دختران حوا

🔺الهه رفته‌ و کار خوبی...

"الهه خانه و زندگی‌اش را گذاشته و رفته‌. حالا شوهر بدبختش مانده با دو تا بچه قد و نیم‌ قد."
اینها را ارایشگر وقتی در حال برداشتن ابرویم است می‌گوید. آنهم نه به من. به دوستش که آن‌طرف‌تر مشغول مالیدن رنگ روی موی خانوم مسنی است.
اصولا ارایشگرها با من حرف نمی‌زنند‌. یعنی من نهایت تلاشم را می‌کنم که نتوانند سر صحبت را با من باز کنند.

الهه انگاری موهای بلندی دارد، چشم‌های کشیده و لبی که خدا زحمت پروتزش را کشیده است. قد و هیکلش هم بد نیست از شوهرش خیلی سرتر است، اما از نظر ارایشگر هیچ‌کدام اینها دلیل نمی‌شود ذلیل‌‌مرده دم‌عیدی شوهر و بچه‌هایش را بگذارد و برود‌ مگر نه؟
آرایشگر منتظر است مثل دوستش و آن یکی مشتری حرفش را تایید کنم. نمی‌کنم. چشم‌هایم را می‌بندم. الهه پشت پلک‌هایم ظاهر می‌شود.

معلوم نیست زن کجا رفته، هر جایی که باید را گشته‌اند.نیست که نیست. بچه‌ها بهانه مادرشان را می‌گیرند. مرد سرش پیش همه خم شده است. از نظر آرایشگر
اینکه شوهرت سر هر چیزی به باد کتک بگیرد، مدام به رفت‌وآمدت گیر بدهد هیچ دلیل خوبی برای رفتن نیست. اصلا زن همین است دیگر. باید بسوزد و بسازد مخصوصا اگر مادر باشد.
الهه هنوز پشت پلک‌هایم نشسته است. خودش را جمع کرده گوشه راست چشمم. الهه خیس است.

مشتری مسن می‌گوید گاهی خوشی می‌زند زیر دل آدم‌ها. اگر شکاک است یعنی دوستش دارد، اگر دست‌درازی می‌کند حتما الهه زبان‌درازی کرده مرد که بی‌خود و بی‌جهت از این کارها را نمی‌کند.
آدم باید بفهمد شوهر وقتی از سرکار می‌آید خسته است، کوفته است یک چیزی هم اگر بگوید نباید دهن‌به‌دهنش گذاشت. به قول مادر خدابیامرزش اینجور وقت‌ها فقط باید گفت چشم آقا حق با شماست.
بله بله درست است تمام سالن را پر می‌کند. اآرایشگر موچین را روی پوستم می‌کشد. آنقدر محکم که انگار بخواهد چشمانم از درد باز شود یا شاید دهانم.
باز نمی‌کنم. نه چشم را نه دهانم را.
الهه با همه خوشگلی‌اش گوشه چشمم کز کرده. موهای بلند و تازه رنگ‌کرده‌اش روی شانه‌هایش ریخته.

همین چند روز پیش نشسته بود زیر دست ارایشگر، گفته بود هایلات عسلی می‌خواهد. اگر دلش به زندگی خوش نبود اگر زندگی بدی داشت گوه خورده که امده موهایش را رنگ کرده برای چه کسی خودش را خوشگل کرد وقتی تصمیم داشت برود؟
سوال ارایشگر توی جمع سکوت می‌پاشد. انگاری همه دارند فکر می‌کنند تا جواب خوبی به سوال بدهند.
یکی می‌گوید زیر سرش بلند شده، لابد با یکی فرار کرده.
گردن می‌چرخانم سمت گوینده‌اش. موچین تا نزدیکی چشمم می‌آید، درست همان جایی که الهه نشسته می‌ایستد. زن مسن است، موهای شقیقه‌اش سفید شده‌اند. منتظر است آرایشگر با رنگ سفیدی‌ها را بپوشاند.

می‌گویم من الهه را نمی‌شناسم، شماها را نمی‌شناسم اولین بارم است مشتری این خانوم شده‌ام و احتمالا اخرین بارمم باشد. می‌گویم قلبم از این حرف‌ها درد گرفته است. می‌گویم توی همین ده دقیقه فهمیدم الهه خیلی دلیل برای رفتن داشته، حقش بود برود حتی اگر ده تا هم توله داشت.

می‌گویم من و شما و مادرهای‌مان به جرم مادر بودن اسیر شده‌ایم، بال‌مان را شکسته‌اند. حداقل یکی را که شجاعت پریدن را پیدا می‌کند و می‌رود یک گوشه تا شاید نفس راحتی بکشد، اینجور به گند نکشیم. می‌گویم همیشه یکی نباید باشد که از زندگی پردردت دست بکشی. می‌گویم همین حرف‌ها وحشت رفتن را زیاد می‌کند و ما زن‌ها را مجبور به ماندن می‌کند.

ارایشگر تند تند موچین را برمی‌دارد و می‌گذارد دیگر با دقت و وسواس مو‌ها را نمی‌چیند. لابد از نظرش من هم یکی هستم مثل الهه. که تاب توی قفس ماندن و کتک‌خوردن ندارد و امروز فرداست که بپرد..
توی سالن فقط سکوت است که لابه‌لای بوی رنگ و دکلره نفس می‌کشد.
الهه هنوز گوشه چشمم است. زل زده به اخم‌های ارایشگر. کسی به ابروهای تمیزشده‌ام مبارک‌ باد نمی‌دهد. کسی به خداحافظی‌ام جواب نمی‌دهد.

با الهه می‌زنیم بیرون، نفس می‌کشیم، نفس می‌کشیم..
گریه؟ گریه هم می‌کنیم..گریه هم می‌کنیم.../زن‌امروزی

فاطمه رهبر

@EveDaughters

👍7👎5💔5

268 viewsedited 14:49