Forwarded from محمد طباطبایی یزدی
از سمت راست آقایان: مجید هادی زاده، سید علی طباطبایی، سید محمد ابن الرضا، مرحوم سید عبدالستار الحسنی ، مرحوم استاد جلالی، محمد طباطبایی ،جویا جهانبخش و مرحوم علامه سیدمحمد علی روضاتی در منزل ایشان
Forwarded from الأثــر |کتابشناسیشیعه| (اَبوالحسن)
پیام تسلیت چهل نفر از علما، اساتید و پژوهشگران حوزه و دانشگاه بمناسبت رحلت آیتالله سیدمحمدرضا حسینی جلالی
باسمه تعالی
إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
محقق فرزانه، رجالی خبیر، میراثبان حکمت علوی، استاد متضلع، سید محمدرضا حسینی جلالی(طیبالله ثراه و جعلالجنة منقلبه و مثواه)، زندگی دنیوی را بدرود گفت و به دیار باقی شتافت.
او که از چشمهسار دانش حوزههای کربلا و نجف سیراب گشته و در محضر فقها و اساتید نامآور آن دیار زانو زده بود، خود نیز چراغی فروزان در ساحت علم و معارف بود. تتبّع و تفحّص، ژرفاندیشی و دقیقنگاری، غیرت در پاسداری از حریم تشیّع و معارف ثقلین، در رَواق آثار گرانسنگش میدرخشید.
حوزههای علوم اسلامی، زاهدی والاهمّت، استادی فاضل، مبارزی ولایی و بصیر، نویسنده و مرزبانی نستوه را از دست داد. دریغا که خامهاش از نوشتن و زبانش از گفتن باز ماند.
از درگاه حضرت حق(جلت عظمته) برای آن عالم ربانی، غفران و رضوان و حشر با اولیاءالرحمان، و برای بازماندگان صبر و اجر و تسلای خاطر مسئلت میکنیم.
۱-رضا استادی
۲-علی بنائی
۳-ابوالفضل حافظیان
۴-سیدشجاعت حسین
۵-محمد جعفری
۶-رسول جعفریان
۷-جویا جهانبخش
۸-محسن جوادی
۹-حسن رجبیان
۱۰-علی اکبر زمانینژاد
۱۱-علیرضا سبحانی
۱۲-سیدجواد شبیری زنجانی
۱۳-سیدعلی شبیری زنجانی
۱۴-سیدکاظم شمس
۱۵-محسن صادقی
۱۶-سیدعباس صالحی
۱۷-علی صدرائی خوئی
۱۸-علی اکبر صفری
۱۹-حسن صافی گلپایگانی
۲۰-حسن طارمیراد
۲۱-سیدمرتضی طبسی حائری
۲۲-طاهرعباس اعوان
۲۳-سیدمهدی علیزاده موسوی
۲۴-سیدمحمود علوی
۲۵-سیدعلی عماد
۲۶-محمدهادی فلاحزاده
۲۷-محمدحسین فلاحزاده
۲۷-سیدعلی قاضی عسکر
۲۸-احمد مبلغی
۲۹-علی مختاری
۳۰-رضا مختاری
۳۱-سیدمحمود مرعشی نجفی
۳۲-عبدالهادی مسعودی
۳۳-محمدحسن مظاهری
۳۴-محمدمهدی معراجی
۳۵-محمدعلی مهدوی راد
۳۶-سیدعلی موسوی گرمارودی
۳۷-سیدجعفر نبوی
۳۸-احمد نجمی
۳۹-مجید هادیزاده
۴۰-حسین واثقی
باسمه تعالی
إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
محقق فرزانه، رجالی خبیر، میراثبان حکمت علوی، استاد متضلع، سید محمدرضا حسینی جلالی(طیبالله ثراه و جعلالجنة منقلبه و مثواه)، زندگی دنیوی را بدرود گفت و به دیار باقی شتافت.
او که از چشمهسار دانش حوزههای کربلا و نجف سیراب گشته و در محضر فقها و اساتید نامآور آن دیار زانو زده بود، خود نیز چراغی فروزان در ساحت علم و معارف بود. تتبّع و تفحّص، ژرفاندیشی و دقیقنگاری، غیرت در پاسداری از حریم تشیّع و معارف ثقلین، در رَواق آثار گرانسنگش میدرخشید.
حوزههای علوم اسلامی، زاهدی والاهمّت، استادی فاضل، مبارزی ولایی و بصیر، نویسنده و مرزبانی نستوه را از دست داد. دریغا که خامهاش از نوشتن و زبانش از گفتن باز ماند.
از درگاه حضرت حق(جلت عظمته) برای آن عالم ربانی، غفران و رضوان و حشر با اولیاءالرحمان، و برای بازماندگان صبر و اجر و تسلای خاطر مسئلت میکنیم.
