شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
13K subscribers
300 photos
426 videos
7 files
80 links
Download Telegram
📚

شاهنامه یک اثر نژادپرستانه نیست

شاهنامه یک حماسۀ ملی است و شما اگر ادبیات جهان را بررسی کنید، می‌بینید هر اثری که به‌عنوان حماسۀ ملی آن ملت شناخته می‌شود، طبیعتاً روایت کشمکش مردمان آن کشور با دشمنان خود است و این مسأله در شاهنامه هم هست. اما نکتۀ عجیب اینکه ما در شاهنامه اعراب، ایرانیان و ترکان را می‌بینیم که باهم روابط دوستانه‌ای دارند، ازدواج می‌کنند، دادوستد می‌کنند و ستیز و درگیری هم دارند و عجیب‌تر آنکه فردوسی همواره ویژگی مثبت دشمنان را هم در ستیزه‌ها بیان کرده همچنان‌که ویژگی منفی ایرانیان را هم آورده است. منتقدان بسیار محترمی که می‌فرمایند شاهنامه یک اثر نژادپرستانه است، بفرمایند آیا یک اثر نژادپرستانه و افراطی این گونه علیه ملت خودش حرف می‌زند و بنا بر موقعیت‌های داستانی از دشمنان تعریف می‌کند؟
اما در مورد ترکان که من در کتاب خودم حدود ۱۰۰ صفحه را به این مسأله اختصاص داده‌ام. در شاهنامه همواره از مرزهای شرق و شمال شرق، اقوامی به ایران حمله می‌کنند که در این اثر از آنها به دو تعبیر ترکان و تورانیان یاد شده است. در تاریخ واقعی هم اقوام ترک در زمان ساسانیان از مرزهای شرقی به ایران حمله می‌کردند و همواره داستان‌ها و روایت‌هایی از این نبردها در اذهان نیاکان ما بوده. به مرور در روند تدوین و مکتوب شدن روایات حماسی دو مفهوم ترک از حوزۀ تاریخ واقعی و تورانی در حوزۀ تاریخ ملی ایران درهم آمیخته و این دو مفهوم یکسان انگاشته شده است. مسألۀ دوم اینکه تورانیان و ترکان در جاهایی از زبان ایرانیان نکوهش می‌شوند و بحثی در آن نیست، اما به این هم دقت فرمایید که همین ترکان در جاهایی که موقعیت داستانی اقتضا می‌کند، ایرانیان را به بدترین شکل ممکن نکوهش می‌کنند. آیا اگر او نژادپرست بود چنین می‌کرد؟
مهراب کابلی در شاهنامه عرب‌تبار است و وقتی مطلع می‌شود دخترش رودابه می‌خواهد با زال ایرانی ازدواج کند، در آن موقعیت مقامی و داستانی که پدر آشفته است، بدون آنکه فردوسی از خود هیچ تعصبی نشان دهد، شدیدترین دشنام را از زبان او علیه ایرانیان نثار می‌کند: «گر از دشت قحطان سگ مارگیر/ شود مغ ببایدش کشتن به تیر». فردوسی ۱۵ ویژگی مثبت از تورانیان ثبت کرده که من آنها را استخراج کرده‌ام مثل خداپرستی، میهن‌دوستی، خانواده دوستی، وفاداری، پاکدامنی زنان و دختران، جنگاوری و... عجیب‌تر اینکه بیتی در شاهنامه هست که همه جا هم به آن استناد می‌کنند اما این بیت از زبان تورانیان است «اگر سر به سر تن به کشتن دهیم/ به آید که کشور به دشمن دهیم» دشمن کیست؟ ایرانیان.
اما مهم‌ترین نکته اینکه در شاهنامه، تورانیان یا ترکان، هیچ ارتباطی با آذربایجان و آذربایجانیان ندارند. جمله‌ام را تکرار می‌کنم لطفاً پس و پیش نکنید؛ در شاهنامه، تورانیان و ترکان که دشمن ایرانیان هستند و از مرزهای شمال شرقی به ایران حمله می‌کنند، هیچ ارتباطی به آذربایجانیان ندارند و آذربایجانیان مانند همۀ ایرانیان در سپاه ایران علیه ترکان و تورانیان می‌جنگند. ممکن است کسی این را دوست نداشته باشد اما این سند در شاهنامه هست.

