعدام، یا موقعیت‌های دیگری که شخصی در آن‌ها تصویر می‌شود در نظر می‌گیریم. ولی بواسطه فقری که داریم، حقوق بشر میلیاردها انسان در حال نقض شدن است. فقر، بزرگترین عامل نقض حقوق بشر در جهان است.

✅در سال ۲۰۱۲، ۸۶۸ میلیون نفر دچار سوءتغذیه مزمن بوده‌اند، دو میلیارد نفر به مایحتاج پزشکی دسترسی نداشته‌اند، ۷۸۳ میلیون نفر از داشتن آب پاک برای نوشیدن محروم بوده‌اند، در سال ۲۰۰۵ یک میلیارد و ششصد میلیون نفر سرپناه نداشته‌اند، همین تعداد نفر امکان استفاده از نیروی برق را ندارند، ۲و۵ میلیارد نفر به بهداشت کافی دسترسی ندارند، ۷۹۶ میلیون نفر بزرگسال سواد خواندن و نوشتن ندارند، و ۲۱۸ میلیون کودک بین سنین ۵ تا ۱۲ سال بیرون از خانه خود در شرایط بردگی در حال کار کردن هستند. چیزی حدود یک سوم مرگ و میرها به فقر مرتبط است، یعنی ۱۸ میلیون نفر از ۵۷ میلیون نفری که در سال می‌میرند. این آمار تنها مرگ بر اثر بیماری‌هایی را که در کشورهای توسعه یافته وجود ندارند منعکس می‌کند، مانند مرگ بر اثر سوءتغذیه، سل، مننژیت و مالاریا. ولی اگر بیماری‌هایی را که در کل جهان رایج هستند در نظر بگیریم (مانند بیماری‌های قلبی، دیابت و غیره) در این صورت در ۲۲ سال گذشته ۴۰۰ میلیون مرگ ناشی از فقر داشته‌ایم. این تعداد دو برابر مرگ‌های ناشی از خشونت‌های دولتی در سده بیستم بوده است. یعنی بیشتر از جنگ‌ها، اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها، گولاک‌ها، و …. تمام این موارد به حدود ۲۲۰ میلیون مرگ انجامیده است. ولی فقر تنها در ۲۰ سال گذشته به حدود ۴۰۰ میلیون مرگ انجامیده است.


✅توزیع ثروت به شکلی بسیار ناعادلانه است. ۵% جمعیت جهان حدود ۴۶% ثروت موجود در جهان را در اختیار دارند، و تقریباً همین میزان ثروت بین ۲۰% از باقی‌مانده جمعیت توزیع شده است، بنابراین صرفاً ۲۵% از جمعیت جهان حدود ۹۰% ثروت جهان را در اختیار دارند. ۱۰% از ثروت باقیمانده بین ۷۵% مردم جهان توزیع شده است. (براساس گزارش توسعه انسانی سازمان UNDP در سال ۲۰۱۴ حدود ۱% جمعیت پر درآمد جهان معادل ۴۸% ثروت جهان را به خود اختصاص داده اند که پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۱۶ به ۵۰% برسد.) این حجم از نابرابری به طور خاص تحت تأثیر جهانی‌سازی بیست سال اخیر بوده است. دوره‌ای که که نابرابری درآمدی در سطح بین‌المللی و ملی در همه جای دنیا افزایش یافته است. در آمریکا از سال ۱۹۷۸ تا سال ۲۰۰۷ درآمد نیمه فقیر جمعیت از ۲۶% به حدود ۱۳% سقوط کرده است در حالی که درآمد ۱% ثروتمند از حدود ۹% به حدود ۲۴% افزایش یافته است، و درآمد ۰.۰۱% ثروتمند جامعه آمریکا از ۲.۶۵% به ۱۲.۲۸% افزایش یافته است (یعنی حدود ۵ برابر شده است) و درآمد ۰.۰۰۱% جمعیت ثروتمند آمریکا هفت برابر شده است یعنی از ۰.۸۶% به ۶.۰۴% افزایش یافته است. ۰.۰۰۱% جمعیت آمریکا یعنی ۳۰ هزار نفر در آمریکا، این افراد درآمدی معادل ۲۸۰ میلیون نفر دیگر آمریکا درآمد دارند. وجود نابرابری کاملاً جدی و محسوس است. این مسئله در سراسر جهان نیز وجود دارد. بین سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ ۵% جمعیت بیشترین افزایش ثروت را داشته‌اند و اکثریت افراد ثروتشان به یک سوم آنچه که بوده کاهش یافته است. در دوره بین ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ نسبت میانگین درآمد ۵% از ثروتمندترین‌ها به کم‌ثروت‌ترین‌ها از« ۱۸۵ به ۱» به « ۲۹۷ به ۱» افزایش یافته است.
برای از بین بردن فقر شدیدی که وجود دارد تنها ۷% ثروت جهان لازم است، و اگر این مبلغ را از دارایی ثروتمندان کم کنیم همچنان ۹۳% از ثروتشان باقی خواهد ماند. اگر ثروتمندان از این میزان از ثروت خود بگذرند، فقر به تاریخ خواهد پیوست. بنابراین، از نظر اقتصادی، فقر مسئله کوچکی است، تنها پای ۷% از ثروت کل جهان در میان است. ولی از نظر هزینه انسانی هزینه وحشتناکی وجود دارد، در حال حاضر شاهد نقض سیستماتیک و گسترده حقوق بشر به علت فقر هستیم.


