شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
13K subscribers
300 photos
427 videos
7 files
80 links
Download Telegram
و علت اینکه می‌نویسم و آنهم اینبار درباره قصه - روشن است. از من که قدرت نعره‌کشیدن بر سر چهارراه‌ها را گرفته‌اند، از من که قدرت عمل را سلب کرده‌اند و حماسه‌ام را اخته کرده‌اند و بدل به شهادت نامه‌هائی جعلی کرده‌اند از من که تاریخم را در چهار دروازه دنیا به سود هر کس و ناکسی تحریف کرده‌اند و بر مرزهای جغرافیائی مغزم، در همه جای جهانم چوبه و سر نیزه‌های بلند نشانده‌اند و به اطرافم سیم‌های خاردار زهر آلود کشیده‌اند؛ از من که کوشیده‌اند حیوانی مسخ شده بسازند چشم دوخته بر پیشخوان چرب يك بوروکراسی اسقاط و مبتذل، چه کاری ساخته است جز آنکه بنویسم؟ آخر من، موقعیکه تنها در برابر آئینه خود قرار می‌گیرم باید احساس کنم که اگر به زعم دیگران زشت و کثیف هستم در برابر آئینه خود نیستم . آخر نباید احساس کنم که پست و بیشرف هستم و سوزنی‌وار فتنه برانگیخته، نشسته‌ام تا حسنك بر سر دار بپوسد و یا حلاج ظالمانه قطعه قطعه شود. بزرگترین خیانتها، خیانت به خود و خیانت به واقعیت خویشتن است. آخر من موقعیکه در برابر آئینه خود قرار می‌گیرم، نباید بر دوش خود سنگینی سربین خیانت‌های بیشمار را احساس کنم. من آفریده شده‌ام تا ببینم، ببینم. من آفریده شده‌ام تا نشان دهم، نشان دهم، واگر نتوانستم به دیگران نشان بدهم بخود نشان دهم. هر کسی به ضعف و قدرت و شرف و بی‌شرفی خود - اگر نه در پیش دیگران - پیش خود لااقل اعتراف می‌کند و اگر دیگر این قدر هم صمیمیت نداشته باشد باید جامه دلقکان بپوشد و از این راه امرار معاش کند. و یا در زباله‌دانی بنام برج عاج خلوت گزیند و لب نجنباند که ممکن است سرش بر باد رود و اگر لب جنباند از پس تنه و پیش تنه و پائین تنه صحبت کند که جهان بینی این قبیل مخنثان هنری بهمین تنه‌ها پایان می‌یابد.

#رضا_براهنی
#قصه_نویسی
ص۱۳و۱۴

@vir486
👍5😁5
تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی
دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

ملامتگوی بی‌حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمایی

به زیورها بیارایند وقتی خوبرویان را
تو سیمین تن چنان خوبی که زیورها بیارایی


چو بلبل روی گل بیند زبانش در حدیث آید
مرا در رویت از حیرت فروبسته‌ست گویایی

تو با این حسن نتوانی که روی از خلق درپوشی
که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

تو صاحب منصبی جانا ز مسکینان نیندیشی
تو خواب آلوده‌ای بر چشم بیداران نبخشایی

گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی
مکن بیگانگی با ما چو دانستی که از مایی

دعایی گر نمی‌گویی به دشنامی عزیزم کن
که گر تلخ است شیرین است از آن لب هر چه فرمایی

گمان از تشنگی بردم که دریا تا کمر باشد
چو پایانم برفت اکنون بدانستم که دریایی

تو خواهی آستین‌افشان و خواهی روی درهم کش
مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی

قیامت می‌کنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن
مسلم نیست طوطی را در ایامت شکرخایی



#سعدی
#غزلیات
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍6🔥3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
أنا من أولئك،
ممّن يموتون حين يُحبون...

« من از آن‌هایم،
آن‌هایی که حین دوست داشتن می‌میرند...»
محمود درویش

روایت از احسان عبدی‌پور
@vir486
❤6🕊2👏1
‏آنها دروغگو هستند
و می‌دانند که دروغگو هستند
و می‌دانند که می‌دانیم که دروغگویند
و با این وجود
با صدای بلند دروغ می‌گویند!

#نجیب_محفوظ


@vir486
👍10💋2👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سخنرانی کوتاه گابریل گارسیا مارکز هنگام دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات

#گابریل_گارسیا_مارکز


@vir486
❤4👍4🔥1
باب اول
در سیرت پادشاهان

درویشی مجرد به گوشه‌ای نشسته بود. پادشاهی بر او بگذشت. درویش از آنجا که فراغ ملک قناعت است سر بر‌نیاورد و التفات نکرد. سلطان از آنجا که سطوت سلطنت است برنجید و گفت: این طایفهٔ خرقه‌پوشان امثال حیوانند و اهلیت و آدمیت ندارند. وزیر نزدیکش آمد و گفت: ای جوانمرد! سلطانِ روی زمین بر تو گذر کرد چرا خدمتی نکردی و شرط ادب به جای نیاوردی؟ گفت: سلطان را بگوی توقع خدمت از کسی دار که توقع نعمت از تو دارد و دیگر بدان که ملوک از بهر پاس رعیتند نه رعیت از بهر طاعت ملوک.

پادشه پاسبان درویش است
گرچه رامش به فرّ دولت اوست
گوسپند از برای چوپان نیست
بلکه چوپان برای خدمت اوست

یکی امروز کامران بینی
دیگری را دل از مجاهده ریش
روزکی چند باش تا بخورد
خاک، مغز سر خیال اندیش
فرق شاهی و بندگی برخاست
چون قضای نبشته آمد پیش
گر کسی خاک مرده باز کند
ننماید توانگر و درویش


ملک را گفت درویش استوار آمد. گفت: از من تمنا بکن. گفت: آن همی‌خواهم که دگرباره زحمت من ندهی. گفت: مرا پندی بده. گفت:

دریاب کنون که نعمتت هست به دست
کاین دولت و ملک می‌رود دست به دست

 
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی


@vir486
👍6❤2👏2💯2
" داستان جدال قلمی #حمیدی_شیرازی و #مجتبی_مینوی "


