پاسخ جریان وفاق حاکم بر دولت و مجلس در زمان تصویب برجام به فاجعه ‎#مکانیسم_ماشه چیست؟ آیا تنها ناسزاگویی به منتقدانی که از همان آغاز، نسبت به گنجاندن این بند در قطعنامه ۲۲۳۱ هشدار دادند؟!
این، نه یک مناقشه حزبی، بلکه مسئله‌ای وجودی است: چگونه در بزنگاه‌های تاریخی، سیاست‌ورزی ما به جای آن‌که بر «عقلانیت استراتژیک» تکیه کند، به «هیجان لحظه‌ای» و «مصالح نمایشی» سپرده می‌شود؟
مکانیسم ماشه صرفاً یک بند حقوقی نیست؛ آینه‌ای است از ناتوانی جریان وفاق‌کرده اصولگرا و اصلاح‌طلب در درک ژئوپلیتیک قدرت و در ترجمه اصول استقلال به زبان دیپلماسی. آن روز، آن‌چه افتخار نامیده شد، در واقع امتیازی بود که قدرت‌های مسلط برای آینده تدارک دیدند؛ امروز، آن بذرِ کوچک، به درختی پر از میوه‌های تلخ بدل شده است.
افتضاحات امروز، نتیجه افتخارات دیروز آقایان است. این قاعده تاریخ است که تصمیمات راهبردی، با تأخیری معنادار به محک واقعیت می‌آیند. اگر حافظه تاریخی نداشته باشیم، محکوم به تکرار خطاهای گذشته‌ایم.
از این رو باید هوشیار بود: مراقب افتخارات امروزشان باشیم، چرا که فردا به فاجعه‌ای دیگر بدل خواهد شد. سیاستِ واقعی آن است که به‌جای نمایش پیروزی‌های لحظه‌ای، بنیان‌های پایدار قدرت ملی را تقویت کند.
@syjebraily

