#تاریخ_بیهقی
#ابوالفضل_بیهقی
و بسیار خردمَند باشد که مردم را برآن دارد که بَر راهِ صَواب بروَند، امّا خود برآن راه که نموده است نروَد. و چه بسیار مردم ببینم که امر به معروف کنند و نهی از مُنکر و گویند بر مردمان که «فلان کار نباید کرد و فلان کار بباید کرد» و خویشتن را از آن دور بینند.
@vir486
#ابوالفضل_بیهقی
و بسیار خردمَند باشد که مردم را برآن دارد که بَر راهِ صَواب بروَند، امّا خود برآن راه که نموده است نروَد. و چه بسیار مردم ببینم که امر به معروف کنند و نهی از مُنکر و گویند بر مردمان که «فلان کار نباید کرد و فلان کار بباید کرد» و خویشتن را از آن دور بینند.
@vir486
👍9👌2❤1💯1
👍12❤11👌1💯1
قابوسنامه
#عنصرالمعالی
غلامحسین یوسفی
همه چيز همگان دانند و همگان هنوز از مادر نزادهاند.
به روزگار خسرو اندر، وقت وزارت بُزُرجُمِهر، رسولى آمد از روم. خسرو بنشست چنانكه رسم ملوك عجم بود و رسول را بار داد. وی را با رسول بارنامه همىبايست كند به بُزُرجُمِهر؛ يعنى كه مرا چنين وزيري است. پيش رسول با وزير گفت: «اى فلان همه چيز در عالم تو دانى؟» بُزُرجُمِهر گفت: «نه اى خدايگان». خسرو از آن طيره شد و ز رسول خجل گشت. پرسيد كه «همه چيز پس كه داند؟» بُزُرجُمِهر گفت: همه چيز همگان دانند و همگان هنوز از مادر نزادهاند.
پس تو خويشتن را از جمع داناترين كس مدان كه چون خود را نادان دانستى، دانا گشتى و سخت دانا كسى باشد كه بداند كه نادانست و عاجز كه سقراط با بزرگى او همىگويد كه «اگر من نترسيدمى كه بعد از من بزرگان اهل خِرَد بر من عيب كنند و گويند: «سقراط همۀ دانش جهان را بهيكبار دعوى كرد، مطلق بگفتمى كه: هيچ چيز ندانم و عاجزم. و ليكن نتوانم گفتن كه اين از من دعوى بزرگ باشد و بوشكور بلخى گويد و خويشتن را به دانش بزرگ در بيتى بستايد و آن بيت اين است:
تا بدانجا رسيد دانش من
كه بدانم همى كه نادانم
پس به دانش خويش غِرّه مشو اگرچه دانا باشى.
کانال ادبی ویر
@vir486
#عنصرالمعالی
غلامحسین یوسفی
همه چيز همگان دانند و همگان هنوز از مادر نزادهاند.
به روزگار خسرو اندر، وقت وزارت بُزُرجُمِهر، رسولى آمد از روم. خسرو بنشست چنانكه رسم ملوك عجم بود و رسول را بار داد. وی را با رسول بارنامه همىبايست كند به بُزُرجُمِهر؛ يعنى كه مرا چنين وزيري است. پيش رسول با وزير گفت: «اى فلان همه چيز در عالم تو دانى؟» بُزُرجُمِهر گفت: «نه اى خدايگان». خسرو از آن طيره شد و ز رسول خجل گشت. پرسيد كه «همه چيز پس كه داند؟» بُزُرجُمِهر گفت: همه چيز همگان دانند و همگان هنوز از مادر نزادهاند.
پس تو خويشتن را از جمع داناترين كس مدان كه چون خود را نادان دانستى، دانا گشتى و سخت دانا كسى باشد كه بداند كه نادانست و عاجز كه سقراط با بزرگى او همىگويد كه «اگر من نترسيدمى كه بعد از من بزرگان اهل خِرَد بر من عيب كنند و گويند: «سقراط همۀ دانش جهان را بهيكبار دعوى كرد، مطلق بگفتمى كه: هيچ چيز ندانم و عاجزم. و ليكن نتوانم گفتن كه اين از من دعوى بزرگ باشد و بوشكور بلخى گويد و خويشتن را به دانش بزرگ در بيتى بستايد و آن بيت اين است:
تا بدانجا رسيد دانش من
كه بدانم همى كه نادانم
پس به دانش خويش غِرّه مشو اگرچه دانا باشى.
کانال ادبی ویر
@vir486
👍10❤3👏3👌1
نامهی شاهرخ مسکوب به حسن کامشاد
کتاب شکاریم یکسر همه پیشِ مرگ
حسنخان
دبیره را برایت میفرستم و همراه آن مقالهی علمی ناصرخسرو را، تا تو هم از مراتب فضل و بیادبی ما کلهات سوت بکشد و هم ما از مراتب صبر و تحمّل تو( البته در صورتِ مطالعه!). به هر حال چون ارباب خواسته بود نوشتیم.
((به بهانهی زادروز شاهرخِ مسکوب))
@vir486
کتاب شکاریم یکسر همه پیشِ مرگ
حسنخان
دبیره را برایت میفرستم و همراه آن مقالهی علمی ناصرخسرو را، تا تو هم از مراتب فضل و بیادبی ما کلهات سوت بکشد و هم ما از مراتب صبر و تحمّل تو( البته در صورتِ مطالعه!). به هر حال چون ارباب خواسته بود نوشتیم.
((به بهانهی زادروز شاهرخِ مسکوب))
@vir486
❤9👍3😁2🥰1
اندر احوال روزگار
«امروزه دروغ و ریا را پند و ذکر پندارند و حرامزادگی و سخنچینی را دلیری و شهامت نام کنند. زبان و ایغوری(خط مغولان) را هنر و دانش بزرگ دانند. اکنون هر تبهکاری امیر، هر مزدوری صدرنشین، هر ریاکاری وزیر، هر اِدباری دبیر، هر فاسدی مستوفی، هر ولخرجی ناظر هزینه، هر ابلیسی معاون دیوان، هر... خری صدر، هر شاگردآخوری صاحب حرمت و جاه، هر فرّاشی صاحبمنصب. هر ستمگری پیشکار، هر خَسی کَسی، هر خسیسی رئیسی، هر خیانتپیشهای قدرتمند و… .»
منبع: تاریخ جهانگشای جوینی
#عطاملک_جوینی
@vir486
«امروزه دروغ و ریا را پند و ذکر پندارند و حرامزادگی و سخنچینی را دلیری و شهامت نام کنند. زبان و ایغوری(خط مغولان) را هنر و دانش بزرگ دانند. اکنون هر تبهکاری امیر، هر مزدوری صدرنشین، هر ریاکاری وزیر، هر اِدباری دبیر، هر فاسدی مستوفی، هر ولخرجی ناظر هزینه، هر ابلیسی معاون دیوان، هر... خری صدر، هر شاگردآخوری صاحب حرمت و جاه، هر فرّاشی صاحبمنصب. هر ستمگری پیشکار، هر خَسی کَسی، هر خسیسی رئیسی، هر خیانتپیشهای قدرتمند و… .»
منبع: تاریخ جهانگشای جوینی
#عطاملک_جوینی
@vir486
👍18🔥6❤3👏3🕊2
👍15❤5👏4💋2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فردوسی شما را نمیبخشد.
گوشهای از صحبتهای بانو ژالهی آموزگار دربارهی جوانان و مهاجرت از ایران.
دیماه ۱۴۰۳
@vir486
گوشهای از صحبتهای بانو ژالهی آموزگار دربارهی جوانان و مهاجرت از ایران.
دیماه ۱۴۰۳
@vir486
❤27😁4🕊4👍3💯1💋1
Audio
❤5🔥2👏2👍1
#انوری
بیا ای جان، بیا ای جان، بیا فریاد رس ما را
چو ما را یک نفس باشد، نباشی یک نفس ما را
ز عشقت گرچه با دردیم و در هجرانت اندر غم
وز عشقِ تو نه بس باشد ز هجرانِ تو بس ما را
کم از یک دم زدن ما را اگر در دیده خواب آید
غمِ عشقت بجنباند به گوش اندر جرس ما را
لبت چون چشمهٔ نوش است و ما اندر هوس مانده
که بر وصلِ لبت یک روز باشد دسترس ما را
به آبِ چشمهٔ حیوان حیاتی انوری را ده
که اندر آتشِ عشقت بکُشتی زین هوس ما را
@vir486
بیا ای جان، بیا ای جان، بیا فریاد رس ما را
چو ما را یک نفس باشد، نباشی یک نفس ما را
ز عشقت گرچه با دردیم و در هجرانت اندر غم
وز عشقِ تو نه بس باشد ز هجرانِ تو بس ما را
کم از یک دم زدن ما را اگر در دیده خواب آید
غمِ عشقت بجنباند به گوش اندر جرس ما را
لبت چون چشمهٔ نوش است و ما اندر هوس مانده
که بر وصلِ لبت یک روز باشد دسترس ما را
به آبِ چشمهٔ حیوان حیاتی انوری را ده
که اندر آتشِ عشقت بکُشتی زین هوس ما را
@vir486
❤6👍5👏4
#شفیعی_کدکنی
ما شاهد سقوط حقیقت
ما شاهد تلاشیِ انسان
ما صاحبان واقعه بودیم
چندی به زجر شعله کشیدیم
و اینک درون خاطره دودیم
گفتند: رو به اوج روانیم
دیدیم سیر سوی هبوط است
شعرِ سپید نیست که خوانیش
این جعبهی سیاهِ سقوط است
@vir486
ما شاهد سقوط حقیقت
ما شاهد تلاشیِ انسان
ما صاحبان واقعه بودیم
چندی به زجر شعله کشیدیم
و اینک درون خاطره دودیم
گفتند: رو به اوج روانیم
دیدیم سیر سوی هبوط است
شعرِ سپید نیست که خوانیش
این جعبهی سیاهِ سقوط است
@vir486
❤7👍3🔥3💯3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
👏8❤3👌3💯1
#ابوالفضل_خطیبی
یکی از شگردهای فردوسی این است که در میانهی داستان، یکباره قهرمانش را به یکسو مینهد تا شخصیت او را تحلیل کند. این یکی از شیوههای رُمانهای امروزی است. رُماننویس، گاه داستان را رها میکند تا شخصیت و رفتار او را بکاود. فردوسی هم همین کار را میکند. در داستان رستم و سهراب ، آنجایی که آن دو با هم میجنگند و نبرد آنها پیروز و شکستخوردهای ندارد، فردوسی داستان را رها میکند و به داوری دربارهی رفتار رستم میپردازد. اما در سراسر داستان، فضایی میآفریند تا خواننده، گاه گرایش به رستم داشته باشد و گاه گرایش به سهراب. این ویژگی، که در ادبیات داستانی به آن تعلیق میگویند، تراژدیی پدید آورده است که خواننده درنمییابد کدامیک از دو سوی نبرد گناهکاراست. در سراسر داستان، نشانهای نمیبینیم که رستم، فرزندش سهراب را شناخته باشد.او در کشتن سهراب گناهکار نیست. چرا که از دید رستم، سهراب یک تورانی است که به ایران تاخته است و او باید از مرزهای کشورش نگاهبانی کند. اگر رستم در برابر سهراب نمیجنگید، آیا همگان نمیپنداشتند که او کشورش را به بیگانه سپرده است؟
@vir486
یکی از شگردهای فردوسی این است که در میانهی داستان، یکباره قهرمانش را به یکسو مینهد تا شخصیت او را تحلیل کند. این یکی از شیوههای رُمانهای امروزی است. رُماننویس، گاه داستان را رها میکند تا شخصیت و رفتار او را بکاود. فردوسی هم همین کار را میکند. در داستان رستم و سهراب ، آنجایی که آن دو با هم میجنگند و نبرد آنها پیروز و شکستخوردهای ندارد، فردوسی داستان را رها میکند و به داوری دربارهی رفتار رستم میپردازد. اما در سراسر داستان، فضایی میآفریند تا خواننده، گاه گرایش به رستم داشته باشد و گاه گرایش به سهراب. این ویژگی، که در ادبیات داستانی به آن تعلیق میگویند، تراژدیی پدید آورده است که خواننده درنمییابد کدامیک از دو سوی نبرد گناهکاراست. در سراسر داستان، نشانهای نمیبینیم که رستم، فرزندش سهراب را شناخته باشد.او در کشتن سهراب گناهکار نیست. چرا که از دید رستم، سهراب یک تورانی است که به ایران تاخته است و او باید از مرزهای کشورش نگاهبانی کند. اگر رستم در برابر سهراب نمیجنگید، آیا همگان نمیپنداشتند که او کشورش را به بیگانه سپرده است؟
@vir486
👏15🔥3
❤8👍2💋2🔥1
#سیف_فرغانی
ما جان فدای آن رخ نیکوش میکنیم
در مه نظر از آرزوی روش میکنیم
بیاو چنانکه عادت سوداپزان بود
هردم چو آب از آتش دل جوش میکنیم
بهر شراب شادی روز وصال او
هر شب هزار جرعهی غم نوش میکنیم
گر نقره (پیش) آید و گر زر فتد به دست
در کارِ یار سیم بناگوش میکنیم
از طعنهای دشمن و غمهای دوستان
با او حدیث خویش فراموش میکنیم
دشمن که دست ما به دهانش نمیرسد
چندین زباندرازی او گوش میکنیم
در کوی او دویم چو سگ هر شب و به روز
بر خاک راه خفته و خاموش میکنیم
دشمن چو شبرو است چو سگ بانگ میزنیم
سگ در پی است خواب چو خرگوش میکنیم
بر یاد دوست هر شب با شاهد خیال
پا در فراش و دست در آغوش میکنیم
ما در سماع، خرقه خود چون قَمیصِ گل
پاره ز عشق سرو قباپوش میکنیم
هر روز همچو سیف ز دلهای پر گهر
گنجی دفین هر شکن موش میکنیم
قَمیص: پیراهن
@vir486
ما جان فدای آن رخ نیکوش میکنیم
در مه نظر از آرزوی روش میکنیم
بیاو چنانکه عادت سوداپزان بود
هردم چو آب از آتش دل جوش میکنیم
بهر شراب شادی روز وصال او
هر شب هزار جرعهی غم نوش میکنیم
گر نقره (پیش) آید و گر زر فتد به دست
در کارِ یار سیم بناگوش میکنیم
از طعنهای دشمن و غمهای دوستان
با او حدیث خویش فراموش میکنیم
دشمن که دست ما به دهانش نمیرسد
چندین زباندرازی او گوش میکنیم
در کوی او دویم چو سگ هر شب و به روز
بر خاک راه خفته و خاموش میکنیم
دشمن چو شبرو است چو سگ بانگ میزنیم
سگ در پی است خواب چو خرگوش میکنیم
بر یاد دوست هر شب با شاهد خیال
پا در فراش و دست در آغوش میکنیم
ما در سماع، خرقه خود چون قَمیصِ گل
پاره ز عشق سرو قباپوش میکنیم
هر روز همچو سیف ز دلهای پر گهر
گنجی دفین هر شکن موش میکنیم
قَمیص: پیراهن
@vir486
👍6❤3💋3🕊1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
💯5👍3❤2🕊1
((جنگ هفتاد و دو ملّت و فرقهی معذوریّه))
جنگ هفتاد و دو ملّت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
این بیت بسیار بلند حافظ نگرشی است از بالا بر نزاع ارباب فرق و نحل و ملل مختلف که در طول تاریخ با مباحثات دور و دراز خود دفترها و کاغذها را از مرکّب سیاه و زمین را از خون مردم گلگون ساختهاند، نگرشی است حکیمانه و خردمندانه و عذرجویانه به اختلاف آرا و عقاید بشر.
عذرنهادن به جنگ اصحاب فرق و ملل و نحل در میان مردان آگاه و حکیم روزگاران پیش از حافظ نیز وجود داشته است. مطهّربن طاهر مقدسی در کتاب البدء و التاریخ ج۵ ص ۱۴۸ در ذکر فرق صوفیّه گوید (( منهم الحسنیّه و الملامتیّه و سوقیّه و المعذوریّه))، یعنی از جملهی فرقههای صوفیان حسنیه و ملامتیّه و سوقیّه و معذوریّه هستند؛ و در تعریف معذوریّه گوید: از میان صوفیان کسانی هستند که به عذر قایل باشند و معنی آن چنین است که کافران در نزد ایشان در کفر و ایمان معذور باشند زیرا خداوند به ایشان تجلّی نمیکند و از ایشان روی در حجاب نهفته است.
حافظ همین مضمون را در غزل دیگر چنین گفته است.
معشوقه چون حجاب ز رخ برنمیکشد
هر کس حکایتی به تصوّر چرا کنند.
#حافظ
#عباس_زریاب_خویی
#آئینه_جام
@vir486
جنگ هفتاد و دو ملّت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
این بیت بسیار بلند حافظ نگرشی است از بالا بر نزاع ارباب فرق و نحل و ملل مختلف که در طول تاریخ با مباحثات دور و دراز خود دفترها و کاغذها را از مرکّب سیاه و زمین را از خون مردم گلگون ساختهاند، نگرشی است حکیمانه و خردمندانه و عذرجویانه به اختلاف آرا و عقاید بشر.
عذرنهادن به جنگ اصحاب فرق و ملل و نحل در میان مردان آگاه و حکیم روزگاران پیش از حافظ نیز وجود داشته است. مطهّربن طاهر مقدسی در کتاب البدء و التاریخ ج۵ ص ۱۴۸ در ذکر فرق صوفیّه گوید (( منهم الحسنیّه و الملامتیّه و سوقیّه و المعذوریّه))، یعنی از جملهی فرقههای صوفیان حسنیه و ملامتیّه و سوقیّه و معذوریّه هستند؛ و در تعریف معذوریّه گوید: از میان صوفیان کسانی هستند که به عذر قایل باشند و معنی آن چنین است که کافران در نزد ایشان در کفر و ایمان معذور باشند زیرا خداوند به ایشان تجلّی نمیکند و از ایشان روی در حجاب نهفته است.
حافظ همین مضمون را در غزل دیگر چنین گفته است.
معشوقه چون حجاب ز رخ برنمیکشد
هر کس حکایتی به تصوّر چرا کنند.
#حافظ
#عباس_زریاب_خویی
#آئینه_جام
@vir486
👌6👍2👏2
❤5💋3💯2
#خواجو
گفتا تو از کجایی کآشفته مینمایی
گفتم منم غریبی از شهرِ آشنایی
گفتا سرِ چه داری کز سر خبر نداری؟
گفتم بر آستانت دارم سرِ گدایی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش نوایی از باغِ بینوایی
گفتا ز قیدِ هستی رو مست شو که رَستی
گفتم به می پرستی جستم ز خود رهایی
گفتا جُوی نیرزی گر زُهد و توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زُهد و پارسایی
گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی؟
گفتم چو خرمنی گل در بزمِ دلربایی
گفتا من آن تُرنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم به از ترنجی لیکن بدست نایی
گفتا چرا چو ذرّه با مهر عشق بازی
گفتم از آن که هستم سرگشتهای هوایی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بیند
گفتم حدیث مستان سرّی بود خدایی
@vir486
گفتا تو از کجایی کآشفته مینمایی
گفتم منم غریبی از شهرِ آشنایی
گفتا سرِ چه داری کز سر خبر نداری؟
گفتم بر آستانت دارم سرِ گدایی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش نوایی از باغِ بینوایی
گفتا ز قیدِ هستی رو مست شو که رَستی
گفتم به می پرستی جستم ز خود رهایی
گفتا جُوی نیرزی گر زُهد و توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زُهد و پارسایی
گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی؟
گفتم چو خرمنی گل در بزمِ دلربایی
گفتا من آن تُرنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم به از ترنجی لیکن بدست نایی
گفتا چرا چو ذرّه با مهر عشق بازی
گفتم از آن که هستم سرگشتهای هوایی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بیند
گفتم حدیث مستان سرّی بود خدایی
@vir486
👍12❤2💋2