🔹به گزارش کانال تلگرامی «سامانه بن كتاب نمايشگاه بين المللي كتاب تهران» در این دوره بن ها کتاب، در قطعات 100 هزار تومانی توزیع می گردد. تخفیف دانشجویی در این دوره نیز مانند دوره گذشته 40 درصد است، در صورتی که دوره های پیشین تخفبف دانشجویی 50 درصد بود.
🔸مسئله صرفاً بر سر 10 هزار تومان نیست. جدای از این که اگر همین 10 هزار تومان در تعداد دانشجویان متقاضی ضرب شود چه رقم نجومی ای بدست می آید، مسئله مهمتر گسترش روندی در تمام سطوح آموزش است. در صورت ادامه این روند هر چند سال یک بار، چند درصد دیگری از تخفیف کم می شود، قطعات گران تر و گران تر می شود و «نمایشگاه کتاب» دیگر صرفه مالی برای دانشجوی شهرستانی که از قضا جزو اقشار ضعیف جامعه نیز به حساب می آید، نمی کند.
#نمایشگاه_کتاب
2⃣6⃣4⃣
🆔@senfi_uni_iran

امیرحسین سعادت
دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی رفاه اجتماعی (دبیر سابق شورای صنفی دانشگاه علامه طباطبایی)

🔴چگونه می توان از نهادها و تشکل های مدنی ( در اینجا به فراخور موضوع ، در مورد شوراهای صنفی دانشجویان) یک بنگاه خیریه مجانی ساخت ؟!🔴
به یاد مثالی افتادم که شاید کمی بی ربط به بحث اصلیمان باشد اما می تواند به تدقیق موضوع کمک کند .
به لحاظ جامعه شناختی ، نقدی بسیار جدی به عملکرد سمن ها و انجیو های خیریه و یا خیریه ای شده وجود دارد : " فعالیت های خیره ای تنها التیامی موقت برای کاهش دردهایی ست که به نقطه بحران رسیده اند . از این حیث ، فعالیت های خیره ای اتفاقا می تواند در جهت بازتولید شرایط موجود عمل کند ؛ آنچنان که هرچه تعداد انجیو های خیریه ای حمایت از مطرودان نظام طبقاتی بیشتر شده است ، برعکس ،سلطه اقتصادی کار خودش را کرده است و حتی بر تعداد بدهکارانش! افزوده شده است . اما این شرایط نابرابر چگونه ممکن است به سمت برابری و عدالت تغییر کند ؟ روشن است، زمانی که قوانین و اصول بالادستی که در سطح کلان ، سیاستگذاری و برنامه ریزی شده اند ، به نفع ذینفعان تغییر کند . به عنوان مثال در مورد کودکان کار ، راهکار می تواند تغییر قوانین بالادستی اشتغال و کار و دستمزد به نفع خانواده های طبقات فرودست جامعه باشد و نه صحبت از امری محال و شعاری اتوپیایی همچون "لغو کار کودک" .
بگذریم ، شکی نیست که اصلی ترین وظیفه شوراهای صنفی دانشجویان به عنوان نهاد مدافع حقوق و شئون آن ها، پیگیری مشکلات ریز و درشت روزمره است اما خطر : چنانچه شوراهای صنفی دانشجویان صرفا درگیر حل مسائل ریز و درشت روزانه دانشگاه شوند و نسبت به قوانین و آیین نامه های بالادستی که چنین وضعیتی را ایجاد کرده اند ،غافل باشند ، نتیجه تنها یک چیز است : شورای صنفی دانشجویان تبدیل می شود به یک نیروی کار مجانی در اختیار دانشگاه به منظور حل جزییات دست و پاگیر ، یک بازوی اجرایی ، یک واسط و رابط و سوپاپ اطمینان حرفه ای از جنس دانشجو به منظور تلطیف فضا و جلوگیری از اعتراضات رادیکال .

