📕نجف سکولار

✍️#محمد_قطرانی

✂️برش‌هایی از متن:

🔻منبر در عراق بسیار بیش از ایران با مصیبت خوانی، نعی و روضه عجین است و خوش صدایی نقش مهمی در آن بازی می کند. اما طالقانی با صدایش نیست که دل ها را جذب خود کرده؛ بلکه سید کربلایی این روزهای عراق بر مفهوم «انسان» تکیه کرده؛ او می گوید: «دین برای انسان آفریده شده و نه انسان برای دین؛ از این رو ما مردان دین خادمین جامعه انسانی هستیم و به آن افتخار می کنیم».

🔻«ما روحانیون متهم هستیم که حکومت می کنیم به سبب تعداد قلیلی از هم لباسی های ما که داخل این سازمان حکومتی هستند. ولی اکثر طلاب علوم دینی در کربلا و نجف درس می خوانند و با سلطه کاری ندارند. فقها این گونه از طلاب علوم دینی تعهد می گیرند که باید به تمامه از جو سیاسی به دور باشند».

این خوانش از روحانیت که شاید سکه رایج در نجف هم باشد، توسط طالقانی جوان به بزرگان جریان حوزه ناطقه- شما بخوانید حوزه سیاسی- نجف هم تسری پیدا کرد. سید علی طالقانی از قول صدر ثانی می گوید:

«شهید صدر(قده) نه فقط مخالف دخالت عمامه در امور سیاسی، بلکه مخالف هرگونه نزدیکی طلاب علوم دینی به سیاست و قدرت بود؛ این امور کار طلبه نیست؛ زیرا دنیای سیاست کثیف و جهان وارونه نمایی و تناقضات است و ممکن است بر طلبه نیز اثر بگذارد و موجب بدبینی در اخلاق و دینداری طلاب شود».

این حرف آن قدر برای بزرگ امروز جریان صدر سنگین آمد که محمد صالح العراقی-ملقب به وزیر القائد- را مجبور کرد که علیه این حرف بیانیه ای بلند بالا بنویسد.

🔻حالا دیگر همه در عراق سید علی طالقانی را یک چهره ضد احزاب سیاسی می شناسند؛ او دیگر ابایی ندارد با آنها سرشاخ شود؛ چه صدر باشد و چه حکیم و چه دیگران؛

🔻حالا سید علی طالقانی مشکل جامعه عراق را در نبود فرهنگ انسانیت می داند. طالقانی می گوید: «در عراق باید انسانیت را به فرهنگی همه گیر تبدیل کنیم. هر قانونی که انسان را اذیت می کند آن قانون باطل است. در قانون عراق باید به انسان به اندازه چیز های دیگر مانند مذهب و قوم و… توجه شود».

🔻طالقانی با همین شعار وطن گرایی حضور بسیار جدی در تظاهرات اکتبر سال داشت و در میان جوانان حضور پیدا کرد. طالقانی گفتمان ضد سیاست سابقش را در تضاد با وطن گرایی نمی داند و حتی ارتباطش با چهره هایی که در رسانه ها با نماد ملی شناخته می شوند را منکر نمی شود. سید علی طالقانی که در واکنش به حادثه ترور سلیمانی و ابومهدی المهندس صرفا به بازنشر پیام مرجعیت اکتفا کرد، اما در پی برکناری عبدالوهاب الساعدی، نائب رئیس وقت دستگاه مبارزه با تروریسم عراق توسط عبدالمهدی بسیار تند برخورد کرد؛ چهره ای که ملی گرایی در او غلبه دارد و گویا حمایت از او جزو موارد منع ورود به سیاست توسط روحانیون به شمار نمی آید.


🌐متن کامل این #گزارش را در تلگراف (اینجا) بخوانید.

⏰ زمان تقریبی مطالعه: ۸ دقیقه


#آخوندیسم #حکومت_اسلامی

➖➖➖
✅ نقدآگین را دنبال کنید:
📽 یوتیوب
📻 پادكست
📸 اینستاگرام
🌾@Naqdagin

📕 در اسارتِ طالبان

✍️#علی_عبدی

✂️برش‌هایی از متن:

◼️جهان اکثریت ایشان - مثل جمعیت قابل توجهی از اهالی افغانستان - به دنیای اسلام و دنیای کفر تقسیم می‌شد؛ احتمالاً با این تفاوت مهم که کفار را شایسته‌ی مجازات می‌دانستند که «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم.» از یکی‌شان که درس‌خوانده‌ی شرعیات کابل بود شنیدم که کافر کسی‌ست که حقانیت رسول اکرم را باور ندارد؛ از جمله نصارا و یهود. هم او از چند استاد شرعیات دانشگاه کابل نام گرفت و از ایشان به احترام یاد کرد. گفت که حکومت مسئول ترورهای اخیر بوده‌است.

