اسکندر رومی را پرسیدند: دیار مشرق و مغرب به چه گرفتی؟ که ملوک پیشین را خزاین و عمر و ملک و لشکر بیش از این بوده است ایشان را چنین فتحی میسر نشده. گفتا: به عون خدای عزّوجل هر مملکتی را که گرفتم رعیتش نیازردم و نام پادشاهان جز به نکویی نبردم.
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍9
روبروی دریا
بر روی نیمکتی چوبی،
سرم را بر شانهات نهادن
با صدای تو گوش دادن به شعر،
خواستههای کودکانهای داشتم
مرا ببخش...
#ناظم_حکمت
@vir486
بر روی نیمکتی چوبی،
سرم را بر شانهات نهادن
با صدای تو گوش دادن به شعر،
خواستههای کودکانهای داشتم
مرا ببخش...
#ناظم_حکمت
@vir486
🥰5❤4
#خیام_فیلسوف
بخش اول
فلسفه خیام هیچوقت تازگی خود را از دست نخواهد داد. چون این ترانههای در ظاهر كوچك ولی پر مغز تمام مسائل مهم و تاريك فلسفی را که در ادوار مختلف انسان را سرگردان کرده و افکاری را که جبراً باو تحمیل شده و اسراری را که برایش لاینحل مانده مطرح میکند. خیام ترجمان این شکنجههای روحی شده فریادهای او انعکاس دردها، اضطرابها، ترسها، امیدها و یاسهای میلیونها نسل بشر است که پیدرپی فکر آنها را عذاب داده است. خیام سعی میکند در ترانههای خودش با زبان و سبك غريبي همه این مشکلات معماها و مجهولات را آشکارا و بی پرده حل بکند. او زیر خندههای عصبانی و رعشهآور، مسائل دینی و فلسفی را بیان میکند بعد راه حل محسوس و عقلی برایش میجوید.
بطور مختصر، ترانههای خیام آئینهای است که هر کس ولو بیقید و لاابالی هم باشد یک تکه از افکار يك قسمت از یاسهای خود را در آن میبیند و تکان میخورد. ازین رباعيات يك مذهب فلسفی مستفاد میشود که امروزه طرف توجه علمای طبیعی است و شراب گس و تلخ مزه خیام هر چه کهنهتر میشود بر گیرندگیاش میافزاید، بهمین جهت ترانههای او در همه جای دنیا و در محیطهای گوناگون و بین نژادهای مختلف طرف توجه شده.
هر کدام از افکار خیام را جداگانه میشود نزد شعرا و فلاسفه بزرگ پیدا کرد. ولی روی هم رفته هیچکدام از آنها را نمیشود با خیام سنجید و خیام در سبک خودش از اغلب آنها جلو افتاده. قیافه متین خیام او را از همه چيز يك فيلسوف و شاعر بزرگ همدوش لوکرس، اپیکور، گوته، شکسپیر و شوپنهاور معرفی میکند. اکنون برای اینکه طرز فکر و فلسفه گوینده رباعیات را پیدا بکنیم و بشناسیم ناگزیریم که افکار و فلسفه او را چنانکه از رباعیاتش مستفاد میشود بیرون بیاوریم، زیرا جز این وسیله دیگری در ما نیست و زندگی داخلی و خارجی او، اشخاصی که با آنها رابطه داشته، محیط و طرز زندگی تأثیر موروثیای که تعقیب و تربیت علمی و فلسفی او برای ما مجهول است.
اگر چه یک مشت آثار علمی، فلسفی و ادبی از خیام بیادگار مانده ولی هیچکدام از آنها نمیتواند ما را در این کاوش راهنمایی بکند. چون تنها رباعیات، افکار نهانی و خفایای قلب خیام را ظاهر میسازد، در صورتیکه کتابهایی که به مقتضای وقت و محیط با بدستور دیگران نوشته حتی بوی تعلق و تظاهر از آنها استشمام میشود و کاملا فلسفه او را آشکار نمیکند. به اولین فکری که در رباعیات خیام بر میخوریم این است که گوینده با نهایت جرئت و بدون پروا با منطق بی رحم خودش هیچ سستی، هیچ یك از بدبختیهای فکری معاصرین و فلسفه دستوری و مذهبی آنها را قبول ندارد و بتمام ادعاها و گفتههای آنها پشت پا میزند. در کتاب اخبار العلماء باخبار الحکماء که در سنه ۶۴۶ تألیف شده راجع باشعار خیام اینطور مینویسد .... باطن آن اشعار برای شریعت مارهای گزنده و سلسله زنجیرهای ضلال بود. و وقتیکه مردم او را در دین خود تعقیب کردند و مکنون خاطر او را ظاهر ساختند از کشته شدن ترسید و عنان زبان و قلم خود را باز کشید و بزیارت حج رفت... و اسرار ناپاک اظهار نمود... و او را اشعار مشهوری است که خفایای قلب او در زیر پرده های آن ظاهر میگردد و کدورت باطن او جوهر قصدش را تیرگی میدهد. پس خيام بايد يك انديشه خاص و سلیقه فلسفی مخصوصی راجع به کائنات داشته باشد.