بار دیگر تاکید می کنم ، مسئله از نظر نگارنده این نیست که شوراهای صنفی دانشحویان نباید با مسائل کوچک روزمره درگیر باشند چه که مسئولت اصلیشان این است ، اما بسیاری مواقع ، به سادگی نکته ای بدیهی نادیده گرفته می شود : اگر قیمت خوابگاه اضافه شده است ، اگر کیفیت فلان غذا و فلان خدمات دانشجویی کاهش پیدا کرده است ، اگر هرسال قیمت واحدهای درسی بیشتر می شود ، اگر اینترنت قطع و وصل می شود ، اگر اندازه برنج کم است ، اگر سرویس های نقلیه دانشگاه مدام خراب می شود ، اگر امکانات سلف کم است ، اگر سقف فلان دانشکده دارد خراب می شود روی سرمان ، اگر میلیون میلیون جریمه سنوات گرفته می شد ، اگر کیفیت کلاس های درس کم است ، اگر قیمت اجناس بوفه مدام گران می شود ، اگر کمبود امکانات درمانی و ورزشی و فضای سبز داریم ، اگر بودجه برنامه های فرهنگی کم است و صدها اگر دیگر !
این ها مختص یک دانشگاه خاص نیست ، این ها همه با اختلافی اندک بین همه مان مشترک است . به یک دلیل ساده : منطق و الگوی واحدی وجود دارد که برسازنده چنین وضعیت اسف باری است . لوایح و قوانین بالادستی هستند که مولدان چنین وضعیتی می شوند ، ردیف های بودجه ای مشترکی هستند که بر اساس آن ها برنامه ریزی می شود .
آن الگو چیست ؟ یک واقعیت مبرهن : دولت هر روز پیش از پیش پای خودش را از آموزش و وظیفه ای که قانون اساسی بر عهده اش گذاشته است ( فراهم کردن تحصیل رایگان برای همه افراد ) ، کنار می کشد .
اما آیا اگر تمامی مشکلاتمان در نتیجه سیاستگذاری های کلان کشوری در بخش آموزش است ، تلاش ها و پیگیری های ریز و درشت درون دانشگاهی ، صرفا تلاشی بیهوده نیست ؟
اگر بخواهم روراست بگویم ؛ آری ، چنانچه این تلاش ها متوجه سیستم کلان تصمیم گیری های آموزشی نشود و منجرب به تغییر قوانین نگردد ، صرفا تلاش هایی التیام بخش در جهت کاهش درد و سلب کنش های اعتراضی رادیکالی ست که می تواند دولت را وادار به عقب نشینی نسبت به رویه ای که در پیش گرفته است کند . اتفاقا در چنین وضعیتی است که اعتراض ها و تلاش های جزیره ای شوراهای صنفی و دانشجویان دانشگاه های مختلف چنانچه معطوف به هدف و مطالبات مشترک دانشجویان باشد ، در نهایت می تواند منجرب به فشار سیستمی به دولت و بازگشت به سمت آموزش عادلانه و کاهش فشار بر گرده دانشجویان و حتی ذینفعان حوزه آموزش عمومی شود . در نهایت آنچه اهمیت دارد : وحدت رویه در مطالبه است : اصل 30 قانون اساسی دولت را موظف به برقراری آموزش رایگان و برابر کرده است . سوال : اصل 30 قانون اساسی کجاست ؟؟؟ بودجه کم است و فلان آیین نامه اجازه نمی دهد ، مشکل مسئولین است ، نه مشکل دانشجویان .

ادامه در پست بعدی ⏪
2⃣6⃣5⃣

⏩ ادامه از پست قبل "

در هر حال پیشنهادهای عملی ما به مسئولین می تواند چنین باشد :
1_ این همه بودجه های زائد سرسام آور در بخش های مختلف را کم کنید و به وظایف رفاهی محوله در قانون اساسی این ملت پبردازید . ( در هر حال به ما ربطی ندارد ، بودجه اش را از کجا می آورید ، ما متن قانون اساسی در برابرمان است).
2_ در حرکتی جسورانه ، صورت مسئله را پاک کنید و قانون اساسی را تغییر دهید و به رای بگذارید ، از قضا بخش های رفاهی دیگری نیز در آن قانون وجود دارد که روزی مردم این کشور به آن رای داده اند ، گویا نمی بینید !!


