📚 «آگاهی زبانی پارسی‌زبانان در راستایی است که خواهان بسامان کردن و منتیکی‌* کردن زبان خود هستند. این‌که ما می‌خواهیم واژه‌های عربی را در زبان پارسی نیاوریم، در دیده‌ی برخی آگاهی‌های دیگر خشک‌اندیشی می‌نماید؛ ولی در آگاهی کنونی ما، این گرایش نه نشانه‌ی خشک‌اندیشی نه نشانه‌ی دشمنی با زبان عربی، که نشانه‌ی گرایش ما به منتیکی ساختن زبان است. گرایش به این‌که دستگاه زبانی بسامان‌تر، منتیکی‌تر و یگانه‌تر باشد و استثنا در آن کمتر باشد. از آنجا که یک واژه‌ی عربی فرمان‌بردار دستگاه دستوری دیگری است، به‌کار بردن این واژه در پارسی به مانک آمیختن دستگاه‌های زبانی است و این پدیده زبان را به‌سوی بی‌سامانی، بی‌دستوری، بی‌منتیکی و آشوب می‌کشاند. زبان عربی نیز با کالبد و دستور ویژه‌ی خود برای خود زبانی منتیکی و بسامان است.»

✍ فرستنده: #بزرگمهر_صالحی

*پی‌نوشت: واژه‌ی منطق ریشه‌ای پهلوی دارد که دگرگون شده‌ی واژه مَنتیک به مانک اندیشه است که به نمای منطق در زبان تازی دگرگون شده و سپس دوباره به پارسی درون شده است.

📚 بر گرفته از «دیباچه‌ای بر فلسفه‌ی تاریخ ایران» نوشته‌ی زنده‌یاد #ارسلان_پوریا فیلسوف، نمایشنامه‌نویس و سراینده‌ی ایرانی و به کوشش «بزرگمهر لقمان»

📚 @AdabSar