ﺩﻋﻮﺍﻫﺎ ﻭ ﺟﺪﺍﻝﻫﺎﯼ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻧﺶ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ او را #ﭘﮋﻭﻫﻨﺪﮤ_ﺳﺘﯿﻬﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﯾﮏ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ ﺟﺪﺍﻝﻫﺎﯼ ﻗﻠﻤﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺘﯿﻬﻨﺪﮔﯽ ﺩﺳﺖﮐﻤﯽ ﺍﺯ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﻨﻮﯼ #ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ_ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ، ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﮥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﯽ ﺍﺯ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﺒﺮﺩ، ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﺧﺮﺩﻩ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻣﻔﺎﺧﺮﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﯽ همچون #ﻭﯾﮑﺘﻮﺭ_ﻫﻮﮔﻮ ﻭ #ﺍﻣﺮٶﺍﻟﻘﯿﺲ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﻋﯿﻦ ﻧﻮﺷﺘﮥ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ:
"ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺑﯽﺍﺭﺯﺵ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ #ﺑﯿﻨﻮﺍﯾﺎﻥ ﻧﺪﯾﺪﻩﺍﻧﺪ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﻋﻮﯼﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ! ﺷﺎﯾﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﻼﻋﺸﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺍﯾﻦ "ﺷﺎﻋﺮ " ﺭﺍ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ " ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ " ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺫﻫﻦ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺳﺨﻨﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺣﻤﻘﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ " ﺷﺎﻋﺮ " ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟! "
ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﻟﯿﻞ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺭﺍ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺰﯾﺪﮤ ﺗﺮﺟﻤﻪﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺘﺮﺟﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﮥ ﻣﻘﺪﻣﮥ ﭼﺎﭖ ﺍﻭﻝِ ﺟﻠﺪِ ﺳﻮﻡ #ﺩﺭﯾﺎﯼ_ﮔﻮﻫﺮ ﺑﻪ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ :
" ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺁﺛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻠﺪ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺳﻮﻡ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻨﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﺑﺮ ﻏﺮﺿﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﺎً ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍً ﺑﻪ ﻋﻨﺎﻭﯾﻦ ﺩﯾﮕﺮ، ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﻋﻠﻨﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﻠﻪ ﻭ ﺷﮑﺎﯾﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ، ﺯﯾﺮﺍ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﻫﯿﭻ ﺗﻌﻬﺪ ﻭ ﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺴﭙﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﯾﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﺨﺘﺼﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ ...
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻢﻗﻄﺎﺭﻫﺎﯼ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻗﺎﯼ مجتبی ﻣﯿﻨﻮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﻤﺖ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮﻗﻊ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﺁﺯﺭﺩﻩﺧﺎﻃﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺣﻖ ﻋﻈﯿﻤﯽ(!) ‏[ ﭘﺮﺍﻧﺘﺰ ﻭ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﻤﯿﺪﯼﺳﺖ ‏] ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﯽﺧﺒﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﺭُﺍﻟﯿﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺤﻘﻘﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﺍﺯ ﮐﺸﻒﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻟﻐﺖ #ﺩﺷﻤﻨﺎﯾﮕﯽ ﭘﯽ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺏ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﺑﺮﻩﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ #ﻟﻨﺪﻥ ﻣﻘﺎﻟﮥ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺟﺎﻣﻌﯽ ﻫﻢ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻠﺪ ﺧﺎﺻﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﻭﻗﻒ ﺑﺮ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻮﺭﺧﯿﻦ ﻭ ﻣﺤﻘﻘﯿﻦ ﻭ ﻣﺘﺘﺒﻌﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻡ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻋﻼﻣﮥ #ﻗﺰﻭﯾﻨﯽ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﺩﻫﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻣﻮﺭﺥ ﻭ ﻣﺤﻘﻖ ﻭ ﻣﺘﺘﺒﻌﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﻋﺒﺎﺱ_اﻗﺒﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﺑﻬﻤﻨﯿﺎﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﻫﻤﺎﯾﯽ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﻧﻔﯿﺴﯽ ، ﺑﻪ ﺍﺿﺎﻓﮥ ﭼﻨﺪ ﻓﻘﺮﻩ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﻓﺎﺿﻼﻧﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﺮﺍﻭﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﺍﻥﺷﺎﺀﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﺑﻪ ﻃﺒﻊ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻋﻘﯿﺪﮤ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﮥ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻣﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻨﻮﻥ ﻣﺘﺮﻭﮐﮥ ﻧﮕﺎﺭﺵ ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺫﺍﺗﺎً ﻭ ﻋﻤﻼً ﻭﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺼﯿﺮ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻪﻓﺮﺩ، ﺣﻘﺎً ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ، ﺑﯽﻣﺜﻞ ﻭ ﮐﻢﻧﻈﯿﺮ ﻭ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﻗﻮﻝ ﻣﯽﺩﻫﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻢ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ ".
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ #ﻣﻈﺎﻫﺮ_ﻣﺼﻔﺎ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﻭ ﺣﻤﯿﺪﯼ حتی ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﻘﻪ ﻫﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﮥ ﺳﻮﻡ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﮤ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺕ ﮐﻨﻨﺪ!
ﺟﺪﺍﻝ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﺰﺭﮔﻤﺮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﯾﺮﯼ ﻧﭙﺎﯾﯿﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﭼﺎﭖﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﮐﺘﺎﺏﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑﻫﺎ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺟﻨﺠﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻘﺪﻫﺎﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﺮ مثنوی‌های #ﻋﻄﺎﺭ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﻣﺠﻠﮥ #ﯾﻐﻤﺎ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ، ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻫﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻟﺶ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﻮﯼ ﺻﺎﻑ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ، ﺩﺭ ﻣﺪﺣﺶ ﺷﻌﺮﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﺳﺮﻭﺩ، ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﯽﺩﺍﻧﯿﻢ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﺭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﺷﻌﺮ ﺑﺎ ﻫﯿﭻﮐﺲ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﻣﺠﺎﻣﻠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻫﻞ ﻧﺎﻥ ﻗﺮﺽ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺗﻤﻠﻖ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﺳﯿﺴﺘﻢ
ﮊﻭﺭﻧﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﮑﻮﺕ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩ.