👌 دکتر سجاد آیدنلو

آبشخور:
روزنامۀ ایران، چهارشنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۰، ص ۱۱


@vir486
👍11❤3🔥2
من در حجاب عشقم و او در نقاب شرم

ای وای اگر قدم ننهد در میان شراب


#صائب_تبریزی

@vir486
🔥7👏4👍1
صبحدم‌ مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که درین باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخنِ سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جامِ مُرَصَّع می لعل
ای بسا دُر که به نوکِ مژه‌ات باید سُفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هر که خاکِ درِ میخانه به رخساره نَرُفت

در گلستانِ ارم دوش چو از لطف هوا
زلفِ سنبل به نسیمِ سحری می‌آشفت

گفتم ای مَسنَدِ جم، جامِ جهان بینت کو
گفت افسوس که آن دولتِ بیدار بِخُفت

سخنِ عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شِنُفت

اشکِ حافظ خرد و صبر به دریا انداخت
چه کند سوزِ غمِ عشق نیارَست نهفت


#حافظ

@vir486
❤6🥰2👏1👌1
سهراب سپهری به قلم خودش



زندگی من آرام می‌گذشت، اتفاقی نمی‌افتاد. دگرگونی‌های من پنهانی بود و داشت آفتابی می‌شد. با دوستان قدیم -یاران دبیرستانی- به شکار می‌رفتیم. آنقدر زود از خواب پا می‌شدیم که سپیده‌دم را در آبادی‌های دور تجربه می‌کردیم. ما فرزندانِ وسعت‌ها بودیم. سطوح بزرگ را می‌ستودیم. در نفس فصل روان می‌شدیم. شنزار‌ها فروتنی می‌آموختند. جایی که افق بود نمی‌شد فروتن نبود. زیر آفتاب سوزان می‌رفتیم و حرمت خاک از کفش‌های ما جدایی نداشت.
اواخر دسامبر ۱۹۴۶ بود و من در اداره‌ی فرهنگ کار گرفتم. آشنایی من با جوان شاعری که در آن اداره کار می‌کرد، رنگ تازه‌ای به زندگی‌ام زد. شعرهای مشفق کاشانی را خوانده بودم. خودش را ندیده بودم. مشفق دست مرا گرفت و مرا به راه نوشتن کشید. الفبای شاعری را او به من آموخت. غزل می‌ساختم و او سستی و لغزش کار را باز می‌گفت، خطای وزن را نشان می‌داد. اشارات او هوای مرا داشت. هر شب می‌نوشتم.

هنوز در سفرم
#سهراب_سپهری


@vir486
👍12❤2🔥1👏1
ـــــــــــــــــــــــ
خرابات



▪️خرابات هم از کلمات رمزی و نمادی در شعر حافظ است. سنائی و عطار و حافظ این کلمه را از معنی پست و حقیر و زشتِ آن تجرید کرده و مفهوم بسیار عالی و شریف به آن بخشیده‌اند. این هم قدرت شاعر را در تصرف در معانی می‌رساند و هم توانائی او را در تصرّف در نفوس و افکار مردم نشان می‌دهد. خرابات به گواهی جمیع نصوص و متونِ تاریخی جایگاه عیاشان و هرزه‌گردان و بدکاران و مُقامران (قماربازان) بوده است. لفظ خرابات هم این معنی را تأکید می‌کند، یعنی از لحاظ اخلاقی ویران‌ترین و پست‌ترین جائی بود که ممکن بود در شهری پیدا شود:
هم خراب از لحاظ ظاهری، زیرا مقررات اجتماعی اجازه نمی‌داد که چنین جائی در محل معتبر و مرغوبی باشد و بنای خوب و آبادی داشته باشد و هم از لحاظ معنوی؛ زیرا محل فساد و تباهی و خرابی بوده است.
حافظ و شاعران پیش از او با پیوندی معناشناسی و با یک دستکاری ماهرانه که تنها از نفوس ابداع‌گر و خلّاق ساخته است، خرابات را به آرمانشهر و مکانی مقدس و آباد و معمور از جهت معنوی و روحانی تبدیل کرده‌اند. توانائی حافظ در این است که هم به معنای اصلی پست و نکوهیده آن و هم به مفهوم والای آن از نظر خود اشاره می‌کند:

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
وین عجب بین که چه نوری زِ کجا می‌بینم


خرابات مغان را هم تجلی‌گاه نور خدا می‌داند و هم تعجب می‌کند که
چه نور والائی از چه جای نامناسبی! و نیز می‌گوید:
در عشق خانقاه و خرابات شرط نیست
هرجا که هست پرتوِ روی حبیب هست

آئینهٔ جام
شرح مشکلات دیوان حافظ
شادروان استاد عباس زریاب خوئی



درسگفتار‌هایی دربارهٔ حافظ

@vir486
👍10❤1👏1
[ Ir-Music.Ir ]
Fariborz Lachini
آخر ای سنگدل سیم زنخدان تا چند
تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند

خار در پای گل از دور به حسرت دیدن
تشنه بازآمدن از چشمه حیوان تا چند

گوش در گفتن شیرین تو واله تا کی
چشم در منظر مطبوع تو حیران تا چند

بیم آنست دمادم که برآرم فریاد
صبر پیدا و جگر خوردنِ پنهان تا چند

تو سر ناز برآری ز گریبان هر روز
ما ز جورت سر فکرت به گریبان تا چند

رنگ دستت نه به حناست که خون دل ماست
خوردن خون دل خلق به دستان تا چند

سعدی از دست تو از پای درآید روزی
طاقت بار ستم تا کی و هجران تا چند


#سعدی
#غزلیات
#موسیقی_بی‌کلام
#فریبرز_لاچینی

@vir486
❤6👍1🥰1👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
▪️اخترالملوک هدایت؛ خواهر صادق هدایت و گفتگویی کمتر دیده‌شده با او درباره‌ی برادرش

کاری از تلویزیون ایرانیان، ۱۹۸۷ میلادی


#صادق_هدایت

@vir486
👍4👏1
از این گذشته ستاره تنهای آزادی فقط کورسوئی می‌زند. خدای دین مانند فرمانروایان دنیا خودکام است و اهل شریعت و حکومت کارگزاران این خودکامگی هستند و آن را در میدان اجتماع بعمل می‌آورند و فعلیت بخشند. دنیا و آخرت آزادگان را تاروپود استبداد در هم تنیده‌اند و آنان هر طرح سرنوشتی که در اندازند بر این زمینه نقش می‌بندد پیر ما می‌خواهد اما نمی ـ تواند آزاد باشد و هیاهوی بیشرم دروغ چون گردباد در صبح راستی می‌پیچد و صدای صادق شاعر را پریشان می‌کند. در حکومت جبار آل مظفر نودولتان سختگیر و نادان ترکتازی می‌کنند واعظان آن کاره و توبه فرمایان مزور در کار تكفير خلقتند بازار تظاهر و تعصب داغ است بر پیر و جوان ابقا نمی‌کنند و ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند در این هرج و مرج که زبان فضیلت بسته و دهان رذیلت گشاده است مردی بی‌دفاع می‌خواهد فقط از سر صدق سخن بگوید در اینجا چگونه می‌توان بی‌دروغ زیست چشم تیز محتسب پستوی خانه‌ها و د‌لها را می‌کاود ببانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است. پس آیا راستی موجب نابودی است؟ آیا تنها از خلال دست‌های پیچ در پیچ و شاخ و برگ تو در توی دروغ می‌توان روزنی و راهی به سوی راستی یافت؟ آیا او نیز با

نهفتن راز و نگفتن سر تقیه و کتمانی به شیوه خود دارد؟ «آنرا که خبر شد خبری باز نیامد» سرگذشت منصور در برابر چشم بینایان آویخته است. اما با اینهمه پیر گلرنگ من ای بسا خطر می‌کند و ندای راستی زیر گنبد ما آسمان طنین می‌افکند.

می بِبانگ چنگ نه امروز می‌کشیم
بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید



#در_کوی_دوست
#شاهرخ_مسکوب
ص ۲۱۷

@vir486
👍3❤2👏1
اندر طلوع آفتاب



شبگیر که چرخ لاجوردی
آراست کبودیی به زردی

خندیدن قرص آن گل زرد
آفاق به رنگ سرخ‌گل کرد


لیلی و مجنون
#نظامی_گنجه‌ای

@vir486
👏6👍3❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
گزیده‌ای از سخنان ابتهاج در گفتگو با مسعود بهنود


@vir486
👍3🔥1
در تصور عارفانه از انسان، فراغت از بیم و امید بيرون و وصول به آزادی درون خوشبینی ساده‌لوحانه نیست. انسان خانه خداست. اگر چه شیطان به این خانه راه می‌یابد اما صاحب آن نیست مگر آنکه خانه‌خدا را براند. بنابراین بدی عرضی است و مانند بیماری از بیرون و ناروا در ما راه می‌یابد. ولی نیکی درونی و ذاتی ماست و توانائی سیر انسان در آفاق آن نهایت ندارد. عرفان و بویژه عرفان عاشقانه - به سبب دریافتی که از انسان دارد - ضرورتاً «خوشبين» است و به سفیدی دلی که جلوه‌گاه یار است بیشتر نظر دارد تا به سیاهی آن دستی که دست‌افزار شیطان می‌شود. اندیشه عرفانی چشم به پرواز روح در هوای وصل چشم به پای روندگان راه رهایی دوخته است.

