🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
روشی بسیار ساده برای رهایی از تنش
همهی چیزی که نیاز داری:
یک مداد سیاه
چند مداد رنگی
یک برگ کاغذ سپید
آهنگی که بدان گرایش داری
جایی که در آن تنهایی
و کمی پشتکار برای انجام کار.
درجایی آرام، تنها شو.
برگ سپید را روبروی خود گذاشته کنارش بنشین. مداد سیاه را روی برگ سپید و مدادهای رنگی را در نزدیکیاش جای ده. آهنگ دلخواه خود را بگذار. چشمان را بسته و در آغاز، اندیشه خود را به دم و بازدم خود ببند...
آرام آرام، دمهای خود را ژرفتر کن...
و کشدارتر...
پس از شش یا هفت، دمی ژرف (نشمار، با گمان پیش برو)
همانگونه که چشمانات بسته است، مداد سیاه را بدست گیر. با دست دیگر گوشهها و کنارههای برگه را بیاب.
اکنون نوک مداد را بر برگه گذاشته بگذار برود؛ آرام برود؛ به هرکجا که میخواهد برود. به هر سویی که گرایش دارد. و به هیچچیز نیاندیشد؛ به هیچ نگارهای؛ به هیچ انگارهای.
بگذار مداد آزاد باشد، از بند اندیشهات رها باشد، بچرخد، بلغزد و یا راست برود. بگذار مدادت همچون رامشگری زیباروی، به آرامی بجنبد. بگذار مدادت مزهی آزادی را بچشد.
هرگاه گمان کردی بس است، بدان که بس است. دو دل نباش، به سهش خود باور داشته باش.
سپس چشم بگشای، و به آفرینهی مدادت بنگر.
مدادهای رنگی را بردار و رنگآمیزیاش کن.
هر کجایش و هرگونه که میخواهی.
بگذار دلت رنگآمیزی کند، نه اندیشهات.
و
پایان
واکاوی را به گاهی دیگر واگذار.
برخیز، یک نوشیدنی گوارا بنوش و اگر دلت پیش آفرینهات جامانده، آن را بدستگیر و پیامش را بخوان و از میان آن نگاره، درونت را ببین. اندیشهات را چون مدادت رها کن و گمان داشته باش، پاسخ از درون به زبانات راه خواهد یافت.
شادکام، پرتوان و پرروزی باشی.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
روشی بسیار ساده برای رهایی از تنش
همهی چیزی که نیاز داری:
یک مداد سیاه
چند مداد رنگی
یک برگ کاغذ سپید
آهنگی که بدان گرایش داری
جایی که در آن تنهایی
و کمی پشتکار برای انجام کار.
درجایی آرام، تنها شو.
برگ سپید را روبروی خود گذاشته کنارش بنشین. مداد سیاه را روی برگ سپید و مدادهای رنگی را در نزدیکیاش جای ده. آهنگ دلخواه خود را بگذار. چشمان را بسته و در آغاز، اندیشه خود را به دم و بازدم خود ببند...
آرام آرام، دمهای خود را ژرفتر کن...
و کشدارتر...
پس از شش یا هفت، دمی ژرف (نشمار، با گمان پیش برو)
همانگونه که چشمانات بسته است، مداد سیاه را بدست گیر. با دست دیگر گوشهها و کنارههای برگه را بیاب.
اکنون نوک مداد را بر برگه گذاشته بگذار برود؛ آرام برود؛ به هرکجا که میخواهد برود. به هر سویی که گرایش دارد. و به هیچچیز نیاندیشد؛ به هیچ نگارهای؛ به هیچ انگارهای.
بگذار مداد آزاد باشد، از بند اندیشهات رها باشد، بچرخد، بلغزد و یا راست برود. بگذار مدادت همچون رامشگری زیباروی، به آرامی بجنبد. بگذار مدادت مزهی آزادی را بچشد.
هرگاه گمان کردی بس است، بدان که بس است. دو دل نباش، به سهش خود باور داشته باش.
