تالار آینه
🟣 زاهِدِ خُشک کُجا، گریهٔ مَستانه کُجا؟! آب دَر دیدهٔ تَصویر نَگَردَد هَرگِز #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
زنده میگَردَند اَز گُفتارِ او دِلمُردگان
کِلکِ صائِب اِصفَهان را زندهرودِ دیگَرَست
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
زنده میگَردَند اَز گُفتارِ او دِلمُردگان
کِلکِ صائِب اِصفَهان را زندهرودِ دیگَرَست
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 زنده میگَردَند اَز گُفتارِ او دِلمُردگان کِلکِ صائِب اِصفَهان را زندهرودِ دیگَرَست #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر از هَمه فاضِلتَر بود
گَر به عَمّامه* کَسی کوسِ فَضیلَت میزَد!*
#صائب
#سور_سخن
* واژهٔ «عمامه» دَر اَصل به کَسرِ عین و تَخفیفِ میم است لیک گویا دَر عَصرِ صائب نیز مانَندِ روزگارِ ما به فَتحِ عین و تَشدیدِ میم تَلَفُّظ میشُده است.
* طَعن و تَسخَرِ شاعِر مُتَوَجِّهِ مُدَّعیانِ بیمایهای است که با بَستَنِ دَستارهایِ بُزُرگ و چَشمگیر جلوه میفُروختَند و خویش را اَز اَهلِ فَضل و فَضیلَت وانمود میکَردَند. شاعِر یادآوَر میگَردَد که اگر صِرفِ بزرگیِ دَستار و صورَتِ حاصِل از آن بَر فَضل دَلالَتی میداشت، گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر که به سَری دَستاربَسته میمانَد و بسیار کَلان است، باید از همگان فاضِلتَر به شُمار میرفت!
@talar_ayne
گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر از هَمه فاضِلتَر بود
گَر به عَمّامه* کَسی کوسِ فَضیلَت میزَد!*
#صائب
#سور_سخن
* واژهٔ «عمامه» دَر اَصل به کَسرِ عین و تَخفیفِ میم است لیک گویا دَر عَصرِ صائب نیز مانَندِ روزگارِ ما به فَتحِ عین و تَشدیدِ میم تَلَفُّظ میشُده است.
* طَعن و تَسخَرِ شاعِر مُتَوَجِّهِ مُدَّعیانِ بیمایهای است که با بَستَنِ دَستارهایِ بُزُرگ و چَشمگیر جلوه میفُروختَند و خویش را اَز اَهلِ فَضل و فَضیلَت وانمود میکَردَند. شاعِر یادآوَر میگَردَد که اگر صِرفِ بزرگیِ دَستار و صورَتِ حاصِل از آن بَر فَضل دَلالَتی میداشت، گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر که به سَری دَستاربَسته میمانَد و بسیار کَلان است، باید از همگان فاضِلتَر به شُمار میرفت!
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر از هَمه فاضِلتَر بود گَر به عَمّامه* کَسی کوسِ فَضیلَت میزَد!* #صائب #سور_سخن * واژهٔ «عمامه» دَر اَصل به کَسرِ عین و تَخفیفِ میم است لیک گویا دَر عَصرِ صائب نیز مانَندِ روزگارِ ما به فَتحِ عین و تَشدیدِ میم تَلَفُّظ میشُده است.…
🟣
مَست نَتوان کَرد زاهِد* را به صَد جامِ شَراب
این زَمینِ خُشک را سیرابکَردَن مُشکِلَست
#صائب
#سور_سخن
*در این بیتِ صائِب و نظائِرِ آن، "زاهِد"، نمادِ خُشکمَغزی و تَعَصُّب و تَقَشُّف و قِشریگَری است.
@talar_ayne
مَست نَتوان کَرد زاهِد* را به صَد جامِ شَراب
این زَمینِ خُشک را سیرابکَردَن مُشکِلَست
#صائب
#سور_سخن
*در این بیتِ صائِب و نظائِرِ آن، "زاهِد"، نمادِ خُشکمَغزی و تَعَصُّب و تَقَشُّف و قِشریگَری است.
@talar_ayne
🟣
پَندِ حَکیم مَحضِ صَوابَست و عینِ خیر
فَرخُنده آن کَسی که به سَمعِ رِضا شَنید
#حافظ
#سور_سخن
@talar_ayne
پَندِ حَکیم مَحضِ صَوابَست و عینِ خیر
فَرخُنده آن کَسی که به سَمعِ رِضا شَنید
#حافظ
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 مَست نَتوان کَرد زاهِد* را به صَد جامِ شَراب این زَمینِ خُشک را سیرابکَردَن مُشکِلَست #صائب #سور_سخن *در این بیتِ صائِب و نظائِرِ آن، "زاهِد"، نمادِ خُشکمَغزی و تَعَصُّب و تَقَشُّف و قِشریگَری است. @talar_ayne
🟣
به اِستِخاره اَگَر توبه کَردهای، زاهِد!
به اِستِخاره دِگَر ـ زینهار! ـ کار مَکُن!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
به اِستِخاره اَگَر توبه کَردهای، زاهِد!
به اِستِخاره دِگَر ـ زینهار! ـ کار مَکُن!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 به اِستِخاره اَگَر توبه کَردهای، زاهِد! به اِستِخاره دِگَر ـ زینهار! ـ کار مَکُن! #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
رَنگِ بیرَنگی زِ آسیبِ شِکَستَن ایمِنَست
چون پَرِ طاووس، فَرد دَفتَرِ تَلْوین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
رَنگِ بیرَنگی زِ آسیبِ شِکَستَن ایمِنَست
چون پَرِ طاووس، فَرد دَفتَرِ تَلْوین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
Forwarded from اتچ بات
⚫️
یادی از روانشاد محمّدِ کَلباسی و حقِّ تعلیمی که بر بنده داشت
(سخنی از: #جویا_جهانبخش)
@talar_ayne
یادی از روانشاد محمّدِ کَلباسی و حقِّ تعلیمی که بر بنده داشت
(سخنی از: #جویا_جهانبخش)
@talar_ayne
Telegram
attach 📎
تالار آینه
🟣 رَنگِ بیرَنگی زِ آسیبِ شِکَستَن ایمِنَست چون پَرِ طاووس، فَرد دَفتَرِ تَلْوین مَباش #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
بهغیْرِ شَهْدِ خَموشی، کُدام شیرینیست
که اَز حَلاوَتِ آن، لَب به یکدِگَر چَسبَد؟!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
بهغیْرِ شَهْدِ خَموشی، کُدام شیرینیست
که اَز حَلاوَتِ آن، لَب به یکدِگَر چَسبَد؟!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
"حال"مان را گرفتهاند.
"آینده"مان روشن نیست.
غرقِ "گذشته"ایم.
و این بهترین "نحو"ی است که از برایِ "صرفِ" عُمر میشناسیم.
ج.ج.
@talar_ayne
"آینده"مان روشن نیست.
غرقِ "گذشته"ایم.
و این بهترین "نحو"ی است که از برایِ "صرفِ" عُمر میشناسیم.
ج.ج.
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 بهغیْرِ شَهْدِ خَموشی، کُدام شیرینیست که اَز حَلاوَتِ آن، لَب به یکدِگَر چَسبَد؟! #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
کارِ صوفی چیست؟! خاطِر را مُصَفّا ساختَن
اَز قَبولِ نَقشها آیینه را پَرداختَن
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
کارِ صوفی چیست؟! خاطِر را مُصَفّا ساختَن
اَز قَبولِ نَقشها آیینه را پَرداختَن
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 کارِ صوفی چیست؟! خاطِر را مُصَفّا ساختَن اَز قَبولِ نَقشها آیینه را پَرداختَن #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
بی خَموشی نیست مُمکِن جانِ روشَن یافتَن
کوزهٔ سَربَسته میبایَد شَرابِ ناب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
بی خَموشی نیست مُمکِن جانِ روشَن یافتَن
کوزهٔ سَربَسته میبایَد شَرابِ ناب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 بی خَموشی نیست مُمکِن جانِ روشَن یافتَن کوزهٔ سَربَسته میبایَد شَرابِ ناب را #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
نیستی صائِب! حَریفِ چَشمِ شورِ روزگار
گَر نَگَردَد بَر مُرادَت آسمان غَمگین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
نیستی صائِب! حَریفِ چَشمِ شورِ روزگار
گَر نَگَردَد بَر مُرادَت آسمان غَمگین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
Forwarded from گاهنامۀ ادبی (محسن شریفی صَحی)
* اعضای یکدیگرند یا اعضای یک پیکرند؟!
از ص 126ر تا 130ر نسخۀ ش 2900 کتابخانۀ مغنیسا، رسالهای به ثبت رسیده که در پایان آن چنین آمده است:
«رسالةالظرفا تألیف شیخ نجمالدین دایه مؤلف کتاب مرصادالعباد منالمبدء الیالمعاد قدسالله روحهالعزیز»
یعنی کاتب نسخه، رسالهای را به نجم رازی نسبت داده که تا به اکنون نشانی از آن نبوده است. نه دکتر امینریاحی در تصحیح مرصادالعباد و رسالهالطیور، نه دکتر شفیعی کدکنی در تصحیح مرموزات اسدی، نه جناب تفضلی در تصحیح رسالۀ عشق و عقل و نه استاد مینوی در مقدمهای که بر احوال و آثار نجم رازی نوشته، هیچ یک سخنی از این رساله نگفتهاند.
رسالههای مختلفی در این مجموعه به ثبت رسیده که در پایانِ رسالۀ «مناظراتسلطانالعشق باصحاب حضرةالعقل» اثر خواجه صائنالدین، تاریخ 878ق به ثبت رسیده است. خط کاتب این رساله با رونویسِ رسالۀ منسوب به نجم رازی متفاوت است؛ اما از قرائن معلوم است که تاریخ کتابت این رساله نیز سدۀ نهم است.
از کتاب مرموزات اسدی نیز فقط یک نسخه شناسایی شده و دکتر شفیعی کدکنی با استناد به همان تکنسخه به تصحیح آن مبادرت کردهاند. ایضا از رسالهالطیور نیز فقط یک نسخه موجود بوده و دکتر امین ریاحی با تکنسخۀ مذکور به تصحیح آن پرداختهاند. لذا، صرفاً تک نسخه بودن رسالهالظرفا تاکنون، نمیتواند در نسبت آن به نجم رازی خللی وارد کند. چنانکه میدانیم اصل این رساله در مغنیسای ترکیه نگهداری میشود و نجم رازی نیز بعد از فرار از حملۀ مغول در همان سامان میزیسته است.
نکتۀ دیگر این که به مانند آثار دیگر نجم رازی، این رساله نیز حاوی اشعاری است؛ اما از اشعار نجم رازی که در کتب دیگر وی به ثبت رسیده در این متن اثری نیست؛ این امر صحت انتساب این نوشته به نجم رازی را شبههناک میکند (توضیحات بیشتر در گروه گاهنامه).
در این بین، نکتهای مهم جلب توجه میکند. اگر نسبت این رساله را به نجم رازی بپذیریم، با عنایت به اینکه نجم رازی حدود 40 سال پیشتر از سعدی درگذشته است، به نظر میرسد، بتوانیم این متن را منبع سعدی برای شعر معروف «بنی آدم اعضای ...» بخوانیم که اتفاقاً ضبط «بنی آدم اعضای یکدیگرند» را تأیید میکند. سال مرگ نجم رازی را 654ق گفتهاند و سال تألیف گلستان که حاوی شعر بنیآدم است 656ق است. حداقل میتوان این مضمون را مورد پسند نویسندگان سدۀ هفتم دانست، بی آنکه در تصرّف سعدی بوده باشد.
نویسندۀ رسالهالظرفا گوید: «دوستان را چنان باید داشت که هر یک چون عضویاند از اعضای او چون چشم و گوش و زبان [بنی آدم اعضای یکدیگرند] هر عضوی از دیگری دربایستهتر ... هیچ آفریدۀ عاقل قاصد هلاک اعضای خود نشود [که در آفرینش ز یک گوهرند]... چنانکه اگر عضوی را آفتی رسد یا رنجی حادث شود [چو عضوی به درد آورد روزگار] مال فدا باید کردن تا آن عضو صحّت یابد [دگر عضوها را نماند قرار] ... دوستان را باید همین مراتب نگاه دارد» ( [ ] از نگارنده است).
اما در سدۀ هفتم، مولانا نیز در فیهمافیه سخنی در همین مضمون دارد که سخت یادآور شعر سعدی و سخن نویسندۀ رسالهالظرفا است:
«درویشان حکم یک تن دارند. اگر عضوی از اعضا درد گیرد باقی اجزا متألم شوند: چشم دیدن خود بگذارد و گوش شنیدن و زبان گفتن ... شرط یاری آن است که خود را فدای یار خود کند ... زیرا همه رو به یک چیز دارند و غرق یک بحرند» (فیهمافیه ص199، به تصحیح فروزانفر، انتشارات نگاه).