۱-رضا استادی
۲-علی بنائی
۳-ابوالفضل حافظیان
۴-سیدشجاعت حسین
۵-محمد جعفری
۶-رسول جعفریان
۷-جویا جهانبخش
۸-محسن جوادی
۹-حسن رجبیان
۱۰-علی اکبر زمانینژاد
۱۱-علیرضا سبحانی
۱۲-سیدجواد شبیری زنجانی
۱۳-سیدعلی شبیری زنجانی
۱۴-سیدکاظم شمس
۱۵-محسن صادقی
۱۶-سیدعباس صالحی
۱۷-علی صدرائی خوئی
۱۸-علی اکبر صفری
۱۹-حسن صافی گلپایگانی
۲۰-حسن طارمیراد
۲۱-سیدمرتضی طبسی حائری
۲۲-طاهرعباس اعوان
۲۳-سیدمهدی علیزاده موسوی
۲۴-سیدمحمود علوی
۲۵-سیدعلی عماد
۲۶-محمدهادی فلاحزاده
۲۷-محمدحسین فلاحزاده
۲۷-سیدعلی قاضی عسکر
۲۸-احمد مبلغی
۲۹-علی مختاری
۳۰-رضا مختاری
۳۱-سیدمحمود مرعشی نجفی
۳۲-عبدالهادی مسعودی
۳۳-محمدحسن مظاهری
۳۴-محمدمهدی معراجی
۳۵-محمدعلی مهدوی راد
۳۶-سیدعلی موسوی گرمارودی
۳۷-سیدجعفر نبوی
۳۸-احمد نجمی
۳۹-مجید هادیزاده
۴۰-حسین واثقی
#سحرگاهی
...گفت: نِگاهداشتَنِ زَبان بَر خَلْق سَختتر است از نِگاهداشتنِ دِرَم و دینار.
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_محمدبن_واسع
@talar_ayne
...گفت: نِگاهداشتَنِ زَبان بَر خَلْق سَختتر است از نِگاهداشتنِ دِرَم و دینار.
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_محمدبن_واسع
@talar_ayne
🟣
مُرُوَّت نیست دَر غُربَت فکَندَن سَنگِ طِفلان را،
وَگَرنه خیمه چون مَجنون به صَحرا میتوانم زَد!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
مُرُوَّت نیست دَر غُربَت فکَندَن سَنگِ طِفلان را،
وَگَرنه خیمه چون مَجنون به صَحرا میتوانم زَد!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
#سحرگاهی
روزی حَضرَتِ خُداوَندگار*، قَدَّسَ اللهُ سِرَّهُ الْعَزِيز، دَر سَماع گَرم شُده بود و دَر حالَتی عَجَب حَرَکَت میفَرمود.
مَستی از گوشهای دَرآمَد و به سَماعِ مَستانه مَشغول شُد و هَر نوبَت خود را به خُداوَندگار میرَسانید و از آن حالَتِ شَریف بازمیآوَرْد.
جَمعی اَز اَصحاب او را به اِلزام دور کَردَند و چون به عَربَده آغاز کَرد بِرَنجانیدَند. حَضرَتِ خُداوَندگار ازآن جَمع بِرَنجید و فَرمود: شَراب او خورده است؛ بَدمستی شما میکُنید؟!
#رساله_سپهسالار
(رساله در مناقب خداوندگار، فریدون احمد سپهسالار، تصحیح: محمّدعلی موحّد و صمد موحّد، تهران: نشر کارنامه، چاپِ سوم: ۱۴۰۳، ص ۲۲۷).
*مقصود از «خداوندگار»، مولَوی است.
@talar_ayne
روزی حَضرَتِ خُداوَندگار*، قَدَّسَ اللهُ سِرَّهُ الْعَزِيز، دَر سَماع گَرم شُده بود و دَر حالَتی عَجَب حَرَکَت میفَرمود.
مَستی از گوشهای دَرآمَد و به سَماعِ مَستانه مَشغول شُد و هَر نوبَت خود را به خُداوَندگار میرَسانید و از آن حالَتِ شَریف بازمیآوَرْد.
جَمعی اَز اَصحاب او را به اِلزام دور کَردَند و چون به عَربَده آغاز کَرد بِرَنجانیدَند. حَضرَتِ خُداوَندگار ازآن جَمع بِرَنجید و فَرمود: شَراب او خورده است؛ بَدمستی شما میکُنید؟!
#رساله_سپهسالار
(رساله در مناقب خداوندگار، فریدون احمد سپهسالار، تصحیح: محمّدعلی موحّد و صمد موحّد، تهران: نشر کارنامه، چاپِ سوم: ۱۴۰۳، ص ۲۲۷).
*مقصود از «خداوندگار»، مولَوی است.