✅ما باید تمرین کنیم که نهادهای ملی و بین‌المللی را تحت فشار قرار دهیم. با فشار آوردن به نهادها می‌توانیم با تبعیض سیستماتیک نیز مبارزه کنیم و در راستای تضمین سلامت، رفاه و حقوق همه انسان‌ها گام برداریم. یکی از راه‌حل‌ها برای از بین بردن فقر در سطح انفرادی یا کوچک، مشارکت در سازمان‌های مردم نهاد، رفتن به روستاها برای کار داوطلبانه و انجام کارهایی از این دست است. در واقع اگر فکر می‌کنیم توان وارد کردن فشار به نهادهای بین‌المللی را نداریم، به این معنا نیست که در این زمینه هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم و هیچ مسئولیتی نداریم. ما می‌توانیم به دنبال اجرای برنامه‌هایی پایدار برای مقابله با فقر باشیم. برنامه‌هایی فراتر از بخشیدن غذا و لباس.

📕 @sedanet

متن کامل👇
✨ → goo.gl/qeP3Qf
🍁 سند یا محتوا ؟!

تا آنجا که من فهمیده‌ام و در کتاب‌ها دیده و خوانده‌ام، آنچه باعث ردّ یا قبول روایتی می‌شود، بیشتر محتوای آن است تا سندش؛ یعنی اگر با محتوای روایتی – به هر دلیلی – موافق باشند، برای سند آن نیز فکری می‌کنند و چشم از عیب‌های آن می‌پوشند؛ اما اگر محتوای روایتی را نپسندند، چنان دقتی در سند و رجال آن می‌کنند که هیچ ریاضی‌دانی در حل هیچ معادله‌ای نمی‌کند.

📗 @sedanet | @rezababaei43
#رضا_بابایی

🗻 http://s8.picofile.com/file/8282092684/bkj.jpg
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
می دانی زندگی روی هم رفته جهنم است،اما اگر آدم تا آنجایی که می تواند از آن لذت نبرد،خیلی احمق است...

📒 @sedanet

لبه تیغ، ویلیام سامرست موام، ترجمه مهرداد نبیلی، انتشارات فرزان
🍂خروج از تله بنیانگذار🍂

#محسن_رنانی : پانزده سال پیش (۱۳۸۱) در دیداری با تنی چند از نمایندگان مجلس ششم هشدار دادم که اگر دو جناح سیاسی اصلی کشور در رقابت سیاسی خود، مراقبت نکنند کشور به زودی وارد «تله بنیانگذار» می شود و اگر چنین شود، دستکم پانزده سال کشور در این تله خواهد ماند.
همان زمان نظریه خود را نوشتم و برای برخی صاحب نظران فرستادم و البته در آن زمان هیچ نشریه‌ای حاضر نشد که این نظریه را منتشر کند. سرانجام در سال ۱۳۸۵ (وقتی که دیگر عملا کشور وارد «تله بنیانگذار» شده بود) نسخه تعدیل شده ای از آن نظریه را در مقاله‌ای با عنوان «گذار از گذار سوم» تنظیم کردم که در شماره ۱۹ مجله «فرهنگ اندیشه» منتشر شد.

اکنون که با درگذشت آیه الله هاشمی رفسنجانی، یکی از وزنه‌های اصلی عرصه سیاست در ایران از صحنه کنار رفته است، بی گمان نیروهای سیاسی دو جناح برای بازآرایی صحنه سیاسی ایران به سود خویش تلاش خواهند کرد. اما این بازآرایی نباید به کورتر شده گره سیاست در ایران بینجامد. ما فرصت چندانی نداریم و تا امنیت و آرامش در کشور برقرار است باید با همکاری هم و به گونه‌ای عقلانی کشور را از تله بنیانگذار خارج کنیم. اکنون پانزده سال از هشدار من درباره خطر ورود کشور به تله بنیانگذار می‌گذرد و در این مدت هیچکدام از دو جناح کشور در رقابت کشنده‌ای که داشته‌اند، به اهداف مورد نظر خود دست نیافته است. پس بهتر است همه در مسیر خود بازنگری کنند.

