#دوگانگی فرهنگی درون و برون خانه منجر به ایجاد و تشدید پدیده #ریا و #تزویر در بطن جامعه شد. کودکی که سبک زندگی، پوشش، روابط بین فردی زن و مرد را درون خانه و در مهمانی های خصوصی دوستان و بستگان، با آنچه در مدرسه و جامعه بود در تضاد کامل میدید، نوعی از #پنهان_کاری و ریا کاری در وجودش شکل گرفت و ناخودآگاه به سمت و سوی دو شخصیت متضاد درون و برون خانه کشیده شد.

نکته مخاطره آمیز و کلیدی ماجرا در تعمیم پدیده ریا و تزویر در سایر موارد زندگی فردی و اجتماعی است. هویت حقیقی افراد در جامعه ای به ظاهر هم شکل، غیر قابل #شناسایی و اندیشه و رفتار آنان نیز به طریق اولی، غیر قابل #پیش_بینی است.

#کلام_آخر

ﺍﯾﻦ ﻣﮑﺎﻧﯿﺴﻢ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯼ ﺷﻮﻡ ﻭ ﺑﻨﯿﺎﻥﮐﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯾﯽ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻁ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮﯼ، ﺍﺛﺒﺎﺗﺸﺎﻥ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﭘﺎﻓﺸﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯼ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ، ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩﺵ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﻭﺍﻧﺪﻩ، ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺧﻮﺩﺑﻪﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ، ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ‏#ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ‏ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﻧﺤﯿﻒﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ #ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﮑﻪ ﺭﺍﯾﺞ ﻣُﻠﮏ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ‏

#ﺻﺪﺍﻗﺖ‏ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮔﻮﻫﺮﯼ ﻧﺎﯾﺎﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ‏#ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﯽﻧﻮﺭﺩﺩ ﻭ #ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﻨﯿﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻣﯽﺩﻫﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ #ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ.
#ﺻﺮﺍﺣﺖ، ﺣﻠﻘﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺎﻟﻪﺯﻧﮏﺑﺎﺯﯼ، ﺩﻭﺑﻪﻫﻢﺯﻧﯽ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯼ ﺗﻬﻮﻉﺁﻭﺭ ﺑﺨﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺕ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽﺩﻫﺪ.