کنار ایران باشیم.
ما حق‌مان از زیست و زندگی این نبود و نیست و نخواهد بود.
ما ایرانی هستیم، بازخوانی تاریخ این تعریف را دوباره در ذهن‌مان قوی‌تر می‌کند.
ما کم‌نبودیم و چیزی هم کم نداشتیم جز در دهه‌هایی که بواسطه‌ی بی‌خردی خودمان مسیر رو اشتباه رفتیم و عنان به دست نااهلان سپردیم.
حق‌مان هم از انتخاب‌های گذشته‌مان همین فلاکت بود که بر سرمان آمد، اکنون انتخابی دیگر در راه هست.
شایسته انتخاب کنیم.
شکوه گذشته رو دوباره به یاد بیاوریم، حال را نقد کنیم و با روشنی و خردمندی آینده را رقم بزنیم.
ما ایرانی هستیم، از تبار جمشید و فریدون و رستم و کی‌خسرو...
از تبار یعقوب لیث، بابک، آریوبرزن....
امیرکبیر و فروغی‌ها...
ما بارگه داد بودیم.
ما حق‌مان از زیست و زندگی این نبود و نیست و نخواهد بود.
ما ایرانی هستیم، بازخوانی تاریخ این تعریف را دوباره در ذهن‌مان قوی‌تر می‌کند.
ما کم‌نبودیم و چیزی هم کم نداشتیم جز در دهه‌هایی که بواسطه‌ی بی‌خردی خودمان مسیر رو اشتباه رفتیم و عنان به دست نااهلان سپردیم.
حق‌مان هم از انتخاب‌های گذشته‌مان همین فلاکت بود که بر سرمان آمد، اکنون انتخابی دیگر در راه هست.
شایسته انتخاب کنیم.
شکوه گذشته رو دوباره به یاد بیاوریم، حال را نقد کنیم و با روشنی و خردمندی آینده را رقم بزنیم.
ما ایرانی هستیم، از تبار جمشید و فریدون و رستم و کی‌خسرو...
از تبار یعقوب لیث، بابک، آریوبرزن....
امیرکبیر و فروغی‌ها...
ما بارگه داد بودیم.
❤47
شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
خوانش قیام کاوه و دادخواهی او بخش اول چنان بُد که ضحاک را روز و شب به نام فریدون گشادی دو لب بر آن برز بالا ز بیم نشیب شده ز آفریدون دلش پر نهیب چنان بُد که یک روز بر تخت عاج نهاده به سر بر ز پیروزه تاج ز هر کشوری مهتران را بخواست که در پادشاهی کند پشت…
خوانش قیام کاوه‌ی‌آهنگر و دادخواهی او
بخش دوم
هم آنگه یکایک ز درگاه شاه
برآمد خروشیدنِ دادخواه
ستم‌دیده را پیش او خواندند
برِ نامدارانش بنشاندند
بِدو گفت مهتر به روی دژم
که بر گوی تا از که دیدی ستم؟
خروشید و زد دست بر سر ز شاه
که شاها منم کاوهٔ دادخواه
یکی بی‌زیان مرد آهنگرم
ز شاه آتش آید همی بر سرم
تو شاهی و گر اژدها پیکری
بباید بدین داستان داوری
که گر هفت کشور به شاهی تو راست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟
شماریت با من بباید گرفت
بدان تا جهان ماند اندر شگفت
مگر کز شمار تو آید پدید
که نوبت ز گیتی به من چون رسید
که مارانت را مغز فرزند من
همی داد باید ز هر انجمن
سپهبد به گفتار او بنگرید
شگفت آمدش کآن سخن‌ها شنید
بِدو باز دادند فرزند او
به خوبی بجستند پیوند او
بفرمود پس کاوه را پادشا
که باشد بران محضر اندر گوا
چو بر خواند کاوه همه محضرش
سبک سوی پیران آن کشورش
خروشید کای پای‌مردانِ دیو
بریده دل از ترس گیهان خدیو
همه سوی دوزخ نهادید روی
سپردید دل‌ها به گفتار اوی
نباشم بدین محضر اندر گوا
نه هرگز براندیشم از پادشا
خروشید و برجست لرزان ز جای
بدرّید و بسپرد محضر به پای
یکایک: ناگهان
شاهنامه فردوسی
داستان ضحاک
@vir486
بخش دوم
هم آنگه یکایک ز درگاه شاه
برآمد خروشیدنِ دادخواه
ستم‌دیده را پیش او خواندند
برِ نامدارانش بنشاندند
بِدو گفت مهتر به روی دژم
که بر گوی تا از که دیدی ستم؟
خروشید و زد دست بر سر ز شاه
