‏مادرم...
تو یک تنه در برابر تاریخ ایستادی؛ تاریخ لجوج، تاریخ قدرت‌پرست، تاریخ رجالی که تا پیامبر در میانشان بود، برای «حقیقت» شمشیر می‌زدند و بلافاصله پس از او، زیر سایه «مصلحت» پنهان شدند.
و در آن ساعتی که همه خاموش شدند، تو شعله شدی.
در لحظه‌ای که حق را در اتاق‌های بسته دفن می‌کردند، تو فریاد شدی.
پهلوی تو را شکستند، اما منطق تو نشکست.
درب خانه‌ات را سوزاندند، اما قامت پرچم حقانیت تو چنان بلند بود که شعله‌های آتش بدان نرسید.
گمان کردند حقیقت را با فشار درب و ضرب تازیانه می‌توان شکست؛ غافل از اینکه حقیقت، آنگاه که در جان یک زن جا بگیرد، کوه می‌شود، آتش می‌شود؛ معیاری می‌شود که تاریخ ناگزیر است با آن سنجیده شود و هیچ قدرتی، هیچ زمان و هیچ ظلمی، توان خاموش کردنش را ندارد.
ناله‌های تو، اعلامیه قیامی بود که تا امروز ادامه دارد.
اشک‌های تو، نه سند مظلومیت که سند مشروعیت بود.
تو جاودانه‌ای! چرا که حقیقت اگر به خون آغشته شد، دیگر در زمان نمی‌میرد...
@syjebraily

‏شهید رئیسی با موضوع تورم جلسه‌ای گذاشته بودند که حقیر هم دعوت بودم. آقای دکتر منظور هم دعوت بودند و کنار هم نشسته بودیم. نوبت‌شان که شد گفتند اگر آقای جبرائیلی به ما نگویند نئولیبرال، فریدمن می‌گوید تورم همیشه و همه‌جا یک پدیده پولی است. به شوخی گفتم ایشان می‌گویند «قال فریدمن»، اما انتظار دارند نگوئیم نئولیبرال! مثل اینکه من بگویم «اشهد ان لا اله الا الله، اما به من نگوئید مسلمان»!
نمی‌دانستم اینقدر مسحور اشعار فریدمن هستند که حرف بی ربط وی درباره شن‌های بیابان را با عکس او توئیت می‌کنند.
و شگفت‌آور است که این برادران، بی آنکه احساس تناقض کنند، این همه دولت‌ستیزی را با منصب‌گیری در دولت‌ها به راحتی جمع می‌کنند!
بخواهیم یا نخواهیم، بدانیم یا ندانیم، تفکر نئولیبرال بر سیاستگذاری اقتصادی ایران چیره است و رفت و آمد دولت های اصولگرا و اصلاح‌طلب، تغییری در حاکمیت نئولیبرالیسم ایجاد نکرده است.
اصولگرا و اصلاح‌طلب، در واقع از نظر فکری «راست محافظه‌کار» و «راست لیبرال» هستند. هرچند گروه نخست، چون نتوانسته لیبرالیسم اقتصادی را با فرهنگ و سیاست خارجی محافظه‌کارانه جمع بزند، در سر بزنگاه‌ها به طرفه‌العینی از اصول عدول می‌کند و ظریف‌تر از جواد، به معاشقه با آمریکا علاقه نشان می‌دهد.
نئولیبرالیسم علم نیست، آئین است؛ و فریدمن و هایک و میزس پیشوایان آن هستند. پیروانشان، چه اصلاح‌طلب و چه اصولگرا، چه ریشدار و چه بی‌ریش، چه از دانشگاه امام صادق(ع) چه از دانشگاه شریف، چندین دهه است که مدیریت اقتصاد ایران را بر عهده دارند.
و واقعیت این است که چینش سیاسی کشور به گونه‌ای انجام می‌شود که مومنین به این آئین، در مناصب کلیدی قرار گیرند.
عمده پیروان ایرانی فریدمن، خالصانه، فی سبیل‌الله و برای خدمت به کشور آیات نئولیبرالیسم را حفظ کرده و سرلوحه عمل قرار داده‌اند. لکن همانگونه که بت‌پرستی در عصر جاهلیت، با منافع اشرافیت گره خورده بود، نئولیبرالیسم نیز با منافع الیگارشی گره خورده است. آموزه‌های این آئین شاید در ظاهر بی‌طرف و علمی به نظر برسند، اما در اعماق، ابزار خدمت به منافع قدرت‌های پنهان‌اند.
نه به نئولیبرالیسم، نه به چپاول سفره ملت به دست الیگارشی است...
@syjebraily