سپس چشم بگشای، و به آفرینهی مدادت بنگر.
مدادهای رنگی را بردار و رنگآمیزیاش کن.
هر کجایش و هرگونه که میخواهی.
بگذار دلت رنگآمیزی کند، نه اندیشهات.
و
پایان
واکاوی را به گاهی دیگر واگذار.
برخیز، یک نوشیدنی گوارا بنوش و اگر دلت پیش آفرینهات جامانده، آن را بدستگیر و پیامش را بخوان و از میان آن نگاره، درونت را ببین. اندیشهات را چون مدادت رها کن و گمان داشته باش، پاسخ از درون به زبانات راه خواهد یافت.
شادکام، پرتوان و پرروزی باشی.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹
🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
توانمندی و ماندگاری زبان پارسی
ریشهی پارسی کنونی پیشینهای دستکم برابر ۳هزار سال دارد. پارسی، زبانیست که در سنگنبشتههای هخامنشی، ساسانی، اشکانی و کوشانی نگاشته شده و در نسکهای پهلوی از آن بهره برده شده، در سرودههای پهلوی مانند "درخت آسوریک" بکار رفته و پس از اسلام در سرودههای فرزانهسرایانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، عطار، جامی و مولوی از آن بهره گرفته شده است.
زبانیست که مسلمانان ایرانی برای پخش و گسترش باورهای قرآنی و اسلامی از آن در کالبد دیپ*(نثر) و چکامه بسیار سود جستهاند. همچنین، نویسندگانی که به زبان تازی مینگاشتند نیز بسیاری واژگان از آن وام گرفتهاند.
پارسی از انگشت شمار زبانهایی است که خواننده آن میتواند نوشتههای هزارسال پیشین خود را بخواند و دریابد و به نوشتههای پیشتر از آن، چنانچه که دبیرههایش را بداند، کمابیش پیبرد.
با این پیشینه، شایستگی این زبان برای کاربرد دانشیک نیز کمابیش هویدا است و تنها بسنده است که از نیرو و توانمندیهای این زبان بهره گیریم. همانگونه که نمایان است، هر اندازه بر آگاهی دانشمندانمان از این زبان افزوده میگردد کاربرد دانشیک بروز آن نیز گستردگی مییابد.
✍🏻✍🏻 پینوشت:
دیپ ⇐ نوشتار بدون وزن، هماوایی و آهنگ. دیپ همان نوشتار ساده و هنجاری است و ناهمسان و در برابر با چکامه و سرود میباشد.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
توانمندی و ماندگاری زبان پارسی
ریشهی پارسی کنونی پیشینهای دستکم برابر ۳هزار سال دارد. پارسی، زبانیست که در سنگنبشتههای هخامنشی، ساسانی، اشکانی و کوشانی نگاشته شده و در نسکهای پهلوی از آن بهره برده شده، در سرودههای پهلوی مانند "درخت آسوریک" بکار رفته و پس از اسلام در سرودههای فرزانهسرایانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، عطار، جامی و مولوی از آن بهره گرفته شده است.
زبانیست که مسلمانان ایرانی برای پخش و گسترش باورهای قرآنی و اسلامی از آن در کالبد دیپ*(نثر) و چکامه بسیار سود جستهاند. همچنین، نویسندگانی که به زبان تازی مینگاشتند نیز بسیاری واژگان از آن وام گرفتهاند.
پارسی از انگشت شمار زبانهایی است که خواننده آن میتواند نوشتههای هزارسال پیشین خود را بخواند و دریابد و به نوشتههای پیشتر از آن، چنانچه که دبیرههایش را بداند، کمابیش پیبرد.
با این پیشینه، شایستگی این زبان برای کاربرد دانشیک نیز کمابیش هویدا است و تنها بسنده است که از نیرو و توانمندیهای این زبان بهره گیریم. همانگونه که نمایان است، هر اندازه بر آگاهی دانشمندانمان از این زبان افزوده میگردد کاربرد دانشیک بروز آن نیز گستردگی مییابد.
