شاید بر من عیب بگیری که چرا دل از وطن برنداشته و تو را به دیاری دیگر نبردهام تا آنجا با خاطری آسودهتر به سر ببری. شاید مرا به بیهمتی متصّف کنی. راستی آن است که این عزیمت بارها از خاطرم گذشته است. اما من و تو از آن نهالها نیستیم که آسان بتوانیم ریشه از خاک خود برکَنیم و در آب و هوایی دیگر نمو کنیم. پدران تو، تا آنجا که خبر دارم، همه با کتاب و قلم سر و کار داشتهاند، یعنی از آن طایفه بودهاند که مامورند میراث ذوق و اندیشهی گذشتگان را به آیندگان بسپارند. جان و دل چنین مردمی با هزاران بند و پیوند به زمین و اهل زمین خود بسته است.
از این همه تعلق گسستن کار آسانی نیست.
#پرویز_خانلری
نامهای به فرزند
@vir486
از این همه تعلق گسستن کار آسانی نیست.
#پرویز_خانلری
نامهای به فرزند
@vir486
❤10
شعر، موسیقی و رقص:
#حضرت_مولانا
مولانا به سه عنصر همگن در زيبايىشناسى توجهى كامل داشت: شعر، موسيقى و رقص. زيرا اين سه، زاده وزن و هماهنگىاند، كه از سرشت طبيعت است.
مولانا، هم در موسيقى علمى تبحر داشت و هم در موسيقى عملى. او ضرب اصول و علم الايقاع (ريتم شناسى) را بهخوبى ميدانست و سازى بهنام رَباب (=ابر) را به چيرگى مىنواخت و حتى در ساختمان اين ساز تغييراتى پديد آورد و در آن روزگار
فضاى قونيه و سرزمين آناتولى از نغمهی ساز و سماع مولانا و يارانش
عطرآگين شده بود.
مولانا به رقص نيز اهميتى بهسزا مىداد، زيرا معتقد بود كه رقص علاوه بر آنكه جسم را چالاك مىكند، روح را هم از خفتگى و تيرگى مىرهاند.
پايان جنگ آمد،
آواز چنگ آمد
يوسف ز چاه آمد،
اى بىهنر! به رقص آ
طاووس ما در آيد،
و آن رنگها برآيد
تا مرغ جان سرايد،
بى بال و پر به رقص آ
استاد #كريم_زمانى
#شرح_مثنوی_معنوی
@vir486
#حضرت_مولانا
مولانا به سه عنصر همگن در زيبايىشناسى توجهى كامل داشت: شعر، موسيقى و رقص. زيرا اين سه، زاده وزن و هماهنگىاند، كه از سرشت طبيعت است.
مولانا، هم در موسيقى علمى تبحر داشت و هم در موسيقى عملى. او ضرب اصول و علم الايقاع (ريتم شناسى) را بهخوبى ميدانست و سازى بهنام رَباب (=ابر) را به چيرگى مىنواخت و حتى در ساختمان اين ساز تغييراتى پديد آورد و در آن روزگار
فضاى قونيه و سرزمين آناتولى از نغمهی ساز و سماع مولانا و يارانش
عطرآگين شده بود.
مولانا به رقص نيز اهميتى بهسزا مىداد، زيرا معتقد بود كه رقص علاوه بر آنكه جسم را چالاك مىكند، روح را هم از خفتگى و تيرگى مىرهاند.
پايان جنگ آمد،
آواز چنگ آمد
يوسف ز چاه آمد،
اى بىهنر! به رقص آ
طاووس ما در آيد،
و آن رنگها برآيد
تا مرغ جان سرايد،
بى بال و پر به رقص آ
استاد #كريم_زمانى
#شرح_مثنوی_معنوی
@vir486
👍6🕊4👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸«فرزانهی فروتن ایرانمدار ما»
▪️مستندی دربارهی زندهیاد ایرج افشار؛ ساختهی سیّدجواد میرهاشمی
@vir486
▪️مستندی دربارهی زندهیاد ایرج افشار؛ ساختهی سیّدجواد میرهاشمی
@vir486
👍4
نگاهِ تو!
انعکاسِ صامتِ گرفتگیِ صدایِ یک فریاد است ...
به من نگاه کن!
بگذار من
در سکوتِ صدایِ نگاهِ تو
تراژدیِ مرگِ همهی فریادها را
تــجــربــه کــنــم!
#کارو_دردریان
▪️تصویر: ژاکلین دِردِریان متولد ۱۳۳۱ تهران (دختر ویگن) آهنگساز و شاعر و کارو دردریان عموی او؛ شاعر (۱۳۸۶-۱۳۰۶)
@vir486
انعکاسِ صامتِ گرفتگیِ صدایِ یک فریاد است ...
به من نگاه کن!
بگذار من
در سکوتِ صدایِ نگاهِ تو
تراژدیِ مرگِ همهی فریادها را
تــجــربــه کــنــم!
#کارو_دردریان
▪️تصویر: ژاکلین دِردِریان متولد ۱۳۳۱ تهران (دختر ویگن) آهنگساز و شاعر و کارو دردریان عموی او؛ شاعر (۱۳۸۶-۱۳۰۶)
@vir486
❤10
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خیال خام پلنگ من بهسوی ماه جهیدن بود
و ماه را زِ بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق، ماه بلند من، ورای دست رسیدن بود
گل شکفته! خداحافظ، اگرچه لحظهٔ دیدارت
شروع وسوسهای در من بهنام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری
که هردو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شیپوری، مدام گرمِ دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغلپیشه بهانهاش نشنیدن بود
چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود
▪️شعری از «حسین منزوی» با خوانش و تفسیر «رشید کاکاوند»
#حسین_منزوی
#رشید_کاکاوند
@vir486
و ماه را زِ بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق، ماه بلند من، ورای دست رسیدن بود
گل شکفته! خداحافظ، اگرچه لحظهٔ دیدارت
شروع وسوسهای در من بهنام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری
که هردو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شیپوری، مدام گرمِ دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغلپیشه بهانهاش نشنیدن بود
چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود
▪️شعری از «حسین منزوی» با خوانش و تفسیر «رشید کاکاوند»
#حسین_منزوی
#رشید_کاکاوند
@vir486
👍6❤2👎1🔥1💔1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنرانی دکتر سعید حمیدیان استاد دانشگاه علامه طباطبایی و نظامیپژوه ایران دربارهی «خسرو و شیرین»، شاهکار ادبیات غنایی
#نظامی
#سعید_حمیدیان
@vir486
#نظامی
#سعید_حمیدیان
@vir486
👍4🔥1👏1💯1
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند
چیدن چه خیالیست که دیدن نگذارند
صد شربت شیرین ز لبت خسته دلان را
نزدیک لب آرند و چشیدن نگذارند
گفتم شنود مژده دشنام تو گوشم
آن نیز شنیدم که شنیدن نگذارند
زلف تو چه امکان کشیدن که رقیبان
سر در قدمت نیز کشیدن نگذارند
بخشای بر آن مرغ که خونش گَه بسمل
بر خاک بریزند و تپیدن نگذارند
دل شد ز تو صد پاره و فریاد که این قوم
نعره زدن و جامه دریدن نگذارند
مگریز کمال از سر زلفش که درین دام
مرغی که در افتاد پریدن نگذارند
#کمال_خجندی
@vir486
چیدن چه خیالیست که دیدن نگذارند
صد شربت شیرین ز لبت خسته دلان را
نزدیک لب آرند و چشیدن نگذارند
گفتم شنود مژده دشنام تو گوشم
آن نیز شنیدم که شنیدن نگذارند
زلف تو چه امکان کشیدن که رقیبان
سر در قدمت نیز کشیدن نگذارند
بخشای بر آن مرغ که خونش گَه بسمل
بر خاک بریزند و تپیدن نگذارند
دل شد ز تو صد پاره و فریاد که این قوم
نعره زدن و جامه دریدن نگذارند
مگریز کمال از سر زلفش که درین دام
مرغی که در افتاد پریدن نگذارند
#کمال_خجندی
@vir486
👏3💔3👍1🔥1
که زندان مرا بارو مباد
جز پوستی که بر استخوانم.
بارویی آری،
اما
گرد بر گرد جهان
نه فراگرد تنهاییِ جانم.
آه
آرزو! آرزو!
پیازینه پوستوار حصاری
که با خلوت خویش چون به خالی بنشینم
هفت دربازه فراز آید
بر نیاز و تعلق جان.
فروبسته باد
آری فروبسته باد و
فروبستهتر،
و با هر دربازه
هفت قفل آهنجوش گران!
آه
آرزو! آرزو!
#احمد_شاملو
@vir486
جز پوستی که بر استخوانم.
بارویی آری،
اما
گرد بر گرد جهان
نه فراگرد تنهاییِ جانم.
آه
آرزو! آرزو!
پیازینه پوستوار حصاری
که با خلوت خویش چون به خالی بنشینم
هفت دربازه فراز آید
بر نیاز و تعلق جان.
فروبسته باد
آری فروبسته باد و
فروبستهتر،
و با هر دربازه
هفت قفل آهنجوش گران!
آه
آرزو! آرزو!
#احمد_شاملو
@vir486
👍5⚡1❤1👎1🔥1
آنها سه تناند که میمیرند؛
یکی برای ظلمش! یکی برای مکرش! و یکی برای عدالتش!
ولی نه؛ در عمل ظالم و مکار جان به در بردند
و تنها سومی بود که فرقش شکافت!
عدالت میمیرد و ظلم و مکر میماند.
#بهرام_بیضایی
نمایشنامه مجلس ضربت زدن
@vir486
یکی برای ظلمش! یکی برای مکرش! و یکی برای عدالتش!
ولی نه؛ در عمل ظالم و مکار جان به در بردند
و تنها سومی بود که فرقش شکافت!
عدالت میمیرد و ظلم و مکر میماند.
#بهرام_بیضایی
نمایشنامه مجلس ضربت زدن
@vir486
👍7⚡1🔥1🤯1💔1
حکایت
در فواید خاموشی
ناخوشآوازی به بانگ بلند قرآن همیخواند. صاحبدلی بر او بگذشت. گفت: تو را مشاهره¹ چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمت خود چندین چرا همیدهی؟ گفت: از بهر خدا میخوانم. گفت: از بهر خدا مخوان:
گر تو قرآن بر این نَمَط² خوانی
ببَری رونقِ مسلمانی
#سعدی
#گلستان
۱) شهریه، اجرت
۲) روال و روش
@vir486
در فواید خاموشی
ناخوشآوازی به بانگ بلند قرآن همیخواند. صاحبدلی بر او بگذشت. گفت: تو را مشاهره¹ چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمت خود چندین چرا همیدهی؟ گفت: از بهر خدا میخوانم. گفت: از بهر خدا مخوان:
گر تو قرآن بر این نَمَط² خوانی
ببَری رونقِ مسلمانی
#سعدی
#گلستان
۱) شهریه، اجرت
۲) روال و روش
@vir486
👍8🔥1🥰1🤣1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ساز و آواز دیلمان
خواننده: پریسا
سنتور: پرویز مشکاتیان
شعر: سعدی
چنان در قید مهرت پای بندم
که گویی آهوی سر در کمندم
@vir486
خواننده: پریسا
سنتور: پرویز مشکاتیان
شعر: سعدی
چنان در قید مهرت پای بندم
که گویی آهوی سر در کمندم
@vir486
❤🔥4👍1🔥1
چینیها میگویند
کوتاهترین راه به شناخت خویشتن مسیری است که باید در طول آن از تمام دنیا عبور کرد.
▪️دست نوشتهی عباس کیارستمی در سررسید سال ۱۳۷۶
#عباس_کیارستمی
@vir486
کوتاهترین راه به شناخت خویشتن مسیری است که باید در طول آن از تمام دنیا عبور کرد.
▪️دست نوشتهی عباس کیارستمی در سررسید سال ۱۳۷۶
#عباس_کیارستمی
@vir486
❤3👍3🔥1👌1
بشر یعنی فراتر رفتن از بشر. ( نیچه)
بخش دوم
ترک در هر حال آسانتر از درگیری در زندگی است. آن يك آسان است و این دشوار. حافظ راه دشوار را بر میگزیند. این است که (عشقش با مشکلها روبرو میگردد) آنکه میگریزد راه آسان و بیافتخار را برگزیده است.
حافظ از ترک که گریزی بیش نیست، میگذرد و وارد نبرد سهمگین زندگی میشود. چه زندگی در هر حال نبرد است. میتوان از آن گریخت و میتوان در آن درگیر شد. در گریز نه تنها افتخار، که هیچ نیست. در واقع گریز ناب وجود ندارد گریز نبردی است با خود در حاشية اجتماع. شکنجهگر دیگری را عذاب میدهد و راهب خود را. این است تمام حاصل «ترك».
