این ماه، به اعتراضات و سرکوب‌های سال‌های اخیر در ایران بازمی‌گردیم؛ نگاهی می‌اندازیم به الگوهای تکرارشونده سرکوب و پرونده‌هایی که سال‌ها بعد همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند.



هشت سال پیش، در دی‌ماه ۱۳۹۶، اعتراضاتی که از مشهد آغاز شده بود به شهرهای مختلف ایران گسترش یافت. معترضان در این اعتراضات آشکارا خواستار پایان جمهوری اسلامی شدند.



نیروهای امنیتی در پاسخ، به خشونت متوسل شدند. مرکز اسناد حقوق بشر ایران مرگ دست‌کم ۴۱ نفر را مستند کرده است؛ از جمله معترضانی که با گلوله جنگی کشته شدند و بازداشت‌شدگانی که در شرایطی مشکوک در بازداشت جان باختند. صدها نفر نیز بازداشت شدند و بسیاری از آنها تحت شکنجه، بدرفتاری و محاکمه‌های ناعادلانه قرار گرفتند.



با این حال، تا امروز هیچ مقام امنیتی و انتظامی در رابطه با این سرکوب‌ها پاسخگو نشده است. خانواده‌هایی که برای دادخواهی تلاش کردند با فشار مواجه شدند و مقام‌های جمهوری اسلامی مسئولیت مرگ افراد در بازداشت را انکار کردند.



ما به اعتراضات دی‌ماه ۱۳۹۶ بازمی‌گردیم، زیرا الگوهای سرکوب و مصونیت از مجازات که در آن اعتراضات آشکار شد، در موج‌های اعتراضی بعدی نیز تکرار گردید.



متن کامل گزارش: https://iranhrdc.org/fa/%d8%a7%d8%b9%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d8%b6%d8%a7%d8%aa-%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%87-%db%b1%db%b3%db%b9%db%b6/


@iranhrdc
#اعتراضات_ایران
#اعتراضات_ایران_دی۹۶
#اعتراضات_دی_۹۶
#پایان_مصونیت
#حقوق_بشر_در_ایران

این ماه، به سرکوب اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در استان‌های گیلان و مازندران می‌پردازیم. بررسی‌های مرکز اسناد حقوق بشر ایران نشان می‌دهد که بین ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ تا ۱۰ شهریور ۱۴۰۲، دست‌کم ۵۷ شهروند به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شدند؛ ۲۲ نفر از آنها تنها در یک شب.

آمار واقعی قربانیان احتمالاً بیشتر از این است. در پرونده‌های مختلف، یک الگوی مشابه بارها تکرار شده است: استفاده مرگبار از زور علیه معترضان در خیابان‌ها، جلوگیری از دسترسی مجروحان به خدمات درمانی، استفاده از پیکر قربانیان برای فشار بر خانواده‌ها، تغییر علت مرگ و وادار کردن خانواده‌ها به سکوت یا تکرار روایت حکومت.

با گذشت سال‌ها، هیچ‌یک از عاملان این جنایات در استان‌های شمالی ایران به‌طور مؤثر پاسخگو نشده‌اند.

متن کامل گزارش:
https://iranhrdc.org/crackdown-in-the-north-suppression-of-the-woman-life-freedom-movement-in-gilan-and-mazandaran-provinces/

@iranhrdc
#اعتراضات_ایران
#زن_زندگی_آزادی
#گیلان
#زن_زندگی_آزادی
#مازندران
#پایان_مصونیت
#حقوق_بشر_در_ایران

از شهریور تا دی ۱۴۰۱، مرکز اسناد حقوق بشر ایران کشته‌شدن ۱۱۶ شهروند را در مناطق کردنشین ایران و ۱۵ شهروند کرد دیگر را در سایر نقاط کشور به‌طور مستقل راستی‌آزمایی کرد. ۱۳ نفر از کشته‌شدگان کودک بودند. ۱۲ نفر در حالی که هیچ تهدیدی ایجاد نمی‌کردند، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفتند. ۳۰ نفر شبانه به خاک سپرده شدند و دست‌کم شش خانواده برای تحویل گرفتن پیکر عزیزانشان مجبور به پرداخت پول شدند. با وجود ادعاها درباره انجام تحقیقات، هیچ‌یک از این تحقیقات تاکنون نتایج خود را منتشر نکرده است.

متن کامل گزارش را از طریق لینک زیر بخوانید:
https://iranhrdc.org/protests-in-the-kurdish-areas-of-iran/

@iranhrdc
#اعتراضات_ایران
#زن_زندگی_آزادی
#کردستان
#پایان_مصونیت
#حقوق_بشر_در_ایران

این ماه، مروری داریم بر اعتراض‌ها و سرکوب‌های سال‌های اخیر در ایران؛ الگوهای تکرارشونده سرکوب و پرونده‌هایی که با گذشت سال‌ها همچنان باز هستند.

چهار سال پیش، در ۸ مهر ۱۴۰۱، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در زاهدان به سوی مردم تیراندازی کردند؛ هم به معترضان مقابل کلانتری ۱۶ و هم به نمازگزارانی که در مصلای بزرگ حضور داشتند.

در بعدازظهر آن روز، دست‌کم ۹۴ نفر کشته شدند؛ ۴۵ نفر از آنان در مصلای بزرگ جان باختند، جایی که هزاران نفر برای نماز حضور داشتند. ۱۵ نفر از قربانیان کودک بودند.

تا امروز، هیچ فرمانده یا آمر این کشتار پاسخگو نشده است. شکایت‌ها بایگانی شدند، خانواده‌ها تحت فشار قرار گرفتند و «تروریست‌ها» مسئول کشتار معرفی شدند.

در دی ۱۴۰۴، همان الگوهای سرکوب دوباره تکرار شد؛ این‌بار در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر و در سراسر ایران.

جمعه خونین زاهدان را مرور می‌کنیم، چون این پرونده هیچ‌گاه بسته نشد.

گزارش کامل:
https://iranhrdc.org/bloody-friday-in-zahedan/#_ednref76

@iranhrdc
#اعتراضات_ایران #جمعه_خونین_زاهدان #جمعه_خونین #پایان_مصونیت #حقوق_بشر_در_ایران