‏صندوق بین‌المللی پول و مکتب اصالت خاکشیر

اندونزی صحنه شورش‌های خیابانی شده و طبق معمول، رسانه‌های وابسته به جریان سرمایه‌داری نئولیبرال، در حال تعلیل ماجرا به علتی انحرافی و غیرواقعی هستند.
ما نیز حسب عادت، تا در نقطه‌ای شورش خیابانی می‌بینیم، بررسی می کنیم که آیا اخیرا صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی برای آن کشور نسخه گران‌سازی پیچیده‌اند یا خیر!
طبق معمول، قصه اندونزی نیز، گران‌سازی انرژی است. دولت جاکارتا در راستای نسخه‌ای که بانک جهانی برایش پیچید، اقدام به افزایش قیمت انرژی کرده و معیشت ملت را به آتش کشیده است. ملت نیز در حال به آتش کشیدن خیابان‌ها هستند.
صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، چند دهه است که یک شابلون دست گرفته‌اند و برای هر کشوری، در هر شرایطی که باشد، طبق آن شابلون نسخه تجویز می‌کنند. این نسخه شابلونی، جهانی‌سازی/دلاری‌سازی قیمت‌ها به ویژه قیمت انرژی است. قبلاً نوشته‌ام و ان‌شاءالله به زودی مبسوط توضیح خواهم داد که این نسخه همه‌زمانی و همه‌مکانی، چگونه اقتصاد جهان را در جهت منافع آمریکا معماری می‌کند.
لکن، این حقیقت طنزگونه که «هر کشوری گرفتار آشوب است، با احتمال بسیار بالا صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی نسخه گران‌سازی برایش پیچیده‌اند»، مرا یاد قطعه‌ای از مرحوم دکتر شریعتی با عنوان مکتب اصالت خاکشیر انداخت!
بخوانید:
در زمان قدیم که حمام‌ها چهل ستون چهل پنجره بود، دلاک‌ها تمام علوم را دارا بودند و معمولا مورد مشورت همه شخصیت‌ها قرار می‌گرفتند. چون در یک حالتی مشتری در اختیار دلاک واقع می‌شد که کاملا تسلیم او بود. مدت حمام هم طولانی بود. بنابراین درد دلها و اسرار مشتری در ضمنی که دلاک مشغول کیسه کشیدن او بود باز می‌شد.
یک روز یک مشتری، در حالی‌که زیر دست دلاک بود با او درد دل می‌کرد و می‌گفت: مدتی است کمرم درد میکند و شبها نمیتوانم بخوابم و هر دوائی هم که خورده ام نتیجه نداده...
دلاک گفت: اتفاقا دوای این خیلی ساده است. شما یک سیر خاکشیر بگیرید و شب در آب نم کنید و بگذارید تا صبح خیس بخورد بعد صبح ناشتا میل می‌کنید. همین!
مشتری هم اظهار تشکر کرد.
پس از مدتی مشتری گفت: نمی‌دانم علامت پیری است! چشمم کم نور شده، دکتر می‌گوید باید عینک بزنی، و عینک هم برای من قابل تحمل نیست. نمی‌دانم چکار کنم. چشمم به خط قران نمی‌گیرد.
دلاک بی درنگ حرف او را می‌بُرد و می‌گوید: اتفاقا امتحان شده‌ شما یک سیر خاکشیر می‌گیرید، شب نم می‌کنید و ناشتا پیش از صبحانه میل می‌کنید. سه شب این کار را بکنید افاقه می‌کند.
باز مدتی می‌گذرد. مشتری یک سری مرض دیگر می‌گوید و دلاک هم برای همه خاکشیر را تجویز می‌کند.
در آخر مشتری برای اینکه مسیر صحبت را عوض کند، می‌گوید: زندگی ها خیلی عوض شده ,با همین حقوق و با همین درآمد چند سال پیش من یک زندگی مرفهی داشتم، حالا درآمدهائی هم بر حقوقم اضافه شده، بازهم هشتم گرو نهم است. بطوری که از چشم طلبکارها اصلا نمی‌توانم از خانه بیرون بیایم!
دلاک می‌گوید: یک سیر خاکشیر شما نم می‌کنید و...
مشتری اعتراض می‌کند که این چه جور دوائی است که هم به درد کمر درد، هم به درد چشم می‌خورد و هم به درد قرض؟!
دلاک توضیح می‌دهد که: سی سال تمام است من هر شب یک سیر خاکشیر نم می‌کنم، صبح ناشتا میخورم، و تا حالا هیچ بدی از آن ندیده ام! مکتب اصالت خاکشیر (خاکشیریسم).
@syjebraily

پارادوکس مقاومت و نئولیبرالیسم: آزمون بقا برای انقلاب اسلامی| سرمقاله حکمران

ایران چگونه می‌تواند تناقض درونی میان سیاست خارجی مقاومت‌محور و سیاست اقتصادی نئولیبرال را برطرف کند؟

hokmran.com/post/4615/‎

آنچه در حکمران خواهید دید:

🔹گزیده ای از مناظره صادق زیباکلام و بیژن عبدالکریمی

🔸ایران و اسرائیل، بعد از جنگ و مکانیزم ماشه

🎥 فیلم کامل مناظره را از لینک زیر ببینید:
📺 youtu.be/3iMYT3EZ49o

@HokmranOnline

دولت مقتدر،‌ دولت ملتمس!