اکنون که بخش اعظم منابع آبی کشور وارد وضعیت بحرانی شده است و درآمد اندک نفت دیگر نمی تواند گرهی از بحران های اقتصادی ما باز کند و کشور با هشت تا ده میلیون بیکار (رسمی و غیررسمی) و بیش از یازده میلیون حاشیه نشین روبه‌روست و امواجی از مشکلات زیست محیطی، بیماری، ناهنجاریهای فرهنگی و تخریب سرمایه اجتماعی ما را فراگرفته است، دیگر گاه آن رسیده است که عاقلان دو جناح سیاسی کشور، همت،‌ همفکری و همکاری کنند تا کشور از تله بنیانگذار خارج شود؛ شاید هنوز فرصت باشد که کشور را از بحران‌های به زودی فرارسنده ای که در پیش است، برهانیم. دیگر خیلی دارد دیر می‌شود.

به گمانم مرور آن مقاله هنوز روشنگریهایی دارد که اگر سلامت و صداقتی در بازیگران سیاسی دو جناح وجود داشته باشد می تواند در اتخاذ تصمیم برای بازیهای آینده راهگشا باشد. من نیز دست به کار نگارش نوشته‌ای در این زمینه شده‌ام که البته باید محرمانه برای برخی بزرگان کشور ارسال کنم.

مقاله «گذار از گذار سوم» که سال ۱۳۸۵ منتشر شده است 👇
✨ → goo.gl/G0DZnA
@sedanet | @Renani_Mohsen
🍁 روشنفكر كيست؟

بنظر می رسد در این باره مناقشه نباشد كه مفهوم روشنفكری ریشه در مدرنیته دارد.
ممكن است بتوان جسته و گریخته عناصری از روشنفكری را در آحادی از انسان های دوران ما قبل مدرن نیز یافت، اما بطور متمایز و مشخص، بر سپهر مدرنیته بود كه ستارهء روشنفكر درخشید.
به گمانم روشنفكر را می توان در كوتاه ترین عبارت، اینگونه تعریف كرد:
"دانای درد آگاه خردباور".
بر این اساس"دانایی" او را از عوام متمایز می كند؛ "درد آگاهی" وجه تمایز روشنفكر و دانشمندی است كه عامی نیست اما دغدغه اش افزایش اطلاعات و گسترش مرزهای دانش است و نه دانش را به خدمت كاستن از درد دیگران در آوردن، اما روشنفكر دانایی را در خدمت تأمین خیر برای انسان ها و كاستن شر از زندگی آن ها میخواهد. و سر انجام "خرد باور بودن" روشنفكر را از مصلح اجتماعی سنتی متمایز می كند، بدین معنا كه فصل الخطاب برای روشنفكر"خرد خود بنیاد" است، نه چیزی از جنس شهود انسان های خاص.

استاد اردشیر منصوری
"روشنفكر دینی؛خاستگاه، پرسش ها و افق های آینده"
نشریه ایران فردا
دی ماه ٩٥

كانون فلسفه و دین دانشگاه امیركبیر


@sedanet | @kfvda
🍁 مقاله "هویت ملی و روایت کوروش" به قلم #شروین_وکیلی که در شماره 50 ماهنامه مهرنامه به چاپ رسید👇
✨ → goo.gl/aRFoLW

🍁نقد #سیدجواد_میری بر مقاله فوق با عنوان "نگاهی به مقاله دکتر شروین وکیلی در باب کوروش"👇
✨ → goo.gl/clzaXn

🍁پاسخ شروین وکیلی به نقد سیدجواد میری با عنوان "پاسخی به نقد دکتر میری بر نوشتار کوروش"👇
✨ → goo.gl/OudIro



@sedanet | @sherwin_vakili | @seyedjavadmiri
🍂شوپنهاور و فروید🍂

جولیان یانگ

ترجمه: بهنام خداپناه

پیش بینیِ نهایی شوپنهاور راجع به آنچه بعدها فروید گفت، میل جنسی است. همچناکه فروید بر این باور است که انگیزه واقعیِ بخشِ اعظم افعالِ بشری میلِ جنسی یی است که فرد بدان معترف نیست، شوپنهاورنیز بر این باور است که:
"در کنار عشق به حیات . . . [میل جنسی] خود را . . . به عنوان نیرومندترین و فعالترین همه انگیزه ها نشان می دهد، و به شکلی بی وقفه ادعای مالکیتِ نیمی از نیروها و افکار بخش جوانترِ بشریت را دارد. چنین چیزی تقریبا هدف غایی همه کوششهای انسانی است؛ و تاثیر ناخوشایندی بر مهمترین امور گذاشته، و هر ساعت جدی ترین اشتغالات را از هم گسیخته، و گهگاه نیز برای برهه ای حتی بزرگترین اذهان را مبهوت خود می سازد. آن در زورچپان کردن خود با زوائدش خواه بر مذاکراتِ سیاستمداران [مونیکا لِوینسکی؟] و خواه بر پژوهشهای عالمانه اندک درنگی نمی ورزد. میداند که چگونه زیرزیرکی طُره ها و جملاتِ عاشقانه خود را حتی بر اوراق اداری و یا نوشته های فلسفی بپراکند" (ج خ ب II:533).

