کتابخوانی📚

▪️هایپرفانتازیا؛ تصویرسازی ذهنی قوی

بالعکس کسانی که مبتلا به آفانتازیا هستند، افرادی هم وجود دارند که تصویرسازی ذهنی آن‌ها قدرتمند است. وضعیت یاد شده با نام هایپرفانتازیا (Hyperphantasia) شناخته می‌شود. برخی مطالعات نشان می‌دهد کسانی که دچار آفانتازیا هستند، احتمالاً مشاغل مرتبط بیش‌تری با علوم یا ریاضیات داشته باشند. به عنوان مثال، کریگ ونتر از پیشگامان علم ژنوم می‌گوید: آفانتازیا با از میان برداشتن حواس‌پرتی‌‌ام به عنوان یک دانشمند به من کمک زیادی کرده است. ادوین کتمول رئیس سابق استودیو انیمیشن پیکسار نیز در سال ۲۰۱۹ اذعان کرد که مبتلا به آفانتازیا می‌باشد.

چشم ذهن مانند تقویت‌کننده‌ای عاطفی عمل می‌کند و احساسات مثبت و منفی حاصل از تجربیات ما را شدت می‌بخشد. افراد مبتلا به آفانتازیا توانایی احساسات مربوط به تجربیات خود را دارند، اما قادر نیستند آن‌ها را با تصویرسازی ذهنی خود تقویت نمایند. بنابراین انجام کارهای خلاقانه فقط مختص کسانی نیست که دارای تصاویر ذهنی زنده هستند. اما این گفته با نوشته‌های بجا مانده از داروین همخوانی ندارد. داروین در مورد هایپرفانتازیا گفته است: وقتی از من خواستند اشیایی را به یاد بیاورم که امروز روی میز صبحانه‌ام گذاشته بود، گفتم مانند تصویری شفاف جلوی چشم من بودند.

شاید آفانتازیا برای کسانی که عادت به دیدن چیزها با چشم ذهن خود دارند، وضعیتی ناتوان‌کننده‌ به نظر برسد، اما در واقع می‌تواند نسبت به هایپرفانتازیا دارای مزیت‌هایی باشد. هایپرفانتازیا با خلق تصاویر غیر واقعی که عمیقاً واقعی درک می‌شوند، ممکن است راهی برای ایجاد خاطرات کاذب باز کند. اما کسانی که چشم ذهن ندارند شاید بتوانند از فشار ناشی از برخی تجربه‌هایی که موجب آسیب می‌گردند در امان باشند، چرا که دیگر آن‌ها را به شکل دائم در چشم ذهن خود نمی‌بینند. کسانی که آفانتازیا دارند، تجربیات بد را به گونه‌ای استادانه از یاد می‌برند، شاید به این دلیل باشد که آن‌ها با تصاویر ذهنی گوناگونی که موجب پشیمانی و حسرت یا اشتیاق در بسیاری از ما می‌شوند، کم‌تر مورد آزار قرار می‌گیرند.

نتایج مطالعات معدودی که با هدف شناسایی مدارهای عصبی منجر شونده به آفانتازیا و هایپرفانتازیا انجام شده است، نشان می‌دهد که تصویرسازی ذهنی محصول ارتباط شبکه‌ای از مناطق مغزی با همدیگر است. سیگنال‌هایی را نواحی تصمیم‌گیرنده در جلوی مغز به نواحی پشتی مغز می‌فرستند که معمولاً این تصاویر را بر اساس اطلاعات حاصل از چشم دریافت می‌نمایند. این سیگنال‌ها توسط مناطق بینایی می‌توانند منجر به ایجاد تصاویری شوند که وجود ندارند. کسانی که مبتلا به هایپرفانتازیا هستند، در مناطق متصل‌کننده جلو و پشت مغز فعالیت گسترده‌تر و قوی‌تری دارند. آن‌ها شاید توانایی فرستادن سیگنال‌های قوی‌تری را از نواحی تصمیم‌گیرنده جلوی مغز به مراکز بینایی در پشت مغز داشته باشند.

Source: NY Times
Abstract: Mahtab Shojaei
@NeoSciensology

❤1

1.88K views12:48