که شاها منم کاوهٔ دادخواه
یکی بی‌زیان مرد آهنگرم
ز شاه آتش آید همی بر سرم
تو شاهی و گر اژدها پیکری
بباید بدین داستان داوری
که گر هفت کشور به شاهی تو راست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟
شماریت با من بباید گرفت
بدان تا جهان ماند اندر شگفت
مگر کز شمار تو آید پدید
که نوبت ز گیتی به من چون رسید
که مارانت را مغز فرزند من
همی داد باید ز هر انجمن
سپهبد به گفتار او بنگرید
شگفت آمدش کآن سخن‌ها شنید
بِدو باز دادند فرزند او
به خوبی بجستند پیوند او
بفرمود پس کاوه را پادشا
که باشد بران محضر اندر گوا
چو بر خواند کاوه همه محضرش
سبک سوی پیران آن کشورش
خروشید کای پای‌مردانِ دیو
بریده دل از ترس گیهان خدیو
همه سوی دوزخ نهادید روی
سپردید دل‌ها به گفتار اوی
نباشم بدین محضر اندر گوا
نه هرگز براندیشم از پادشا
خروشید و برجست لرزان ز جای
بدرّید و بسپرد محضر به پای
یکایک: ناگهان
شاهنامه فردوسی
داستان ضحاک
@vir486
👍13❤5👏2
یکی از بزرگترین روزها در تاریخ ایران (اگر بزرگترین روز نباشد) روزی‌است که يعقوبِ لیث به محمّد بن وصیف می‌گوید:
«چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت؟»
و از این روز زبان فارسیِ دَری زاییده می‌شود و به همراه آن ایرانِ فرهنگیِ بعد از اسلام.
ایران هرچه کُشته می‌داد، هرچه مغزِ خود را می‌کاوید و دودِ چراغ می‌خورد، بدون زبان چه می‌توانست باشد؟ و زبان با آثاری که در آن پدید می‌آید، چون سربازانی می‌شود که در مرزهای دور دست پاس دهند و استقلالِ روحیِ او را حفظ کنند. از این پس، ولو ایران در دوره‌هایی قطعه قطعه شود، و مغول و... بر آن فرمان برانند، از لحاظ معنوی پهناور و تسخیرناپذیر خواهد ماند.
شهرزاد قصه‌گو
محمدعلی اسلامی‌نُدوشن
@vir486
«چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت؟»
و از این روز زبان فارسیِ دَری زاییده می‌شود و به همراه آن ایرانِ فرهنگیِ بعد از اسلام.
ایران هرچه کُشته می‌داد، هرچه مغزِ خود را می‌کاوید و دودِ چراغ می‌خورد، بدون زبان چه می‌توانست باشد؟ و زبان با آثاری که در آن پدید می‌آید، چون سربازانی می‌شود که در مرزهای دور دست پاس دهند و استقلالِ روحیِ او را حفظ کنند. از این پس، ولو ایران در دوره‌هایی قطعه قطعه شود، و مغول و... بر آن فرمان برانند، از لحاظ معنوی پهناور و تسخیرناپذیر خواهد ماند.
شهرزاد قصه‌گو
محمدعلی اسلامی‌نُدوشن
@vir486
❤27
پیران: در جهان چیست بهتر؟
سیاوش: دوستی
پیران: از آن بهتر چیست؟
سیاوش: مهربانی
پیران: از آن بهتر؟
سیاوش: چیزی نیست مگر راستی با خود!
سیاوش‌خوانی
بهرام بیضایی
@vir486
سیاوش: دوستی
پیران: از آن بهتر چیست؟
سیاوش: مهربانی
پیران: از آن بهتر؟
سیاوش: چیزی نیست مگر راستی با خود!
سیاوش‌خوانی
بهرام بیضایی
@vir486
❤27👏5😁1
شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
خوانش قیام کاوه‌ی‌آهنگر و دادخواهی او بخش دوم هم آنگه یکایک ز درگاه شاه برآمد خروشیدنِ دادخواه ستم‌دیده را پیش او خواندند برِ نامدارانش بنشاندند بِدو گفت مهتر به روی دژم که بر گوی تا از که دیدی ستم؟ خروشید و زد دست بر سر ز شاه که شاها منم کاوهٔ دادخواه…
خوانش قیام کاوه‌ی آهنگر و دادخواهی او
بخش سوم
گرانمایه فرزند او پیش اوی
ز ایوان برون شد خروشان به کوی
مهان شاه را خواندند آفرین
که ای نامور شهریار زمین!