@talar_ayne
Forwarded from درسگفتار های فلسفه و معارف
جویا جهانبخش یکی از اساتید برجسته و پژوهشگران دینی است که به عنوان یکی از نخبگان ادبی بیشتر در بین اهل علم شناخته میشود. او شاگرد شایسته بزرگانی بوده و در زمینه دینپژوهی و ادبیات، آثار ارزندهای از خود بهجای گذاشته است. علاوه بر این، مقالات متعددی از ایشان درباره سعدی منتشر شده است که با دقت و نکتهبینی خاصی به تحلیل آثار این شاعر بزرگ پرداخته است. تحقیقات ایشان درباره سعدی ادامه دارد و حقیقت این است که سعدی فقط شیرین سخن نیست و آثارش حکمت و معرفت را به نمایش گذاشته .
برای خواندن مقالات متعدد و مفید ایشان به لینک مراجعه کنید داری چند صفحه است
https://ensani.ir/fa/article/author/13270
برای خواندن مقالات متعدد و مفید ایشان به لینک مراجعه کنید داری چند صفحه است
https://ensani.ir/fa/article/author/13270
🟣
صائب! دِلِ پُر خون بُوَد و دیدهٔ خونْبار
دَر مَجلِسِ ما ساغَر و مینایی اگَر هَست!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
صائب! دِلِ پُر خون بُوَد و دیدهٔ خونْبار
دَر مَجلِسِ ما ساغَر و مینایی اگَر هَست!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
سَجدههایِ واجب در قِرائَتِ قرآن
دوستی میگفت: یکی از مُشکِلاتِ من در قِرائَتِ قرآنِ کریم، سَجدههایِ واجبِ آن است.
گفتم: چهار سَجدهٔ واجب که بیشتَر نیست!
گفت: مُشکل این است که در قرآنهایِ چاپی غالبًا میانِ سَجدهٔ واجب و غیرِ واجب تَفاوُتی نَگُذاشته و فقط یک نشانهٔ سَجده چاپ کردهاند. من هم یادم میرَوَد و در ذهنم نمیمانَد کدام سَجده واجب است و کدام غیرِ واجب.
گفتم: سَجدههایِ واجب آنگونه که در کتابهایِ مَشهور و مُتعارَفِ فقهِ شیعه نوشتهاند، مربوط به سورههایِ "سَجده" و "نَجم" و "فُصِّلَت" و "عَلَق" است. ... میتوانی آنها را با این بیت به خاطِر بسپاری:
سَجده و نَجم و فُصِّلَت، وَ عَلَق
سَجده دارَد بِنا به مَذهَبِ حَق
دعاگوی و دعاجوی: #جویا_جهانبخش
یادگارستان / ۱۳۹۳ ه.ش.
#قرآنیات
@talar_ayne
دوستی میگفت: یکی از مُشکِلاتِ من در قِرائَتِ قرآنِ کریم، سَجدههایِ واجبِ آن است.
گفتم: چهار سَجدهٔ واجب که بیشتَر نیست!
گفت: مُشکل این است که در قرآنهایِ چاپی غالبًا میانِ سَجدهٔ واجب و غیرِ واجب تَفاوُتی نَگُذاشته و فقط یک نشانهٔ سَجده چاپ کردهاند. من هم یادم میرَوَد و در ذهنم نمیمانَد کدام سَجده واجب است و کدام غیرِ واجب.
گفتم: سَجدههایِ واجب آنگونه که در کتابهایِ مَشهور و مُتعارَفِ فقهِ شیعه نوشتهاند، مربوط به سورههایِ "سَجده" و "نَجم" و "فُصِّلَت" و "عَلَق" است. ... میتوانی آنها را با این بیت به خاطِر بسپاری:
سَجده و نَجم و فُصِّلَت، وَ عَلَق
سَجده دارَد بِنا به مَذهَبِ حَق
دعاگوی و دعاجوی: #جویا_جهانبخش
یادگارستان / ۱۳۹۳ ه.ش.
#قرآنیات
@talar_ayne
#سحرگاهی
یا رَب از اَبرِ هِدایَت بِرَسان بارانی
پیشتَر زان که چو گَردی زِ میان بَرخیزَم
#حافظ
@talar_ayne
یا رَب از اَبرِ هِدایَت بِرَسان بارانی
پیشتَر زان که چو گَردی زِ میان بَرخیزَم
#حافظ
@talar_ayne
کجا رفتند آن معلّمها؟!(۱)
روانشاد استاد اقبال یغمائی حکایت کرده است:
"یکی از معلّمهای دبیرستانم مرحوم «سیّد علی میرافضلی»، مردی درویشمسلک ولی دانا و فهمیده بود. اوایل سال که داشت درس میداد، یکی از بچههای کلاس آهسته شروع کرد به خواندن و ضربگرفتن روی میز، آن مرحوم مدّتی تحمّل کرد و چیزی نگفت. بعد که دید طرف کوتاه نمیآید گفت: «هر که هستی لوطیگری کن و بیا جلو ببینم کی هستی». یکی از بچههایِ لَشِ کلاس پا شد و آمد جلو. مرحوم میرافضلی پرسید: «تو خوانندهای که میخوانی؟» گفت: «بله». گفت: «لابد رقّاصی هم بلدی؟». طرف با پررویی جواب داد: «بله آقا! رقص هم بلدیم.» ایشان مکثی کرد و گفت: «بسیار خوب، بیا یک شرطی ببندیم. یک دهن تو بخوان، یک دهن من. بعد هر دو میرقصیم. اگر رقص و آواز تو بهتر بود که هیچ، تا آخر سال کاری به کارت ندارم. اما اگر من بهتر خواندم و رقصیدم، تا آخر سال دیگر حق نداری جلو من از این کارها بکنی. قبول میکنی؟» آن پسر با تعجّب قبول کرد. مرحوم میرافضلی گفت: «بخوان». دانشآموز قسمتی از یک تصنیف کوچهبازاری را با نیمدانگ صدای خودش خواند. مرحوم میرافضلی گفت: «این از آوازت. حالا برقص ببینم». طرف با پررویی تمام کمی قِر و قَمیش آمد و ایشان گفتند: «بسیار خوب، این هم از رقصت. حالا گوش بده ببین من بهتر میخوانم یا تو؟»؛ و خودش شروع کرد به خواندن اشعاری از مولوی: از جمادی مُردَم و نامی شدم / وز نما مُردَم ز حیوان سر زدم / ... و آنقدر عالی خواند که همه را مبهوت کرد. بعد هم شروع کرد به رقصیدن. اما رقصش همان حالت سماع صوفیانه بود که مرسومِ دراویش است. حالت رقص و صدای مخصوصش کلاس را در یک قداستِ روحانی قرار داد. آن پسر هم آهسته رفت سر جایش و دیگر شیطنت نکرد. من از همان لحظه شیفتهٔ این مَرد شدم و آرزو کردم که ای کاش اجازه بدهد بروم «خانهشاگردش» بشوم ... این خاطره را هیچ وقت فراموش نمیکنم. ".
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلداود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۸۳ و ۸۴).
#نکته
@talar_ayne
روانشاد استاد اقبال یغمائی حکایت کرده است:
"یکی از معلّمهای دبیرستانم مرحوم «سیّد علی میرافضلی»، مردی درویشمسلک ولی دانا و فهمیده بود. اوایل سال که داشت درس میداد، یکی از بچههای کلاس آهسته شروع کرد به خواندن و ضربگرفتن روی میز، آن مرحوم مدّتی تحمّل کرد و چیزی نگفت. بعد که دید طرف کوتاه نمیآید گفت: «هر که هستی لوطیگری کن و بیا جلو ببینم کی هستی». یکی از بچههایِ لَشِ کلاس پا شد و آمد جلو. مرحوم میرافضلی پرسید: «تو خوانندهای که میخوانی؟» گفت: «بله». گفت: «لابد رقّاصی هم بلدی؟». طرف با پررویی جواب داد: «بله آقا! رقص هم بلدیم.» ایشان مکثی کرد و گفت: «بسیار خوب، بیا یک شرطی ببندیم. یک دهن تو بخوان، یک دهن من. بعد هر دو میرقصیم. اگر رقص و آواز تو بهتر بود که هیچ، تا آخر سال کاری به کارت ندارم. اما اگر من بهتر خواندم و رقصیدم، تا آخر سال دیگر حق نداری جلو من از این کارها بکنی. قبول میکنی؟» آن پسر با تعجّب قبول کرد. مرحوم میرافضلی گفت: «بخوان». دانشآموز قسمتی از یک تصنیف کوچهبازاری را با نیمدانگ صدای خودش خواند. مرحوم میرافضلی گفت: «این از آوازت. حالا برقص ببینم». طرف با پررویی تمام کمی قِر و قَمیش آمد و ایشان گفتند: «بسیار خوب، این هم از رقصت. حالا گوش بده ببین من بهتر میخوانم یا تو؟»؛ و خودش شروع کرد به خواندن اشعاری از مولوی: از جمادی مُردَم و نامی شدم / وز نما مُردَم ز حیوان سر زدم / ... و آنقدر عالی خواند که همه را مبهوت کرد. بعد هم شروع کرد به رقصیدن. اما رقصش همان حالت سماع صوفیانه بود که مرسومِ دراویش است. حالت رقص و صدای مخصوصش کلاس را در یک قداستِ روحانی قرار داد. آن پسر هم آهسته رفت سر جایش و دیگر شیطنت نکرد. من از همان لحظه شیفتهٔ این مَرد شدم و آرزو کردم که ای کاش اجازه بدهد بروم «خانهشاگردش» بشوم ... این خاطره را هیچ وقت فراموش نمیکنم. ".
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلداود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۸۳ و ۸۴).
#نکته
@talar_ayne
کجا رفتند آن معلّمها؟!(۲)
روانشاد استاد اقبال یغمائی حکایت کرده است:
"زمانی که مسئولِ مجلّهٔ آموزش و پرورش بودم دلم میخواست از آقای «میرافضلی»، همان معلّم درویش و عارفی که داستان آواز و رقصش را قبلاً تعریف کردم، شرحِ حالی بنویسم و عکسش را هم در مجلّه چاپ کنم. ولی نمیدانستم کجاست. یک روز رفته بودم منزل یکی از اقوامم در دروازه دولاب. آن وقتها آنجا بیابان بود و زمینهایش را صیفیکاری میکردند و خیار و گوجه و سبزی و اینجور چیزها میکاشتند. صبح زود، بعد از وقت نماز آمدم بیرون و قدمزنان رفتم به طرف درختها که ناگهان چشمم به آقای «میرافضلی» افتاد که آنجا ایستاده بود و انگار منتظر طلوع آفتاب بود. جلو رفتم و دستش را گرفتم و بوسیدم. با محبّت نگاهم کرد. پرسیدم: «آقا، اینجا چه میکنید؟» گفت: «آمدهام با طبیعت خداحافظی کنم.» گفتم: «این چه حرفی است که میزنید آقا. من تازه میخواهم یک قطعه عکس از شما بگیرم تا در مجلهای که مسئولش هستم رنگی روی جلد چاپ کنم تا مردم معلّمهایی مثل شما را که با عشق و ایمان کار میکنند، بشناسند.» اوّل طفره رفت و قبول نکرد. ولی سرانجام با اصرار من راضی شد. گفت: «کی میآیید عکس را ببرید؟» گفتم: «اگر وقت شد، فردا و اگر نشد دو روز دیگر میآیم». آقای میرافضلی گفت: «اگر فردا آمدی، خودم عکس را تحویل میدهم و اگر دو روز دیگر آمدی به خانم میسپارم که آن را به تو بدهد. به شرط آن که بعد از استفاده عکس را برگردانی.». آن روز من معنی حرف او را نفهمیدم. فردای آن روز وقت نکردم. دو روز بعد برای گرفتن عکس به نشانیی که داده بود رفتم. خانمش در را باز کرد. خودم را معرّفی کردم. گفت: «آمدهاید عکس آقا را ببرید؟» گفتم: «بله؛ الحمد لله حالشان که خوب است؟» آهی کشید و گفت: «آقا دیروز به رحمت خدا رفت. ولی به من سپرده است که عکس را به شما بدهم.» تازه متوجّه جملهٔ آن روز ایشان و لباس سیاه خانمش شدم. مدّتی همانجا بیحرکت ماندم. حتّی نتوانستم گریه کنم. حاضر بودم جانم را بدهم ولی او زنده باشد. به هر حال، عکس را گرفتم و چاپ هم کردم و به خانمش برگرداندم.
ولی یاد این معلّم خوب همیشه در خاطرم ماند. معلّمی که حتی از روز مرگش هم خبر داشت و قبل از آن آمده بود که با طبیعت وداع کند. کجا رفتند آن معلّمها؟ ....".
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلِ داود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۸۷ و ۸۸).
#نکته
@talar_ayne
روانشاد استاد اقبال یغمائی حکایت کرده است:
"زمانی که مسئولِ مجلّهٔ آموزش و پرورش بودم دلم میخواست از آقای «میرافضلی»، همان معلّم درویش و عارفی که داستان آواز و رقصش را قبلاً تعریف کردم، شرحِ حالی بنویسم و عکسش را هم در مجلّه چاپ کنم. ولی نمیدانستم کجاست. یک روز رفته بودم منزل یکی از اقوامم در دروازه دولاب. آن وقتها آنجا بیابان بود و زمینهایش را صیفیکاری میکردند و خیار و گوجه و سبزی و اینجور چیزها میکاشتند. صبح زود، بعد از وقت نماز آمدم بیرون و قدمزنان رفتم به طرف درختها که ناگهان چشمم به آقای «میرافضلی» افتاد که آنجا ایستاده بود و انگار منتظر طلوع آفتاب بود. جلو رفتم و دستش را گرفتم و بوسیدم. با محبّت نگاهم کرد. پرسیدم: «آقا، اینجا چه میکنید؟» گفت: «آمدهام با طبیعت خداحافظی کنم.» گفتم: «این چه حرفی است که میزنید آقا. من تازه میخواهم یک قطعه عکس از شما بگیرم تا در مجلهای که مسئولش هستم رنگی روی جلد چاپ کنم تا مردم معلّمهایی مثل شما را که با عشق و ایمان کار میکنند، بشناسند.» اوّل طفره رفت و قبول نکرد. ولی سرانجام با اصرار من راضی شد. گفت: «کی میآیید عکس را ببرید؟» گفتم: «اگر وقت شد، فردا و اگر نشد دو روز دیگر میآیم». آقای میرافضلی گفت: «اگر فردا آمدی، خودم عکس را تحویل میدهم و اگر دو روز دیگر آمدی به خانم میسپارم که آن را به تو بدهد. به شرط آن که بعد از استفاده عکس را برگردانی.». آن روز من معنی حرف او را نفهمیدم. فردای آن روز وقت نکردم. دو روز بعد برای گرفتن عکس به نشانیی که داده بود رفتم. خانمش در را باز کرد. خودم را معرّفی کردم. گفت: «آمدهاید عکس آقا را ببرید؟» گفتم: «بله؛ الحمد لله حالشان که خوب است؟» آهی کشید و گفت: «آقا دیروز به رحمت خدا رفت. ولی به من سپرده است که عکس را به شما بدهم.» تازه متوجّه جملهٔ آن روز ایشان و لباس سیاه خانمش شدم. مدّتی همانجا بیحرکت ماندم. حتّی نتوانستم گریه کنم. حاضر بودم جانم را بدهم ولی او زنده باشد. به هر حال، عکس را گرفتم و چاپ هم کردم و به خانمش برگرداندم.