حال ببینیم طرز فکر او چه بوده. برای خواننده شکی باقی نمیماند که گوینده رباعیات تمام مسائل دینی را با تمسخر نگریسته و از روی تحقیر به علماء و فقهائی که از آنچه خودشان نمیدانند دم میزنند حمله میکند. این شورش روح آریایی را بر ضد اعتقادات سامی نشان میدهد و یا انتقام خیام از محیط پست و متعصبی بوده که از افکار مردمانش بیزار بوده. واضح است فیلسوفی مانند خیام که فکر آزاد و خردهبین داشته نمیتوانسته کورکورانه زیر بار احکام تعبدی، جعلی، جبری و بیمنطق فقهای زمان خودش برود و به افسانههای پوسیده و دامهای خر بگیری آنها ایمان بیاورد.زیرا دین عبارتست از مجموع احکام جبری و تکلیفاتی که اطاعت آن بیچون و چرا بر همه واجب است و در مبادی آن ذرهای شک و شبهه نمیشود بخود راه داد و یکدسته نگاهبان از آن احکام استفاده کرده، مردم عوام را اسباب دست خودشان مینمایند ولی خیام همه این مسائل واجب الرعايه مذهبی را با لحن تمسخر آمیز و بی اعتقاد تلقی کرده و خواسته منفرداً از روی عمل و علل پی به معمول و معلول ببرد. و مسائل مهم مرگ و زندگی را بطرز مثبت از روی منطق و محسوسات و مشاهدات و جریان مادی زندگی حل بنماید ازین رو تماشاچی بی طرف حوادث دهر میشود.
#ترانههای_خیام
#صادق_هدایت
@vir486
بخش اول
فلسفه خیام هیچوقت تازگی خود را از دست نخواهد داد. چون این ترانههای در ظاهر كوچك ولی پر مغز تمام مسائل مهم و تاريك فلسفی را که در ادوار مختلف انسان را سرگردان کرده و افکاری را که جبراً باو تحمیل شده و اسراری را که برایش لاینحل مانده مطرح میکند. خیام ترجمان این شکنجههای روحی شده فریادهای او انعکاس دردها، اضطرابها، ترسها، امیدها و یاسهای میلیونها نسل بشر است که پیدرپی فکر آنها را عذاب داده است. خیام سعی میکند در ترانههای خودش با زبان و سبك غريبي همه این مشکلات معماها و مجهولات را آشکارا و بی پرده حل بکند. او زیر خندههای عصبانی و رعشهآور، مسائل دینی و فلسفی را بیان میکند بعد راه حل محسوس و عقلی برایش میجوید.
بطور مختصر، ترانههای خیام آئینهای است که هر کس ولو بیقید و لاابالی هم باشد یک تکه از افکار يك قسمت از یاسهای خود را در آن میبیند و تکان میخورد. ازین رباعيات يك مذهب فلسفی مستفاد میشود که امروزه طرف توجه علمای طبیعی است و شراب گس و تلخ مزه خیام هر چه کهنهتر میشود بر گیرندگیاش میافزاید، بهمین جهت ترانههای او در همه جای دنیا و در محیطهای گوناگون و بین نژادهای مختلف طرف توجه شده.
هر کدام از افکار خیام را جداگانه میشود نزد شعرا و فلاسفه بزرگ پیدا کرد. ولی روی هم رفته هیچکدام از آنها را نمیشود با خیام سنجید و خیام در سبک خودش از اغلب آنها جلو افتاده. قیافه متین خیام او را از همه چيز يك فيلسوف و شاعر بزرگ همدوش لوکرس، اپیکور، گوته، شکسپیر و شوپنهاور معرفی میکند. اکنون برای اینکه طرز فکر و فلسفه گوینده رباعیات را پیدا بکنیم و بشناسیم ناگزیریم که افکار و فلسفه او را چنانکه از رباعیاتش مستفاد میشود بیرون بیاوریم، زیرا جز این وسیله دیگری در ما نیست و زندگی داخلی و خارجی او، اشخاصی که با آنها رابطه داشته، محیط و طرز زندگی تأثیر موروثیای که تعقیب و تربیت علمی و فلسفی او برای ما مجهول است.