خلاصه اینکه تاکنون معلوم شده محققان سدۀ هفتم، این مضمون را شبیه به هم به کار برده و از ظنّ خود، خاصیت گروه بودن را در این دیدهاند که اعضای آن میتوانند و باید به مثابه اعضای یکدیگر باشند و ایشان را در حکم یک تن و وجود واحد دیدهاند؛ تفاوت کاربرد این مضمون در آثار ایشان در این بوده که آن را برای گروه و دستهای که بدان تعلق خاطر داشتهاند به کار بردهاند. چنان که صاحب رسالهالظرفا، دوستان را، مولوی درویشان را و عزیز نسفی در سال 680ق –چنان که فاضل ارجمند جناب میرافضلی در یادداشت: سندی در باب اعضای یکدیگر بودن! قلمی کردهاند- اهل وحدت را واجد چنین صفتی دیدهاند.
اندیشمند فاضل جناب جویا جهانبخش با عنایت به شواهدی که جناب دکتر ضیایی در اختیار ایشان گذاشتهاند، سابقۀ این مضمون را در سدۀ یازدهم، در کتاب جواهرالخیال نشان دادهاند که تأییدی بر این نکته است که از پیش از اسلام –چنان که جناب جهانبخش طی جمعبندی خویش، به سابقۀ حضور این مضمون یا شبیه به آن در سخن مینوی و یوسفی و دیگران اشاره کردهاند- تا حداقل سدۀ یازدهم هجری، هم شواهد موجود در متون دیگر و هم نسخه قدیم گلستان سعدی، به ضبط گفته شده اشاره داشتهاند (رک. مقالۀ منتشر شدۀ ایشان در ش 199 آینۀ پژوهش).
لذا دیگر سخن از چیزی غیر از ضبط «بنی آدم اعضای یکدیگرند» معقول و منطقی نمینماید و پافشاری بر ضبط «بنی آدم اعضای یک پیکرند» توجیه علمی ندارد.
*
https://t.me/gahnameyeadabi
از ص 126ر تا 130ر نسخۀ ش 2900 کتابخانۀ مغنیسا، رسالهای به ثبت رسیده که در پایان آن چنین آمده است:
«رسالةالظرفا تألیف شیخ نجمالدین دایه مؤلف کتاب مرصادالعباد منالمبدء الیالمعاد قدسالله روحهالعزیز»
یعنی کاتب نسخه، رسالهای را به نجم رازی نسبت داده که تا به اکنون نشانی از آن نبوده است. نه دکتر امینریاحی در تصحیح مرصادالعباد و رسالهالطیور، نه دکتر شفیعی کدکنی در تصحیح مرموزات اسدی، نه جناب تفضلی در تصحیح رسالۀ عشق و عقل و نه استاد مینوی در مقدمهای که بر احوال و آثار نجم رازی نوشته، هیچ یک سخنی از این رساله نگفتهاند.
رسالههای مختلفی در این مجموعه به ثبت رسیده که در پایانِ رسالۀ «مناظراتسلطانالعشق باصحاب حضرةالعقل» اثر خواجه صائنالدین، تاریخ 878ق به ثبت رسیده است. خط کاتب این رساله با رونویسِ رسالۀ منسوب به نجم رازی متفاوت است؛ اما از قرائن معلوم است که تاریخ کتابت این رساله نیز سدۀ نهم است.
از کتاب مرموزات اسدی نیز فقط یک نسخه شناسایی شده و دکتر شفیعی کدکنی با استناد به همان تکنسخه به تصحیح آن مبادرت کردهاند. ایضا از رسالهالطیور نیز فقط یک نسخه موجود بوده و دکتر امین ریاحی با تکنسخۀ مذکور به تصحیح آن پرداختهاند. لذا، صرفاً تک نسخه بودن رسالهالظرفا تاکنون، نمیتواند در نسبت آن به نجم رازی خللی وارد کند. چنانکه میدانیم اصل این رساله در مغنیسای ترکیه نگهداری میشود و نجم رازی نیز بعد از فرار از حملۀ مغول در همان سامان میزیسته است.
نکتۀ دیگر این که به مانند آثار دیگر نجم رازی، این رساله نیز حاوی اشعاری است؛ اما از اشعار نجم رازی که در کتب دیگر وی به ثبت رسیده در این متن اثری نیست؛ این امر صحت انتساب این نوشته به نجم رازی را شبههناک میکند (توضیحات بیشتر در گروه گاهنامه).