می‌گویند انرژی را هم مانند فولاد و پتروشیمی دلاری به ملت بفروشیم و در ازای آن «یارانه ریالی» یا «کالابرگ» بدهیم.
ملت ایران صدقه نمی‌خواهد. به همان شکلی که هزینه‌ها را دلاری کرده‌اید، دستمزدها را هم دلاری کنید. با دستمزد دلاری نه یارانه می‌خواهیم، نه تثبیت، نه دلارزدایی!
@syjebraily

‏آلودگی امروز تهران صرفا حاصل ترافیک خودروها یا وارونگی دما نیست؛ ریشه‌اش در الگوی شهری‌ای نهفته که طی پایتخت و بسیاری از کلان‌شهرهای ایران را به آزمایشگاه نئولیبرالیسم بدل کرد. الگوی واحدی که شهر را از «فضای عمومی» به «فضای سودآور» تبدیل کرد و منطق حاکم بر آن چنین بود: شهر خوب شهری است که بتوان از زمینش درآمد ساخت، از آسمانش رانت گرفت و از تمرکزش سود بیرون کشید. تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، شیراز، کرج و اهواز، هرکدام به شکلی قربانی همین منطق شدند؛ شهری‌شدن بدون توازن، بدون عدالت فضایی و بدون پراکندگی فرصت‌ها.
نئولیبرالیسم وقتی وارد حوزه شهرسازی می‌شود، سه پیام روشن دارد: تمرکز سودآور است، فضا کالاست و انسان در حاشیه است. نتیجه این سه پیام، تورم مصنوعی کلان‌شهرهاست. همه‌چیز -از دانشگاه و صنعت گرفته تا بهداشت و انواع خدمات و امکانات- در چند نقطه محدود جمع شد و به همان نسبت، هزاران شهر و منطقه دیگر از امکان رشد و شکوفایی تهی ماندند. این تمرکز، خود موتور مهاجرت شد و مهاجرت، موتور آلودگی و فرسودگی شهری.
در چنین وضعیتی، اصل ۴۳ قانون اساسی معنا و ضرورت تاریخی پیدا می‌کند؛ اصلی که خواهان واگذاری ابزار تولید به آحاد مردم و توزیع عادلانه امکانات و فرصت‌ها در سراسر کشور است. اگر ابزار تولید در انحصار تهران و چند کلان‌شهر باقی بماند، اگر امکان کار، زندگی، سرمایه‌گذاری و پیشرفت در شهرستان‌ها فراهم نشود، نتیجه طبیعی آن مهاجرت فشرده به مراکز و در پی آن، گسترش ناموزون و خفه‌کننده این شهرها خواهد بود. آلودگی امروز فقط دود نیست؛ نشانهٔ انسداد توسعه در پیرامون و انفجار تراکم در مرکز است. مردم می‌فهمند که در تهران خفه می‌شوند، اما میان خفگی و گرسنگی، ناچارند اولی را برگزینند...
توسعه افقی کشور، دقیقاً در برابر این منطق می‌ایستد. توسعه افقی یعنی ایجاد شبکه‌ای از شهرهای توانمند، متعادل، خودکفا و زیست‌پذیر؛ شهرهایی که بیمارستان، دانشگاه، صنعت، حمل‌ونقل، فضای سبز و زیرساخت‌های فرهنگی و پژوهشی‌شان در سطح استاندارد باشد؛ شهرهایی که بتوانند تولید و اشتغال پایدار ایجاد کنند و جوانان را در محل زندگی خود نگه دارند. تنها در چنین الگویی است که پایتخت و کلان‌شهرها از فشار جمعیت، تراکم، ترافیک، بحران مسکن و آلودگی رها می‌شوند.
آلودگی امروز کلان‌شهرهای ایران، ناله طبیعت از درد تمرکزگرایی است. این آلودگی، نه استثنا، بلکه پیامد منطقی همان سیاستی است که شهر را کالا کرد، زمین را ابزار سوداگری کرد و فضا را تابع توان خرید مردم ساخت. تا زمانی که شهر بر محور سود ساخته شود، نه بر محور زندگی، بحران تنها جابه‌جا می‌شود: از هوا به روان، از ترافیک به فرسودگی اجتماعی، از کمبود مسکن به بحران امید.
راه‌حل، نه در دورکاری مشاغل و مجازی شدن مدارس، بلکه در تغییر جهت توسعه است. باید کشور را از الگوی «چند شهر متورم در میان ده‌ها شهر محروم» به الگوی «شبکه ملی شهرهای هم‌سنگ و توانمند» منتقل کرد. تنها در این صورت است که نفسِ تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، شیراز، کرج و اهواز دوباره باز می‌شود؛ زیرا ریشه بحران در خود این شهرها نیست، بلکه در مدلی است که آن‌ها را بیش از ظرفیتشان باد کرده است.
آلودگی امروز، پیام طبیعت به ساختار توسعه ایران است: یا عدالت فضایی را بپذیرید و ابزار تولید و امکانات زندگی را در سراسر کشور قرار دهید، یا کلان‌شهرها -یکی پس از دیگری- فرو خواهند ریخت.
@syjebraily