فروید درباره اثرپذیری خود در نظریاتش از شوپنهاور میگوید:

"نظریه سرکوب را من یقینا به شکلی مستقل [از شوپنهاور] از کار در آوردم. من هیچگونه تاثیری را نمی شناسم که مرا به هر شکلی به سوی آن سوق داده باشد، و من مشتاق بودم که اصل این ایده برای من باشد تا اینکه اُ.رَنک [O.Rank] متنی از کتاب جهان به مثابه خواست و بازنمود [World as Will and Representation] شوپنهاور را به من نشان داد که فیلسوف در آنجا در تقلای بدست دادن تبیینی برای جنون است. آنچه او در آنجا راجع به کوشش علیه قبول بخشِ دردناک حقیقت بیان می کند به شکل کاملی با محتوای نظریه من راجع به سرکوب موافقت دارد که بار دگر می بایست از او به خاطر امکان کشف آنچیزی سپاسگزار باشم که از آن اطلاعی نداشتم. مطمئن باشید، دیگرانی این متن را مطالعه کرده و از نظر گذرانیده اند آنهم بدون اینکه به چنین کشفی نائل گردند، و شاید چنین چیزی نیز می توانست برای من رخ دهد اگر من نیز، سالها پیش، غرق در مطالعه نوشته های فلسفی می شدم. در سالیان گذشته من نیز لذت بزرگ مطالعه آثار نیچه را با این انگیزه آگاهانه بر خویشتن حرام کردم که نمی خواستم دیدگاههای روانکاوانه من بوسیله هیچ ایده از پیش مفروض انگاشته ای مختل گردد. از اینرو، بایستی مهیای واگذاردن همه دعاوی پیشین در مواردِ بسیاری شوم که در آنها پژوهشهای طاقت فرسای روانکاوانه تنها می تواند مویّد بصیرتهایی باشد که به نحو شهودی بوسیله فیلسوفان بدست آمده بود. نظریه سرکوب ستونی است که بر آن عمارتِ روانکاوی آرام می گیرد. این نظریه حقیقتا ضروری ترین بخش آن به شمار می رود . . . . " (زیگموند فروید ، تاریخ جنبش روانکاوی، بخش اول)

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/joLQ1g
@Bekhodnotes | @sedanet
🍁 آرش نراقی در شمارۀ چهارم «اندیشه اصلاح» در یادداشتی به بررسی نسبت دموکراسی و آزادی بیان می‌پردازد: «دموکراسی را می‌توان به بیان ساده، روشی برای تصمیم‌گیری جمعی دانست، روشی که در آن تمام اعضای گروه از موضع برابر در فرآیند تصمیم‌گیری مشارکت می‌کنند.»

🔸 نراقی با ذکرِ این تعریف به بررسی مزایای دموکراسی می‌پردازد. افزایشِ امکانِ بکارگیریِ دیدگاه‌های متنوع‌تر، کاهش امکانِ خطا و افزایش مشارکتِ موثر شهروندان در تعیینِ سرنوشتشان مهم‌ترین مزایای دموکراسی است. اما دموکراسی بدونِ آزادی، به ویژه آزادیِ بیان، بی‌معناست. به بیان نراقی «نقد و التزام به منطق گفتگو بنیان دموکراسی عادلانه است. آزادی بیان قلب دموکراسی است.»

🔸 بهره برداری از آزادیِ بیان مزایایی دارد، اما در نهایت باید توجه داشت که آزادی بیان مانند سایر حقوق و فضائل انسانی بی‌قید و شرط نیست. «اصل زیان» یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های آزادیِ بیان است که به موجبِ آن بیان آزاد است مادام که به زیان دیگری منجر نشود. برای مثال تهمت و افترا زدن، مطالبۀ حق‌السکوت کردن، تبلیغ دروغ دربارۀ کالاهای مصرفی و افشای اسار امینیتی یک کشور را می‌توان از جمله مصادیق بیانی دانست که مطابقِ اصل زیان آزاد نیست و باید منع شود.

🔸 البته به باور نراقی، باید میان منع قانونی و منع اخلاقی تمایز نهاد. قبح اخلاقی پاره‌ای از بیان‌های نامطلوب و ناحق لزوما و همیشه مبنای موجهی برای منع قانونیِ آن‌ها فراهم نمی‌آورد. یکی از مهم‌ترین اصول اساسی یک جامعۀ آزاد و دموکراتیک به رسمیت شناختنِ حقِ ناحق بودن است.