در این بین، نکتهای مهم جلب توجه میکند. اگر نسبت این رساله را به نجم رازی بپذیریم، با عنایت به اینکه نجم رازی حدود 40 سال پیشتر از سعدی درگذشته است، به نظر میرسد، بتوانیم این متن را منبع سعدی برای شعر معروف «بنی آدم اعضای ...» بخوانیم که اتفاقاً ضبط «بنی آدم اعضای یکدیگرند» را تأیید میکند. سال مرگ نجم رازی را 654ق گفتهاند و سال تألیف گلستان که حاوی شعر بنیآدم است 656ق است. حداقل میتوان این مضمون را مورد پسند نویسندگان سدۀ هفتم دانست، بی آنکه در تصرّف سعدی بوده باشد.
نویسندۀ رسالهالظرفا گوید: «دوستان را چنان باید داشت که هر یک چون عضویاند از اعضای او چون چشم و گوش و زبان [بنی آدم اعضای یکدیگرند] هر عضوی از دیگری دربایستهتر ... هیچ آفریدۀ عاقل قاصد هلاک اعضای خود نشود [که در آفرینش ز یک گوهرند]... چنانکه اگر عضوی را آفتی رسد یا رنجی حادث شود [چو عضوی به درد آورد روزگار] مال فدا باید کردن تا آن عضو صحّت یابد [دگر عضوها را نماند قرار] ... دوستان را باید همین مراتب نگاه دارد» ( [ ] از نگارنده است).
اما در سدۀ هفتم، مولانا نیز در فیهمافیه سخنی در همین مضمون دارد که سخت یادآور شعر سعدی و سخن نویسندۀ رسالهالظرفا است:
«درویشان حکم یک تن دارند. اگر عضوی از اعضا درد گیرد باقی اجزا متألم شوند: چشم دیدن خود بگذارد و گوش شنیدن و زبان گفتن ... شرط یاری آن است که خود را فدای یار خود کند ... زیرا همه رو به یک چیز دارند و غرق یک بحرند» (فیهمافیه ص199، به تصحیح فروزانفر، انتشارات نگاه).
خلاصه اینکه تاکنون معلوم شده محققان سدۀ هفتم، این مضمون را شبیه به هم به کار برده و از ظنّ خود، خاصیت گروه بودن را در این دیدهاند که اعضای آن میتوانند و باید به مثابه اعضای یکدیگر باشند و ایشان را در حکم یک تن و وجود واحد دیدهاند؛ تفاوت کاربرد این مضمون در آثار ایشان در این بوده که آن را برای گروه و دستهای که بدان تعلق خاطر داشتهاند به کار بردهاند. چنان که صاحب رسالهالظرفا، دوستان را، مولوی درویشان را و عزیز نسفی در سال 680ق –چنان که فاضل ارجمند جناب میرافضلی در یادداشت: سندی در باب اعضای یکدیگر بودن! قلمی کردهاند- اهل وحدت را واجد چنین صفتی دیدهاند.
اندیشمند فاضل جناب جویا جهانبخش با عنایت به شواهدی که جناب دکتر ضیایی در اختیار ایشان گذاشتهاند، سابقۀ این مضمون را در سدۀ یازدهم، در کتاب جواهرالخیال نشان دادهاند که تأییدی بر این نکته است که از پیش از اسلام –چنان که جناب جهانبخش طی جمعبندی خویش، به سابقۀ حضور این مضمون یا شبیه به آن در سخن مینوی و یوسفی و دیگران اشاره کردهاند- تا حداقل سدۀ یازدهم هجری، هم شواهد موجود در متون دیگر و هم نسخه قدیم گلستان سعدی، به ضبط گفته شده اشاره داشتهاند (رک. مقالۀ منتشر شدۀ ایشان در ش 199 آینۀ پژوهش).
لذا دیگر سخن از چیزی غیر از ضبط «بنی آدم اعضای یکدیگرند» معقول و منطقی نمینماید و پافشاری بر ضبط «بنی آدم اعضای یک پیکرند» توجیه علمی ندارد.
*
https://t.me/gahnameyeadabi
Telegram
گاهنامۀ ادبی Chat
از میان ابیاتی که در این رساله به ثبت رسیده، فقط سرایندۀ سه شعر بر نگارنده معلوم است:
بیت معروف: «منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا ...» که به سنایی و عبدالواسع جبلی منسوب است.