@vir486
👏6👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مستند پيرمرد و دریا

به یاد نجف دریابندری


@vir486
👏7👍1
نیما و شعر او


شاعری است که برخلاف اکثر قریب به اتفاق شاعران گذشته فارسی زبان همواره در آثار خود حضور دارد و میان او و شعر او فاصله‌ای نیست و ما این حقیقت را از همان «قصه رنگ پریده،خون سرد» به صورت مستقیم و بعد در آثار مهم او در حد یگانگی شعر و شاعر می‌توانیم دید. نیمای حاضر در کنار همراهی که همان همزاد اوست. همان عشق همان عاشق و همان شاعر دردمندی که در «افسانه» نیز رخ می‌نماید. شاعری که هم به فردیت خود عشق می‌ورزد و هم به جمعیت دیگران و عاشقی که هم شیفته محبوب و هم شیفته همه انسان‌هاست و در عین حال همواره نیز عاشق شناخت «افسانه»، افسانه زندگی همان که گاه زیبا و انسانی است و گاه نازیبا و شیطانی گاه پیدا و گاه ناپیدا گاه آشنا و گاه نا آشنا اما همیشه با او از همان زمان کودکی از همان زمان که مادرش سرگذشت‌اش را می‌گفته است. همو که همواره جای در ذهن شاعر دارد. اما بیشتر به صورت مادی و عینی و در قالب متجسم و متجسد و بسا به قصد خودشناسی خویش خود که عاشقی است جستجوگر با چشمی همیشه نگران و تیزبین که هم این خود مهم ترین عامل و علت دید مادی و کالبد بخش اوست که همواره با توجه به فردیت خود در جهت شناخت افسانه زندگی از دید چهره توأمان یک عاشق و یک شاعر بر آن است تا هر مفهومی را تجسد .بخشد. نیما که با رفتار ویژهٔ زبان و با بیان نوبافت خود مقصد و مقصود خویش می‌جوید. و در واقع منظومه «افسانه» از لحاظ سیر اندیشگی به منزله طلیعه کوشش‌ها و پرسش‌های آثار بعدی و معرفت تدریجی به محتوی و محتوای شعر وزندگی سال‌های آینده اوست زندگی و شعری که از هم جدا نیست. و این ناشی از صمیمیت و یگانگی و حلول شاعر در مناظر و مرایا به علت همان «دید» مادی و عینی است.