ولی یاد این معلّم خوب همیشه در خاطرم ماند. معلّمی که حتی از روز مرگش هم خبر داشت و قبل از آن آمده بود که با طبیعت وداع کند. کجا رفتند آن معلّمها؟ ....".
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلِ داود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۸۷ و ۸۸).
#نکته
@talar_ayne
تا دَمی چَند که مانْدَهست غَنیمَت شُمُرَند!
بَرایِ خواندَنِ قُرآن و بَهرهمَندی اَز فَضیلتِ فَراوانِ آن، اَز فُرصَتهایِ بسیار کوتاه و بِظاهِر ناچیز نیز میتَوان سود جُست.
بَرایِ این کار حتّیٰ لازِم نیست به مُصحَفِ شَریف یا مَتنِ قُرآنِ کَریم دَر رایاسِپِهر (/ فَضایِ مَجازی و ...) مُراجعه کُنیم. ... هَمۀ ما لاأَقَل دو سورۀ فاتِحةُالکتاب (/ حَمد) و إِخلاص (/ قُل هُوَ الله) را اَز بَر داریم. ... هَمین سورۀ بسیار کوتاه وَلی اَرجَمندِ «إِخلاص (/ قُل هُوَ الله)» را میتَوانیم دَر کوتاهتَرین فُرصَتها و دَر زَمانهائی که به اِصطِلاحِ شایِع "وَقتهایِ تَلَفشُده" به شُمار میرَوَد، بارها و بارها بِخوانیم و اوقاتِ مزبور را اِحیا کُنیم و در آن مَجال، اَز فَضیلتِ خواندَنِ قُرآن بَهرهمَند شَویم. ... خواندَنِ هَمین سورۀ «إِخلاص (/ قُل هُوَ الله)»، فَضیلتِ بسیار و ثَوابِ فَراوان دارَد. ... چه نیکوست که ثَوابِ این قِرائَتها را نیز به دَرگُذَشتگان إِهدا کُنیم؛ بهویژه آنان که حُقوقی بَر ذِمّۀ ما دارَند.
میتَوان دَر هَنگامِ بسیاری اَز کارهایِ روزمَرّه، زَبانِ خود را به خواندَنِ قُرآن مَشغول داشت و زَمانِ خود را اَز بَرَکاتِ اِلهی سَرشار و سَرشارتر کَرد.
عُمر کوتاه است. فُرصَتها را غَنیمَت بایَد شُمُرد و أوقات را بَر خویشتَن مُبارَک بایَد گَردانید؛ هَمیشه، خاصّه دَر ماهِ خُجَستۀ رَمَضان.
به قولِ سَعدی:
کاشکی قیمَتِ اَنفاس بِدانَندی خَلْق،
تا دَمی چَند که مانْدَهست غَنیمَت شُمُرَند!
#قرآنیات
@talar_ayne
بَرایِ خواندَنِ قُرآن و بَهرهمَندی اَز فَضیلتِ فَراوانِ آن، اَز فُرصَتهایِ بسیار کوتاه و بِظاهِر ناچیز نیز میتَوان سود جُست.