✨شماره جدید حکمران منتشر شد✨

با آثار و گفتاری از:

آیت‌الله محسن اراکی
دکتر سید یاسر جبرائیلی
دکتر حسین صمصامی
دکتر محمدرضا یزدی زاده
فرهاد شفیع زاده
دکتر غلامرضا جراح
جلیل آقامحمدی

نسخه PDF را به صورت رایگان از اینجا دانلود کنید


حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻
@HokmranOnline

خانه در اقتصاد مردمی، سرآغاز زنجیره ارزش است، جایی که زندگی و کار دوباره بر هم منطبق می‌شوند و انسان در همان جایی که می‌زید، می‌آفریند. خانه، درک تازه‌ای از فضا به ما می‌دهد: خانه‌ باید زمین داشته باشد، نه فقط سقف؛ باید ساحت داشته باشد، نه فقط دیوار؛ باید محل تجربه باشد، نه محل انزوا؛ باید ظرفیت خلق و ساخت داشته باشد، نه صرفاً ظرفیت سکون. خانه‌ای که کار و زندگی را جمع کند، نمی‌تواند آپارتمان هفتاد متری باشد؛ آپارتمان، جواب مسئله‌ای بود که خود اقتصاد صنعتی خلق کرده بود: جداکردن کار از زندگی. حال که می‌خواهیم این جدایی را درمان کنیم، معماری سکونت نیز باید از نو معنا شود| دکتر سید یاسر جبرائیلی

hokmran.com/post/4846/‎

بحران پیری جمعیت و بحران بازنشستگی که امروزه دامنگیر اکثر کشورهاست، دو پدیده مجزا نیستند؛ دو روایت از یک اختلال‌اند. اختلالی در نحوه‌ای که نظام سرمایه‌داری انسان را معنا کرده، خانواده را تعریف کرده و خانه را طراحی کرده است. اقتصاد مدرن انسان را از خانه بیرون کشید و در کارخانه مستقر کرد؛ خانواده را از کار تهی ساخت و به واحد مصرفی تبدیل نمود؛ خانه را از زمین و فضا و امکان تولید محروم کرد و به سلول‌های کوچک آپارتمانی تقلیل داد؛ و کار را از امری طبیعی، در خدمت حیات، به امری قراردادی، در خدمت بنگاه، بدل ساخت. این جدایی‌های پشت‌سرهم -جدایی کار از زندگی، جدایی خانواده از تولید و جدایی خانه از زمین- همان رشته‌های گسسته‌ای است که امروز در قالب بحران پیری و بحران بازنشستگی رخ می‌نماید.

