«هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش»

#زهراسادات_موسوی
#سرمقاله

▫️ در دنیای امروز، زبان‌ها هم مثل بقیه چیزها به طور مداوم در حال تغییروتحول هستند و فارسی هم از این قاعده مستثنی نیست. کلمات انگلیسی و شکلک‌ها در زبانمان مخلوط شده‌اند و زبان جدیدی را به وجود آوردند. شاید خیلی هم این زبان جدید اشکال نداشته باشد، اما چیزی که در این تغییروتحول باعث می‌شود ابروها در هم برود، غرق‌شدن استفاده بیش از اندازه از کلمات انگلیسی در گفت‌وگوهای روزمره است.

▫️احتمالاً وقتی در کف دانشگاه و حوالی سالن‌های مطالعه قدم بزنیم جملاتی را می‌شنوید که در آن کلماتی مثل «ددلاین»، «تسک»، «لود» و خیلی از کلمات بالا که در طرح جلد شماره ۹۲۲ روزنامه هم آمده است، گوش‌هایمان را قلقلک دهد، یا ممکن است بعد از مدتی آن‌قدر عادی شده باشد که حتی گوش‌هایمان را قلقلک هم ندهد! یا مثال دیگر آن کلاس درس بعضی از اساتید است که به جز حروف اضافه «از»، «با»، «و» و «را» کلمه فارسی دیگری نخواهیم شنید؛ انگلیسی با اضافات فارسی!

▫️ خب مشخصاً این اتفاق دایره واژگانی ما را اندازه یک نقطه، تنگ و کوچک می‌کند و زبانمان که می‌تواند یک معدن غنی باشد، شبیه معدن‌های الماس آفریقا می‌شود، غارت‌زده. وقتی دانشجویان و اساتید به طور مداوم از کلمات بیگانه استفاده کنند، از معادل‌های فارسی غافل می‌شوند و این اتفاق می‌تواند به‌تدریج به کاهش هویت زبانی و فرهنگی همه ما منجر شود. دوری از فرهنگ همانا و گم‌کردن اصل و نسب خویش همانا.

▫️ زبان فارسی علاوه بر اینکه یکی از ارکان اصلی فرهنگ ایرانی می‌باشد، حامل تاریخ، ادبیات و هویت ملی ما نیز است. این زبان با واژگانی پرمعنا و زیبایی‌های بی‌نظیرش، در طول قرن‌ها توانسته است احساسات، اندیشه‌ها و ارزش‌های فرهنگی ایرانیان را منتقل کند. از قدیم هم شاعران مختلف این موضوع را در شعرهای خود بیان کرده‌اند و به میزان بالای احساسات و عواطف در زبان فارسی اشاره داشته‌اند. چنانچه مولوی می‌گوید:
«پارسی‌گو گرچه تازی خوش‌تر است
عشق را خود صد زبان دیگر است»

🆔 @sharifdaily