‏فارین افیرز گزارش داده است که پس از توافق میان دولت‌های چین و آمریکا، شرکت انویدیا اجازه یافته دوباره تراشه‌های H20 خود را به مشتریان چینی بفروشد. معنای این خبر، صرفاً یک معامله تجاری نیست؛ بلکه آشکارکننده منطق بنیادین حاکم بر اقتصاد کشورهاست: شرکت خصوصی، هرقدر هم غول‌آسا و جهانی، نهایتاً تابع سیاست‌های دولت-ملت خویش است. تجارت با «دیگری» تنها در چهارچوب «اجازه»‌ حاکمیت معنا پیدا می‌کند. اینجا، بازار نه بیرون از سیاست بلکه درون سیاست شکل می‌گیرد.
اما در ایران، وضعیت وارونه است. اینجا دولتی داریم که چنان از درون تهی شده که روسای جمهور آن باید در برابر چشم ملت از دست شرکت‌های شبه‌دولتی ناله کنند؛ شرکت‌هایی که ارز حاصل از صادراتشان را به چرخه رسمی اقتصاد بازنمی‌گردانند. در جایی دیگر، بانک مرکزی به صادرکننده خصوصی زنگ می‌زند و با زبان التماس می‌گوید «اگر نرخ ارز را ده هزار تومان بالا ببرم، ارزتان را برمی‌گردانید؟»؛ یعنی ارزش پول ۸۶ میلیون ایرانی را قربانی خواهش از یک تاجر خصوصی می‌کند. این صحنه، عریان‌ترین نشانه زوال اقتدار دولت است.
دولتی که با خصوصی‌سازی انفال از منابع تهی شده، امروز در برابر بخش خصوصی نیز عریان و بی‌دفاع ایستاده است. چنین دولتی نه فقط در صیانت از ارزش پول ملی ناتوان است، بلکه امکان و قدرت تعریف هیچ پروژه‌ای برای پیشرفت ملی را ندارد. پروژه‌های بزرگ، بدون تکیه به منابع عمومی و بدون قدرت هدایت، جز سراب نخواهند بود.
این وضعیت نام دیگری جز «بی‌دولتی» ندارد. در حالی‌که در آمریکا، سرمایه‌دار جهانی چون انویدیا پشت مرزهای حاکمیت می‌ایستد و مجوز می‌گیرد، در ایران این سرمایه‌دار است که دولت را به التماس می‌اندازد. این شکاف، نه یک مسئله مدیریتی، بلکه یک گره فلسفی-تمدنی است: فقدان اراده سیاسی برای حاکم‌سازی منطق دولت بر منطق بازار.
راه احیا روشن است: دولت باید بازسازی شود. منابع عمومی ــ از انفال تا ارز و تسهیلات بانکی ــ باید دوباره در اختیار دولت قرار گیرد تا بتواند این منابع را در خدمت منافع عمومی بسیج کند. اختیاراتی که تراشیده و به نهادهایی چون اتاق بازرگانی یا شبکه‌های رانتی سپرده شده‌اند، باید به دولت بازگردند. فعالیت بخش خصوصی باید در چهارچوب نقشه پیشرفت ملی معنا یابد؛ و دولت باید اقتدار لازم برای جهت‌دهی به این فعالیت‌ها را داشته باشد.
بدون این احیا، ما با «سرمایه‌داری زالوصفت» روبه‌رو خواهیم بود؛ سرمایه‌داری‌ای که نه تولید می‌کند، نه توسعه می‌آورد؛ بلکه همچون انگل، خون دولت و ملت را می‌مکد. در چنین وضعیتی، ایران نه میدان پیشرفت، که مزرعه غارت خواهد شد.
@syjebraily

