ما همیشه از استدلال‌های استقرایی بهره می‌جوییم.
استقراست که باعث می‌شود توقع داشته باشیم #آینده مثل #گذشته باشد.
من بارها قهوه نوشیده‌ام، ولی قهوه هیچگاه مرا مسموم نکرده است، پس بر اساس استدلال استقرایی فرض را بر این میگذارم که در آینده هم از نوشیدن قهوه مسموم نمی‌شوم.
در تجربهء من همواره از پی شب، روز آمده است، پس فرض میکنم که در آینده نیز چنین خواهد بود.
بارها و بارها مشاهده کرده‌ام که وقتی زیر باران هستم خیس می‌شوم، پس فرض میکنم که آینده هم مثل گذشته خواهد بود، و در صورت امکان از قرار گرفتن زیر باران خودداری میکنم.
این ها جملگی نمونه‌هایی از استقراست.
حیات ما سرتاسر در گرو این واقعیت است که استقرا برای ما پیش‌بینی‌های نسبتا معتبری دربارهء محیط زندگی و نتایج احتمالی اعمالمان فراهم میکند.
اگر حاصل استقرا نبود، تعاملات ما با محیط زندگی مان به کلی دستخوش آشفتگی می شد:
اصلی نداشتیم که بر مبنای آن فرض کنیم آینده مثل گذشته خواهد بود. نمی‌دانستیم غذایی که عنقریب میل میکنیم ما را می‌پروراند یا مسموم میکند، نمی‌دانستیم با هر قدمی که بر می‌داریم زمین ما را نگه می‌دارد یا مغاکی دهان باز میکند و ما را می‌بلعد، و نظایر اینها...

"اگر اصل استقرا نبود، وجود هر قسم نظم و ترتیب قابل پیش‌بینی در محیط زندگی‌مان در معرض تردید قرار می‌گرفت."

📚الفبای فلسفه
✍نایجل واربرتون

@ShafiAzad