به دلالت کتاب «اشعار فارسی پراکنده در متون» میدانم که بیت: «فا ساختن و خوی خوش و…
بیت معروف: «منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا ...» که به سنایی و عبدالواسع جبلی منسوب است.
به دلالت کتاب «اشعار فارسی پراکنده در متون» میدانم که بیت: «فا ساختن و خوی خوش و…
تالار آینه
🟣 نیستی صائِب! حَریفِ چَشمِ شورِ روزگار گَر نَگَردَد بَر مُرادَت آسمان غَمگین مَباش #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
زنده میسوزَد بَرایِ مُرده دَر هِندوستان*
دِل نَمیسوزَد دَرین کِشوَر به هَم أَحباب را
#صائب
#سور_سخن
*إِشارَتِ شاعِر، به آن آیینِ هِندُوان است که زوجۀ مُتَوَفّیٰ، دَر آن آیین، خود را به هَمراهِ پیکرِ شویِ دَرگُذَشتهاش طُعمۀ آتش میکَرد.
وَصفِ این آیین، دَر سَفَرنامۀ ابنِ بَطوطه و شُماری از دیگَر نوشتارهایِ مُسَلمانان دَر توصیفِ هِندوستان، آمَده است.
@talar_ayne
زنده میسوزَد بَرایِ مُرده دَر هِندوستان*
دِل نَمیسوزَد دَرین کِشوَر به هَم أَحباب را
#صائب
#سور_سخن
*إِشارَتِ شاعِر، به آن آیینِ هِندُوان است که زوجۀ مُتَوَفّیٰ، دَر آن آیین، خود را به هَمراهِ پیکرِ شویِ دَرگُذَشتهاش طُعمۀ آتش میکَرد.
وَصفِ این آیین، دَر سَفَرنامۀ ابنِ بَطوطه و شُماری از دیگَر نوشتارهایِ مُسَلمانان دَر توصیفِ هِندوستان، آمَده است.
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 زنده میسوزَد بَرایِ مُرده دَر هِندوستان* دِل نَمیسوزَد دَرین کِشوَر به هَم أَحباب را #صائب #سور_سخن *إِشارَتِ شاعِر، به آن آیینِ هِندُوان است که زوجۀ مُتَوَفّیٰ، دَر آن آیین، خود را به هَمراهِ پیکرِ شویِ دَرگُذَشتهاش طُعمۀ آتش میکَرد. وَصفِ این آیین،…
🟣
چون سَبُکْروحان لِباس از أَطلَسِ أَفلاک کُن
همچو صوفی زیرِ بارِ خِرقۀ پَشمین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
چون سَبُکْروحان لِباس از أَطلَسِ أَفلاک کُن
همچو صوفی زیرِ بارِ خِرقۀ پَشمین مَباش
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 چون سَبُکْروحان لِباس از أَطلَسِ أَفلاک کُن همچو صوفی زیرِ بارِ خِرقۀ پَشمین مَباش #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
دَر صَفایِ سینهٔ خود سَعی کُن تا مُمکِن است
صاف اگَر با خویش خواهی سینهٔ أَحباب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
دَر صَفایِ سینهٔ خود سَعی کُن تا مُمکِن است
صاف اگَر با خویش خواهی سینهٔ أَحباب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 دَر صَفایِ سینهٔ خود سَعی کُن تا مُمکِن است صاف اگَر با خویش خواهی سینهٔ أَحباب را #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
نیست دَرمان مَردُمِ کَجبَحث را جُز خامُشی
ماهیِ لَببَسته خون دَر دِل کُنَد قُلّاب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
نیست دَرمان مَردُمِ کَجبَحث را جُز خامُشی
ماهیِ لَببَسته خون دَر دِل کُنَد قُلّاب را
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
تالار آینه
🟣 نیست دَرمان مَردُمِ کَجبَحث را جُز خامُشی ماهیِ لَببَسته خون دَر دِل کُنَد قُلّاب را #صائب #سور_سخن @talar_ayne
🟣
به خَموشی نَشَوَد رازِ مَحَبَّت مَستور
چه زَنی مُهر بَر آن نامه که مَضمون پیداست؟!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
به خَموشی نَشَوَد رازِ مَحَبَّت مَستور
چه زَنی مُهر بَر آن نامه که مَضمون پیداست؟!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne