این ماه، به اعتراضات و سرکوب‌های سال‌های اخیر در ایران بازمی‌گردیم؛ نگاهی می‌اندازیم به الگوهای تکرارشونده سرکوب و پرونده‌هایی که سال‌ها بعد همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند.



هشت سال پیش، در دی‌ماه ۱۳۹۶، اعتراضاتی که از مشهد آغاز شده بود به شهرهای مختلف ایران گسترش یافت. معترضان در این اعتراضات آشکارا خواستار پایان جمهوری اسلامی شدند.



نیروهای امنیتی در پاسخ، به خشونت متوسل شدند. مرکز اسناد حقوق بشر ایران مرگ دست‌کم ۴۱ نفر را مستند کرده است؛ از جمله معترضانی که با گلوله جنگی کشته شدند و بازداشت‌شدگانی که در شرایطی مشکوک در بازداشت جان باختند. صدها نفر نیز بازداشت شدند و بسیاری از آنها تحت شکنجه، بدرفتاری و محاکمه‌های ناعادلانه قرار گرفتند.



با این حال، تا امروز هیچ مقام امنیتی و انتظامی در رابطه با این سرکوب‌ها پاسخگو نشده است. خانواده‌هایی که برای دادخواهی تلاش کردند با فشار مواجه شدند و مقام‌های جمهوری اسلامی مسئولیت مرگ افراد در بازداشت را انکار کردند.



ما به اعتراضات دی‌ماه ۱۳۹۶ بازمی‌گردیم، زیرا الگوهای سرکوب و مصونیت از مجازات که در آن اعتراضات آشکار شد، در موج‌های اعتراضی بعدی نیز تکرار گردید.



متن کامل گزارش: https://iranhrdc.org/fa/%d8%a7%d8%b9%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d8%b6%d8%a7%d8%aa-%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%87-%db%b1%db%b3%db%b9%db%b6/


@iranhrdc
#اعتراضات_ایران
#اعتراضات_ایران_دی۹۶
#اعتراضات_دی_۹۶
#پایان_مصونیت
#حقوق_بشر_در_ایران