🔸 در نهایت نراقی این چنین جمع‌بندی می‌کند که اصل اساسی دموکراسی، گفتگوی عقلانی و از موضع برابر میان شهروندان است و بنابراین هر نوع آزادی بیان که منجر به فرودست کردن گروهی از شهروندان شود یا شأن انسانی برابر ایشان را به مخاطره اندازد یا مجال گفتگوی عقلانی را در جامعه محدود کند از منظر ارزشهای دموکرتیک، نامطلوب تلقی می‌شود.

مشروح این یادداشت 👇
✨ → goo.gl/VtNZD2
@sedanet | @arashnaraghi
🍂آیا خطاب‌های تند و عتاب‌های اهانت‌آمیز در قرآن و سنتْ مجوزی برای توهین کردن به دیگران است؟🍂

نویسنده: محمدمهدی #مجاهدی | استاد نظریه‌های سیاسی مقایسه‌ای، دانشگاه برلین

🍁چندی پیش از جناب ابراهیمی #دینانی نقل شده بود: «جامعه احمق است. نسل امروز هم به دو دلیل احمق است: تراکم اطلاعات، رفاه بیش از حد. جوانها سوسول شده اند.» سخن درشتی است. اما این‌جا فعلاً به محتوای این نقل قول و دقت نقل و صحت انتساب آن کاری ندارم.

همان وقت، به مناسبت نقل این سخن، در یکی از جمع‌های تلگرامی، واعظی خوش‌نام و محترم پرسیده بودند: «قرآن هم در پاره ای موارد از این نوع ادبیات استفاده کرده است. اما آیا این مجوزی برای استفاده ما هم می شود یا خیر؟»

اشاره‌ی ایشان، ولو بر سبیل استفهام، گویای واقعیتی است: در جامعه‌ای با اکثریت متدینان، مردم آب و رنگی از توجیهاتی دینی بر ترجیحات دنیایی‌شان می‌نشانند، و مثلاً برای توهین و فحاشی که یکی از اقسام خشونت به معنای موسع کلمه است، دست‌آویزی از کتاب و سنت می‌جویند، و صد البته می‌یابند.

پرسش ایشان هرچند به آن مناسبت خاص مطرح شده است، اما متضمن اشاره‌ای است به توجیهی قرآنی که برخی برای توهین به دیگران می‌آورند: «قرآن هم منکران را به چارپایان تشبیه کرده است.»...


متن کامل👇
✨ → goo.gl/yfwJaj
@sedanet | @MMojahedi
‍🍁 سه شکل متفاوت از تنهایی وجود دارد:

1. تنهایی بین فردی: که به‌صورت جدا افتادگی و بی کسی تجربه می‌شود و به معنای دور افتادن از دیگران است. عوامل بسیاری در آن دخیل‌اند مثل انزوای جغرافیایی، فقدان مهارت های اجتماعی مناسب ، احساسات به شدت متضاد درباره صمیمیت، یک سبک شخصیتی مثل خودشیفته یا اسکیزوئید یا استثمارگر یا قضاوت گر که مانع تعامل اجتماعی راضی کننده است.

2. تنهایی درون فردی: فروید اصطلاح جداسازی رو به عنوان یک سازوکار دفاعی که خصوصا در روان نژندی وسواسی نمایان است وقتی که فرد احساسات و خواسته هایش را خفه کند و بایدها و نبایدها رو بجای آرزوهایش بپذیرد و اصلا نمی‌داند خودش چه احساسی دارد و یا نظرش چیست و کاملا به افکار دیگران وابسته است .

3. تنهایی اگزیستانسیال: این مدل تنهایی به رغم رضایت بخش‌ترین روابط با دیگران و به رغم خودشناسی و انسجام درونی تمام عیار ، همچنان باقی است .این تنهایی میان فرد است و دنیا.

📕 @sedanet

اروین‌یالوم | رواندرمانی‌اگزیستانسیال

🗻 http://s4.picofile.com/file/8282322768/8j8.jpg
🍂شش اشتباه انسان🍂

📕 @sedanet

مارکوس تولیوس سیسرو
(106_43 قبل از میلاد)
🍁روشنفکری دینی؛ خاستگاه‌، افق‌های پیش رو
نویسنده: #اردشیر_منصوری – آذر ۱۳۹۵

✅دربارۀ واژۀ «روشنفکر» مشکل آنجا حاد می‌شود که وصف «دینی» نیز بر آن افزوده، و ترکیب «روشنفکری دینی» ساخته شود. در برابر این ترکیب مخالفت‌های مضاعف ابراز شده است. هم از سوی روشنفکران سکولار و هم دین‌داران سنت‌گرا، و هم در سال‌های اخیر به طرز جالب توجهی از جانب کسانی که خود روزگاری نام‌شان در زمرۀ «روشنفکران دینی» فهرست می‌شد. گویی تعبیر روشنفکر دینی پارادوکسیکال و به اصطلاح متنافی‌الاجزا است.