اگر چه یک مشت آثار علمی، فلسفی و ادبی از خیام بیادگار مانده ولی هیچکدام از آنها نمیتواند ما را در این کاوش راهنمایی بکند. چون تنها رباعیات، افکار نهانی و خفایای قلب خیام را ظاهر میسازد، در صورتیکه کتابهایی که به مقتضای وقت و محیط با بدستور دیگران نوشته حتی بوی تعلق و تظاهر از آنها استشمام میشود و کاملا فلسفه او را آشکار نمیکند. به اولین فکری که در رباعیات خیام بر میخوریم این است که گوینده با نهایت جرئت و بدون پروا با منطق بی رحم خودش هیچ سستی، هیچ یك از بدبختیهای فکری معاصرین و فلسفه دستوری و مذهبی آنها را قبول ندارد و بتمام ادعاها و گفتههای آنها پشت پا میزند. در کتاب اخبار العلماء باخبار الحکماء که در سنه ۶۴۶ تألیف شده راجع باشعار خیام اینطور مینویسد .... باطن آن اشعار برای شریعت مارهای گزنده و سلسله زنجیرهای ضلال بود. و وقتیکه مردم او را در دین خود تعقیب کردند و مکنون خاطر او را ظاهر ساختند از کشته شدن ترسید و عنان زبان و قلم خود را باز کشید و بزیارت حج رفت... و اسرار ناپاک اظهار نمود... و او را اشعار مشهوری است که خفایای قلب او در زیر پرده های آن ظاهر میگردد و کدورت باطن او جوهر قصدش را تیرگی میدهد. پس خيام بايد يك انديشه خاص و سلیقه فلسفی مخصوصی راجع به کائنات داشته باشد.
حال ببینیم طرز فکر او چه بوده. برای خواننده شکی باقی نمیماند که گوینده رباعیات تمام مسائل دینی را با تمسخر نگریسته و از روی تحقیر به علماء و فقهائی که از آنچه خودشان نمیدانند دم میزنند حمله میکند. این شورش روح آریایی را بر ضد اعتقادات سامی نشان میدهد و یا انتقام خیام از محیط پست و متعصبی بوده که از افکار مردمانش بیزار بوده. واضح است فیلسوفی مانند خیام که فکر آزاد و خردهبین داشته نمیتوانسته کورکورانه زیر بار احکام تعبدی، جعلی، جبری و بیمنطق فقهای زمان خودش برود و به افسانههای پوسیده و دامهای خر بگیری آنها ایمان بیاورد.زیرا دین عبارتست از مجموع احکام جبری و تکلیفاتی که اطاعت آن بیچون و چرا بر همه واجب است و در مبادی آن ذرهای شک و شبهه نمیشود بخود راه داد و یکدسته نگاهبان از آن احکام استفاده کرده، مردم عوام را اسباب دست خودشان مینمایند ولی خیام همه این مسائل واجب الرعايه مذهبی را با لحن تمسخر آمیز و بی اعتقاد تلقی کرده و خواسته منفرداً از روی عمل و علل پی به معمول و معلول ببرد. و مسائل مهم مرگ و زندگی را بطرز مثبت از روی منطق و محسوسات و مشاهدات و جریان مادی زندگی حل بنماید ازین رو تماشاچی بی طرف حوادث دهر میشود.
#ترانههای_خیام
#صادق_هدایت
@vir486
❤8
باب پنجم
یاد دارم در ایام پیشین که من و دوستی چون دو بادام مغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتفاق مغیب افتاد.
پس از مدتی که باز آمد عتاب آغاز کرد که: در این مدت قاصدی نفرستادی.
گفتم: دریغ آمدم که دیدهٔ قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.
یار دیرینه مرا گو به زبان توبه مده
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم نه که کس سیر نخواهد بودن
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
یاد دارم در ایام پیشین که من و دوستی چون دو بادام مغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتفاق مغیب افتاد.
