📕#بابا_کوهی (ممنوعه)

✍#محمد_حجازی

باز بهار آمد و معنای زندگی عوض شد، چشم و گوش دنیا را بشعر ترجمه می کنند و بآواز
میخوانند، در خاطرم غوغاست : یادگارها بیدارشده لبخند زنان زمزمه می کنند و اشک می ریزند،
لذ غم در سینه جا نمی گیرد، چون تنها برای خودم غم نمی خورم، برای هر چه عاشق در ّ دلم از ت
عالم بوده میسوزم، برای آنها که مرده اند گریه می کنم،به درماندگی هر که یار ندارد مینالم، از
اینهمه هوس و غصه که در دلهاست درد میکشم. غمی که به خاطر دیگری باشد لذت دارد. ناله ذرات
وجود که تا یک لحظه با هم انس گرفتند باید ازهم جدائی کنند، بیتابممیکند. غم بهار از اینهاست
هرکه از این غم سرشارشد، زبان کوه و دشت و آب و آسمانرا میفهمد، سعدی و حافظ سر بگوشش
می گذارند و رمزسخن را بدلش می گویند. تا در خاطری بهار نباشد، بوستان شعر، برگ و گل
نمیکند، بلبل نمینالد، نسیم نمیزارد، دخترکان ژولیده مهرو محبت،مستی و شوریدگی نمیکنند. کسیکه
شعر نمی فهمد، در خاطرش زمستان است.

@seemorghbook