☕️قطعه‌ای از کتاب

تا زمانی که انسان‌ها و سیاهی‌هاشان روی زمین باشند، زمین به همین شکل می‌ماند.
چراکه انسان در عین حال که میسازد،
ویران هم می‌کند؛
و اگر تنها نامیرای جهان هم بشوی،
باز نمی‌شود انسان را نجات داد.
چون هرکس باید ناجی خودش باشد.

📕#همه_میمیرند

✍#سیمون_دوبوار

♦️@seemorghbook

☕️قطعه‌ای از کتاب

از راهرو گذشت و از پلکان خاموش پایین رفت. از خوابیدن وحشت داشت؛ در زمانی که تو خوابیده‌ای کسان دیگری هستند که بیدارند، و تو هیچ نفوذی بر آنان نداری. در باغچه را باز کرد: گرداگرد چمن باغچه راهرویی پوشیده از سنگریزه قرار داشت، و از دیوارهای چهار طرف آن تاکهای لاغر و نوجوانی بالا می‌رفت. روی یک صندلی راحتی دراز کشید. مرد مژه نمی‌زد. به نظر می‌رسید هیچ چیز را نمی‌بیند و نمی‌شنود. به او غبطه می‌خورم. نمی‌داند جهان چه پهناور و زندگی چه کوتاه است؛ نمی‌داند که آدم‌های دیگری هم وجود دارند. به همین یک تکه آسمان بالای سرش قانع است. من می‌خواهم هر چیز چنان به من تعلق داشته باشد که گویی غیر از آن هیچ چیز دیگری را دوست ندارم؛ اما من همه چیز را می‌خواهم؛ و دستهایم خالی است. به او غبطه می‌خورم. مطمئنم که نمی‌داند ملال یعنی چه.

📕#همه_می‌میرند

✍#سیمون_دوبوار

♦️@seemorghbook