#در_کوی_دوست
#شاهرخ_مسکوب
ص۲۱۲

@vir486
👍5👏1
چون گرگ بره ز میش بربود
فریاد شبان کجا کند سود؟

چون سیل خراب کند بنیاد
دیوار چه کاهگل، چه پولاد

چون کِشته خشک ماند و بی‌بَر
خواه ابر ببار و خواه بگذر

لیلی و مجنون
#نظامی_گنجه‌ای

@vir486
❤3👏3
ما بد تربیت میشویم، همه خرابی ما بگردن همین خرافات است که از بچگی توی کله‌مان چپانده‌اند و همه مردم را آن دنیائی کرده‌‌اند. این دنیا را ما ول کرده‌ایم و فکر موهوم را چسبیده‌ایم، نمیدانم کی از آن دنیا برگشته که خبرش را برای ما آورده. از توی خشت که می‌افتیم برای آخرتمان گریه میکنیم تا بمیریم، اینهم زندگی شد؟


#شبهای_ورامین
#صادق_هدایت
@vir486
👍10👏3
گر پیرمغان مرشد من شد چه تفاوت
در هیچ سَری نیست که سِرّی از خدا نیست


شاعر از میان همه مشایخ نامدار به آستان پیرمغان روی آورد رهنمون او به وادیِ حقیقت عمری به ضلالت کفر در خرابات باده‌پرستان و فاسقان بسر آورده و چشمهای پیرش زشت و زیبای بسیار دیده، این رندِعافیت سوز فارغ از نام و ننگ هر رنگی زده و هر نقشی باخته و دل به هیچ فریبی نبسته و در پروای پایان کار نبوده‌است. دنیا و آخرت و علم و دین را به چیزی نگرفته و هر گناهی ورزیده مگر یکی آزار دیگری، بی‌اعتنا به حوریان بهشت و جوی‌های عسل فارغ از بیم دیوان دوزخ و گرزهای آتشین با جامی شراب زنگ غمی از دل نيك و بدی زدوده است.

#در_کوی_دوست
#شاهرخ_مسکوب
ص۴۳و۴۴

@vir486
❤5👏3🥰1
راستی را که به دورانی سخت ظلمانی عمر می‌گذرانیم
کلمات بی‌گناه نابخردانه می‌نماید
پیشانی صاف نشان بی‌عاری است
آن که می‌خندد خبر هولناک را هنوز نشنیده‌است
چه دورانی
که سخن از درختان گفتن
کم و بیش جنایتی است
چرا که از اینگونه سخن پرداختن
در برابر وحشت‌های بی‌شمار
خموشی گزیدن است!
نیک آگاهیم که نفرت داشتن
از فرومایگی حتا
رخساره‌ی ما را زشت می‌کند
نیک آگاهیم
که خشم گرفتن بر بیدادگری حتا
صدای ما را خشن می‌کند
دریغا!
ما که زمین را آماده‌ی مهربانی می‌خواستیم کرد
خود
مهربان‌شدن نتوانستیم!
چون عصر فرزانگی فراز آید
و آدمی آدمی را یاور شود
از ما
ای شمایان
با گذشت یاد آرید.

#برتولد_برشت
#احمد_شاملو
از مهتابی به کوچه تاریک

@vir486
👏5🔥2💯1
بخشی از نامه‌ی فروغ فرخزاد به احمدرضا احمدی



▪️«خیلی خوشحالم که رفته‌ای به جایی که نشانی از این زندگی قلابی روشنفکری تهران ندارد. سعی نکن زیاد شعر بگویی. فریفته‌ی هیجان و شدت نشو. بگذار همه چیز در ذهنت ته‌نشین شود. آنقدر ته‌نشین شود که فکر کنی اصلا اتفاق نیفتاده، زندگی کن تا از یکنواختی بیرون بیایی. اوضاع ادبیات، همان شکل است که بود، مقدار زیادی وراجی و حرف مزخرف زدن و مقدار کمی کار... من که دلم به هم می‌خورد و تا آنجا که بتوانم سعی می‌کنم خودم را از شعاع این مقیاس‌ها و هدف‌های احمقانه و مبتذل کنار نگه دارم. من به دنیا فکر می‌کنم، هر چند امید دنیایی شدن خیلی کم و تقریباً صفر است، اما خوبیش این است که آدم را از محدودیت این محیط چهار در دو و این حوض کرم‌ها نجات می‌دهد و دیگر از اینکه در مراکز حقیر هنری این مملکت مورد قضاوت قرار گرفته است و بدبختانه رد شده است، وحشتی نخواهد کرد. حتی خنده‌اش خواهد گرفت.»

