شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
13K subscribers
299 photos
427 videos
7 files
78 links
Download Telegram
امروز ما مهمان تو مست رخ خندان تو

چون نام رویت می‌برم دل می‌رود والله ز جا...

مولانا


@vir486
👍1
در کارگه کوزه‌گری کردم رای،
بر پلهٔ چرخ دیدم استاد به‌پای،

می‌کرد دلیر کوزه را دسته و سر،
از کَلّهٔ پادشاه و از دست گدای!

خیام


@vir486
👍1
هر بد که به خود نمی‌پسندی
با کس مکن ای برادر من

گر مادر خویش دوست داری
دشنام مده به مادر من...

سعدی


@vir486
👍1
من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است...



حافظ



@vir486
👍2
غزل ۲۸۵ خواجه حافظ.


چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم....



@vir486
👍1
ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش...

حافظ.


@vir486
👍1
جهان و کارِ جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق


حافظ


@vir486
👍1
هر سبزه که بر کنار جویی رُسته‌است،
گویی ز لبِ فرشته‌خویی رسته‌است؛

پا بر سر سبزه تا به خواری ننهی،
کان سبزه ز خاک لاله‌رویی رسته‌است...

خیام



@vir486
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸فيلمی از گفتگوی دو شاعر معاصر، #نادر_نادرپور و #سيمين_بهبهانی در لس آنجلس آمريكا و در انتها ترانه‌ای از داريوش با شعر نادرپور

#شعر
#موسیقی


@vir486
👍2🔥1
‍ حافظ می‌توان گفت که به عمیق‌ترین لایه‌ی فرهنگِ ایران دست زده است و رسیدن به عمقِ شعرِ او نزدیک به نا‌ممکن است، من نمی‌خواهم بگویم که مهم‌ّترین شاعرِ ایران است، که نیست؛ ولی می‌خواهم بگویم که استثنایی‌ترین است، یعنی وضع خاصّی دارد، نمی‌شود گفت که چه هست و که هست و چه می‌گوید. زیرا سخنگوی آن لایه‌ی زیرینِ فرهنگِ ایران و تاریخ ایران است و به عمقِ تاریخ ایران رسیدن کار دشواری است. این از عجایب است که یک فرد در گوشه‌ای از شیراز در یک دوران انحطاطِ تاریخ، فردی کاملاً بی‌ادّعا، یک طلبه از یک خانواده‌ی پایین‌تر از متوسّط توانسته باشد به این صورت به بروز بیاید و به این صورت سخنگوی اعماقِ زندگیِ انسانی بشود، این از شگفتی‌های تاریخ است که گاه به گاه یک چنین عناصری از خود بیرون می‌دهد. این که گفتم خصوصیّاتی دارد که او را جدا می‌کند از دیگران، یکی این است که حدود ۶۰۰ سال است که در عرصه‌ی تفکّرِ ایرانی از او فال می‌گیرند و آینده‌ی خود را از او می‌پرسند. امّا در دورانِ ما چیزی افزون پیش آمده و آن این است که آینده‌ی اجتماعی مطرح است، سرنوشتِ یک کشور مطرح است، سرنوشتِ سامانِ جهانی تا حدّی مطرح است، همه‌ی ملّتها کم و بیش به هم بستگی پیدا کرده‌اند؛ بنابراین سرنوشت فردی از خود فراتر رفته، اجتماعی شده، جهانی شده برای این که در هر نقطه از جهان هر اتّفاق بزرگی بیفتد در نقطه‌های دیگر اثر گذار می‌شود؛ بنابراین یکی هم این است که گاهی از حافظ می‌خواهند بپرسند که چه خواهد شد؟ و عجیب این است که همیشه از جانب او یک جوابی هست ولو مبهم، که تا حدّی بتواند پرسنده را در آن لحظه‌ی خاص که فال می‌گیرد، اقناع بکند. و این خاصیّتِ یک حالتِ بسیار سیّالِ شعر حافظ است که قرار به یک موضوع ندارد، و همین طور از یک نقطه به نقطه‌ای دیگر حرکت می‌کند و به این علّت تا حدّی می‌توان از او جوابی گرفت، و باز به این سبب نیز هست که حافظ به گونه‌ای حرف می‌زند که برداشتهای متفاوت و گاه متناقض از او می‌شود. شما به کتابهایی که درباره‌ی او نوشته شده است نگاه بکنید می‌بینید که چقدر برداشتهای مختلف راجع به او شده، و تقریباً هیچکدام از این کتابها هم جواب درستی به خواننده نمی‌دهند. باز این حالت استثناییِ دیگرش این است که تنها شاعری‌ست در زبان فارسی که خود شخصاً ادّعا دارد که با عالم غیب ارتباط دارد، جابه جا چندین بیت در این معنا هست که می‌گوید قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند، و نظایر این معنا. هیچکدام از بزرگان شعر فارسی یک همچون ادّعایی نداشته‌اند که حافظ داشته و این معلوم می‌شود که نوعی احساسِ درونی داشته که شعرِ او را فراتر می‌بَرَد از حدّ کلامِ زمینی، کلامی که مورد استفاده‌ی عموم است؛ نوعی حالتِ فرازمینی به کلام خود می‌بخشد. این البتّه نه بدان معناست که واقعاً ارتباطی با عالمِ غیب داشته، هیچ کس نمی‌تواند با عالمِ غیب ارتباط برقرار بکند؛ بلکه حالتی است که ترکیبِ کلمات و الفاظ یک همچو خاصیّتی از خود بروز می‌دهند. طنینی در کلمات هست، آوای خاصّی از ترکیب پدید آمده که این حالت را القاء می‌کند. موسیقیِ خاصّی که ما را می‌رباید و می‌بَرَد به عالمِ دیگری.
و از اینها گذشته، باز یکی از چیزهای عجیبی که درباره‌ی حافظ هست، آن است که مثلاً شاعری مثل گوته که برجسته‌ترین فردِ ادبیاتِ آلمان است، از طریق ترجمه سرسپرده‌ی او شده است، این از عجایب است.

               از_رودکی_تا_بهار

دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن


@vir486
👍2
عتاب یارِ پریچهره عاشقانه بکش
که یک کرشمه تلافیّ صد بلا بکند.

حافظ

@vir486
👍1
گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری
باشد که بلای عشق گردد سپری

چندانکه نگه می‌کنم ای رشک پری
بار دومین از اولین خوبتری !

سعدی



@vir486
❤1
مست نتوان کرد زاهد را به صد جام شراب

این زمین خشک را سیراب کردن مشکل است...

صائب


@vir486
❤2
از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز،
بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟

هان بر سر این دو راهه از روی نیاز،
چیزی نگذاری که نمی‌آیی باز!

خیام


@vir486
❤4
هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
چندانکه نگه می‌کنمت خوبتری

گفتم که به قاضی برمت تا دل خویش
بستانم و ترسم دل قاضی ببری...

سعدی



@vir486
❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من گمان می‌کنم که یکی از خطرهای بزرگی که روح و فکرِ نسلِ کنونی را تهدید می‌کند خطرِ عدمِ تشخیصِ «زیبایی» از «زشتی» است؛
می‌توان گفت که در این دوره از این هم دورتر رفته‌ایم و به نوعی بیماریِ «زشت پَرَستی» دچار شده‌ایم.
اگر روزی برسد که تعلیم و تربیّت در کشورِ ما به جِدّ گرفته شود و بر پایه‌ی درستی قرار گیرد، حقّ خواهد بود که درسِ «زیبایی شناسی» جزو برنامه‌ی دبیرستانها گذارده شود و اجباری گردد. حتّی اگر لازم شود که معلّم از خارج استخدام گردد باید این کار را کرد، باید به فرزندانِ این آب و خاک آموخت که چگونه زیبایی را بشناسند و دوست بدارند.

            ایران_را_از_یاد_نبریم

محمّد‌علی اسلامی‌ نُدوشن

@vir486
🕊4
دو خصوصیت برجسته، شعر اخوان را از دیگر شاعرانِ معاصر جدا می‌کند: نخست، زبانِ غنی و پُرطنینِ او،
و دیگر، جنبهٔ اجتماعیِ شعرش که تصویرهایی از زندگی و تاریخ معاصر دارد. شاعران دیگری هستند که شعرشان از نظرگاه‌های دیگر ارزش فراوان دارد، اما از این دو نقطهٔ دید، بی هیچ گمان، شعر اخوان ثالث برجسته‌ترین نمونه است.