#شعر_زمان_ما
#محمد_حقوقی
ص۱۵و۱۶
@vir486
👍6👏2
وصالِ دولتِ بیدار ترسمت ندهند

که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب‌زده


#حافظ

@vir486
❤14👌2👍1👏1
نه بخت بد مراست سامان
و ای شب، نه تُراست هیچ پایان

#نیما

@vir486
👍5🕊3👏2
غزلی نغز از استاد شهید بلخی

مرا بجان تو سوگند و صعب سوگندی
که هرگز از تو نگردم و نه بشنوم‌ پندی

دهند پندم و من هیچ پند نپذیرم
که پند سود ندارد بجای سوگندی

شنیده‌ام که بهشت آن کسی توان یافت
که آرزو برساند به آرزومندی


هزار کبک ندارد دل یکی شاهین
هزار بنده ندارد دل خداوندی

ترا اگر ملک چینیان بدیدی روی
نماز بردی و دینار بر پراگندی

ترا اگر ملک هندوان بدیدی موی
سجود کردی و بتخانه‌هاش برکندی

بمنجنیق عذاب اندرم چو ابراهیم
بآتش حسراتم فگند خواهندی

ترا سلامت باد ای گل بهار و بهشت
که سوی قبله‌ی رویت نماز خوانندی


@vir486
👍8👏2❤1🔥1
نیما و شعر او
بخش دوم


شاعری است که جز با نگاه زمینی به جهان نمی‌نگرد. چرا که جهان را گذران می‌بیند و به اصل بقاش چندان اعتقاد نیست و ما این بینش را از همان «افسانه» آنجا که به حافظ خطاب می‌کند، به عیان می‌بینیم و این علت همان نگاه ویژه شاعری است که حتی در حوزه مفاهیم نیز همچون اعیان طبیعت به نیت عینیت و جسمیت بخشیدن وارد می‌شود با آنچنان نفوذی که ذهنیات شاعر را با عینیات طبیعی در‌می‌آمیزد و شاعر را در طبیعت غرق می‌کند. طبیعتی که معشوق اوست و آنچه در سر دارد باید صورت متعین این معشوق شود و در حقیقت علت جدایی و فصل او از شعر ذهنی و کلی‌گوی گذشته و آشنایی و وصل او با شعر عینی و جزئی‌نگر امروز از همین روست و چنین است که وقتی مثلاً در شعر «باد» می‌خواهد از شوق عشق و رفتن به خلوت محبوب و حفظ یاد و خاطره آن و به عبارت دیگر از عاشق شدن و خاطره داشتن سخن گوید با انتساب فعل گذاردن برای «عشق» و «آوردن» برای «خاطره» به صورت گذاردن گوشه‌ای از قلب خود و آوردن گوشه‌ای از خلوت دلربا به احساس خویش شکلی مادی می‌بخشد:

من شدم از روی این بام سیه
سوی آن خلوت گل آویز
تا گذارم گوشه‌لی از قلب خود را اندر آنجا
تا از آنجا گوشه‌ای از دلربای خلوت غمناک، روزی آورم با خود


یا در شعر «ری... را»، ری.... را اسم صوتی است که تجسد می‌یابد و در آخر با صاحب صوت می‌رود و این توجه به اصل «عینیت» بیش از هر چیز از عشق او به طبیعت سرچشمه می‌گیرد چرا که او شاعری است که به طبیعت زنده پیرامون خود عشق می‌ورزد، طبیعتی که گهواره کودکی، پرورشگاه و دامان مادرانه او و شعر او بوده است.

#شعر_زمان_ما
#محمد_حقوقی
ص۱۷و۱۸

@vir486
👍6
#فردوسی_در_نگاه_گوته:
گوته در دفتر خاطرات خود، از شاهنامه فردوسی نام برده و گفته است:
من، فردوسی را نیز چون حافظ به چشم  قدیس می‌نگرم، زیرا این شاعر مینو جایگاه(خُلد مکان)مانند حافظ، همیشه با خشک‌طبعان مقدس در ستیز بود.

سپس داستان آن مقدس‌مآب فضول را یاد می‌کند که پروانه نداد کالبد پاک فرزانه توس را در آرامگاه مسلمانان به خاک سپارند زیرا وی را آتش‌پرست می‌دانست.

در حالی که:
آتش‌پرست وجود خارجی ندارد، زرتشتیان تنها آتش را مانند سه بُن (عنصر) پر اهمیت یا آخشیج آب و باد و خاک، به عنوان  فروزه‌های سودمند اهورامزدا می‌ستایند، اما، بی‌سوادان و نادانان به سبب کوچک‌انگاری، این واژه را به کار برند.

سپس گوته می‌نویسد:
من نیز چون فردوسی و حافظ، پیوسته از دست روحانی‌نمایان دو رو و ریاکار به رنج اندرم، زیرا نمی‌توانم تشریفاتی را که برای پرستش خداوند، در دین عیسی قائل شده‌اند،به دیده پذیرش بنگرم.