آموزش؛ میدان بازتولید قدرت و شکاف اجتماعی

تلقی عمومی این است که شکاف طبقاتی ناشی از خصوصی‌سازی آموزش عمومی صرفاً در سطح بهره‌مندی متفاوت دانش‌آموزان از کیفیت آموزشی بازتاب می‌یابد؛ گویی مسئله فقط این است که فرزندان ثروتمندان در مدارسی مجهزتر و با معلمان بهتر آموزش می‌بینند. اما واقعیت عمیق‌تر و خطرناک‌تر است: خصوصی‌سازی آموزش نه صرفاً نابرابری فرصت، بلکه سازوکار بازتولید قدرت و تثبیت طبقات اجتماعی را رقم می‌زند.
وقتی یک نظام آموزشی خصوصی ممتاز در کنار نظام آموزشی دولتی ایجاد می‌شود، نخستین کسانی که فرزندان خود را از مدارس دولتی خارج می‌کنند، ثروتمندان و مقامات سیاسی ـ اداری‌اند. این خروج یک انتقال ساده نیست، بلکه بریدن شریان حیاتی مدارس دولتی است: آنان هم پشتیبانی مالی را با خود می‌برند، هم پشتیبانی سیاسی را. پیش‌تر، وقتی فرزندان مدیران، وزرا و ثروتمندان در مدارس دولتی حضور داشتند، خانواده‌های قدرتمند برای ارتقای کیفیت آن مدارس تلاش می‌کردند.
اما با گسست این پیوند، مدارس دولتی در خلأ قرار می‌گیرند: از یک سو دانش‌آموزان‌شان عمدتاً فرزندان طبقات مستضعف‌اند که توان مالی و نفوذ سیاسی برای ارتقا ندارند؛ و از سوی دیگر، نخبگان اقتصادی و سیاسی همه سرمایه، نفوذ و دغدغه خود را به سمت مدارس خصوصی سوق می‌دهند. پرداخت شهریه، تنها بخش کوچکی از نحوه حمایت آنهاست؛ آنان شبکه‌های قدرت، ظرفیت‌های اجتماعی و ارتباطات خود را برای رشد و تعالی مدارس خصوصی بسیج می‌کنند.
اینجاست که چرخه‌ای ویرانگر شکل می‌گیرد: هرچه مدارس خصوصی قوی‌تر می‌شوند، مدارس دولتی ضعیف‌تر می‌گردند؛ و هرچه مدارس دولتی ضعیف‌تر شوند، خانواده‌های بیشتری که اندک توانی دارند، به سمت‌مدارس خصوصی سوق داده می‌شوند (امروز شاهد هستیم که تعدادی از والدین، خود را به آب و آتش می‌زنند تا از عهده شهریه مدارس خصوصی برآیند بلکه آینده فرزندانشان به خطر نیفتد). این چرخه نه فقط نابرابری آموزشی، بلکه بازتولید یک جامعه دوپاره را در پی دارد؛ جامعه‌ای که در آن «حق آموزش» از یک حق همگانی به امتیازی طبقاتی تبدیل می‌شود.
باید توجه داشت که آموزش صرفاً انتقال دانش نیست؛ میدان شکل‌گیری آگاهی، هویت و قدرت اجتماعی است. هنگامی که این میدان، خصوصی و طبقاتی می‌شود، معنایش این است که ساختارهای آینده قدرت و فرهنگ به نفع اقلیتی بازتولید می‌شوند و اکثریت جامعه به مدارهای فرودست رانده می‌شوند. به تعبیر فلسفی، خصوصی‌سازی آموزش یعنی «انباشت انحصاری امکان‌ها»؛ انحصاری‌سازی دسترسی به ابزارهای پرورش انسان؛ که بنیادی‌ترین ابزار تولید سرمایه انسانی و اجتماعی است.
از منظری‌دیگر، این روند به معنای تضعیف عامدانه ستون‌های وحدت اجتماعی است. جامعه‌ای که در آن کودکان طبقات مختلف از همان آغاز در دو جهان متفاوت رشد می‌کنند، جامعه‌ای است که سرمایه اجتماعی مشترک و همبستگی ملی در آن فرو می‌پاشد. آموزش طبقاتی، جامعه را به دو مسیر تمدنی متفاوت تقسیم می‌کند: مسیری برای صاحبان قدرت و ثروت که آینده را در اختیار می‌گیرند، و مسیری برای مستضعفان که در چرخه بازتولید فقر و حاشیه‌نشینی گرفتار می‌مانند.
@syjebraily

بحران‌زی‌ها دوباره فعال شدند!

