فرهاد مِهراد (۲۹ دی ۱۳۲۲ – ۹ شهریور ۱۳۸۱)
🍂 #در_چنین_روزی فرهاد زاده شد. برای من، فرهاد بر قله است. اصلا قله است و در پایینتر، دیگرانی که هرگز به جایگاه فرهاد نزدیک هم نشدند. فرهاد هم انسانی ناکامل است اما به کمالِ خود رسید. تا جایی که بضاعتش و بضاعت روزگارش راه میداد، بالا رفت. باج نداد. مبتذل نشد. از شخصیت خود، تا آخرین لحظهی عمر حفاظت کرد. دستآورد عظیمیست، اینکه محترم بمانی. خلاق بود. شانس و شعوری هم داشت و با بزرگان ترانه و موسیقی همنشینی کرد. در انتخابها جسور بود و در اجرا، قلدر، اما معصوم. کودک بود. هیچ تفاخری در لحن و اجرایش نیست. روی صحنه، انگار وسط صحرا برای دلِ خودش اجرا میکند. حتی وقتی مرغ سحر را بازخوانی میکند، کاری با خوانندگان سنتی ندارد. انگار اولین بار است که این ترانه را میشنود. اجرای دیگران، در اجرای او هیچ سرایت نکرد. به سبک و لحن خود، اجرا میکند. فرهاد کاراکتر دارد. صدای او کاراکتر دارد. آوازش کاراکتر دارد. چهرهاش کاراکتر دارد. حتی دردِ فرهاد، کاراکتر دارد.
✍🏻 #معین_دهاز
➖➖➖
🌾 @Naqdagin
🍂 #در_چنین_روزی فرهاد زاده شد. برای من، فرهاد بر قله است. اصلا قله است و در پایینتر، دیگرانی که هرگز به جایگاه فرهاد نزدیک هم نشدند. فرهاد هم انسانی ناکامل است اما به کمالِ خود رسید. تا جایی که بضاعتش و بضاعت روزگارش راه میداد، بالا رفت. باج نداد. مبتذل نشد. از شخصیت خود، تا آخرین لحظهی عمر حفاظت کرد. دستآورد عظیمیست، اینکه محترم بمانی. خلاق بود. شانس و شعوری هم داشت و با بزرگان ترانه و موسیقی همنشینی کرد. در انتخابها جسور بود و در اجرا، قلدر، اما معصوم. کودک بود. هیچ تفاخری در لحن و اجرایش نیست. روی صحنه، انگار وسط صحرا برای دلِ خودش اجرا میکند. حتی وقتی مرغ سحر را بازخوانی میکند، کاری با خوانندگان سنتی ندارد. انگار اولین بار است که این ترانه را میشنود. اجرای دیگران، در اجرای او هیچ سرایت نکرد. به سبک و لحن خود، اجرا میکند. فرهاد کاراکتر دارد. صدای او کاراکتر دارد. آوازش کاراکتر دارد. چهرهاش کاراکتر دارد. حتی دردِ فرهاد، کاراکتر دارد.
✍🏻 #معین_دهاز
➖➖➖
🌾 @Naqdagin
نقدآگین
📺 آنها رأی دادند... و بعد؟ 🎙#لئو_فره #بوقت_آواز #حکومت_اسلامی ➖➖➖ 🌾 @Naqdagin
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نقدآگین
@Naqdagin – عراق - سوریه - پاکستان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Telegram
نقدآگین
📘سیاستِ بیسیاستی
✍🏻 دکتر #احمد_فعال
🍂 حمله به مواضع جیشالعدل در قلمرو جغرافیایی پاکستان نشان میدهد که حکمرانان جمهوری اسلامی بهاندازۀ یک دانشجوی ترم اول روابط بینالملل، نه از سیاست چیزی میدانند، نه از سیاست خارجی، و نه از اصل حکمرانی ملی و مشروع در نظام حقوق بینالملل.
🍂 طبق ابتداییترین اصول و قواعد سیاست بینالملل، حکمرانی در هر کشور، در انحصار دولتهاییست که در این کشورها وجود دارند، و جامعه بینالملل، مشروعیت قانونی این دولتها را بهعنوان تنها عامل قانونی و اعمال حکمرانی به رسمیت میشناسد.
🍂 از دید آنچه که به حقوق روابط بینالملل مربوط میشود، ماهیت دولتها، ارتباطی با مشروعیت حکمرانی ملی آنها ندارد. واژه "ملی" هم در حقوق بینالملل، دارای اهمیت صوری است. دولتها میتوانند دموکراتیک باشند یا دیکتاتوری و یا از راه کودتا قدرت را بدست گرفته باشند؛ همینکه نهادهای سازمان ملل، یک دولت را خواه به صورت عملی و غیررسمی (شناسایی دوفاکتو de facto) و خواه به صورت قانونی و دائمی (شناسایی دوژور de jure)، بهرسمیت شناخت، حق حکمرانی آن دولت در قلمروی سرزمینی، نه قابل انتقال است و نه تفکیکپذیر.
🍂 این عرایض، سادهترین الفبای سیاست در قاعدۀ حکمرانی در حقوق بینالملل است. حملۀ یک کشور به کشورهای پیرامونی و یا هر کشور دیگر، بهموجب اختلافات مرزی و یا اختلافات سیاسی، قابل فهم است. هر چند در جنگ، هیچ منطقی جز اعمال خشونت و قدرت وجود ندارد، اما در هر حال، اعمال قدرت و خشونت، شاید بخشی از منطقیست که نظم جهانی را شکل دادهاست. اما حمله به یک کشوری که بیش از ۴۰ سال، کمترین اختلاف مرزی و یا سیاسی با آن وجود نداشته، بلکه بهعکس، دو طرف همواره یکدیگر را با القاب دوست و برادر خطاب میکنند، از شگفتیهاست.
🍂 اگر جیشالعدل و یا هر گروه ترویستی دیگر، پایگاههایی در کشورهای پیرامونی ایجاد کردهاست که آن پایگاه را محل بزن در رویی ساختهاند، ایران حق دارد که با هماهنگی دولت کشورهای پیرامونی، پایگاه گروههای تروریستی را مورد هدف قرار دهد، اما به عقل جن هم جور در نمیآید که ایران بدون هماهنگی دولت پاکستان و دولت عراق پایگاههای ترویستها را با موشک و پهپاد مورد حمله نظامی قرار دهد.
🍂 مورد عراق چندان قابل بحث نیست؛ چون از زمان سقوط صدام حسین دولتهایی که از پی هم میآمدند و میرفتند، حساب و کتابهای نظامی و سرسپردگی میان آنها با ایران وجود داشت، اما پاکستان یک کشور اتمی با یک دیسیپلینهای خاص و جدی سیاسی و نظامیست که بهسادگی نمیتوان آن را نادیده گرفت.
🍂 بدون اجازه از دولت پاکستان بخواهیم مقر یک گروه تروریستی را در قلمرو حکمرانی آن کشور بمباران کنیم، از عجایب سیاست خارجی است. مگر تصور حکمرانان این باشد که حقوق بینالملل و روابط بینالملل، شهر هرت است؛ در نتیجه، همهجا میتواند حیات خلوت آنها و قلمرو حکمرانی آنها باشد.
🍂 اگر دو کشور بخواهند با یکدیگر بجنگند و یا یک کشور علیه یک کشور دیگر مبادرت به حمله نظامی کند، شاید خیلی نیازی به توجیه منطقی نباشد؛ بالاخره در طول جنگ هر کشور به راست و دروغ توجیهات خود را جعل میکند، اما حملۀ نظامی به یک کشور دوست و برادر و نقض حاکمیت ملی آن کشور، حتی با منطق اقتدارگرایی و خودسرانگی هم قابل توجیه نیست.
