🍁 زن؛ تابوی طالب
▪️ترس زنان افغانستان از بازگشت دوباره طالبان به قدرت
✍🏻 ترانه بنییعقوب:
رفتوآمد در شهر صرفاً همراه پدر، همسر یا برادر، تعطیلی دوباره دانشگاهها، ناأمنی و پوشیدن اجباری برقع تنها بخش کوچکی از کابوسها و ترسهای زنان افغانستان از بازگشت دوباره طالبان به قدرت است. آنهایی که سالهای قدرت طالبان را به چشم دیدهاند بیش از این به خود میلرزند. این کابوسها حالا همراه همیشگی زنان افغانستان است، زنانی که جز یک زندگی عادی و حضور در جامعه، خواسته و توقع دیگری ندارند. برخی میگویند طالبان هم از مردم افغانستان هستند و طی ۲۰ سال گذشته تغییر کردهاند، اما زنان فعال در افغانستان با این گفتهها موافق نیستند. زنان افغانستان از آغاز چندان نسبت به پروسه صلح در این کشور خوشبین نبودند و امضای توافق صلح میان حکومت و طالبان را تنها موجب قدرت گرفتن دوباره طالبان میدانند.
شیما کریمی، فعال حقوق زنان در افغانستان، میگوید: «زنان سیاهترین روزها را در دوره طالبان در این کشور تجربه کردهاند. زنان در آن دوره حتی اجازه خروج از منزل، اشتغال و تحصیل نداشتند و اگر برای کاری ضروری بیرون از خانه میرفتند مجبور به پوشیدن برقع بودند. اینکه آنها بخواهند وارد عرصه سیاسی و اجتماعی شوند که دیگر امری محال بود. زنان افغانستان از تکرار آن دوره سخت نگراناند.»
مبینه خیراندیش ساعی، مسئول دفتر حمایتکننده رسانههای آزاد افغانستان، میگوید: «من از جمله کسانی هستم که دوره قبلی حاکمیت طالبان در افغانستان را تجربه کردهام. آن زمان دانشجو بودم که آنها آمدند. دانشگاهها بسته شد و سه سال و نیم وقفه بین تحصیلم افتاد. من سه سال نتوانستم درسم را ادامه دهم که یک ضربه بزرگ در زندگیام بود. به غیر از این، من شاهد افزایش خشونتها در بلخ و مزار شریف بودم. آن دوره زنان نمیتوانستند فعالیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی داشته باشند. من اکنون از حضور دوباره آنها نگرانم،به ویژه برای زنانی که در این ۲۰ سال دستاوردهای زیادی داشتهاند، با آمدن آنها زنان دیگر نمیتوانند از حقوق خود دفاع کنند و این یک ترس دوباره برای زنان افغانستان است.»
راحله احمدی، مسئول یک نهاد حقوقی در شهر مزار شریف افغانستان، که سابقه کار در رسانهها را در طول ۹ سال گذشته دارد، هم نظر مشابهی دارد: «به نظر من اگر طالبان مسلط شود، آزادی زنان هم در عرصه اجتماعی و هم فردی محدود میشود. من نگران زندگی نرمال خودم در افغانستان هستم؛ میدانم به عنوان یک آدم عادی دیگر نمیتوانم در این جامعه زندگی کنم و مرگ زندگیام را تهدید میکند. آنها قبلاً زنها را محدود کردند و گفتند بدون محرم اجازه سفر کردن و بیرون شدن از خانه را ندارند. همهمان میپرسیم میتوانیم مثل امروز زندگی کنیم یا دوباره مجبوریم برقع بپوشیم؟ من امروز در این جامعه کار میکنم و در شهرستانها برای زنان کارگاههای حقوقی برگزار میکنم. با وجود طالبان همه اینها غیرممکن است و امکان سفر به شهرهای دیگر هم وجود ندارد.»