#یادداشت
2⃣6⃣5⃣
@senfi_uni_iran

@Shora_iust
#انتخابات شورای صنفی دانشگاه علم و صنعت
2⃣6⃣6⃣
@senfi_uni_iran

اینفوگرافیک

🔻برآورد میزان استثمار دانش آموزان و دانشجویان بخش فنی حرفه ای در اقتصاد دانش بنیان سال 1393

منبع:کانال فتیگ:
@students_fatigue
2⃣6⃣7⃣
@senfi_uni_iran

دانشجویان، نیروی کار ارزان قیمت!
رحمان رضایی، فعال صنفی دانشگاه تهران

قوانین تصویب می شوند و جناح های مختلف قدرت در ایران از این قوانین حمایت می کنند. فرقی ندارد اصولگرا باشند یا اصلاح-طلب یا مستقل، تنها کافی است سرمایه دار یا مدافع سرمایه داری باشند تا حمایت و رضایت خود را از این طرح ها و قوانین ابراز دارند.

محمدحسین امید سرپرست معاونت اداری و مالی وزارت علوم و رئیس دانشگاه جامع علمی کاربردی: «امسال اولین سال اجرای برنامه¬ی ششم توسعه به شمار می‌رود و براساس این برنامه باید در این سال نزدیک به 20 درصد از کل دانشجویان کشور در رشته های مهارتی تحصیل کنند و در پایان این برنامه، این رقم به 30 درصد افزایش یابد».


پس از تصویب کارآموزی اجباری دانشجویان بدون حقوق، دوره ی یکساله ی کارورزی فارغ التحصیلان دانشگاهی (با حقوق ماهیانه ی 400 هزار تومان) و طرح سرباز صنعت؛ در ادامه ی همان روند پیشین، امروز این خبر به گوش می رسد که باید 20 درصد از دانشجویان در رشته های مهارتی تحصیل کنند و به گفته ی مسئولین امر «باید به سمتی حرکت کنیم که تعداد دانشجویان کاردانی این دانشگاه را افزایش و جمعیت دانشجویان کارشناسی را محدودتر کنیم. به گونه ای که نسبت 70 درصد کاردانی و 30 درصد کارشناسی رعایت شود». این طرح تلویحاً به این معناست که سرمایه داران و دولت که مدافع حقوق آنان است برای چیزی نزدیک به 6 سال کارگر مفت و مجانی و درحدود یک سال نیز کارگر ارزان خواهند داشت. در اجرای چنین طرح هایی که تحت عنوان مبارزه با بیکاری به میدان آورده می شوند دولت تنها راه مقابله با بیکاری را بیگاری کشیدن از انسان ها می داند.
دکتر امید در ادامه گفت: «درحالی که برای ایجاد هر شغل در کشور مبلغی بالغ بر 400 میلیون تومان لازم است، در پارک های علم و فناوری و مراکز رشد، این میزان حدود 50 میلیون تومان است».
همین سخن کافی است تا بدانیم با اجرای این طرح ها، سرمایه داران صاحب چه سود کلانی خواهند شد. در همین راستا دولت برای ایجاد هر شغل 350 میلیون تومان به آنها تخفیف داده است. این تخفیف نه تخفیف مالیات و عوارض و امثالهم بلکه به واقع تخفیفی است که از نیروی کار رایگان برای سرمایه داران حاصل خواهد شد.علاوه بر این، اجرای این طرح ها موجب افزایش فشار بر کارگران شاغل در کارخانه ها و در بسیاری موارد اخراج آن ها از محیط کار خواهد شد.
در کنار این طرح ها، از سویی بودجه های نظامی روز به روز افزایش می یابد و از سویی دیگر با طرح کسری خدمت، از دانشِ دانشجویان در راه ساخت اسلحه استفاده می شود؛ دانشی که هیچگونه هزینه ای هم برای بهرمندی از آن پرداخت نمی شود. بی شک وسایل و لوازمی که تا این حد ارزان و در آینده به صورت انبوه تولید می شوند، نیاز به بازار فروش دارند. تاریخ نشان داده است که تولیدکنندگان برای فروش این کالاها هر عملی را مشروع می دانند.
2⃣6⃣8⃣
@senfi_uni_iran

نشریه الکترونیکی #روشنا کاری از شورای صنفی دانشکده برق دانشگاه صنعتى شريف

شماره5️⃣، ويژه نامه بهار ٩٦

💠 زندگى دانشجويى در خارج از كشور ( اپلاى بلى يا خير )

🆔: @shora_senfi_ee

شماره ششم گاهنامه "حامی"
نشریه شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی
@showrayesenfi

💠چارچوبی به نام نابرابری
💠دیستوپیای مینیاتوری
💠هزارنکته در این کار هست تا دانی
💠دانشجوی شبانه

#نشریه
2⃣7⃣0⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴خواب و خوراک «خصوصی» برای دانشجویان
✍️ شادی خوشکار - روزنامه نگار

🔹گزارش شهروند از وضعیت خصوصی سازی در دانشگاه ها که این روند را در مواد مختلف زیست دانشجویی، از جمله تغذیه، حمل و نقل، خوابگاه و سنوات را مورد بررسی قرار داده است.

🔸مشروح این گزارش را در سایت روزنامه شهروند بخوانید:

2️⃣7️⃣1️⃣
🆔 @senif_uni_iran

http://shahrvand-newspaper.ir/News:NoMobile/Main/97634/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%88-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%A7%DA%A9-%C2%AB%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C%C2%BB-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%86

🔷 تفسیر یکی از مهم‌ترین تبصره‌های آیین‌نامه انضباطی

🔹 بسیاری از دانشجویان از شورای صنفی سوال کرده‌اند که آیا کمیته انضباطی دانشگاه می‌تواند در مورد تخلفات دانشجو در خارج از دانشگاه حکم صادر کند یا نه؟

🔹 ما نیز برای یافتن پاسخ این سوال و تفسیر یکی از تبصره‌های آیین‌نامه به سراغ دکتری‌های حقوق و وکلای پایه یک دادگستری رفتیم و این مسئله را پی‌گیر شدیم.
در مورد تبصره 5 از ماده 7 آیین‌نامه انضباطی مصوب شورای_عالی_انقلاب_فرهنگی باید بگویم که دانشگاه مرجع_تشخیص و رسیدگی به جرم‌هایی نیست که دانشجو در محیط خارج از دانشگاه یعنی خارج از (فضای آموزشی دانشگاه، خوابگاه و سایر مکان‌های وابسته به دانشگاه) انجام می‌دهد و در مورد جرم‌هایی که دانشجو در خارج از دانشگاه انجام می‌دهد قوه_قضاییه به عنوان تنها مرجع رسیدگی به جرم‌هایی که در جامعه اتفاق می‌افتد باید به آنها رسیدگی کند و پس از حکم قوه قضاییه دانشگاه نیز می‌تواند مطابق شیوه‌نامه انضباطی دانشجو را تنبیه نماید.

🔶 مثالی که برایمان زدند این بود که فرض کنید دانشجویی خدای نکرده در خارج از دانشگاه به جرم پخش مواد مخدر دستگیر شود‌. پس از دستگیری دانشجو این مراجع قضایی هستند که می‌توانند دانشجو را مطابق با جرم انجام شده مجازات نمایند و پس از صدور حکم از سوی قاضی دادگستری، شورای انضباطی دانشگاه نیز مطابق با شیوه_نامه و دستورالعمل انضباطی می‌تواند دانشجو را تنبیه کند؛ زیرا دانشگاه صلاحیت و توان و ابزار بررسی و اثبات جرم‌های خارج از دانشگاه را ندارد.
🔸 همچنین در شیوه‌نامه انضباطی از اصطلاح تخلف و تنبیه برای دانشجو استفاده شده و این بدین معناست که دانشگاه مرجع رسیدگی به جرم‌های دانشجو در بیرون دانشگاه نیست؛ بلکه دانشگاه مرجع رسیدگی به تخلفات دانشجو در دانشگاه و اعمال تنبیه متناسب با آن تخلف می‌باشد و تنها مراجع قضایی می‌توانند به جرم‌های دانشجو در بیرون دانشگاه رسیدگی کند.
🔸 همچنین آیین‌نامه انضباطی که در شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب شده با شیوه‌نامه و دستورالعمل انضباطی تفاوت بسیاری دارد و دانشگاه باید مطابق شیوه‌نامه و دستورالعمل انضباطی که از طرف وزارت علوم به دانشگاه ابلاغ می‌شود با دانشجو برخورد نماید.