#پی_نوشت
ای مفتی شهر از تو پرکارتریم
با این همه مستی ز تو هشیارتریم
تو خون کسان خوری و ما،خونِ رَزان
انصاف بده،کدام خونخوارتریم؟
#پیشگاه_خیام




#گوته
#فردوسی


@vir486
👍9🔥3👌1💯1
صد وعده‌ی امید به دل داده‌ام دروغ
چون من مباد هیچ‌کسی شرمسار خویش...


#صائب
@vir486
👍7👏2❤1
ستایش خرد

کنون ای خردمند وصف خرد
بدین جایگه گفتن اندرخورد

کنون تا چه داری بیار از خرد
که گوش نیوشنده زو برخورد

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد
ستایش خرد را به از راه داد

خرد رهنمای و خرد دلگشای
خرد دست گیرد به هر دو سرای

ازو شادمانی وزویت غمیست
وزویت فزونی وزویت کمیست

خرد تیره و مرد روشن روان
نباشد همی شادمان یک زمان

چه گفت آن خردمند مرد خرد
که دانا ز گفتار از برخورد

کسی کو خرد را ندارد ز پیش
دلش گردد از کردهٔ خویش ریش

هشیوار دیوانه خواند ورا
همان خویش بیگانه داند ورا

ازویی به هر دو سرای ارجمند
گسسته خرد پای دارد ببندخرد

چشم جانست چون بنگری
تو بی‌چشم شادان جهان نسپری

نخست آفرینش خرد را شناس
نگهبان جانست و آن سه پاس

سه پاس تو چشم است وگوش و زبان
کزین سه رسد نیک و بد بی‌گمان

خرد را و جان را که یارد ستود
و گر من ستایم که یارد شنود

حکیما چو کس نیست گفتن چه سود
ازین پس بگو کافرینش چه بود

تویی کردهٔ کردگار جهان
ببینی همی آشکار و نهان

به گفتار دانندگان راه جوی
به گیتی بپوی و به هر کس بگوی

ز هر دانشی چون سخن بشنوی
از آموختن یک زمان نغنوی

چو دیدار یابی به شاخ سَخُن
بدانی که دانش نیاید به بُن

#فردوسی

@vir486
❤4👍4🔥2
نیما و طبیعت


دامنه سرسبز مازندران با گله‌ها و ابرها و مه‌ها و درخت‌ها و جنگل و آسمان و دریایش گوشه‌ای از چشم‌انداز شاعری عاشق یا عاشقی شاعر که آینه تجلّی معشوق می‌شود و معشوقی که حتی اندیشه‌ها و مفاهیم ذهنی عاشق را به شکل طبیعی و عینی در می‌آورد. لذا اگر آثار او همواره با حالتی وصفی و عینی است و نه درونی و ذهنی از همین روست و از میان این آثار، شعرهای «اندوهناک شب» «اجاق سرد جاده خاموش است» «باد می‌گردد «گندنا» «باد» و بسا شعرهای دیگر که هر کدام در عرصه وصف، نمونه‌ای بسزاست. وصف ابر مه ،دریا، کوه، جنگل، غروب، طلوع، باران، برف پائیز، باد، موج، طوفان، جاده، راه، صبح شب و.... وصف‌هایی که گاه تا مرز یگانگی و آمیختگی با طبیعت پیش می‌رود و به استحاله شعر و شاعر می‌رسد و این حاصل مجذوبیت ناشی از دقت بیش از حد او به اشیاء اعم از جانداران و بیجان‌هاست. دقت به یک سوسک، به یک گربه به یک کاکلی به یک لاشخوار به زن چینی، به مرد فقیر، به یک گدا به یک آهنگر به یک دهقان، به یک انگاسی، به یک گچبی، به انواع پرنده‌ها و چرنده‌ها و اشیاء و البته این نوع دقت با نوع دقت شاعران شیوه هندی بسیار تفاوت دارد زیرا اگر شاعر هندی به مظاهر مختلف طبیعت مثلاً به «آب» به «ریشه درخت به ساحل و دریا» به بذر و دانه به دقت می‌نگرد به این قصد