✍ دکتر سید یاسر جبرائیلی

متن کامل یادداشت؛؛
hokmran.com/post/4846/‎‌



حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻
@HokmranOnline

چرا حرف از «اقتصاد اسلامی» به خرج افراد متدین اما تحصیل کرده علوم انسانی غربی نمی‌رود؟

اینی که امروز در اختیار ما قرار دادند، مبتنی بر یک جهان‌بینی است غیر از جهان بینی ما. علوم انسانی مثل پزشکی نیست، مثل مهندسی نیست، مثل فیزیک نیست که جهان‌بینی و نگرش نسبت به انسان و جهان در آن تأثیر نداشته باشد؛ چرا، تأثیر دارد. شما مادی باشید، یک جور علوم انسانی تنظیم می کنید. علوم انسانی ما برخاسته‌ی از تفکرات پوزیتیویستی قرن پانزده و شانزده اروپاست. قبلا که علوم انسانی‌ای وجود نداشته است؛ آنها آمده‌اند همین اقتصاد را، همین جامعه‌شناسی را در قرن هجدهم و نوزدهم و یک خرده قبل، یک خرده بعد تدوین کردند و ارائه دادند؛ خب، این به درد ما نمیخورد. این علوم انسانی، تربیت‌شده و دانش‌آموخته‌ی خود را آنچنان بار می‌آورد که نگاهش به مسائل مبتلابه آن علم و مورد توجه آن علم - چه حالا اقتصاد باشد، چه مدیریت باشد، چه تعلیم و تربیت باشد - نگاه غیر اسلامی است. می‌بینیم همان شخص متدین در داخل دانشگاه که فرض کنید مدیریت یا اقتصاد خوانده، هرچه با او درباره‌ی مبانی دینی این مسائل حرف میزنیم، به خرجش نمیرود. نه اینکه رد میکند، نه؛ اما آنچه که شما در باب اقتصاد اسلامی با او حرف میزنید، با یافته‌های علمی او، با آن دو دو تا چهار تاهائی که او در این علم تحصیل کرده، جور در نمی‌آید| رهبر حکیم انقلاب اسلامی
@syjebraily

بحران پیری جمعیت، تنها زمانی پدید می‌آید که خانواده از چرخه خلق ارزش خارج شده باشد. خانواده‌ای که تولید نکند، انگیزه‌ای برای توسعه جمعیتی ندارد. کودکی که در خانه جایی برای بازی، یادگیری و مشارکت نداشته باشد، مانعی بر سر راه فرزندآوری است؛ سالمندی که جایی برای نقش‌آفرینی ندارد، باری بر دوش فرزندان است؛ و خانه‌ای که فقط خوابگاه باشد، نمی‌تواند زندگی چندنسلی را تحمل کند.
وقتی اقتصاد مردمی، تولید را به خانه بازمی‌گرداند و خانه را به زمین، خانواده دوباره به واحد زیست‌پذیر تبدیل می‌شود. فرزندآوری در چنین خانه‌ای نه یک تصمیم پرهزینه بلکه ادامه طبیعی زندگی است. اقتصاد مردمی، ریشه بحران بازنشستگی و بحران پیری را با یک حرکت واحد درمان می‌کند: با بازگرداندن تولید به خانه.
خانه‌ای که زمین دارد، فضا دارد، باغچه دارد، کارگاه دارد و ابزار دارد، خانه‌ای است که می‌تواند سه نسل را در خود جمع کند. در این خانه، کار بخشی از زندگی است، نه ضد زندگی. در این خانه، سالمند همچنان سازنده است، کودک همچنان شاگرد است و درآمد از مسیرهای مختلف جاری است. اقتصاد مردمی، درمان دو بحران نیست؛ درمان یک گسست است. گسستی میان انسان و کار، میان خانواده و تولید، میان مسکن و زیست، و میان سالمندی و نقش. این اقتصاد، جهان را دوباره یکپارچه می‌کند: کار و زندگی را از دوپاره‌گی درمی‌آورد، خانه و تولید را هم‌خانه می‌سازد، سالمندی را از انفعال به نقش‌آفرینی بازمی‌گرداند و خانواده را از واحد مصرف به واحد خلق ارزش ارتقا می‌دهد.
هیچ سیاست جمعیتی یا بازنشستگی‌ای بدون بازگرداندن تولید به خانه اصلاح نمی‌شود، همان‌گونه که هیچ خانه‌ای بدون زمین، بدون فضا، بدون امکان خلق، خانه نیست.
اقتصاد مردمی یعنی بازگرداندن جهان اجتماعی به جایی که باید باشد. خانه به زمین، انسان به آفرینش، سالمند به نقش، خانواده به کارکرد طبیعی و جامعه به توازن. در این بازگشت است که بحران پیری فرو می‌نشیند و بحران بازنشستگی پایان می‌یابد، زیرا دیگر هیچ‌کس از چرخه خلق ارزش بیرون نمی‌افتد و هیچ نسلی از دیگری جدا نمی‌شود.