ز چرخ فلک بر سرت باد سرد
نیارد گذشتن به روز نبرد
چرا پیش تو کاوهٔ خام‌گوی
به سان همالان کند سرخ روی
همه محضر ما و پیمان تو
بدرّد بپیچد ز فرمان تو
کیِ نامور پاسخ آورد زود
که از من شگفتی بباید شنود
که چون کاوه آمد ز درگه پدید
دو گوش من آواز او را شنید
میان من و او ز ایوان درست
تو گفتی یکی کوه آهن برست
ندانم چه شاید بدن زین سپس
که راز سپهری ندانست کس
چو کاوه برون شد ز درگاه شاه
بَرو انجمن گشت بازارگاه
همی بر خروشید و فریاد خواند
جهان را سراسر سوی داد خواند
از آن چرم کآهنگران پشت پای
بپوشند هنگام زخم درای
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همان‌گه ز بازار برخاست گَرد
خروشان همی رفت نیزه به دست
که ای نامداران یزدان‌پرست!
کسی کاو هوای فریدون کند
دل از بند ضحاک بیرون کند
بپویید کاین مهتر آهرمن است
جهان آفرین را به دل دشمن است
شاهنامه فردوسی
@vir486
بخش سوم
گرانمایه فرزند او پیش اوی
ز ایوان برون شد خروشان به کوی
مهان شاه را خواندند آفرین
که ای نامور شهریار زمین!
ز چرخ فلک بر سرت باد سرد
نیارد گذشتن به روز نبرد
چرا پیش تو کاوهٔ خام‌گوی
به سان همالان کند سرخ روی
همه محضر ما و پیمان تو
بدرّد بپیچد ز فرمان تو
کیِ نامور پاسخ آورد زود
که از من شگفتی بباید شنود
که چون کاوه آمد ز درگه پدید
دو گوش من آواز او را شنید
میان من و او ز ایوان درست
تو گفتی یکی کوه آهن برست
ندانم چه شاید بدن زین سپس
که راز سپهری ندانست کس
چو کاوه برون شد ز درگاه شاه
بَرو انجمن گشت بازارگاه
همی بر خروشید و فریاد خواند
جهان را سراسر سوی داد خواند
از آن چرم کآهنگران پشت پای
بپوشند هنگام زخم درای
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همان‌گه ز بازار برخاست گَرد
خروشان همی رفت نیزه به دست
که ای نامداران یزدان‌پرست!
کسی کاو هوای فریدون کند
دل از بند ضحاک بیرون کند
بپویید کاین مهتر آهرمن است
جهان آفرین را به دل دشمن است
شاهنامه فردوسی
@vir486
❤27
👍32❤7😁1👌1
شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
مادورو پَر.
بعضی دوستان معتقدن که مادورو بدون نوبت رد شد و نوبت‌ها رو خراب کرد.
👍36😁14
لطفا و لطفا بلاگرهای بی‌درد رو بلاک کنید.
این یک وظیفه‌ست.
این یک وظیفه‌ست.
❤37👍17👌5💯3
بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی
یادِ یارِ مهربان آیَد هَمی
ریگِ آموی و دُرشتی‌های او
زیر پایم پَرنیان آیَد هَمی
آبِ جیحون از نشاطِ روی دوست
خِنگِ ما را تا میان آیَد هَمی
ای بخارا! شاد باش و دیر زی
میر زیْ تو شادمان آیَد هَمی
میر ماه است و بخارا آسمان
ماه سویِ آسمان آیَد هَمی
میر سَرو است و بخارا بوستان
سَرو سوی بوستان آیَد هَمی
یادِ یارِ مهربان آیَد هَمی
ریگِ آموی و دُرشتی‌های او
زیر پایم پَرنیان آیَد هَمی
آبِ جیحون از نشاطِ روی دوست
خِنگِ ما را تا میان آیَد هَمی
ای بخارا! شاد باش و دیر زی
میر زیْ تو شادمان آیَد هَمی
میر ماه است و بخارا آسمان
ماه سویِ آسمان آیَد هَمی
میر سَرو است و بخارا بوستان
سَرو سوی بوستان آیَد هَمی
❤37😁2💯2
اندوه را پایانی است
مردمان باز می‌گردند،
ویرانه‌ها ساخته می‌شود
و ساخته‌ها از مردمان پُر
بمان و نیکبخت شو...
مرگ یزدگرد
بهرام بیضایی
@vir486
مردمان باز می‌گردند،
ویرانه‌ها ساخته می‌شود
و ساخته‌ها از مردمان پُر
بمان و نیکبخت شو...
مرگ یزدگرد
بهرام بیضایی
@vir486
❤32🔥2😁1