است که آنها را به عنوان ما به‌ازاء حرف‌های خود به کار برد. آن هم به صورت مجرد و بی‌هیچ آمیختگی با آن شیئی و نه همچون شعرهای نیما که حاصل نگاه دقیق در حد مجذوبیت و آمیختگی او با طبیعت و اشیاست و از تجربه مستقیم و عشق به زندگی آب می‌خورد. او که با نیت و ذهنیت دیگر است و با شور و جوشش و دید و بینش دیگر و نه مثل شاعران انجمنی بی‌نیاز از چشم‌انداز طبیعت و فارغ از تحولات و تبدلات انسان و جهان ناظمانی که صرفاً در دنیای قراردادهای ادبی به سر می‌برند و در اطاق‌های دربسته با ذهنیتی معتاد هر کلمه را در کنار همنشین مقرر دیرین‌اش می‌گذارند. کاری که پیش از آنها به وسیله اسلاف ایشان انجام یافته است و برای آنها در حکم دستورالعمل‌ها و قراردادهای لازم الاجراست. لب است و لعل چانه است و سیب، ابرو و کمان قد و سرو ماه و روی یار، شب و گیسوی دلدار و.... و تشبیه‌های از قبل معین در کنار تخییل‌های از پیش معلوم که مصالح معمول ماشین خودکار مضمونسازی‌اند. ماشین ذهن‌های بسته در اطاق‌های تاریک که حتی یکبار پای بیرون نگذاشته‌اند و چشم به طبیعت پیرامون باز نداشته‌اند تا چه رسد که فاصله شاعر و شعر را بردارند و چهره خود را در آئینه آفریده خویش نشان دهند. آئینه‌ای که نماینده روحیات و ذهنیات و تفکرات و تأملات شاعر در هر دوره از ادوار شاعری اوست و خاصه «نیما»، شاعری که با تحمیل و ترکیب‌ حالات خود و اجزاء طبیعت همراه با فضای شعر در می‌آمیزد. مثلاً بافضای شعر هست شب وقتی که تن تبدار و دل سوخته شاعر با شب دمکرده و تن گرم بیابان در هم مستحیل می‌شوند. یا با فضای شعر «خانه‌ام ابری است» وقتی که خانه ابری و باد حواس شاعر را در جریان نمادین خود آشوبهای جهانی بر هم می‌زنند. یا با فضای شعر داروک وقتی که کومه نئین شاعر همچون کشتگاه او و دل یاران همه در کنار هم می‌خشکند و می‌شکنند یا با فضای شعر «تابناک من»: وقتی که شاعر شکسته تن در زیر درخت پوست خشکیده انجیر می‌نشیند با این احساس که زود پوست بر تن او نیز خشک شود:

من به زیر این درخت خشک انجیر
که به شاخی عنکبوت منزوی را تار بسته
می‌نشینم آنقدر روزان شکسته
که بخشکد بر تن من پوست
.


#شعر_زمان_ما
#محمد_حقوقی
ص۱۹و۲۰

@vir486
👍7
#زاهد_ظاهرپرست

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست




       این غزل نمودار اندیشه‌ی حافظ و سیر و سلوک معنوی اوست. او لبّ‌لباب عقیده‌ی خود را که حیرت و سرگشتگی درباره عالم است در پرده بیان داشته است. نیز حافظ تک‌روی رندانه‌ی خود را در لباس شعر بیان می‌کند و توضیح می‌دهد که از ظاهرسازان و همرنگان با جمع و جماعت بیزار است، زیرا ظاهرپرستان تنها به ظواهر امور می‌نگرند و می‌خواهند همه را یکسان و همچون خود ببینند اما از طبیعت انسان و روحیات مردم آگاه نیستند و از این رو هر چه درباره تک‌روان و خداوندان اندیشه و صاحبان راه مستقل در زندگی بگویند جای شگفتی و انزجار و کراهت نیست.