از اقوال حسین منصور حلاج است که از او پرسیدند که طریق به خدای چگونه است؟ گفت: دو قدم است و رسیدى، يك قدم از دنیا برگیر و يك قدم از عقبی، اینک رسیدی به مولی .
چرا باید دل از عقبی برگرفت؟ این کار چه کس را خوش میآید؟ و به چه دلیل؟ پاسخ حافظ برعکس است هم دنیا و هم عقبی، و برای این کار فرصت بسیاری نیست.
وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی
کامبخشی گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت داد عیش بستانی
گذشتن از دنیا البته تعبیر مثبتی دارد که نباید در بحث فراموش شود. دنیاداری از نظری هوسرانی است و ماده پرستی، قارون و تفرعن فرعون. باید از این مراحل، گذشت ولی جسم را کاهیدن و به بادامی ساختن و ترك هرگونه مقامی - حتی مقام معنوی - انسان را به کجا میبرد؟
در واقع رعایت تعادل یعنی مهار کردن هوسرانی و اعراض از مالپرستی و اجتناب از غرورمقام، اعراض از هستی نیست. وگرنه حد افراطی «ترك»، چنانکه گذشت خودکشی است. اگر سعادت در ترك همه چیز باشد باید ترک حیات گفت و خلاص.
همه اشکالها در مواجهه با مسائل زندگی است. باید شادی جست ولی به هوسرانی نرسید. موجبات مادی زندگی را فراهم کرد و دچار مالپرستی نشد. در سلسله مراتب زندگی اجتماعی مقامی را اشغال کرد ولی دچار مقامزدگی نشد این است رسالت انسان و مشکل او.
میگویند تصوف فلسفه گریز است، و چون ایرانی نتوانست مصيبت هولناك حملهی مغول را تحمل کند به این گریز پناه برد. این برداشت درست نیست. تصوف قبل از حملهی مغول وجود داشته و بعد از فراموششدن مصائب آن نیز به حیات خود ادامه داده است. وانگهی حمله مغول - با همه سهمناکی آن - در تاریخ این کشور رویدادی استثنایی نیست. ایران از این گونه حملهها باز هم دیده است. حمله مغول با همۀ خشونت خود حمله به فرهنگ نبود. در حالی که ایران انواع حملهها را در تاریخ خود تجربه کرده است. فلسفه گریز ریشههای متعدد دارد که البته یکی از آنها مصائب بزرگ اجتماعی است. در این میان نباید سهم گریز درونی فراموش شود. گریز از آزادی و مسئولیت ریشهای روانی نیز دارد که باید در جای خود مورد گفتگو قرار گیرد. تصوف فلسفه گریز بود ولی حافظ آن را متحوّل کرد. تصوف حافظ مكتب عشق است و این عشق چیزی «داده شده» نیست، تحصیل کردنی و یافتنی است این بحث را در گفتگو درباره اختیار آدمی ادامه خواهیم داد.
صوفی که ادعای ترک داشت از راه دیگر به مفاسدی که برای اجتناب از آنها صوفی شده بود، باز میگردد: چون تنها به زیبایی جسمانی اکتفا می کند، و از کمال اخلاقی حافظانه غافل است؛ به استناد اینکه خدا را در شاهد میبیند به هوسرانی میافتد. پنهانی به ندای جسم تسلیم میشود. دستگاه خانقاه را در ردیف دربارها قرار میدهد و خود را به پیروی از سلاطین «شاه» میخواند و چنین است که صد بت در آستین دارد:
خدا زان خرقه بیزار است صدبار
که صد بت باشدش در آستینی
از طرف دیگر شیوۀ خوش باشی حافظانه طغیانی پربار است در برابر ستمگران ستمگر با کرورها صوفی از جهان گذشته که با دنیا و آخرت کاری ندارند کارش را به خوبی از پیش میبرد. وی اصولاً طالب چنین دنیایی است. از زمان مغول تاکنون هیچ اعتراضی برضد سلطان جابر از تارکان دنیا بلند نشده است. از دنیا گذشتگی یا یعنی تسلیم. و از جمله تسلیم به ستم. برعکس آن کسی که به زندگی روی میآورد حق خود را میطلبد. به فرهنگ دست مییابد و میآموزد که در برابر ستم نباید خاموش بنشیند.
تصوف، در جنبه منفیاش پاسخ کارآمدی به ظلم عباسیان، -بخشی از علت وجودی تصوف- نبوده است. میبایست منتظر حافظ بماند.
کی یرکگور که عاشق مسیح بود با مسیحیت درافتاد و با کلیسا مبارزهی جانانهای کرد و معتقد بود که مسیحیت را باید از نو آفرید. و حافظ عشق را از نو آفرید. یعنی بدان ابعاد وسیعی داد و عرفان را نیز. عرفان بیحافظ چیزی است و عرفان با حافظ چیز دیگر.
#حافظ
#مصطفی_رحیمی
#حافظ_اندیشه
@vir486
بخش دوم
ترک در هر حال آسانتر از درگیری در زندگی است. آن يك آسان است و این دشوار. حافظ راه دشوار را بر میگزیند. این است که (عشقش با مشکلها روبرو میگردد) آنکه میگریزد راه آسان و بیافتخار را برگزیده است.
حافظ از ترک که گریزی بیش نیست، میگذرد و وارد نبرد سهمگین زندگی میشود. چه زندگی در هر حال نبرد است. میتوان از آن گریخت و میتوان در آن درگیر شد. در گریز نه تنها افتخار، که هیچ نیست. در واقع گریز ناب وجود ندارد گریز نبردی است با خود در حاشية اجتماع. شکنجهگر دیگری را عذاب میدهد و راهب خود را. این است تمام حاصل «ترك».
از اقوال حسین منصور حلاج است که از او پرسیدند که طریق به خدای چگونه است؟ گفت: دو قدم است و رسیدى، يك قدم از دنیا برگیر و يك قدم از عقبی، اینک رسیدی به مولی .
چرا باید دل از عقبی برگرفت؟ این کار چه کس را خوش میآید؟ و به چه دلیل؟ پاسخ حافظ برعکس است هم دنیا و هم عقبی، و برای این کار فرصت بسیاری نیست.
وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی
کامبخشی گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت داد عیش بستانی
گذشتن از دنیا البته تعبیر مثبتی دارد که نباید در بحث فراموش شود. دنیاداری از نظری هوسرانی است و ماده پرستی، قارون و تفرعن فرعون. باید از این مراحل، گذشت ولی جسم را کاهیدن و به بادامی ساختن و ترك هرگونه مقامی - حتی مقام معنوی - انسان را به کجا میبرد؟
در واقع رعایت تعادل یعنی مهار کردن هوسرانی و اعراض از مالپرستی و اجتناب از غرورمقام، اعراض از هستی نیست. وگرنه حد افراطی «ترك»، چنانکه گذشت خودکشی است. اگر سعادت در ترك همه چیز باشد باید ترک حیات گفت و خلاص.
همه اشکالها در مواجهه با مسائل زندگی است. باید شادی جست ولی به هوسرانی نرسید. موجبات مادی زندگی را فراهم کرد و دچار مالپرستی نشد. در سلسله مراتب زندگی اجتماعی مقامی را اشغال کرد ولی دچار مقامزدگی نشد این است رسالت انسان و مشکل او.
میگویند تصوف فلسفه گریز است، و چون ایرانی نتوانست مصيبت هولناك حملهی مغول را تحمل کند به این گریز پناه برد. این برداشت درست نیست. تصوف قبل از حملهی مغول وجود داشته و بعد از فراموششدن مصائب آن نیز به حیات خود ادامه داده است. وانگهی حمله مغول - با همه سهمناکی آن - در تاریخ این کشور رویدادی استثنایی نیست. ایران از این گونه حملهها باز هم دیده است. حمله مغول با همۀ خشونت خود حمله به فرهنگ نبود. در حالی که ایران انواع حملهها را در تاریخ خود تجربه کرده است. فلسفه گریز ریشههای متعدد دارد که البته یکی از آنها مصائب بزرگ اجتماعی است. در این میان نباید سهم گریز درونی فراموش شود. گریز از آزادی و مسئولیت ریشهای روانی نیز دارد که باید در جای خود مورد گفتگو قرار گیرد. تصوف فلسفه گریز بود ولی حافظ آن را متحوّل کرد. تصوف حافظ مكتب عشق است و این عشق چیزی «داده شده» نیست، تحصیل کردنی و یافتنی است این بحث را در گفتگو درباره اختیار آدمی ادامه خواهیم داد.
صوفی که ادعای ترک داشت از راه دیگر به مفاسدی که برای اجتناب از آنها صوفی شده بود، باز میگردد: چون تنها به زیبایی جسمانی اکتفا می کند، و از کمال اخلاقی حافظانه غافل است؛ به استناد اینکه خدا را در شاهد میبیند به هوسرانی میافتد. پنهانی به ندای جسم تسلیم میشود. دستگاه خانقاه را در ردیف دربارها قرار میدهد و خود را به پیروی از سلاطین «شاه» میخواند و چنین است که صد بت در آستین دارد:
خدا زان خرقه بیزار است صدبار
که صد بت باشدش در آستینی
از طرف دیگر شیوۀ خوش باشی حافظانه طغیانی پربار است در برابر ستمگران ستمگر با کرورها صوفی از جهان گذشته که با دنیا و آخرت کاری ندارند کارش را به خوبی از پیش میبرد. وی اصولاً طالب چنین دنیایی است. از زمان مغول تاکنون هیچ اعتراضی برضد سلطان جابر از تارکان دنیا بلند نشده است. از دنیا گذشتگی یا یعنی تسلیم. و از جمله تسلیم به ستم. برعکس آن کسی که به زندگی روی میآورد حق خود را میطلبد. به فرهنگ دست مییابد و میآموزد که در برابر ستم نباید خاموش بنشیند.
تصوف، در جنبه منفیاش پاسخ کارآمدی به ظلم عباسیان، -بخشی از علت وجودی تصوف- نبوده است. میبایست منتظر حافظ بماند.
کی یرکگور که عاشق مسیح بود با مسیحیت درافتاد و با کلیسا مبارزهی جانانهای کرد و معتقد بود که مسیحیت را باید از نو آفرید. و حافظ عشق را از نو آفرید. یعنی بدان ابعاد وسیعی داد و عرفان را نیز. عرفان بیحافظ چیزی است و عرفان با حافظ چیز دیگر.
#حافظ
#مصطفی_رحیمی
#حافظ_اندیشه
@vir486
❤5👍1👎1
حکایت
پیادهای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه به در آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت.
خرامان همیرفت و میگفت:
« نه به استر بر سوارم نه چو اشتر زیر بارم
نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم
غم موجود و پریشانی معدوم ندارم
نفسی میزنم آسوده و عمری میگذارم »
اشتر سواری گفتش: ای درویش کجا میروی؟! برگرد که به سختی بمیری. نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت.
چون به نخله محمود در رسیدیم توانگر را اجل فرا رسید. درویش به بالینش فراز آمد و گفت: ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی.
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست
چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست
ای بسا اسب تیزرو که بماند
که خر لنگ جان به منزل برد
بس که در خاک تندرستان را
دفن کردیم و زخم خورده نمرد
#سعدی
#گلستان
@vir486
پیادهای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه به در آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت.
خرامان همیرفت و میگفت:
« نه به استر بر سوارم نه چو اشتر زیر بارم
نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم
غم موجود و پریشانی معدوم ندارم
نفسی میزنم آسوده و عمری میگذارم »
اشتر سواری گفتش: ای درویش کجا میروی؟! برگرد که به سختی بمیری. نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت.
چون به نخله محمود در رسیدیم توانگر را اجل فرا رسید. درویش به بالینش فراز آمد و گفت: ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی.
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست
چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست
ای بسا اسب تیزرو که بماند
که خر لنگ جان به منزل برد
بس که در خاک تندرستان را
دفن کردیم و زخم خورده نمرد
#سعدی
#گلستان
@vir486
👍6❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنان استاد میرجلالالدین کزازی استاد دانشگاه علامه طباطبایی دربارهی «خسرو و شیرین» شاهکار ادبیات غنایی
#نظامی
#کزازی
@vir486
#نظامی
#کزازی
@vir486
👍2
رو مسخرگی پيشه کن و مطربی آموز
پند چهارم
نه درس به کار آید و نه علم ریاضی
نه قاعده مشق و نه مستقبل و ماضی
نه هندسه و رسم و مساحات اراضی
خواهی که شوی مجتهد و مقنی و قاضی
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز
#نسیم_شمال
@vir486
پند چهارم
نه درس به کار آید و نه علم ریاضی
نه قاعده مشق و نه مستقبل و ماضی
نه هندسه و رسم و مساحات اراضی
خواهی که شوی مجتهد و مقنی و قاضی
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز
#نسیم_شمال
@vir486
👍4🔥1