✅ البته بسیاری از اعمالی که دانشجو در خارج از دانشگاه انجام می‌دهد تخلف محسوب نمی‌شود؛ چون انجام این کارها جزو حریم_خصوصی وی می‌باشد و همانگونه که در پست قبلی تفسیر آیین‌نامه انضباطی به طور مفصل اشاره کردیم هیچ نهاد دانشگاهی حق_تجسس در امور خصوصی دانشجو را ندارد.

منبع: کانال شورای صنفی دانشگاه ملایر
@shorayesenfi_mu

2⃣7⃣2⃣
@senfi_uni_iran

🔹 بخشی از بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشجویان کشور به مناسبت پایان سال ۹۵

#انتخابات_ریاست_جمهوری
#مطالبات

2⃣7⃣3⃣
🆔 @senfi_uni_iran

دانشجو، كارگر بي مزد

نگاهي به اطرافمان که بيندازيم دانشجويان کارگر را در جاي جاي شهر مي بينيم: کافي شاپ ها، کتابفروشي ها، چاپخانه ها، مراکز آموزشي کنکور، مراکز خدماتي ترجمه و تايپ و حتي مقاله و پايان نامه نويسي فروشي ها که احتمالاً با پرستيژ ترين شغل هاي کنوني بازار هستند؛ در رده هاي بعدي نيز مي توان از کارگران ساده خدماتي فروشگاه هاي زنجيره اي، بوتيک ها، سوپرمارکت ها، تاکسي تلفني ها، نظافتچيان منزل، کارگران واحدهاي توليدي کوچک و غيره نام برد.
دانشجويان و تحصيلکردگاني که براي تامين هزينه هاي معيشت و آموزش خود مجبور به تن سپردن به شغل هاي کم درآمد پايين تر از حداقل دستمزد مندرج در قانون کار و با ساعات کار بالا، بدون بيمه و بي ربط با رشته تحصيلي شان مي شوند. نتيجه اين فرآيند چيزي نخواهد بود جز کاهش کيفيت تحصيل از يک سو و استثمار در بازار کار از سوي ديگر. به عبارت ديگر امروز با دانشجوياني روبه رو هستيم که در نهايت نه کار کرده اند که بتوانند سرمايه اي براي خود دست و پا کنند و مستقل شوند و نه درس خوانده اند تا فرصتي براي دستيابي به مناسبات شغلي بالاتر را پيدا کنند. هرچند نبود بازار شغلي و وجود انواع و اقسام رانت ها را هم بايد به اين معادله اضافه کرد. يک استثمار چندگانه.
دلايل عيني چنين روند جبري اي در زيست دانشجويان را مي توان در افزايش هزينه هاي اسکان خوابگاهي، افزايش هزينه تغذيه به اصطلاح يارانه اي دانشگا ه ها، افزايش هزينه واحدهاي درسي، حذف بسياري از يارانه هاي تحصيلي همچون يارانه انتشارات و پايان نامه، هزينه هاي ميليوني استفاده از آزمايشگاه ها، گرفتن انواع و اقسام پول هاي غيرموجه در قالب جريمه هاي ميليوني سنوات تحصيلي، هزينه واحدهاي پيش نياز و افتاده و هزينه اي تحت عنوان خدمات آموزشي از دانشجويان روزانه و غيره دانست که هر ترم و هر سال بر ميزان آن افزوده مي شود.
ماجرا از اواخر دوران جنگ شروع مي شود، ايده تعديل ساختاري و خصوصي سازي دولت بر سر زبان دولتمردان مي افتد و چوب حراجشان به سراغ آموزش مي آيد. آموزش چه در بخش عمومي آن يعني آموزش و پرورش و چه در بخش آموزش عالي بسرعت به سمت رشد کمي و بي حساب و کتاب پيش مي رود و از سوي ديگر دولت هر روز از الزامي که قانون اساسي بر عهده اش گذاشته است يعني اصل 30 قانون اساسي (حق آموزش رايگان و برابر براي همه افراد جامعه) پا پس مي کشد.
اين ايده و اين نوع سياستگذاري در سال هاي بعد جدي تر پي گرفته شد. از سويي شاهد خصوصي سازي مدارس دولتي و پيدايش مدارس شهريه اي با اسامي مختلف هستيم و از سوي ديگر پديده دانشجويان پولي با عناوين مختلفي همچون شبانه، غير انتفاعي، آزاد، پرديس خودگردان، کار و دانش و غيره . امروز کمتر از 10 درصد ظرفيت دانشجويي کشور سهم دانشجويان روزانه سراسري (غيرپولي در بخش شهريه) است. هرچند در آنجا که بحث جناح هاي سياسي به ميان آيد، تفاوتي بين جناح هاي موجود در اجراي اين سياستگذاري وجود ندارد، اما تشديد اين وضع را به وضوح مي توان در سياست هاي دو دولت اخير که اتفاقاً از دو جناح سياسي متفاوت هم بودند مشاهده کرد.