پس از مدتی که باز آمد عتاب آغاز کرد که: در این مدت قاصدی نفرستادی.
گفتم: دریغ آمدم که دیدهٔ قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.
یار دیرینه مرا گو به زبان توبه مده
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم نه که کس سیر نخواهد بودن
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍7❤3
اکنون دیگر بیرقی بر آبم
چشم میبندم و با گردنم
رعشههایم را هنجار میکنم
آیا روح و علف رسیدهست
پس برگردم و ببینم
که میان گوشهای باد ایستادهام
تا این ماهی بغلتد و
پلکهای من ذوب شوند
آه میدانم
فرو رفتن یالهای من در سنگ
آیندگان را دیوانه خواهد کرد
و از ریشههای این یالهای های تاریک
روزی دوست فرود میآید و
تسلیت دوست را میپذیرد
اکنون چشم ببندم و کشف کنم
ستارهیی را اندوهگینم میکند.
زنگولهی تنبل
#هوشنگ_چالنگی
@vir486
چشم میبندم و با گردنم
رعشههایم را هنجار میکنم
آیا روح و علف رسیدهست
پس برگردم و ببینم
که میان گوشهای باد ایستادهام
تا این ماهی بغلتد و
پلکهای من ذوب شوند
آه میدانم
فرو رفتن یالهای من در سنگ
آیندگان را دیوانه خواهد کرد
و از ریشههای این یالهای های تاریک
روزی دوست فرود میآید و
تسلیت دوست را میپذیرد
اکنون چشم ببندم و کشف کنم
ستارهیی را اندوهگینم میکند.
زنگولهی تنبل
#هوشنگ_چالنگی
@vir486
👍4
#حکایت
#باب_اول( در سیرت پادشاهان)
جهان ای برادر نماند به کس
پادشاهی را شنیدم به کشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالت نومیدی ملک را دشنام دادن گرفت و سقط گفتن، که گفتهاند هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید.
وقت ضرورت چو نماند گریز
دست بگیرد سر شمشیر تیز
اذا یئِسَ الانسانُ طالَ لِسانُهُ
کَسَنَّورِ مغلوبٍ یَصولُ عَلی الکلبِ
ملک پرسید چه میگوید؟ یکی از وزرای نیکمحضر گفت: ای خداوند همیگوید: وَ الْکاظِمینَ الغَیْظَ وَ الْعافِینَ عَنِ النّاسِ. ملک را رحمت آمد و از سر خون او در گذشت. وزیر دیگر که ضدّ او بود گفت: ابنای جنس ما را نشاید در حضرت پادشاهان جز به راستی سخن گفتن. این ملک را دشنام داد و ناسزا گفت. ملک روی از این سخن در هم آورد و گفت: آن دروغ وی پسندیدهتر آمد مرا زین راست که تو گفتی که روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی. و خردمندان گفتهاند: دروغی مصلحتآمیز به که راستی فتنهانگیز.
هر که شاه آن کند که او گوید
حیف باشد که جز نکو گوید
بر طاق ایوان فریدون نبشته بود:
جهان ای برادر نماند به کس
دل اندر جهانآفرین بند و بس
مکن تکیه بر ملک دنیا و پشت
که بسیار کس چون تو پرورد و کُشت
چو آهنگ رفتن کند جان پاک
چه بر تخت مردن چه بر روی خاک
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
#باب_اول( در سیرت پادشاهان)
جهان ای برادر نماند به کس
پادشاهی را شنیدم به کشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالت نومیدی ملک را دشنام دادن گرفت و سقط گفتن، که گفتهاند هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید.
وقت ضرورت چو نماند گریز
دست بگیرد سر شمشیر تیز
اذا یئِسَ الانسانُ طالَ لِسانُهُ
کَسَنَّورِ مغلوبٍ یَصولُ عَلی الکلبِ
ملک پرسید چه میگوید؟ یکی از وزرای نیکمحضر گفت: ای خداوند همیگوید: وَ الْکاظِمینَ الغَیْظَ وَ الْعافِینَ عَنِ النّاسِ. ملک را رحمت آمد و از سر خون او در گذشت. وزیر دیگر که ضدّ او بود گفت: ابنای جنس ما را نشاید در حضرت پادشاهان جز به راستی سخن گفتن. این ملک را دشنام داد و ناسزا گفت. ملک روی از این سخن در هم آورد و گفت: آن دروغ وی پسندیدهتر آمد مرا زین راست که تو گفتی که روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی. و خردمندان گفتهاند: دروغی مصلحتآمیز به که راستی فتنهانگیز.