در نشست اخیر شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی، دولت و بانک مرکزی مکلف شدند با هدف تقویت تولید ملی و کاهش نوسانات ارزی، سیاست‌های لازم برای تک‌نرخی کردن ارز و اجرای نظام شناور مدیریت‌شده را تدوین و اجرا کنند.
‏دو مدل تک‌نرخی سازی ارز داریم: یک مدل که مدل پیشنهادی ماست، می‌گوید ۱۰۰ درصد ارز حاصل از صادرات کشور تحت نظر بانک مرکزی قرار گیرد. به یک نرخ (طبق فرمول نرخ بهینه ارز برای اقتصاد ایران) خریداری شده و با همان نرخ، شفاف و از طریق مناقصه، صرف واردات کالاهای ضروری و اولویت‌دار کشور شود. در این مدل، قاعدتاً در بازار قاچاق ممکن است یک نرخ دیگر نیز وجود داشته باشد، اما روی زندگی مردم تاثیر قابل اعتنایی نخواهد داشت.
مدل دیگر که بارها و بارها اجرا شده و شکست خورده و مجددا بناست اجرا شود، تبعیت همه نرخ‌ها از نرخ بازار قاچاق است. در این مدل، ارز ۲۸۵۰۰ دولتی و ارز ۷۰ هزار تومان وفاقی حذف شده و همه ارزها با نرخ بازار قاچاق قیمت‌گذاری می‌شود(الان حدود ۱۰۵ هزار تومان، دو دقیقه بعد را نمی‌دانم!). اگر می‌خواهید اثر این سیاستی که در دست اجراست را پیش‌بینی کنید، به تجربه حذف ارز ۴۲۰۰ در سال ۱۴۰۱ مراجعه فرمائید. چنانکه قبلاً گفته‌ام، نئولیبرال‌ها «بحران‌زی» هستند.‌ الان هم بهترین فرصت است که گرانی‌ها را به گردن مکانیسم ماشه و بازگشت قطعنامه‌های شورای امنیت بیندازند.
جهت استحضار ملت شریف ایران یادآوری می‌کنم که پیرو جهانی‌سازی قیمت‌ها در سال ۱۳۸۶، نفت، گاز و کلیه محصولات پالایشی، پتروشیمی، فلزات و... ایرانی به تولیدکنندگان ایرانی با فرمول «قیمت جهانی×نرخ ارز» فروخته می‌شود. یعنی علاوه بر گوشت و مرغ و لبنیات و روغن، منتظر گرانی همه لوازم زندگی‌تان نیز باشید.
باز هم جهت یادآوری عرض می‌کنم که در سال ۱۴۰۳ مجموع صادرات نفتی و غیرنفتی کشور بالغ بر ۱۲۴ میلیارد دلار بوده و صرفاً ۷۲ میلیارد دلار واردات داشته‌ایم. یعنی با وجود ۵۲ میلیارد دلار مازاد تجاری، نرخ ارز نیمایی را از ۴۰ هزار تومان به ۷۰ هزار تومان افزایش دادند.
هرچه نرخ ارز بالاتر رود، زندگی بر مردم گران‌تر می‌شود و برنده این افزایش قیمت‌ها، الیگارش‌های دلاردار و دلاری‌فروش هستند که هم با گران‌سازی ارز‌ صادراتی سود می‌کنند، هم با گران‌سازی محصولاتشان که به دلار به ملت ایران می‌فروشند.
می‌گوئیم نرخ ارز را ثابت کنید، می‌گویند نمی‌شود!
می‌گوئیم لااقل ثروت‌های خدادادی کشور را به ملت خودمان به دلار نفروشید، می‌گویند نمی‌شود!
می‌گوییم هزینه‌های ملت دلاری و درآمدشان را ریالی کرده‌اید، لااقل درآمدها را هم دلاری کنید. می‌گویند ای کمونیست!
@syjebraily