اما مشکل کجاست؟
خصوصي سازي و پولي سازي دانشگاه ها در کنار قوانيني چون بومي گزيني 80 به 20 درصد، پذيرش جنسيتي بسياري از رشته محل ها و همچنين سهميه هاي ارگاني برخي سازمان از يک سو و ايجاد دانشگاه هاي خاص سازماني که دو وجه پديده اي است که مي توان اسمش را پذيرش ايدئولوژيک دانشگاه ها نامگذاري کرد، اقدام به نوعي غربالگري از ميان جمعيت کشور مي کند تا فرادستان را به دانشگاه ها بياورد و فرودستان را تا سر حد ممکن طرد و حذف کند.
خصوصي سازي و پولي سازي بازار آموزش فرادستان اقتصادي را از سايرين جدا مي کند، بومي گزيني ها مرکزنشينان را در دانشگاه هاي برتر مرکز حفظ مي کند، پذيرش هاي جنسيتي زنان را به نفع مردان کنار مي زند و در آخر پذيرش ايدئولوژيک صاحب منصبان را غربال مي کند.
نهايتاً اين فرآيند منجر به طبقاتي شدن آموزش مي شود. آموزشي که گاه مي تواند تنها راه گريز طبقات کم درآمد جامعه براي کنده شدن از جايگاه هاي بي تحرک و جمود يافته طبقاتي که در نتيجه سلطه فرادستان به وجود آمده است، باشد. چرا که اين آموزش است که ميزان و کيفيت دستيابي به ساير منابع و امکانات جامعه همچون ثروت، سياست، جايگاه فرهنگي و در يک کلمه قدرت را مشخص مي کند. بار ديگر اصل 30 قانون اساسي را مرور مي کنيم، دولت موظف است وسايل آموزش و پرورش رايگان را براي همه ملت تا پايان دوره متوسطه فراهم سازد و وسايل تحصيلات عالي را تا سر حد خودکفايي کشور به طور رايگان گسترش دهد. حال پرسشي که در برابرمان قد علم کرده است اين است که،کجاي اين سياستگذاري ها بر اساس قانون اساسي کشورمان انجام مي شود؟

امیرحسین سعادت
لینک : روزنامه ایران 96/1/14

http://www.iran-newspaper.com/?nid=6461&pid=11&type=0
#یادداشت
2️⃣7️⃣4️⃣
@senfi_uni_iran

از جامعه مان جدا نیستیم،زیست کارگری رامی‌فهمیم،درآن نفس می‌کشیم،نابرابری را می‌فهمیم...
دانشجو،معلم،"کارگر" ...در یک منجلاب نفس می‌کشیم.
روز جهانی کارگر....روز ملی معلم
مبارکمان باد!
@senfi_uni_iran

⚪️⚫️⚪️⚫️⚪️

#معلم_روزت_مبارک


✅معلمان روزشان را در تاریکی شب شمع بدست جشن میگیرند

✍ احسان الیاسی/ دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشگاه شهید رجایی

📝 ساختمان و اصل وجودی هر جامعه ای جلوه گر و انعکاسی از وضعیت آموزش و پرورش در آن جامعه است. شکی نیست آموزش صحیح موجب پیشرفت و خودکفایی کشور و در راستای آن کارآمدی افراد، سبب تثبیت موفقیت و کامیابی برای نسل های آتی خواهد شد.
از جوامع دیکتاتوری گرفته تا جوامع مردم سالار آموزش مهم ترین رکن جامعه می باشد تا که حکومت ها برای پیاده سازی، ترویج ایدئولوژی و تربیت نسل آینده آنطور که خواهانند از آموزش بهره گیرند.
فلسفه ی آموزش توانایی یافتن مردم برای بهتر زیستن و شکوفایی استعداد است لیکن امروزه در جوامع تبدیل به ابزاری برای تبلیغ و کنترل افراد شده است. نقش ابزاری بودن آموزش در حکومت هایی که اساس آن ایدئولوژیک محور است، نمایان تر است.
معلمی که روزگاری نقش پیامبر و عنصر آگاهی بخش را ایفا می کرد، جایگاه خود را از دست داده و به عنوان سربازی وظیفه شناس به پیاده سازی سیاست های کلان می پردازد و از ایفای نقش اصیل خود باز می ماند.
آموزش و پرورش در کشور ما سکان هدایت و توانمند سازی جامعه را به عهده گرفته است اما متأسفانه این هادی خود چون بیمار، لنگان لنگان به راه خود ادامه می دهد؛ حال سیستم ناکارآمد بوروکراسی ایرانی در ادارات و نحوه ی آموزش تاریخ مصرف گذشته، متولی پیشرفت ایران بحساب می آید که با سکوت در مقابل نقش پرورشی آن می توانیم صدای نفس کشیدنش را بشنویم.
در راستای سیاست های نادرست؛ بدنه ی عریض و طویل آموزش و پرورش شاهد شکل گیری طبقه ای نو در کشور به اسم طبقه ی معلم همانند طبقه کارگر هستیم که نوای رنج و دردشان کم کم شنیده می شود؛ این طبقه برای چندرغاز جسم، فکر و زمان خود را به حراج گذاشته است تا زنده بماند. حال این طبقه با وجود محدودیت های فراوان برای احقاق حقوق خود در حال تلاش است تا بتواند قانونی بین کارفرما و معلم بنویسد.
در این رمان بی انتها و تلخ؛ مدیران و مدبران این حوزه با تکیه بر صندلی های لرزان خود برای ارزشمند سازی و بازسازی نقش آموزش در جامعه طرحی نو اندیشیده اند و آن کالایی سازی آموزش است تا در این راستا برای آموزشی که امتحان خود را پس داده است، ارزش قائل شوند و بتوانند از مزایای مادی آن نیز برای پیشبرد اهداف آموزشی خود استفاده کنند. تا جایی پیش رفته اند که طنزی تلخ در حال روی دادن است و آن «نه» گفتن به اصل آموزش رایگان در قانون اساسی است. قانون اساسی که نماد آرمان خواهی انقلابیون بود و روزگاری قرار بر این بود که هیچ انسانی در این کشور بخاطر مشکلات مالی از تحصیل باز نماند. امروزه آموزش در مدارس طبقه ای سبب افزایش فاصله ی طبقاتی شده و مردم طبقه های اجتماعی را همانند تفکیک جنسیتی از هم تفکیک کرده است.
در شرایط حال از مدیرانی که صندلی هایشان مهم تر از آینده کشور است و سعی شان در اجرای بدون چون و چرای سیاست های نادرست است، انتظاری نیست

از معلمان نیز انتظار دادگری نداشته باشید زیرا آنان در گرفتن حق خود عاجزند، چه رسد به حق دیگران

از معلم انتظار تربیت نسلی حق خواه و آزاده نداشته باشید زیرا معلمان خود دربندن و منتظر دیدن تلألؤ آفتاب

ولی از معلم انتظار تدریس امید را داشته باشید زیرا شاهد معلمانی هستیم که با هزینه دادن در قبال آرمان هایشان همچون شمع در این تاریکی ، روشنایی را به ما هدیه داده اند که بتوانیم با شمعی در دست راه را ادامه دهیم.