https://hokmran.com/post/4846/

‏علمِ خائن همیشه در انفجار اتمی متجلی نمی‌شود؛ گاهی آرام، بی‌صدا، در سطرهای یک مقاله اقتصادی نفس می‌کشد. خیانتش نه آنی و انفجاری، بلکه تدریجی و ساختاری است. علم، اگر از انسانیت جدا شود، حتی وقتی فرمول‌بردار است، خون‌ریز می‌شود.
@syjebraily

‏پیری جمعیت، تنها عدد بزرگی از افراد بالای ۶۵ سال نیست؛ حاصل فرسایش چرخه‌های چندنسلی است. بازنشستگی، تنها کمبود منابع صندوق‌ها نیست؛ محصول بیرون‌راندن انسان از چرخه ارزش‌آفرینی پس از سنی معین است. این دو بحران، دو زاویه‌ دید یک حقیقت واحدند: حقیقت این‌که انسان، خانواده و مسکن از بستر طبیعی خویش بیرون رانده شده‌اند. اقتصاد مردمی تلاشی است برای بازگرداندن جهان اجتماعی به شکل طبیعی خود. در این نظریه، انسان دوباره فاعل تولید است نه قطعه‌ای از ماشین؛ خانواده واحد خلق ارزش است نه سلول مصرف؛ خانه زمین زندگی است نه آپارتمان خوابگاهی؛ و کار امتداد زیست است نه جدایی از زیست. اقتصاد مردمی با این چهار بازتعریف، نه‌تنها ساختار اقتصادی را تغییر می‌دهد، بلکه ریشه بحران‌های جمعیتی و بازنشستگی را نیز هدف می‌گیرد. بیائید مفهوم خانه را از نو بفهمیم. خانه در تمدن صنعتی، جایی است که بیرون از رگ‌های تولید قرار دارد. خانه، آخرین ایستگاه روز، لحظه مصرف و خواب است. اما خانه در اقتصاد مردمی، سرآغاز زنجیره ارزش است، جایی که زندگی و کار دوباره بر هم منطبق می‌شوند و انسان در همان جایی که می‌زید، می‌آفریند. خانه، درک تازه‌ای از فضا به ما می‌دهد: خانه‌ باید زمین داشته باشد، نه فقط سقف؛ باید ساحت داشته باشد، نه فقط دیوار؛ باید محل تجربه باشد، نه محل انزوا؛ باید ظرفیت خلق و ساخت داشته باشد، نه صرفاً ظرفیت سکون. خانه‌ای که کار و زندگی را جمع کند، نمی‌تواند آپارتمان هفتاد متری باشد؛ آپارتمان، جواب مسئله‌ای بود که خود اقتصاد صنعتی خلق کرده بود: جداکردن کار از زندگی. حال که می‌خواهیم این جدایی را درمان کنیم، معماری سکونت نیز باید از نو معنا شود| دکتر سید یاسر جبرائیلی