هر که شاه آن کند که او گوید
حیف باشد که جز نکو گوید
بر طاق ایوان فریدون نبشته بود:
جهان ای برادر نماند به کس
دل اندر جهانآفرین بند و بس
مکن تکیه بر ملک دنیا و پشت
که بسیار کس چون تو پرورد و کُشت
چو آهنگ رفتن کند جان پاک
چه بر تخت مردن چه بر روی خاک
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
میخور که شیخ وحافظ ومُفتی و مُحتسب
چون نیک بنگری، همه تزویر میکنند
#حافظ
سکانسی از فیلم تنگسیر.
@vir486
چون نیک بنگری، همه تزویر میکنند
#حافظ
سکانسی از فیلم تنگسیر.
@vir486
👍10
شعر، کیمیاگری با کلمات است.
شعر کیمیاکاری شاعر است با واژهها. این تعبیر آرتور رمبو (۱۸۹۱-۱۸۵۴) را در عمل همهٔ شاعران بزرگ دریافته بودهاند، هرچند به گونهٔ نظریه همگان بدان تصریحی نداشتهاند.
دیوان شمس، خمسهٔ نظامی، شاهنامهٔ فردوسی، دیوان حافظ و غزلهای سعدی و تمام شاهکارهای ادبیات ما از کلماتی فراهم آمدهاند که در دست و پای تمام فارسیزبانان و فارسیدانان جهان ریخته است یا از خلال متون و فرهنگها میتوان بدان کلمات دست یافت. آنچه دستنایافتنی است آن کیمیاکاری و جادویی است که بتواند این تودهٔ انبوه واژهها را به سرحدّ شعر برساند و با «مس وجودِ» این پدیدههای عادی و همگانی، کاری کند که «کیمیای شعر» بیابند و زر شوند.
بیگمان همهٔ شاعران بزرگ بر اسرار این کیمیا آگاهی و وقوف داشتهاند اما درجهٔ کیمیاگریشان یکسان نیست و از سوی دیگر «نیّت» ایشان در کیمیاگری نیز بیتأثیر نبوده است.
آنچه شاعران را در طول تاریخ ادبیات ما عملاً ردهبندی کرده است، همین دو نکته بوده است: درجهٔ وقوف بر اسرار علم این کیمیا و دیگر «نیت» نهفته در خاطر کیمیاگر.
اگر بگوییم «نیت» در این میان مقامی فراتر از علم کیمیاگری دارد، چندان از تجربه و حقیقت تاریخی به دور نیفتادهایم.
انوری و خاقانی دو کیمیاگر بزرگند که در کیمیاگری بالای دست آنها نمیتوان کسی را تصور کرد و حافظ و خیام نیز دو کیمیاگرند که شاید به عنوان کیمیاگر امتیازی بر خاقانی و انوری نداشته باشند و اگر حمل بر اغراق نکنید، در چشم صاحبنظران علم اسرار کیمیا را این دو تن؛ یعنی انوری و خاقانی، بیش از حافظ و خیام میدانستهاند؛ اما نیت؟ اینجاست که سرنوشت حافظ و خیام از سرنوشت انوری و خاقانی جدا میشود.
آن نیت انسانی و بشری که ذهن و ضمیر حافظ و خیام را به خود مشغول داشته با آن «نیت» کوچک و درباری خاقانی و انوری زمین تا آسمان فاصله دارد... .
تمام شاعران را با این دو معیار میتوان سنجید و راز اقبال مردمان یا بیاعتنایی مردمان بدیشان را در تاریخ بازشناخت.
#مفلس_کیمیا_فروش
#محمدرضا_شفیعی_کدکنی
ص ۱۰۹-۱۱۱
@vir486
شعر کیمیاکاری شاعر است با واژهها. این تعبیر آرتور رمبو (۱۸۹۱-۱۸۵۴) را در عمل همهٔ شاعران بزرگ دریافته بودهاند، هرچند به گونهٔ نظریه همگان بدان تصریحی نداشتهاند.
