📕#بنیانگذاران_فرهنگ_امروز

✍#پیتر_سینگر

سرنوشت گئورگ ویلهلم فردریش هگل (۱۸۳۱ـ۱۷۷۰) در ایران بی‌شباهت به آنچه در غرب بر او رفت، نیست. بخشی از این ماجرا قطعا به همان «روح زمانی» مرتبط می‌شد که خود او این همه بر آن اصرار داشت. در جوانی‌اش شاهد انقلاب فرانسه (۱۷۸۹)، بزرگ‌ترین رخداد اروپای جدید بود و در اوان اوج‌گیری فلسفه‌اش بود که کشورش به اشغال روح زمان، ناپلئون درآمد.
سردار جاه‌طلب فرانسوی که به‌دنیا پا گذاشت، هگل با دست‌نوشته‌های “پدیدارشناسی روح” تحسین‌کنان پا به فرار گذاشت. در زمانه پختگی سر برآوردن امپراطوری مقتدر پروس را در کشور به‌لحاظ اقتصادی و سیاسی عقب‌مانده‌اش درک کرد.
بعد از کانت بزرگ می‌زیست و با مشاهده عصر “ترور و وحشت” نمی‌توانست چون او به “صلح پایدار” باور داشته باشد، اما مجبور بود در رقابت دشواری که بر مرده‌ریگ فیلسوف کونیگسبرگ، با “فیشته” آغاز شده بود و کسانی چون “شلینگ” مدعیان آن بودند، شرکت کند.
به تقدیر باوری نداشت و همه چیز را با ضرورت عقلی توجیه می‌کرد.
مشهور است هگل که می‌خواست به زبان آلمانی فلسفه بیاموزد، دم واپسین مدعی بود که هیچ‌کس جز یک نفر فلسفه او را نفهمیده است!

♦️@seemorghbook