hokmran.com/post/4846/‎

‏در سال‌های اخیر، برخی پیشنهاد کرده‌اند که برای اصلاح ساختار حکمرانی باید مدارس حکمرانی یا آکادمی‌های تخصصی ایجاد کرد که در آن افراد برگزیده و نخبه مهارت‌های مدیریتی را بیاموزند و پس از طی آموزش‌های لازم، برای تصدی مناصب مهم آماده شوند. گرچه آموزش تخصصی امری ضروری است، اما منطق چنین مدارسی غالباً بر «تفکیک مردم از ساختار قدرت» و «فنون اداره‌کردن مردم» استوار است، نه بر مشارکت مردم در اداره خود. در این الگو، جامعه به دو لایه تقسیم می‌شود: طبقه‌ای که کشور را می‌فهمد و می‌گرداند، و طبقه‌ای که تابع و محکوم تصمیمات است. این تقسیم‌بندی با حقیقت مردم‌سالاری دینی که بر امت‌سازی و مشارکت عمومی استوار است، تعارض ماهوی دارد.
یک نظام مبتنی بر مردم‌سالاری دینی نمی‌تواند با منطق تکنوکراسی اداره شود؛ زیرا تکنوکراسی مدیریت را یک رشته تخصصی بی‌طرف می‌داند که فاقد غایت معنوی است. در حالی که در اندیشه اسلامی، مدیریت عمومی بخشی از سلوک الهی انسان است. یک مدیر اجرایی یا قانون‌گذار در نظام اسلامی تنها مجری قوانین نیست؛ بلکه متعهد به اقامه عدالت و فراهم کردن زمینه رشد معنوی و مادی جامعه است. چنین شأنی نه صرفاً با آموزش تکنیک‌های مدیریت، بلکه با پرورش انسان‌هایی حاصل می‌شود که دارای ایمان، معرفت، عقلانیت اجتماعی، مسئولیت‌پذیری تمدنی و توان تحلیل راهبردی باشند.
از این رو، پاسخ اسلامی به ضرورت تربیت مدیران آینده، ایجاد یک «نهاد عمومی-اجتماعی» است که بتواند به جای طبقه‌سازی مدیریتی، ملت را در مقام مشارکت‌کننده و سازنده وارد فرآیند حکمرانی کند. این نهاد همان «حزب اسلامی» است؛ اما نه حزبی از نوع غربی که فقط در رقابت‌های انتخاباتی فعال است، بلکه حزبی که ماهیت آن تربیتی-تمدنی است. چنین حزبی مدرسه عمومی حکمرانی است؛ یعنی فضایی که در آن مردم با اندیشه و گفتمان مواجه می‌شوند، مهارت مشارکت و مدیریت را می‌آموزند، استعدادهای خود را شکوفا می‌کنند و به تدریج آماده ورود به ساختارهای اجرایی، تقنینی، قضایی و مدیریت اجتماعی کشور می‌شوند.

hokmran.com/post/4852/‎

💢همراهان عزیز حکمران

🔸رسانه مردمی حکمران، به هیچ نهادی وابستگی ندارد و صرفا با حمایت‌های شما اداره می‌شود.

از طریق شماره کارت زیر به نام «تمدن سازان ایران اسلامی»، ما را در ادامه این مسیر یاری کنید.
5041727010720249
(روی شماره کارت کلیک کنید تا کپی شود)

مسئولان جمهوری اسلامی می‌توانند دوره کامل «چگونه پول ملی خود را نابود کنیم؟» را برای هر داوطلبی برگزار کنند.
قیمت‌گذاری مواد اولیه ملی را از پول ملی گرفته و به دلار سپرده‌اند.
تعیین ارزش پول ملی را به صاحبان ارز سپرده‌اند.
در تمام پلتفرم‌ها جایگزین پول ملی را تبلیغ می‌کنند!
@syjebraily

بسم‌الله الرحمن الرحیم

جناب آقای اسماعیل سقاب اصفهانی

با اندوه و تأثر فراوان، درگذشت همسر گرامی‌تان را در سانحه دلخراش رانندگی به شما و خانواده محترم تسلیت عرض می‌کنم.
ضمن ابراز همدردی صادقانه با جنابعالی، برای آن فقیده سعیده رحمت و مغفرت الهی و برای بازماندگان صبر و تسلای قلبی مسئلت می‌نمایم. ما بر این باوریم که نقد و اختلاف دیدگاه، هرگز مانع از ادای وظیفه اخلاقی در این لحظات سخت نمی‌شود.
از درگاه خدای متعال برای شما و خانواده محترم آرامش و شکیبایی مسئلت دارم.

سید یاسر جبرائیلی