🥀🌹
عید یا نوروز؟
سال گذشته از «نوروز» نوشتم و به قرینهی عربی آن و «عید» نامیدن آن. آن را شروع دوباره یا «روز از نو» نامیدم و نوروز را نه روز نو، بلکه روز از نو و تکرار دوباره خواندم. چون عربی ان اعاده و عید از بازگشت و رجعت دوباره و تکرار حکایت میکرد!
از سال گذشته تاکنون بسیار فکر کردم که این قیاس به قرینه نمیتواند درست باشد و نباید آن را با قرینه عربی آن تفسیر و معنا کرد و پی بردم حداقل به دو دلیل این قیاس معالفارق است.
- یکی اینکه نوروز قدمتی بسیار بیشتر از اعیاد عربی و عید آمدن برای اعراب دارد!
- دوم اینکه با منش ایرانیان چندان نمیتواند انطباق داشته باشد.
به هر جهت غوطه خوردم و غوطه خوردم تا یکباره به ذهنم آمد که بله درستتر همین فرقهاست و نه آن انطباقها!
در واقع در اینجا و اکنون نوروز را عید خواندن نوعی الینه شدن فرهنگی و نوعی از خود بیگانگی برای فرهنگ ایرانی رخ داده است. عرب رجعتگرا آنچه خود میپنداشته را بر جشن فارسی بار کرده است! عید در عرب معنی رجعت به گذشته و اعاده به قبل و شروع دوباره و تکرار را دارد. لیکن نوروز پارسی نگاه به جلو و رو به آینده و نو شدن و نوگرایی دارد.
عید نگاه به سنت دارد و نوروز نگاه به نوگرایی و تجدد!
عید گذشته را ارج مینهد و نوروز آینده را گرامی میدارد!
عید از گذشته یاد میکند و تکرار مجدد گذشته، اما نوروز از نوگرایی و شروعی تازه!
بنا بر این تفاوت، عید با نوروز و جشن در جهت حرکت این دو واژه در دو سوی مخالف پیوستار زمان قرار دارد!
نوروز نو گراست و امیدبخش و آیندهنگر، اما عید سنتگرا و گذشتهنگر و تکرار مکررات!
بنابراین روا نیست که نوروز، عید نامیده شود. بلکه نوروز، نو روز و پارسی است و عید اعاده است و عربی!
به نظر میرسد عید در عربی پایان است و در پارسی آغاز! شاید از همین جهت است که عید فطر و قربان و… مراسم پایانی است و #نوروز مراسم آغاز!
تفاوت، تفاوت دو فرهنگ و دو رویکرد و دو نگاه به جهان و هستی در این دو مفهوم نهفته است: سنت و تجدد. سنت و تجددی که هرگز آشتی نکردهاند و به نظر میرسد هرگز این انشقاق به اتفاق نخواهد انجامید. گرچه در طول تاریخ با تفسیر و انطباق واژهها سعی در آشتی دادن آن شده است اما هرگز این وصلت صورت نگرفته و انشقاق باقی است! شکاف و انشقاقی که منشا مشکلات ماست.
✍ فرستنده: #داریوش_آریا
⬅️➡️ @AdabSar
عید یا نوروز؟
سال گذشته از «نوروز» نوشتم و به قرینهی عربی آن و «عید» نامیدن آن. آن را شروع دوباره یا «روز از نو» نامیدم و نوروز را نه روز نو، بلکه روز از نو و تکرار دوباره خواندم. چون عربی ان اعاده و عید از بازگشت و رجعت دوباره و تکرار حکایت میکرد!
از سال گذشته تاکنون بسیار فکر کردم که این قیاس به قرینه نمیتواند درست باشد و نباید آن را با قرینه عربی آن تفسیر و معنا کرد و پی بردم حداقل به دو دلیل این قیاس معالفارق است.
- یکی اینکه نوروز قدمتی بسیار بیشتر از اعیاد عربی و عید آمدن برای اعراب دارد!
- دوم اینکه با منش ایرانیان چندان نمیتواند انطباق داشته باشد.
به هر جهت غوطه خوردم و غوطه خوردم تا یکباره به ذهنم آمد که بله درستتر همین فرقهاست و نه آن انطباقها!
در واقع در اینجا و اکنون نوروز را عید خواندن نوعی الینه شدن فرهنگی و نوعی از خود بیگانگی برای فرهنگ ایرانی رخ داده است. عرب رجعتگرا آنچه خود میپنداشته را بر جشن فارسی بار کرده است! عید در عرب معنی رجعت به گذشته و اعاده به قبل و شروع دوباره و تکرار را دارد. لیکن نوروز پارسی نگاه به جلو و رو به آینده و نو شدن و نوگرایی دارد.
عید نگاه به سنت دارد و نوروز نگاه به نوگرایی و تجدد!
عید گذشته را ارج مینهد و نوروز آینده را گرامی میدارد!
عید از گذشته یاد میکند و تکرار مجدد گذشته، اما نوروز از نوگرایی و شروعی تازه!
بنا بر این تفاوت، عید با نوروز و جشن در جهت حرکت این دو واژه در دو سوی مخالف پیوستار زمان قرار دارد!
نوروز نو گراست و امیدبخش و آیندهنگر، اما عید سنتگرا و گذشتهنگر و تکرار مکررات!
بنابراین روا نیست که نوروز، عید نامیده شود. بلکه نوروز، نو روز و پارسی است و عید اعاده است و عربی!
به نظر میرسد عید در عربی پایان است و در پارسی آغاز! شاید از همین جهت است که عید فطر و قربان و… مراسم پایانی است و #نوروز مراسم آغاز!
تفاوت، تفاوت دو فرهنگ و دو رویکرد و دو نگاه به جهان و هستی در این دو مفهوم نهفته است: سنت و تجدد. سنت و تجددی که هرگز آشتی نکردهاند و به نظر میرسد هرگز این انشقاق به اتفاق نخواهد انجامید. گرچه در طول تاریخ با تفسیر و انطباق واژهها سعی در آشتی دادن آن شده است اما هرگز این وصلت صورت نگرفته و انشقاق باقی است! شکاف و انشقاقی که منشا مشکلات ماست.
✍ فرستنده: #داریوش_آریا
⬅️➡️ @AdabSar