✅به گمانم روشنفکر را می‌توان در کوتاه‌ترین عبارت، این گونه تعریف کرد: «دانای دردآگاه خردباور».
«دانایی» او را از عوام متمایز می‌کند؛ «دردآگاهی» وجه تمایز روشنفکر از دانشمندی است که دغدغه‌اش افزایش اطلاعات و گسترش مرزهای دانش است و نه کاستن از درد و رنج دیگران، در حالی که روشنفکر دانایی را در خدمت تأمین خیر برای انسان‌ها و کاستن شرّ از زندگی‌شان می‌خواهد؛ و سرانجام «خردباور بودن»، روشنفکر را از مصلح اجتماعی سنتی متمایز می‌کند، بدین معنا که فصل‌الخطاب برای روشنفکر «خرد خودبنیاد» است، نه چیزی از جنس شهود انسان‌های خاص.


✅به گمان نگارنده جریان معروف به «روشنفکری دینی» جریان پنجمی است که با پویایی و تأثیرگذاری چشم‌گیر، در سه دهۀ‌ اخیر بسا قوی‌تر از چهار جریان دیگر در جامعۀ ایرانی منشأ اثر بوده است.


✅نیازهای معرفتی، جهان‌شناختی و اجتماعی انسان امروز بسی فربه‌تر از آن است که بتوان تنها در چهارچوب فقه ولو پویا بدان پاسخ گفت. پرسش حادی که جریان یاد شده به حد کافی بدان پاسخ نمی‌دهد اینهاست: چنانچه بین آموزه‌های صریح نص، با دست‌آوردهای علم طبیعی و علوم انسانی و حقوق بشر جدید تعارضی پیدا شود، باید جانب کدام را گرفت؟ آیا تمامی اقتضائات دنیای جدید، ولو با حربۀ اجتهاد پویا از بستر سنت دینی قابل اسخراج است، یا در عین احترام به آورده‌های فقه پویا، ما فراتر از سعۀ فقه و کلام سنتی نیازمند فهم مدرن از هستی و مناسبات جامعۀ جدید و بسط اموری همچون اخلاق جهانی هستیم؟


✅مهم‌ترین تفاوت روشنفکر دینی با عالم دینی نوگرا آن است که خرد مدرن نزد روشنفکر دینی حذف شدنی و نادیده انگاشتنی نیست. مهم‌ترین تفاوت روشنفکر دینی با روشنفکر غیردینی نیز این است که روشنفکر دینی به‌رغم پذیرش پاره‌ای تعارضات بین دین و علم جدید، و به‌رغم اجتناب‌ناپذیر دانستن معرفت مدرن، در مغز و گوهر آموزه‌های دینی مواهبی سراغ دارد که به‌راحتی آمادۀ صرف نظر از آن نیست. در میان آموزه‌های ادیان گوهر‌هایی ناب، گر چه محفوف به اعراضی دارای تاریخ مصرف، نهفته است. کار روشنفکر دینی بازخوانی دین، استخراج آن گوهرها و زدودن غبار آن اعراض به‌منظور خدمت به انسان امروز است.


✅روشنفکر دینی در عین تعلق به خرد خودبنیاد مدرن، خوشبینانه در گوهر آموزه‌های دینی می‌نگرد و می‌کوشد این دو را به هم نزدیک کند. این نگاه ترکیبی و ابتکاری، مبتنی بر نوعی معرفت‌شناسی مدرن است.


✅روشنفکر دینی نورافکن خرد مدرن به دست دارد. او اذعان می‌کند که بدون این نورافکن، جهان چنانکه هست دیده نمی‌شود، اما این اذعان متضمن دو نکتۀ اساسی نیز هست: نخست آن که این نورافکن در عین اجتناب‌ناپذیر بودن، محدودیت‌هایی دارد و فارغ از نقص نیست، اما چه می‌توان کرد که بدیلی نیز برای آن وجود ندارد و جز نقد مدام و پویش برای استکمال تدریجی آن چاره‌ای نیست. نکتۀ‌ اساسی دوم این که آن نورافکن ابزار احصا و نگریستن است، اما نگریستن متعلق می‌خواهد و متعلق این نگریستن اگر در یک ساحت «طبیعت» است، در ساحت دیگر «فرهنگ» است و ادیان ذخیره‌‌گاه‌های اجتناب‌ناپذیر فرهنگ بشری‌اند.


✅به گمان ما سنت روشنفکری دینی با امواج و گفتمان‌های متعدد، از اندیشه‌های سیدجمالدین اسدآبادی تا آراء اندیشمندان متأخر و همروزگار ما، با وجود همۀ نقدها که بر آنها وارد است، همچنان زنده‌ است و برای پاسخ به پرسش‌های فراوانی ظرفیت قابل اعتنایی دارد.