بَرایِ این کار حتّیٰ لازِم نیست به مُصحَفِ شَریف یا مَتنِ قُرآنِ کَریم دَر رایاسِپِهر (/ فَضایِ مَجازی و ...) مُراجعه کُنیم. ... هَمۀ ما لاأَقَل دو سورۀ فاتِحةُالکتاب (/ حَمد) و إِخلاص (/ قُل هُوَ الله) را اَز بَر داریم. ... هَمین سورۀ بسیار کوتاه وَلی اَرجَمندِ «إِخلاص (/ قُل هُوَ الله)» را میتَوانیم دَر کوتاهتَرین فُرصَتها و دَر زَمانهائی که به اِصطِلاحِ شایِع "وَقتهایِ تَلَفشُده" به شُمار میرَوَد، بارها و بارها بِخوانیم و اوقاتِ مزبور را اِحیا کُنیم و در آن مَجال، اَز فَضیلتِ خواندَنِ قُرآن بَهرهمَند شَویم. ... خواندَنِ هَمین سورۀ «إِخلاص (/ قُل هُوَ الله)»، فَضیلتِ بسیار و ثَوابِ فَراوان دارَد. ... چه نیکوست که ثَوابِ این قِرائَتها را نیز به دَرگُذَشتگان إِهدا کُنیم؛ بهویژه آنان که حُقوقی بَر ذِمّۀ ما دارَند.
میتَوان دَر هَنگامِ بسیاری اَز کارهایِ روزمَرّه، زَبانِ خود را به خواندَنِ قُرآن مَشغول داشت و زَمانِ خود را اَز بَرَکاتِ اِلهی سَرشار و سَرشارتر کَرد.
عُمر کوتاه است. فُرصَتها را غَنیمَت بایَد شُمُرد و أوقات را بَر خویشتَن مُبارَک بایَد گَردانید؛ هَمیشه، خاصّه دَر ماهِ خُجَستۀ رَمَضان.
به قولِ سَعدی:
کاشکی قیمَتِ اَنفاس بِدانَندی خَلْق،
تا دَمی چَند که مانْدَهست غَنیمَت شُمُرَند!
#قرآنیات
@talar_ayne
#سحرگاهی
گفت:
«جَنگ کَردَن با خِرَدمَندان، آسانتر است که حَلوا خوردَن با بیخِرَدان.»
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_فضیل_عیاض
@talar_ayne
گفت:
«جَنگ کَردَن با خِرَدمَندان، آسانتر است که حَلوا خوردَن با بیخِرَدان.»
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_فضیل_عیاض
@talar_ayne
اُنس با قرآن در صفایِ کودکی
روانشاد استاد اقبالِ یغمائی حکایت کرده است:
"... من هر روز صبحِ زود پیش از همهٔ شاگردان به مکتب میرفتم و وقتی میدیدم آقای معلّم هر صبح و ظهر با حضور قلب قرآن میخواند و هر روز یک بار قرآن را تلاوت میکند به این خیال افتادم که من هم مثل او روزی یک بار قرآن را از اوّل تا به آخر بخوانم. این را هم بگویم که روزی معلّم به من گفت اگر اول هر سوره را به او نشان بدهم به من خواهد گفت که آن سوره چند آیه دارد. من چند بار این امتحان را کردم و چون گفتهٔ او با شمارههای آیات سوره که در آخر مکتوب بود مطابقت داشت، اعتقادم دربارهٔ او بیشتر شد. باری من شروع به تلاوت روزانهٔ قرآن کردم اما چون آهسته پیش میرفتم و نمیخواستم کارَم ناتمام بمانَد از صبحِ زود بی آن که وقتم را تلف کنم تا برای خوردن ناهار به خانه بروم، به خواندن مشغول میشدم و آقای معلّم برای این که من همیشه توفیق آن را یافته باشم که پیش از او قرآن را ختم کرده باشم، دقیقهای چند بعد از من اعلام میکرد که قرآن را ختم کرده است و من از این جهت به خود میبالیدم.
بر اثرِ مؤانست با قرآن، پس از مدّتی، حالت خاصّی بر من عارِض شده بود. یک روز در حالی که گَرمِ خواندنِ قرآن بودم چُنان به نظرم رسید که در زمان کوزهٔ آبی که در پلّه بالایِ سَرَم بود واژگون میگردد و قرآن را خیس میکند؛ من بیاختیار خود را کنار کشیدم و در حال بی آن که کسی دست به کوزه بزَنَد فروغَلتید و شکست. ... .".
#قرآنیات
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلِ داود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۷۸ و ۷۹).