روز معلم روزی است تا که با نگاه به جایگاهمان، خودمان را بازسازی کنیم و در قبال جامعه مسئولیت پذیر باشیم.
خواندن این رمان پر از تباهی نیاز به امید دارد و اینکه باور داشته باشیم که امید آیندگان به معلمان است. امید است امید آیندگان را ناامید نکنیم.

«انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم»
خداوند سرنوشت هيچ قومي و «ملّتي» را تغيير نمي دهد مگر آنكه آنها خود را تغيير دهند.

#روز_معلم

2️⃣7️⃣5️⃣
@senfi_uni_iran

شماره هفتم گاهنامه "حامی"
نشریه شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی
@showrayesenfi

💠سد راه ترقی قانون نشوید
💠روند کالایی‌ سازی آموزش از مدرسه تا دانشگاه
💠اصرار بر اشتباه و تداوم آن
💠سلف!!!

#نشریه
2⃣7⃣6⃣

🆔 @senfi_uni_iran

#خبر
اعتراض دانشجویان دانشگاه یزد
وزارت علوم همچون چند سال اخیر در برابر اعترضات صنفی سکوت می کند.
2⃣7⃣7⃣

🆔 @senfi_uni_iran

#خبر_مهم


به تازگی چند تن از دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، به دلیل شرکت درتجمع اعتراضی نسبت به عملکرد ریاست دانشگاه، به کمیته انضباطی احضار شده‌اند. همچنین براساس برخی اخبار غیررسمی، قرار است تعدادی دیگر از دانشجویان هم به همین دلیل به کمیته انضباطی احضار شوند. این احضارهای فله‌ای دانشجویان، درشرایطی انجام می‌شود که مسئولین دانشگاه، نه تنها به توافقنامه‌ای که خود پای آن را امضا نموده‌اند، پایبند نبودند بلکه حتی حق اعتراض به عملکردشان را نیز از دانشجویان این دانشگاه سلب می‌کنند.
وقاحت این مسئولین تا آنجایی ادامه دارد که حتی اصل ۲۷ قانون اساسی که برگزاری تجمع در آن آزاد دانسته شده را نیز به سخره می‌گیرند. تمامی این کارشکنی‌ها و اقدامات مسئولین این دانشگاه، ناشی از یک چیز است:
متاسفانه مسئولین دانشگاه نوشیروانی، این دانشگاه را جزیره‌ای دورافتاده و جدای از دیگر دانشگاه‌های کشور می‌دانند و گمان می‌کنند می‌توانند هر فعلی را در آن انجام دهند و در صورت اعتراض دانشجویان، با چماق حراست و کمیته انضباطی به استقبال آنان بروند.
این بار اما فرق می‌کند. این بار اجازه نخواهیم داد تا با دانشجویانی که به دفاع از حقوق هم‌صنفان خود پرداختند، برخورد شود.
این بار اجازه نخواهیم داد تا با کسانی که نسبت به خلف وعده‌های مسئولین اعتراض داشتند، برخورد شود.
حتی اگر تنها بمانیم، اجازه نخواهیم داد تا مسئولین جزیره نوشیروانی بار دیگر قانون اساسی این کشور را به سخره بگیرند و پس از آن با لبخندهای تصنعی، خود را فردی نقدپذیر و دلسوز نشان دهند.
این بار اجازه نخواهیم داد. حتی اگر تنها بمانیم.

منبع:کانال شورای صنفی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
@showrayesenfi

2⃣7⃣8⃣
🆔 @senfi_uni_iran