✅نمونه‌هایی از پرسش‌های امروزین که به گمان ما پاسخ بدانها مستلزم رویکرد مبتنی بر روشنفکری دینی است بدین قرار است:
1⃣مناسبات حقوقی و نظم اجتماعی
2⃣مناسبات قدرت و عرصۀ سیاست
3⃣خلاق کاربردی (اخلاق و حوزه‌هایی همچون زیست‌فناوری، پزشکی، اقتصاد، محیط‌زیست، مهندسی)

متن کامل👇
✨ → goo.gl/wPd81j
@sedanet
🍂زیبایی‌شناسی مبارزه: دوگانه «جنگ‌طلب-صلح‌دوست»🍂

«خشونت» به یکی از مهم‌ترین تابوهای دوران ما تبدیل شده است. اینکه خشونت دقیقا چیست، چه انواعی دارد و کدام گونه‌های آن و چه شکل‌هایی از آن نامطلوب هستند از نظر اخلاقی باید بررسی شود. ولی فرهنگ «نفی خشونت» یا «عدم خشونت» یا «ضدخشونت» نسبتا فراگیری بوجود آمده است که مدعی است با خشونت در هر شکل و حالتی و در هر حالی مخالف است. افراد متفاوت با اشاره به فرقه‌های عرفانی، برخی ادیان باستانی، گرایش‌های فلسفی و غیره سعی دارند مشارکت خود در این فرهنگ «نفی خشونت» را توضیح دهند یا توجیه کنند. «نفی خشونت» به چنان درجه‌ای از مقبولیت رسیده است که حتی به چالش کشیدن این موضع با برچسب «خشونت‌طلب» یا «جنگ‌طلب» مواجه می‌شود. گذشته از اینکه برخی واقعا به دنبال چنین هدفی هستند، یعنی با هرگونه نقدی به خشونت مخالف هستند، ولی هدف از نقد فرهنگ «نفی خشونت» را نباید با «جنگ‌طلبی» و «خشونت‌دوستی» یکسان در نظر گرفت. باید دید هر کسی که هر استدلالی در نفی یا تایید هر فرمی از خشونت دارد دقیقا چه می‌گوید و دلیل او چیست. قبل‌تر متنی در این باره نوشتم که در آن به معرفی کتاب مارتا نوسباوم پرداختم. در این متن می‌خواهم کتاب دومنیکو لزوردو را معرفی کنم، کتابی که به بررسی تاریخی شکل‌گیری فرهنگ «نفی خشونت» در دنیای مدرن می‌پردازد. او با بررسی تاریخی برده‌داری آمریکا، گاندی، دکتر کینگ به دالای لاما و انقلاب‌های رنگی دوران معاصر می‌رسد.

✨ → goo.gl/TjKMPI
@sedanet | @philosopherin
🍁 قاعده ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی

فرض کنید شما به یک میهمانی خصوصی وارد می شوید. در این میهمانی، ۱۰ زن و تعدادی مرد حضور دارند. یکی از خانم ها، چادر به سر دارد. ۸ نفر از خانم ها، شکلی از حجاب را دارند، اگر چه که ممکن است این حجاب، کاملِ کامل نباشد. ۱ نفر از خانم ها بی حجاب است. این میهمانی خصوصی است، بنابراین قانون حجاب اجباری در کار نیست. نتیجه گیری شما:

۹۰ درصد خانم های این جامعه به حجاب اعتقاد دارند، اگر چه که ممکن است تعریفشان از حجاب متفاوت باشد. ۱۰ درصد از خانم های جامعه به حجاب اعتقاد ندارند.

درست است نه؟ نه لزوما. می خواهم برای شما توضیح بدهم که ممکن است که در این جامعه ، تنها ۱۰ درصد خانم ها به حجاب اعتقاد داشته باشند.

حالا یکی از میهمان ها، برای شما تعریف می کند که قبل از ورود شما به جمع، چه اتفاقاتی رخ داده (این مثال واقعی است؛ و مربوط به روزهای آخری که نگارنده در ایران حضور داشت):

«تعدادی میهمان، زن و مرد، با هم اختلاط می کرده اند و کسی هم حجاب بر سر نداشته است. ناگهان میزبان به همه اعلام می کند که میهمان آخر، آقای ر، به همراه خانمش همین الان زنگ زده اند و دارند می رسند. میزبان ضمن معذرت از همه، اطلاع می دهد که آقای ر به شدت مذهبی است، بنابراین اگر خانم بی حجابی در جمع باشد داخل نخواهد آمد. و از آن جایی که آقای ر خیلی عزیز هستند، از همه ی میهمانان می خواهد که حجاب بر سر کنند. میهمانان، بعضی با بی تفاوتی و بعضی غرولندکنان حجاب بر سر می کنند. یک نفر اما لجبازی می کند و حجاب بر سر نمی کند. آقای ر و خانم چادری اش داخل می شوند. آقای ر، وقتی متوجه زن بی حجاب می شود، سرش را پایین می اندازد و سکوت می کند؛ اما میهمانی را ترک نمی کند. جمع دوباره شروع به صحبت می کند و میهمانی دوباره گرم می شود.»