زبان او زبان شاعرانِ خراسان، یعنی زادگاه و گاهوارهٔ تکامل زبان دَری است: زبان فرّخی و فردوسی و خیام. و از آنجا که با متن‌های کهنِ فارسی و زبانِ شاعرانِ گذشته آشناست، کلمات در شعر او، رسالت مفاهیم را به خوبی ادا می‌کنند و دقت در شعر او نشان می‌دهد که هر کلمه‌ای برای القای مفهوم ویژه‌ای آمده است. وقتی می‌گوید:

خونی که از گوشهٔ ابروی مرد
لای و لجن را به جای خدا و خداوند
آلودهٔ وحشت و شرم می‌کرد
«ناگه غروب کدامین ستاره»

همان درکی را که برهانی از دو کلمهٔ «خدا و خداوند» داشت، و می‌گفت: «او را به خدا و به خداوند سپردم» او نیز دارد. و اگر گاهی کلمه‌ای نه چندان خوش‌آهنگ یا ناآشنا در حریمِ شعر او چهره می‌نماید، به خاطر همین توجهی است که به دایرهٔ مفهومیِ کلمات دارد و نمی‌خواهد «فصاحت ظاهر» را جایگزین «بَلاغتِ راستین» کند.


▪️#محمدرضا_شفیعی_کدکنی–با چراغ و آینه، صص ۵۵۶–۵۵۵


#مهدی_اخوان_ثالث


@vir486
👍1
❑ قانون زیستن، وظیفهٔ زیستن


این است قانون گرم انسان‌ها
از رَز باده می‌سازند
از زغال آتش و
از بوسه‌ها انسان‌ها.

این است قانون سخت انسان‌ها
دست‌ناخورده ماندن
به‌رغم شوربختی و جنگ
به‌رغم خطرهای مرگ

این است قانون دلپذیر انسان‌ها
آب را به نور بدل کردن
رؤیا را به واقعیت و
دشمنان را به برادران.

قانونی کهنه و نو
که طریق کمالش
از ژرفای جان کودک
تا حجّت مطلق می‌گذرد.

‌
پل الوار | احمد شاملو




@vir486
👍2
‍ ‍ ‍ ‍

۲۱ آذر زادروز احمد شاملو

(زاده ۲۱ آذر ۱۳۰۴ تهران – درگذشته ۲ امرداد ۱۳۷۹ تهران) شاعر، نویسنده و مترجم

او متخلص به "الف. بامداد" یا الف. صبح. شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ‌نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران پیش و پس از انقلاب بود.
وی تحصیلات کلاسیک نامرتبی داشت؛ زیرا پدرش افسر ارتش بود و پیوسته از این شهر به آن شهر اعزام می‌شد و از همین روی، خانواده‌اش هرگز نتوانستند برای مدتی طولانی جایی ماندگار شوند. زندانی شدنش در سال ۱۳۲۲ به‌سبب فعالیت‌های سیاسی، پایانِ همان تحصیلات نامرتب را رقم زد. شهرت اصلی او به‌ خاطر نوآوری در شعر معاصر فارسی و سرودن گونه‌ای شعر است که با نام شعر سپید یا شعر شاملویی شناخته می‌شود. این یکی از مهم‌ترین قالب‌های شعری مورد استفاده به‌شمار می‌رود و تقلیدی از شعر سپید فرانسوی یا شعر منثور است.
وی که هر شاعر آرمانگرا را در نهایت امر یک آنارشیست تام و تمام می‌انگاشت، در سال ۱۳۲۵ با نیمایوشیج ملاقات کرد و تحت تأثیر او به‌ شعر نیمایی روی آورد؛ اما نخستین بار در شعر «تا شکوفه سرخ یک پیراهن» که درسال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد، وزن را رها کرد و به‌ صورت پیشرو سبک نویی را در شعر معاصر فارسی شکل داد. او علاوه بر شعر، فعالیت‌های مطبوعاتی، پژوهشی و ترجمه‌هایی شناخته‌شده دارد. مجموعه کتاب کوچه او بزرگ‌ترین اثر پژوهشی در باب فرهنگ عامه مردم ایران است.
آثار او به زبان‌های: سوئدی، انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی، روسی، ارمنی، هلندی، رومانیایی، فنلاندی، کردی و ترکی ترجمه شده‌ است. وی از سال ۱۳۳۱ به‌مدت دوسال، مشاور فرهنگی سفارت مجارستان بود.
«نخستین شب شعر بزرگ ایران» در سال ۱۳۴۷ از سوی وابسته فرهنگی سفارت آلمان در تهران برای او ترتیب داده شد.
آرامگاه وی در امامزاده طاهر کرج است. 
سنگ مزار شاملو را چندین بار افراد ناشناسی شکسته‌اند.


احمد_شاملو


@vir486
❤1👍1