◼️کم‌سواد به معنای عام آن بودند اما همدیگر را مولوی‌صاحب و قاری‌صاحب صدا می‌کردند. یکی از مولوی‌صاحب‌ها را دیدم که نمی‌توانست جمله‌ای را به درستی از روی کاغذی بخواند. یکی از قاری‌صاحب‌ها شک داشت که واکسن فلج اطفال برنامه‌ای از سوی کافران است تا «جن» به جان مسلمانان برود و از «غیرت» ایشان در جهاد بکاهد. نواسه‌ی یکی دیگر از ایشان فلج شد‌ه‌بود اما باور داشت که «تدبیر» خداوند است و از بنده‌ی او کاری ساخته نیست. [سازمان جاسوسی امریکا از برنامه‌ی ریشه‌کن‌سازیِ فلج اطفال برای پیدا کردن بن‌لادن استفاده کرده‌بود.]

◼️می‌جنگیدند تا بعد از شکست امریکا، «چوچه‌های امریکا» را شکست دهند؛ همان‌ها که - به قول ایشان - افغانستان را «بی‌عزت» کرده‌اند و «فساد» و «عیاشی» و «زنک‌ بازی» قصه‌ی هر روزه‌ی ایشان است. از یکی‌شان شنیدم که با تحصیل و کار زنان مخالف نیست؛ به شرط آن‌که عزت زن حفظ شود بیرون از خانه. تصوری که از جهان داشتند اما متعلق به دوران دیگری بود: این که جنگی بین اسلام و عیسویت هست؛ مجاهدین امارت تنها مردمِ برگزیده پیش خداوندند؛ و «جنت» از آنِ ایشان است و نه دیگران. عضویت افغانستان در سازمان ملل را ننگ می‌دانستند چون افغانستان را زیر بیرق امریکا خواهد برد.


◼️این آدم‌هایی که من از نزدیک دیدم اگر احیاناً کابل یا بامیان را «فتح» کنند محال است بتوانند خود را با تغییراتِ اجتماعیِ این بیست سال وفق دهند. محال است. گویی که در زمان پیامبر اسلام زندگی می‌کردند یا خود را وارثان صحابه‌ی ایشان می‌دانستند. از یکی از ایشان که قلب رئوف‌تری داشت جایی شنیدم که «لا اکراه فی‌الدین» اما صدای او صدای اکثریتی نبود که سعادت جامعه را وابسته به اجرای شریعت می‌دانستند: با قطعِ دستِ دزد، سنگسارِ زناکننده، یا کشتنِ کافر. هیچ تغییری در این باورها نسبت به طالبانِ دهه‌ی هفتاد نیامده‌بود.

◼️حاکمیت ایشان حتماً نفاق و دورویی را بیشتر می‌کند بین شهروندان؛ و آدم‌فروشی را. در همان قریه دیدم آدمی را که معلوم بود در دعای خیری که می‌کند برای مجاهدین امارت، صادق نیست. دور از انتظار نیست اگر بعضی از باشندگان قریه هم بدِ بعضی دیگر را پیش مجاهدین ببرند برای تسویه حساب‌های شخصی.

◼️تهدید اصلی‌شان این بود که «تو را برای سال‌ها نگاه می‌کنیم تا با زندانیان دیگر مبادله شوی مثل آن‌چه به آزادی انس حقانی انجامید» یا «پیسه‌ای برسد به ما از سفارت‌خانه‌ای که به آن وابسته‌ای».


🌐 متن کامل این #گزارش را در تلگراف (اینجا) بخوانید.

⏰ زمان تقریبی مطالعه: ۸ دقیقه


#آخوندیسم #حکومت_اسلامی

➖➖➖
✅ نقدآگین را دنبال کنید:
📽 یوتیوب
📻 پادكست
📸 اینستاگرام
🌾@Naqdagin