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست
در صراط المستقیم ای دل کسی گمراه نیست


       آن کس در راه مستقیم گام برمی‌دارد و گمراه نمی‌شود که بر طبق اندیشه‌ی طبیعت خاص خود کار کند و ناگزیر نشود که موافق عقای عامه رفتار کند.

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند
عرصه شطرنج زندان را مجال شاه نیست

     او تک روی و رفتار بر طبق طبیعت سجيّه‌ی خاص خود را که مطابق سلیقه‌ی عقیده حاكم و فرمانروا بر عامه نیست به بازیگر شطرنج تشبیه می‌کند که در تاکتیک خود به مهره‌های مهم نمی‌پردازد و از پیاده‌ها که استخوان‌بندی اصلی بازی شطرنج هستند استفاده می‌کند. شاه و فرمان‌های او و احکام او در نظر رندانه او مجالی برای بازی و خودنمایی ندارند. در سه بیت بعدی حیرت خود را در برابر معمای جهان و انسان اظهار می‌کند و برای اینکه بر پیچیدگی و مرموز بودن معمای عالم جامه‌ی شعری و خیال بپوشاند فضای بیکرانی را که زمینیان هر شب بر بالای سر خود مشاهده می‌کنند به سقفی که هم ساده و هم پر نقش است تشبیه می‌کند سقف ساده است زیرا در حقیقت برخلاف ستاره‌شناسان قدیم ستارگان چیزی نیستند که بر آن چسبیده باشند یا در درون آن کار گذاشته شده باشند، پر نقش است زیرا در نظر ما چنین می‌آید و بهر حال معمائی است که مدعیان دانش نجوم از آن ناآگاهند و سخنی در این باره که عقل متفکری مانند حافظ را قانع سازد ندارند:

چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست



معمّای دیگر انسان و رنج‌های او است.دچرا انسان باید اینهمه رنج ببیند و اینهمه زخم نهانی را تحمّل کند و مجال آه و اعتراض نداشته باشد.


#حافظ
#عباس_زریاب_خویی
#آئینه_جام


@vir486
👍7
ای شب

هان ای شب شوم وحشت‌انگیز!
تا چند زنی به جانم آتش؟
یا چشم مرا ز جای برکن
یا پرده ز روی خود فروکش

یا باز گذار تا بمیرم
کز دیدن روزگار سیرم



دیری است که در زمانه ی دون
از دیده همیشه اشکبارم
عمری به کدورت و الم رفت
تا باقی عمر چون سپارم؟


نه بخت بد مراست سامان
و ای شب نه تراست هیچ پایان


چندین چه کنی مرا ستیزه
بس نیست مرا غم زمانه؟
دل می‌بری و قرار از من
هر لحظه به یک ره و فسانه

بس بس که شدی تو فتنه‌ای سخت
سرمایه‌ی درد و دشمنِ بخت


این قصه که می‌کنی تو با من
زین خوبتر ایچ قصه‌ای نیست
خوبست ولیک باید از درد
نالان شد و زار زار بگریست

بشکست دلم ز بی‌قراری
کوتاه‌ کن این فسانه، باری



آنجا که از شاخ گل فروریخت
آنجا که بکوفت باد بر در،
و آنجا که بریخت آب مَواج
تابید بر او مه مُنَوّر

ای تیره‌شب دراز دانی
کانجا چه نهفته بُد نهانی؟


بودست دلی ز درد خونین
بُودست رُخی ز غم مکدر
بودست بسی سرِ پُر امّید
یاری که گرفته یار در بر

کو آنهمه بانگ و ناله‌ی زار
کو ناله‌ی عاشقان غمخوار؟

#نیما

@vir486
👍7❤4
از بی‌هنران شعله ادارک مجویید
این طایفه را طره دستار بلندست

تن چیست که با خاک برابر نتوان کرد؟
از کوتهی ماست که دیوار بلندست

کوته بود از دامن عریانی مجنون
هر چند که دست ستم خار بلندست...


#صائب‌تبریزی

@vir486
👍10❤9