دیوان شمس، خمسهٔ نظامی، شاهنامهٔ فردوسی، دیوان حافظ و غزلهای سعدی و تمام شاهکارهای ادبیات ما از کلماتی فراهم آمدهاند که در دست و پای تمام فارسیزبانان و فارسیدانان جهان ریخته است یا از خلال متون و فرهنگها میتوان بدان کلمات دست یافت. آنچه دستنایافتنی است آن کیمیاکاری و جادویی است که بتواند این تودهٔ انبوه واژهها را به سرحدّ شعر برساند و با «مس وجودِ» این پدیدههای عادی و همگانی، کاری کند که «کیمیای شعر» بیابند و زر شوند.
بیگمان همهٔ شاعران بزرگ بر اسرار این کیمیا آگاهی و وقوف داشتهاند اما درجهٔ کیمیاگریشان یکسان نیست و از سوی دیگر «نیّت» ایشان در کیمیاگری نیز بیتأثیر نبوده است.
آنچه شاعران را در طول تاریخ ادبیات ما عملاً ردهبندی کرده است، همین دو نکته بوده است: درجهٔ وقوف بر اسرار علم این کیمیا و دیگر «نیت» نهفته در خاطر کیمیاگر.
اگر بگوییم «نیت» در این میان مقامی فراتر از علم کیمیاگری دارد، چندان از تجربه و حقیقت تاریخی به دور نیفتادهایم.
انوری و خاقانی دو کیمیاگر بزرگند که در کیمیاگری بالای دست آنها نمیتوان کسی را تصور کرد و حافظ و خیام نیز دو کیمیاگرند که شاید به عنوان کیمیاگر امتیازی بر خاقانی و انوری نداشته باشند و اگر حمل بر اغراق نکنید، در چشم صاحبنظران علم اسرار کیمیا را این دو تن؛ یعنی انوری و خاقانی، بیش از حافظ و خیام میدانستهاند؛ اما نیت؟ اینجاست که سرنوشت حافظ و خیام از سرنوشت انوری و خاقانی جدا میشود.
آن نیت انسانی و بشری که ذهن و ضمیر حافظ و خیام را به خود مشغول داشته با آن «نیت» کوچک و درباری خاقانی و انوری زمین تا آسمان فاصله دارد... .
تمام شاعران را با این دو معیار میتوان سنجید و راز اقبال مردمان یا بیاعتنایی مردمان بدیشان را در تاریخ بازشناخت.
#مفلس_کیمیا_فروش
#محمدرضا_شفیعی_کدکنی
ص ۱۰۹-۱۱۱
@vir486
👍5
#حکایت
#باب_اول
(در سیرت پادشاهان)
یکی از ملوک خراسان محمود سبکتگین را به خواب چنان دید که جمله وجود او ریخته بود و خاک شده مگر چشمان او که همچنان در چشم خانه همیگردید و نظر میکرد. سایر حکما از تأویل این فرو ماندند مگر درویشی که به جای آورد و گفت: هنوز نگران است که ملکش با دگران است.
بس نامور به زیر زمین دفن کردهاند
کز هستیش به روی زمین بر نشان نماند
وآن پیر لاشه را که سپردند زیر گل
خاکش چنان بخورد کزو استخوان نماند
زندهست نام فرّخ نوشیروان به خیر
گرچه بسی گذشت که نوشیروان نماند
خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر
زآن پیشتر که بانگ بر آید: فلان نماند
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
#باب_اول
(در سیرت پادشاهان)
یکی از ملوک خراسان محمود سبکتگین را به خواب چنان دید که جمله وجود او ریخته بود و خاک شده مگر چشمان او که همچنان در چشم خانه همیگردید و نظر میکرد. سایر حکما از تأویل این فرو ماندند مگر درویشی که به جای آورد و گفت: هنوز نگران است که ملکش با دگران است.
بس نامور به زیر زمین دفن کردهاند
کز هستیش به روی زمین بر نشان نماند
وآن پیر لاشه را که سپردند زیر گل
خاکش چنان بخورد کزو استخوان نماند
زندهست نام فرّخ نوشیروان به خیر
گرچه بسی گذشت که نوشیروان نماند
خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر
زآن پیشتر که بانگ بر آید: فلان نماند
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍5❤1
در پای اجل، چو من سر افکنده شوم
وز بیخ امید عمر بر کنده شوم
زینهار، گِلم بجز صراحی نکنید
باشد که ز بوی می دمی زنده شوم
#خیام
#صادق_هدایت
@vir486
وز بیخ امید عمر بر کنده شوم
زینهار، گِلم بجز صراحی نکنید
باشد که ز بوی می دمی زنده شوم
#خیام
#صادق_هدایت
@vir486
👍8❤2👏1