زنان افغانستان این روزها یک کابوس دارند. کابوسی که حالا در بیداری و حتی خواب رهایشان نمیکند؛ بازگشت دوباره طالبان و خانهنشین شدن آنها و از دست رفتن همه تلاشهایشان در این سالها
©️از: روزنامه ایران (۱۴۰۰/۵/۱۸)
#️⃣ #زنان_افغانستان #حقوق_زنان #طالبان
@EveDaughters
▪️ترس زنان افغانستان از بازگشت دوباره طالبان به قدرت
✍🏻 ترانه بنییعقوب:
رفتوآمد در شهر صرفاً همراه پدر، همسر یا برادر، تعطیلی دوباره دانشگاهها، ناأمنی و پوشیدن اجباری برقع تنها بخش کوچکی از کابوسها و ترسهای زنان افغانستان از بازگشت دوباره طالبان به قدرت است. آنهایی که سالهای قدرت طالبان را به چشم دیدهاند بیش از این به خود میلرزند. این کابوسها حالا همراه همیشگی زنان افغانستان است، زنانی که جز یک زندگی عادی و حضور در جامعه، خواسته و توقع دیگری ندارند. برخی میگویند طالبان هم از مردم افغانستان هستند و طی ۲۰ سال گذشته تغییر کردهاند، اما زنان فعال در افغانستان با این گفتهها موافق نیستند. زنان افغانستان از آغاز چندان نسبت به پروسه صلح در این کشور خوشبین نبودند و امضای توافق صلح میان حکومت و طالبان را تنها موجب قدرت گرفتن دوباره طالبان میدانند.
شیما کریمی، فعال حقوق زنان در افغانستان، میگوید: «زنان سیاهترین روزها را در دوره طالبان در این کشور تجربه کردهاند. زنان در آن دوره حتی اجازه خروج از منزل، اشتغال و تحصیل نداشتند و اگر برای کاری ضروری بیرون از خانه میرفتند مجبور به پوشیدن برقع بودند. اینکه آنها بخواهند وارد عرصه سیاسی و اجتماعی شوند که دیگر امری محال بود. زنان افغانستان از تکرار آن دوره سخت نگراناند.»
مبینه خیراندیش ساعی، مسئول دفتر حمایتکننده رسانههای آزاد افغانستان، میگوید: «من از جمله کسانی هستم که دوره قبلی حاکمیت طالبان در افغانستان را تجربه کردهام. آن زمان دانشجو بودم که آنها آمدند. دانشگاهها بسته شد و سه سال و نیم وقفه بین تحصیلم افتاد. من سه سال نتوانستم درسم را ادامه دهم که یک ضربه بزرگ در زندگیام بود. به غیر از این، من شاهد افزایش خشونتها در بلخ و مزار شریف بودم. آن دوره زنان نمیتوانستند فعالیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی داشته باشند. من اکنون از حضور دوباره آنها نگرانم،به ویژه برای زنانی که در این ۲۰ سال دستاوردهای زیادی داشتهاند، با آمدن آنها زنان دیگر نمیتوانند از حقوق خود دفاع کنند و این یک ترس دوباره برای زنان افغانستان است.»
راحله احمدی، مسئول یک نهاد حقوقی در شهر مزار شریف افغانستان، که سابقه کار در رسانهها را در طول ۹ سال گذشته دارد، هم نظر مشابهی دارد: «به نظر من اگر طالبان مسلط شود، آزادی زنان هم در عرصه اجتماعی و هم فردی محدود میشود. من نگران زندگی نرمال خودم در افغانستان هستم؛ میدانم به عنوان یک آدم عادی دیگر نمیتوانم در این جامعه زندگی کنم و مرگ زندگیام را تهدید میکند. آنها قبلاً زنها را محدود کردند و گفتند بدون محرم اجازه سفر کردن و بیرون شدن از خانه را ندارند. همهمان میپرسیم میتوانیم مثل امروز زندگی کنیم یا دوباره مجبوریم برقع بپوشیم؟ من امروز در این جامعه کار میکنم و در شهرستانها برای زنان کارگاههای حقوقی برگزار میکنم. با وجود طالبان همه اینها غیرممکن است و امکان سفر به شهرهای دیگر هم وجود ندارد.»
زنان افغانستان این روزها یک کابوس دارند. کابوسی که حالا در بیداری و حتی خواب رهایشان نمیکند؛ بازگشت دوباره طالبان و خانهنشین شدن آنها و از دست رفتن همه تلاشهایشان در این سالها
©️از: روزنامه ایران (۱۴۰۰/۵/۱۸)
#️⃣ #زنان_افغانستان #حقوق_زنان #طالبان
@EveDaughters