این رفتار نامتمدنانه‌ی مسلمانان که موجب سلب آرامش #پیامبر بوده، در برخی دیگر از #آیه‌ها هم رخ می‌نماید و محمد هر بار برای خلاص شدن از دست مزاحمان، به «کلام الله» متوسل می‌شود و حتی خدای خود را به دشنامگویی وامی‌دارد. در سوره‌ی هجرات، آیه‌ی ۱ـ۵ می‌خوانیم: «ای اهل ایمان، صدایتان را از صدای پیامبر بالاتر نبرید که اعمال نیکتان باطل شود. آنانی که پیامبر را از پشت خانه با صدای بلند می‌خوانند، بیشترشان مردمی بیشعور هستند، زیرا برایشان خیلی بهتر است صبر کنند تا پیامبر از خانه خارج شود».

در نظام «ولایت فقیه» که خود سنخی از نظام‌های بسته‌ی #ایدئولوژیک است، وضع از این هم خراب‌تر است. زیرا این نظام مشروعیت بلاواسطه‌ی خود را از «آسمان» می‌گیرد و دعوی #حکومت_الهی دارد.
از این‌رو «ساحت برتر» خصلتی مستقیما فرازمینی و #مقدس به خود می‌گیرد، یعنی درجه‌ی چون و چراناپذیری آن صدها بار از «ادیان سیاسی» مانند کمونیسم و فاشیسم بیشتر است.

در چنین نظامی، #اعتبار_سخن یکسره به گوینده‌ی آن ارتباط دارد و نه به عیار درستی آن، و هر چه این گوینده در سلسله‌مراتب دینی بالاتر باشد، سخنش نافذ‌تر و چون و چراناپذیرتر است! فرضا در سلسله‌مراتب شیعی، در بالاترین پله #کلام_الله قرار دارد و پس از آن سخنان #پیامبر و امامان و سپس مراجع شیعه و در راسشان #ولی_فقیه جای می‌گیرد.