هر بار که احکام اعدامِ زندانیان سیاسی در آستانه‌ اجرا قرار می‌گیرد، این مصراع‌های احمد کایا از پسِ سال‌ها جان می‌گیرند:

Gecenin kıyısında durmusum
در انتهای شب ایستاده‌ام

Kefenin cebi yok
کفن جیب ندارد

Koynuma yildiz doldurmusum
[ پس] آغوشم را از ستاره انباشته‌ام

Koşun çocuklar koşun
بشتابید کودکان بشتابید

Sabah üstüme üstüme geliyor
که سحر، موذیانه در برم می‌گیرد...

#Şafak_türküsü
@ShafiAzad