چه اتفاقی افتاد؟ در واقعیت امر، ۹۰ درصد این جامعه به حجاب اعتقادی نداشته اند، و تنها ۱۰ درصد واقعا معتقد به حجاب بوده اند. نتیجه گیری شما به عنوان یک ناظر بیرونی این بود که ۹۰ درصد جامعه باحجاب بوده اند. ۱۸۰ درجه غلط. چرا نتیجه گیری شما این همه غلط بود؟ و چرا آقای ر ، برخلافِ پیش بینیِ میزبان، جمع را ترک نکرد؟

این اساسِ بحثی است که می شود آن را قاعده ی اقلیتِ متعصب نام گذاشت...

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/D6N0P5
@sedanet
سال ۲۰۱۷ شروع خوشایندی برای جامعه فیلسوفان نداشت. طبل رحیل ناگهان برای فیلسوفی خوش آوازه به صدا درآمد و جامعه فلسفی را در بهت فرو برد. دِرِک پارفیت فیلسوف، شاعر و عکاس نامبردار آکسفوردی در دوم ژانویه ۲۰۱۷ در سن ۷۴ سالگی از ادامه «وجود» باز ایستاد و «هویت» خود را ترک کرد. دانشگاه آکسفورد به احترام او نیم خیز شد و به نشانه این فقدان پرچم خود را به حالت نیمه افراشته درآورد.
به اعتراف باید گفت پارفیت یکی از مهم ترین سرمایه های فلسفه آنالیتیک انگلستان بود. آثار او به اندازه ای دپارتمان های فلسفه را درنوردیده بود که به سختی می توان دانشجوی فلسفه ذهن یا فلسفه اخلاقی را یافت که، نفیا و اثباتا، با آموزه های او درگیر و مواجه نشده باشد. ذهن منطقی و آنالیتیک او حقیقتا تسخیر کننده و کم نظیر بود. شیوه نگارش فلسفی او، با اینکه بحث برانگیز بود و به ذائقه بسیاری خوش نمی آمد، برآمده از همان ذهن منطقی او بود. بی سبب نبود که آلن راین، فیلسوف سیاست و اجتماع، کتاب تاثیرگذار پارفیت یعنیدلائل و اشخاص (۱۹۸۴) را اثری نبوغ آمیز توصیف کرده بود. کتابی که در ده اثر برتر فلسفی از حیث مطرح شدن و میزان ارجاع انتخاب شده است.


من که شاگردِ شاگرد او بودم، دست به کار شدم تا سطوری برای ادای دین به او بنویسم. در ایام تحصیلم مفتخرانه از دریای دانش او بهره ها بردم. وقت و بی وقت، در راهرو و کلاس، به سروقت او می رفتم. او هم گاه تحمل می کرد و پاسخ سوالات مرا می داد. بیش از آنکه بتوانم بنویسم خودم را وامدار او می دانم. نحوه و شیوه تفکر و استدلال فلسفی او چندان جذاب بود که هر دانشجوی فلسفه ای چون من را مسحور خود می کرد....

متن کامل در👇👇
🌐http://3danet.ir/derek-parfit/

🆔 @hossein_dabbagh
🆔 @sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍁فیلم قسمتی از نشست اخلاق متجددانه
.
متن و صوت کامل این نشست👇

✨ → goo.gl/wNWHBu
@sedanet
پرگار: روشنفکران غیردینی ودینی، چه تعاملی؟
دانلود فیلم و صوت
#داریوش_آشوری
#محمدرضا_نیکفر
#ماشاالله_آجودانی

✨ → goo.gl/9V6qfO
@sedanet
🍁 بارها گفته ام که ذات زندگی تراژدی است نه حماسه. ( و دقیقاً به همین دلیل عقیده داشته ام ایدئولوژیهای پرمدعا و مصالحه گریز برخطایند). اما الان از خود میپرسم نکند خلق حماسه دقیقاً پادزهری برای زهر تراژدی بوده است.
بزرگترین تراژدی زندگی انسانها جنگ بوده است، و از قضا بزرگترین حماسه ها هم برای همین جنگها خلق شده.
و یک چیز دیگر:
شاید عشق هم مصداق مهم دیگری از تراژدی باشد که ما (برای فرار از رنج) آن را حماسی کرده ایم.
این حماسی کردن تراژدی عشق دو قسمت است.
ابتدا مجاهدتی آماده برای شهادت برای رسیدن به معشوق یا جلب رضایت او؛
و دوم، وای از این دوم، استحالة عشق شکست خورده و یا خیانت شده به نفرت و کین توزی.

📕 @sedanet

#مرتضی_مردیها

🗻 http://s8.picofile.com/file/8282699068/B_6.jpg