هیچ کس نمی‌داند عشق چیست،
آنها که فکر می‌کنند عشق را می‌شناسند در توهمی بزرگ هستند.
عشق به این آسانی که مردم فکر می‌کنند شناخته نمی‌شود.
اساساً آنچه که مردم عشق می‌نامند ترس از تنها بودن است.
آنها صرفا به دیگری نیاز دارند و این چیزی است که مردم آن‌ را عشق نام می‌نهند.
آنها احساس تنهایی می‌کنند و تنهایی‌شان را می‌خواهند با دیگری پر کنند. آنها خودشان را با دیگری مشغول و سرگرم می‌کنند و به یکدیگر می‌چسبند تا تنها نباشند. حداقل دیگر درد تنهایی را ندارند و گذشته را فراموش می‌کنند. و این را عشق می‌نامند.
و زمانی که آن دیگری می‌رود، دوباره شروع به احساس تنهایی می‌کنند و در جستجوی کسی دیگر می‌روند‌ تا در کنارش آسوده شوند. این عشق نیست نیاز است، گدایی است.
تو مثل کویر خشک و خالی هستی و حتماً باید با دیگری باشی. تو‌ مثل غریقی هستی که در آب دست‌وپا می‌زند و از ناجی طلب نجات می‌کند. آن‌جایی که می‌گویی «اگر نباشی می‌میرم»، «بی تو نمی‌توانم ادامه دهم»
و در چنین حالتی، آن دیگری چیزی جز سراب نیست؛
عشق واقعی فقط وقتی شروع می‌شود که تو کسی را برای ارضای نیازهایت و یا فرار از تنهاییت نخواهی، بلکه در تنهاییت چنان از محبت و آرامش و شادی سرشار و ارضاء هستی که به دنبال کسی هستی تا آنها را با او #سهیم_شوی.
عشق واقعی فقط زبانِ بخشیدن و سهیم شدن را می‌داند نه زبانِ گرفتن را...

@ShafiAzad