جمهوری اسلامی در برابر انتخابی سرنوشت‌ساز قرار دارد: یا باید اقتصاد ملی خود را در جهت همان منطق استکبارستیز و استقلال‌طلب سیاست خارجی بازمهندسی کند و بدین‌سان یکپارچگی میان مکتب فکری و ساختار اقتصادی پدید آورد؛ یا ناگزیر خواهد بود که برای ادامه حیات، به تدریج از آرمان مقاومت در سیاست خارجی عقب‌نشینی کند (چنانکه در عرصه فرهنگ این اتفاق رخ داد و به لیبرالیسم فرهنگی تن داده شد). این انتخاب صرفاً یک مسأله اقتصادی یا سیاسی نیست، بلکه یک انتخاب برای بقای هویت انقلاب اسلامی یا ارتجاع است؛ چرا که مسیر اول می‌تواند ایران را در جهانِ در حال گذار به نظم پسالیبرال، به یک محور تمدنی بدل سازد، در حالی که مسیر دوم آن را به حاشیه‌نشینی و زیردست بودن در نظم آمریکامحور فروخواهد کاست| دکتر سید یاسر جبرائیلی

متن کامل «پارادوکس مقاومت و نئولیبرالیسم: آزمون بقا برای انقلاب اسلامی» را در سایت حکمران بخوانید:
https://hokmran.com/post/4615/

حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻
@HokmranOnline

هشتم تیرماه ۱۳۹۴ طی پیامی به یکی از اعضای ارشد تیم مذاکره کننده دولت آقای روحانی، درباره بازگشت تحریم‌ها هشدار دادم؛ هم تحریم‌های آمریکا و هم تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل.
@syjebraily

سیاست‌های نئولیبرالی نظیر خصوصی‌سازی بی‌ضابطه، رهاسازی نرخ ارز و سپردن سرنوشت معیشت مردم به دست بازار جهانی، نه تنها استقلال اقتصادی کشور را فرسوده می‌کنند، بلکه در درون نیز یک طبقه اجتماعی جدید می‌سازند: طبقه‌ای که منافعش در پیوند با شبکه‌های جهانی تعریف می‌شود و از این رو، خود به ستون پنجم نظم سلطه در داخل بدل می‌گردد. این طبقه به‌تدریج خواستار سیاست خارجی سازگار با اقتصاد سرمایه داری جهانی می‌شود و در نتیجه روح مقاومت را از جمهوری اسلامی می زداید| دکتر سید یاسر جبرائیلی

متن کامل «پارادوکس مقاومت و نئولیبرالیسم: آزمون بقا برای انقلاب اسلامی» را در سایت حکمران بخوانید🔻

🌐 hokmran.com/post/4615/

آقای دکتر فرزین رئیس کل بانک مرکزی گفته است «تجربه نشان می‌دهد افزایش نرخ ارز تورم شدیدی را به کالاها و خدمات منتقل می‌کند».
ضمن تقدیر از ایشان بابت بیان این واقعیات که در مکتب نئولیبرالیسم کفریات است، باید اضافه کرد که افزایش نرخ ارز، علاوه بر اینکه صاحبان درآمدهای ریالی را به ورطه فقر می‌کشاند، سود هنگفتی را نیز نصیب دلارداران و دلاری‌فروشان و صاحبان دارایی‌های غیرنقدی می‌کند.
به تعبیر دقیق برادر عزیزم دکتر یزدی‌زاده، این رانتی است که مستضعفان -به واسطه سیاست‌های دولت- به ثروتمندان پرداخت می‌کنند.
شاید فرصت خوبی باشد که از بانک مرکزی بخواهیم گزارش جامعی از آثار افزایش نرخ ارز دولتی از ۴۲۰۰ به ۲۸۵۰۰ و ارز نیما از ۴۰ هزار به ۷۰ هزار را در هر دو سطح تورم شدید برای فقرا و سود هنگفت برای الیگارشی حاکم بر کشور تهیه و منتشر کنند.
قدرت الیگارشی اما محدود به روایت نیست، در سیاست هم دست برتر را دارد. این است که شاید باید منتظر برکناری محمدرضا فرزین بابت این کفریات باشیم.
أَیْنَ الْمُعَدُّ لِقَطْعِ دابِرِ الظَّلَمَهِ...
@syjebraily