▫️برگرفته از شماره اول «دفترهای زمانه»

#فروغ_فرخزاد
#احمدرضا_احمدی

@vir486
👏4👍3❤2
دیوان عارف غالباً آیینه روح اوست بازتابهای جانی که عمل شعر را در زندگی یافته است و شعرش گزارش روشن عمل اوست يك وسيله . اما این جا غمنامه ارواح تشنه ای نهفته است، غمنامه روشنفکران يك انقلاب اجتماعی که عصرشان از دیدگاه ایدئولوژيك مجهز نيست، و آنان در پیشاپیش مردم به شناخت و ارزش گذاری مجدد معیارها واندیشه ها اقدام می کنند. از این قرار زندگی عارف خود يك پدیدۀ ملی است. روزگار ،عارف، روز گارشک دائمی در ارزشهای کهن، دائم معیارها و سرنگونی دائم معیارها بود همه چیز می بایست از نو تعریف می شد و برای این تعریف حتی الفبایی در تاریخ کشور وجود نداشت؛ اما ملت از شاعرش توقع ها داشت و شاعر همۀ خون و عصب خود را در شهود مرگ آور به کار می گماشت تا در فاصله ای کوتاه - فاصله يك عمر كه آنهم در مقایسه با دیگران کوتاه بود در حد امکان معیارها را بیابد و تعریف‌ها را برای توده‌ها فراهم کند. این عطش اجتماعی - که حرکتی سرسام‌آور و ناگزیر را ضروری می‌کرد - تأثیر خود را در اجتماعی دوران به کفایت نشان می‌دهد از طریق همین روانشناسی است که می‌توان بحران فرد روشنفکر را در عصر او دریافت. روشنفکر در برزخ بین جهان رو به انهدام اما غنی کهنه و دنیای متهور اما بی‌دستمایه‌ی نو، سرگردان بود و عارف نمونه کامل روشنفکر برزخی است، از همه چیز گذشته او در تمام زندگیش به معنای عوامانه اما عمیقاً «برزخ» بود.


#عارف_قزوینی
#چهار_شاعر_آزادی
#محمدعلی_سپانلو
ص۳۰و۳۱

@vir486
👍6👏1
گذشت زاهد و لب تر ز دور باده نکرد
ببین چه دور خوشی دید و استفاده نکرد

به عمد داد سر زلف خود به دست صبا
چه‌ها که با من هستی به باد داده نکرد

دچار فتنه شد آخر رقیب خورسندم
چه فتنه‌ها که به پا این حرامزاده نکرد

دگر به بستر راحت نمی‌تواند خفت
کسی که خَصمِ خود از پشتِ زین پیاده نکرد

به مجلس آمد یار از فراکسیون عجب آنک
به هیچ کار به جز قتل من اراده نکرد

قسم به ساغر می در تمام عمر عارف
به روی ساده‌رخان یک نگاه ساده نکرد


#عارف_قزوینی



@vir486
👍7🔥1
ﻋﻬﺪ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﻧﺮﻭﻳﻢ
ﺑﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﻪ ﺭﻭﻳﺶ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﻴﺸﺴﺖ ﻭ ﭼﻤﻦ ﮐﻮﯼ ﻧﺸﺎﻁ
ﺗﺎ ﻣﻬﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻋﻴﺶ ﻣﻬﻨﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﺧﺎﺻﻴﻢ ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻳﺎﺭ ﻋﺰﻳﺰ
ﻭﺭ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﮑﻨﺪ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﺎ ﺗﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺭﯼ ﺯ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪﺵ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﻫﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﮔﺮ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺣﺒﺎ ﺗﻦ ﻣﺎ ﭘﺎﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻪ ﺗﻈﻠﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻋﺪﺍ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﭘﺎﯼ ﮔﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺑﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ ﻧﻪ ﭼﻮ ﺑﺴﺎﻁ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺎﻃﺖ ﺑﺮﻭﺩ ﻣﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﺑﻪ ﺩﺭﺷﺘﯽ ﻭ ﺟﻔﺎ ﺭﻭﯼ ﻣﮕﺮﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺕ ﻳﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ

ﺳﻌﺪﻳﺎ ﺷﺮﻁ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﻟﻴﻠﯽ ﺁﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﺩﺍ ﻧﺮﻭﻳﻢ


#سعدی

@vir486
❤7👍3🔥1