✍🏻✍🏻 پینوشت:
دیپ ⇐ نوشتار بدون وزن، هماوایی و آهنگ. دیپ همان نوشتار ساده و هنجاری است و ناهمسان و در برابر با چکامه و سرود میباشد.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹
👍1
Forwarded from ادبسار
🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
توانمندی و ماندگاری زبان پارسی
ریشهی پارسی کنونی پیشینهای دستکم برابر ۳هزار سال دارد. پارسی، زبانیست که در سنگنبشتههای هخامنشی، ساسانی، اشکانی و کوشانی نگاشته شده و در نسکهای پهلوی از آن بهره برده شده، در سرودههای پهلوی مانند "درخت آسوریک" بکار رفته و پس از اسلام در سرودههای فرزانهسرایانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، عطار، جامی و مولوی از آن بهره گرفته شده است.
زبانیست که مسلمانان ایرانی برای پخش و گسترش باورهای قرآنی و اسلامی از آن در کالبد دیپ*(نثر) و چکامه بسیار سود جستهاند. همچنین، نویسندگانی که به زبان تازی مینگاشتند نیز بسیاری واژگان از آن وام گرفتهاند.
پارسی از انگشت شمار زبانهایی است که خواننده آن میتواند نوشتههای هزارسال پیشین خود را بخواند و دریابد و به نوشتههای پیشتر از آن، چنانچه که دبیرههایش را بداند، کمابیش پیبرد.
با این پیشینه، شایستگی این زبان برای کاربرد دانشیک نیز کمابیش هویدا است و تنها بسنده است که از نیرو و توانمندیهای این زبان بهره گیریم. همانگونه که نمایان است، هر اندازه بر آگاهی دانشمندانمان از این زبان افزوده میگردد کاربرد دانشیک بروز آن نیز گستردگی مییابد.
✍🏻✍🏻 پینوشت:
دیپ ⇐ نوشتار بدون وزن، هماوایی و آهنگ. دیپ همان نوشتار ساده و هنجاری است و ناهمسان و در برابر با چکامه و سرود میباشد.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما
توانمندی و ماندگاری زبان پارسی
ریشهی پارسی کنونی پیشینهای دستکم برابر ۳هزار سال دارد. پارسی، زبانیست که در سنگنبشتههای هخامنشی، ساسانی، اشکانی و کوشانی نگاشته شده و در نسکهای پهلوی از آن بهره برده شده، در سرودههای پهلوی مانند "درخت آسوریک" بکار رفته و پس از اسلام در سرودههای فرزانهسرایانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، عطار، جامی و مولوی از آن بهره گرفته شده است.
زبانیست که مسلمانان ایرانی برای پخش و گسترش باورهای قرآنی و اسلامی از آن در کالبد دیپ*(نثر) و چکامه بسیار سود جستهاند. همچنین، نویسندگانی که به زبان تازی مینگاشتند نیز بسیاری واژگان از آن وام گرفتهاند.
پارسی از انگشت شمار زبانهایی است که خواننده آن میتواند نوشتههای هزارسال پیشین خود را بخواند و دریابد و به نوشتههای پیشتر از آن، چنانچه که دبیرههایش را بداند، کمابیش پیبرد.
با این پیشینه، شایستگی این زبان برای کاربرد دانشیک نیز کمابیش هویدا است و تنها بسنده است که از نیرو و توانمندیهای این زبان بهره گیریم. همانگونه که نمایان است، هر اندازه بر آگاهی دانشمندانمان از این زبان افزوده میگردد کاربرد دانشیک بروز آن نیز گستردگی مییابد.
✍🏻✍🏻 پینوشت:
دیپ ⇐ نوشتار بدون وزن، هماوایی و آهنگ. دیپ همان نوشتار ساده و هنجاری است و ناهمسان و در برابر با چکامه و سرود میباشد.
#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