💥فراخوان سراسری اعتراض به افزایش دوبرابری قیمت نان

نان، اصلی‌ترین و ابتدایی‌ترین نیاز معیشتی مردم و ستون فقرات سفره خانواده‌هاست.

تصمیم برای افزایش دوبرابری قیمت نان، فشار مضاعفی بر اقشار کم‌درآمد، کارگران، بازنشستگان و تمامی خانواده‌هایی وارد می‌کند که همین امروز نیز با دشواری‌های معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این اقدام، دست‌اندازی آشکار به سفره مردم و تهدیدی جدی برای کرامت و امنیت غذایی میلیون‌ها شهروند است.
در اعتراض به این سیاست ضدمردمی روز ۱۱ تیر جلوی همه استانداری ها وفرمانداری های سراسر شهر های ایران تجمع اعتراضی برپا خواهیم کرد تا رفع این بی عدالتی این اعتراضات تا تحقق مطالبات برحق مردم ادامه خواهد داشت.

✅پنجشنبه ۱۱ تیر
✅مکان : روبروی استانداری و فرمانداری شهرهای سراسر کشور
✅ساعت : ۱۰ صبح

💥با شعار :‌ گرانی ، تورم بلای جان مردم

#آموزشی
⚫️چه عامل/عواملی سازمان مجاهدین را در نسبت با دیگر جریان‌ها، حول محور «مبارزه‌ مسلحانه» متمایز می‌کند؟

مبارزه مسلحانه، صرفاً به‌دست‌گرفتن سلاح نیست؛ بلکه پیش از هر چیز، نیازمند برخورداری از یک دستگاه منسجم سیاسی، تشکیلاتی و ایدئولوژیک است.

نیرویی که وارد این مسیر می‌شود، ناگزیر باید چند مؤلفه اساسی را در خود متحقق سازد:

۱ـ برخورداری از تشکیلاتی نیرومند و منضبط که هم توان سازماندهی نیروها و پیشبرد مبارزه را داشته باشد و هم در برابر نفوذ، ضربه و پروژه‌های متلاشی‌کننده‌ی دشمن، از خود حفاظت کند.

۲ـ پرورش و تربیت کادرهای آگاه، فداکار و مقاوم؛ کادرهایی که خطر زندان، شکنجه و مرگ را آگاهانه در مسیر مبارزه پذیرفته باشند، از وابستگی‌های فلج‌کننده عبور کنند و در سخت‌ترین شرایط، انسجام و مسئولیت تشکیلاتی خود را از دست ندهند.

۳ـ استقلال کامل مالی، سیاسی و راهبردی از قدرت‌های خارجی؛ یعنی نفی هرگونه اتکا، امید بستن یا وابستگی به دولت‌هایی که منافع خود را بر سرنوشت مردم مقدم می‌دانند.

۴. زیربنای سه مولفه بالا اینست که سازمان مربوطه حامل اندیشه ضداستثماری (علی‌الخصوص نفی استثمار طبقاتی و جنسیتی و ملی-نژادی) باشد. بدون نفی ایدئولوژی «مالکیت»، عنصر سلاح نمی‌تواند در دست رزمنده پایدار باشد و از طرف دیگر، عنصر زمنده هم نمی‌تواند در امر مبارزه، «پیگیر» باشد.

به قول امام علی:
«حَمَلُوا بَصَائِرَهُمْ عَلَى أَسْیَافِهِمْ»
مجاهد باید عقیده‌اش را بر روی سلاح خود سوار کند.

نتیجه:
از همین روست که در خصوص مبارزه مسلحانه، اساساً کسی جز سازمان مجاهدین توان و ظرفیت ورود به این عرصه را ندارد و درنتیجه، یا دچار دوآلیسم در استراتژی شده و مبارزه مسلحانه را تحت عنوان مزخرف و شخمی «دفاع مشروع» ابتدا نفی کرده، سپس نسخه‌ی مبارزه مدنی می‌پیچد، یا اینکه در امتداد همین مسیر به قدرت‌های خارجی متوسل شده و به آن‌ها چشم می‌دوزد.