فکر می‌کنم شهریورماه ۱۴۰۲ بود که پس از ماه‌ها مباحثه، شهید رئیسی در جلسه‌ای دقیقاً همین جمله را فرمودند که «به تجربه دریافته‌ایم که علت تورم، افزایش نرخ ارز است».
چندی پیش جلسه‌ای با آقای دکتر فرزین داشتم. خواهش کردم که پای کار بیاید تا این معضل را حل کنیم. گفت «دیدی که شهید رئیسی هم زورش نرسید».
به آقای فرزین انتقادات فراوانی داریم، اما باید بپذیریم و این را به شهید رئیسی هم عرض کردم که مسئله ارز، مانند همه مسائل کشور، ماهیت «فرابخشی» دارد. ما نمی‌توانیم از رئیس کل بانک مرکزی که امکان و اقتدار محدودی در رابطه با حوزه‌های دخیل در موضوع ارز علی‌الخصوص تجارت خارجی دارد، بخواهیم مسئله را حل کند.
رئیس‌جمهور باید شخصا عزم خود را بر کنترل و کاهش نرخ ارز جزم کند. آقای پزشکیان که بنده خدا اصلا در باغ نیستند و توسط همان تیم ستاد تحول دولت شهید رئیسی -که یکی از اعضای آن تیم اینک بر کرسی وزارت نشسته و یکی دیگر مامور گران‌سازی انرژی شده- دوره شده‌اند و حتی قصد شنیدن صدای متفاوت را هم ندارند. بماند که مرتب می‌گویند هر کس بلد است بیاید درست کند و مجموعه دوستان ما دقیقاً نمی‌دانند به کجا باید بروند تا درستش کنند! شاید مثلاً انتظار دارند زنگ درب ولیعصر پردیس حکومتی شهید مطهری را بزنیم و بگوییم آمده‌ایم درست کنیم؟! اگر این است بفرمایند فردا صبح مشرف شویم!
روزی هم که بر فرض محال آقای دکتر پزشکیان از موضوع آگاه شوند و بخواهند اقدامی کنند، با لشکری از نئولیبرال‌های اصولگرا و اصلاح‌طلب (که در اینجا به معنی واقعی کلمه وفاق دارند) در مجلس و جاهای دیگر مواجه خواهند شد که باید با آنها بجنگند.
خاطرم هست زمستان ۱۴۰۱ که قرار بود آقای فرزین سیاست تثبیت را اجرا کنند، این لشکر قیام کرد و حتی آقای فرزین را تهدید به دادگاهی شدن کردند.
این مسئله، یک موضوع کارشناسی و فنیگ نیست. یک مسئله کاملا سیاسی و مرتبط با معادلات قدرت و ثروت است.
چند سال پیش در مناظره با نماینده مردم شریف اصفهان در مجلس شورای اسلامی که گفته بود «کی زورش به اینها رسیده؟»، عرض کردم که بسیار خب! موضوع انتخابات این باشد که چه کسی زورش به اینها می‌رسد! و البته مقدمه این زورآزمایی، وامدار نبودن به اینها و آمادگی برای بذل آبرو در برابر قدرت بی‌بدیل رسانه‌ای اینهاست...
بارها عرض کرده‌ام که پیشرفت کشور و رفاه مردم، در غیاب یک دولت مقتدر، محال است. اقتدار دولت نیز متوقف به توان مالی آن است. دولت تخلیه شده از امکان و اختیار انفال و منابع عمومی و تسهیلات بانکی و منابع ارزی، مسئله‌اش دیگر پیشرفت کشور نیست، اداره خودش است.
این وضع ناگوار باید اصلاح شود و آقایانی که نام گعده خود را «نظام» گذاشته‌اند، باید بدانند که خیلی زود دیر می‌شود...
@syjebraily

برجام
توافق پاریس
اف ای تی اف
سیاست تعدیل
خصوصی‌سازی انفال
شناورسازی نرخ ارز
نظام سلامت خصوصی
نظم آموزشی خصوصی
سند ۲۰۳۰
استقلال بانک مرکزی
جهانی‌سازی قیمت‌ها
سرکوب دستمزدها
...

