☕️قطعه‌ای از کتاب

‌ تعجب نمی‌کنم از اینکه می‌بینم برخی مردم وقتی خود را تنها می‌یابند ملول و کسل می‌شوند؛ زیرا وقتی با خود تنها هستند نمی‌توانند بخندند. پس آیا باید خندیدن را علامتی برای دیگران بدانیم - یک نشان محض، همچون یک کلمه؟ چیزی که باعث می‌شود مردم خندیدن در تنهایی را زاده‌ی خیال، و آن‌طور که در «تئوفراستوس» آمده، عمدتاً حمل بر کودنی کنند. حیوانات فروتر هرگز نمی‌خندند، چه به‌تنهایی و چه در میان گله. روزی مایسونِ مردم‌گریز با خود می‌خندید. یکی از این مردم او را دید و متعجب شد. پرسید: برای چه می‌خندی؟ کسی که نزد تو نیست. مایسون گفت: دقیقاً به همین دلیل است که می‌خندم.

📕#جهان_و_تاملات_فیلسوف

✍#آرتور_شوپهناور

♦️@seemorghbook