@talar_ayne
روانشاد استاد اقبالِ یغمائی حکایت کرده است:
"... من هر روز صبحِ زود پیش از همهٔ شاگردان به مکتب میرفتم و وقتی میدیدم آقای معلّم هر صبح و ظهر با حضور قلب قرآن میخواند و هر روز یک بار قرآن را تلاوت میکند به این خیال افتادم که من هم مثل او روزی یک بار قرآن را از اوّل تا به آخر بخوانم. این را هم بگویم که روزی معلّم به من گفت اگر اول هر سوره را به او نشان بدهم به من خواهد گفت که آن سوره چند آیه دارد. من چند بار این امتحان را کردم و چون گفتهٔ او با شمارههای آیات سوره که در آخر مکتوب بود مطابقت داشت، اعتقادم دربارهٔ او بیشتر شد. باری من شروع به تلاوت روزانهٔ قرآن کردم اما چون آهسته پیش میرفتم و نمیخواستم کارَم ناتمام بمانَد از صبحِ زود بی آن که وقتم را تلف کنم تا برای خوردن ناهار به خانه بروم، به خواندن مشغول میشدم و آقای معلّم برای این که من همیشه توفیق آن را یافته باشم که پیش از او قرآن را ختم کرده باشم، دقیقهای چند بعد از من اعلام میکرد که قرآن را ختم کرده است و من از این جهت به خود میبالیدم.
بر اثرِ مؤانست با قرآن، پس از مدّتی، حالت خاصّی بر من عارِض شده بود. یک روز در حالی که گَرمِ خواندنِ قرآن بودم چُنان به نظرم رسید که در زمان کوزهٔ آبی که در پلّه بالایِ سَرَم بود واژگون میگردد و قرآن را خیس میکند؛ من بیاختیار خود را کنار کشیدم و در حال بی آن که کسی دست به کوزه بزَنَد فروغَلتید و شکست. ... .".
#قرآنیات
(نامهٔ اقبال، به کوشش: سیّد علی آلِ داود، انتشارات هیرمند، ۱۳۷۷ ه.ش.، ص ۷۸ و ۷۹).
@talar_ayne
🟣
#سحرگاهی
ای که کامِ دو جَهان را زِ خُدا میطَلَبی!
هَر دو موقوف به یک آهِ سَحَرگاه بُوَد
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
#سحرگاهی
ای که کامِ دو جَهان را زِ خُدا میطَلَبی!
هَر دو موقوف به یک آهِ سَحَرگاه بُوَد
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
🟣
اَگَر اَز اَهلِ قُرآن نیستی، باری خَمُش مَنشین؛
که دَندان بَهرِ ذِکرِ حَق بُوَد سی پارهٔ دیگر
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
اَگَر اَز اَهلِ قُرآن نیستی، باری خَمُش مَنشین؛
که دَندان بَهرِ ذِکرِ حَق بُوَد سی پارهٔ دیگر
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
#سحرگاهی
وَ کَسی اَز وی پُرسید که «چِگونهای؟».
گُفت: «چِگونه بُوَد کَسی که عُمرَش میکاهَد و گُناهَش میاَفزایَد؟!».
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_محمد_بن_واسع
@talar_ayne
وَ کَسی اَز وی پُرسید که «چِگونهای؟».
گُفت: «چِگونه بُوَد کَسی که عُمرَش میکاهَد و گُناهَش میاَفزایَد؟!».
#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_محمد_بن_واسع
@talar_ayne
🟣
سِفلِگان دَر نِعمَت از مُنعِم نَمیآرَند یاد
چون سَبو خالی شُد از مَی، میشَوَد جویایِ خُم!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
سِفلِگان دَر نِعمَت از مُنعِم نَمیآرَند یاد
چون سَبو خالی شُد از مَی، میشَوَد جویایِ خُم!
#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne
#سحرگاهی
دو کَس دُشمَنِ مُلْک و دینَند: پادشاهِ بیحِلْم و دانِشمَندِ بیعِلْم.
بَر سَرِ مُلْک مَباد آن مَلِکِ فَرماندِه
که خُدا را نَبُوَد بَندهٔ فَرمانبُردار!
#سعدی
#گلستان
@talar_ayne
دو کَس دُشمَنِ مُلْک و دینَند: پادشاهِ بیحِلْم و دانِشمَندِ بیعِلْم.
بَر سَرِ مُلْک مَباد آن مَلِکِ فَرماندِه
که خُدا را نَبُوَد بَندهٔ فَرمانبُردار!
#سعدی
#گلستان
@talar_ayne
🟣
خاطِرَم زیرِ فَلَک اَز جوشِ دِلتَنگی گِرِفت
دامَنِ این خیمۀ کوتاه را بالا زَنید!
#جلال_اسیر
#سور_سخن
(تَذکِرۀ نَصرآبادی، تصحیحِ: مُحسِنِ ناجیِ نَصرآبادی، تهران: أساطیر، چ: ۱، ۱ / ۱۳۹).
@talar_ayne
خاطِرَم زیرِ فَلَک اَز جوشِ دِلتَنگی گِرِفت
دامَنِ این خیمۀ کوتاه را بالا زَنید!
#جلال_اسیر
#سور_سخن
(تَذکِرۀ نَصرآبادی، تصحیحِ: مُحسِنِ ناجیِ نَصرآبادی، تهران: أساطیر، چ: ۱، ۱ / ۱۳۹).
@talar_ayne