یادداشت «پارادوکس مقاومت و نئولیبرالیسم: آزمون بقا برای انقلاب اسلامی» را در سایت حکمران بخوانید.

hokmran.com/post/4615/‎

🔻استقلال یعنی آزادی در ابعاد یک ملت، و وابستگی یعنی اسارت در ابعاد یک ملت؛ و محال است که راه عزت از اسارت بگذرد...
@syjebraily

در آمریکا، تثبیت قیمت‌ها در دوران جنگ جهانی دوم از طریق اداره تنظیم قیمت‌ها (OPA) نقشی کلیدی در رشد اقتصادی ایفا کرد. برخلاف جنگ جهانی اول که در آن کنترل‌های ضعیف باعث تورم و رکود تولید شد، در جنگ دوم قیمت‌ها به‌طور سختگیرانه مهار شدند و نتیجه آن، ثبات قیمت همراه با جهش بی‌سابقه در تولید بود. برآوردها نشان می‌دهد که تولید ناخالص ملی آمریکا طی ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ تقریباً دو برابر شد| ایزابلا وبر
@syjebraily

بشر که دارد در دنیا کار می‌کند، تلاش می‌کند، جهاد می‌کند، حاکمیّت خدا را می‌خواهد در زمین به وجود بیاورد، براى چیست؟ حاکمیّت خدا در زمین به ‌وجود بیاید که چه بشود؟ که انسانها نورانیّت پیدا کنند، تا انسانها متخلّق به اخلاق‌الله بشوند. تخلّق به اخلاق‌الله خودش مقدّمه براى یک کار دیگرى نیست؛ کارهاى دیگر مقدّمه تخلّق به اخلاق‌الله است؛ عدل، مقدّمه تخلّق به اخلاق‌الله و مقدّمه نورانى شدن انسانهاست؛ حکومت اسلامى و حاکمیّت پیغمبران براى این است: اِنَّما بُعِثتُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الاَخلاق| رهبر حکیم انقلاب اسلامی

مناظره: احمد زیدآبادی و بیژن عبدالکریمی

چرا خیانت؟ گفتگویی درباره بیانیه جبهه اصلاحات بعد از جنگ

برنامه را از لینک زیر ببینید:
📺 youtu.be/hw5ZdCtvBW0

ان‌شاءالله فردا جمعه ۲۱ شهریورماه در یادواره شهدای طریق القدس میهمان مردم عزیز کاشان خواهم بود.

خیابان امام خمینی(ره)، روبروی بنیاد شهید، ساعت ۱۹:۳۰

@syjebraily

حق با آقای پزشکیان است. دولت نه امکانی دارد، نه اختیاری، نه اقتداری؛ و به تبع اینها، نه کاری!
مناسب است هیئتی متشکل از روسای اتاق‌ها، کانون‌ها، مدیران عامل بانک‌ها، هلدینگ‌های صنعتی و معدنی و پالایشی و پتروشیمی و فلزات و... که امکان و اختیار مکفی دارند، متولی اداره کشور شوند.
@syjebraily

آیا روا نیست که بگوئیم آن مکانیسم‌های سیاسی که سیاستمدارانی چنین می‌سازد و بر صدر کشور می‌نشاند، معیوب و مختل است؟
ملت چرا و چگونه باید به این سطح از ذکاوت برای زعامت خویش اعتماد کنند؟
خرد ملت چنان خوار پنداشته می‌شود؟
@syjebraily