🍂 این برخوردها را نمیگویند سیاستورزی؛ حتی سیاستورزی اقتدارگرایانه و خودسرانه وقتی پای حکمرانی دولتهای خارجی و حق حاکمیت ملی به میان میآید، تا جایی که هیچ اختلاف جدیای بروز پیدا نکند، بهسادگی حاکمیت ملی کشورهای دیگر را نقض نمیکند.
🍂 خیلی مایلم بدانم که در ذهن کسانی که دستور حملۀ نظامی به یک "کشور دوست و برادر" میدهند – حالا به هر بهانهای- چه میگذرد؟ آیا این نوع سیاستورزی، شبیه همان سیاستهای پولی و مالی دولت نیست که بهقول میرحسین موسوی، یا یک تصور حُجرهای و لابد قجری، دست توی دخل میکند و به این و آن توزیع میکند؟ آیا برای این نوع سیاست، میتوان نامی چون سیاست حُجرهای انتخاب کرد؟ اما حُجرههای امروز و دیروز هم خیلی بیحساب و کتاب نبودند و نیستند؛ شاید بتوان از نوعی سیاست قبیلهای و تفکر قبیلهای یاد کرد، یا چیزی چون سیاستِ بیسیاستی.
#سیاست #حکومت_اسلامی
➖➖➖
🌾 @Naqdagin | @bayane_azadi
✍🏻 دکتر #احمد_فعال
🍂 حمله به مواضع جیشالعدل در قلمرو جغرافیایی پاکستان نشان میدهد که حکمرانان جمهوری اسلامی بهاندازۀ یک دانشجوی ترم اول روابط بینالملل، نه از سیاست چیزی میدانند، نه از سیاست خارجی، و نه از اصل حکمرانی ملی و مشروع در نظام حقوق بینالملل.
🍂 طبق ابتداییترین اصول و قواعد سیاست بینالملل، حکمرانی در هر کشور، در انحصار دولتهاییست که در این کشورها وجود دارند، و جامعه بینالملل، مشروعیت قانونی این دولتها را بهعنوان تنها عامل قانونی و اعمال حکمرانی به رسمیت میشناسد.
🍂 از دید آنچه که به حقوق روابط بینالملل مربوط میشود، ماهیت دولتها، ارتباطی با مشروعیت حکمرانی ملی آنها ندارد. واژه "ملی" هم در حقوق بینالملل، دارای اهمیت صوری است. دولتها میتوانند دموکراتیک باشند یا دیکتاتوری و یا از راه کودتا قدرت را بدست گرفته باشند؛ همینکه نهادهای سازمان ملل، یک دولت را خواه به صورت عملی و غیررسمی (شناسایی دوفاکتو de facto) و خواه به صورت قانونی و دائمی (شناسایی دوژور de jure)، بهرسمیت شناخت، حق حکمرانی آن دولت در قلمروی سرزمینی، نه قابل انتقال است و نه تفکیکپذیر.
🍂 این عرایض، سادهترین الفبای سیاست در قاعدۀ حکمرانی در حقوق بینالملل است. حملۀ یک کشور به کشورهای پیرامونی و یا هر کشور دیگر، بهموجب اختلافات مرزی و یا اختلافات سیاسی، قابل فهم است. هر چند در جنگ، هیچ منطقی جز اعمال خشونت و قدرت وجود ندارد، اما در هر حال، اعمال قدرت و خشونت، شاید بخشی از منطقیست که نظم جهانی را شکل دادهاست. اما حمله به یک کشوری که بیش از ۴۰ سال، کمترین اختلاف مرزی و یا سیاسی با آن وجود نداشته، بلکه بهعکس، دو طرف همواره یکدیگر را با القاب دوست و برادر خطاب میکنند، از شگفتیهاست.
🍂 اگر جیشالعدل و یا هر گروه ترویستی دیگر، پایگاههایی در کشورهای پیرامونی ایجاد کردهاست که آن پایگاه را محل بزن در رویی ساختهاند، ایران حق دارد که با هماهنگی دولت کشورهای پیرامونی، پایگاه گروههای تروریستی را مورد هدف قرار دهد، اما به عقل جن هم جور در نمیآید که ایران بدون هماهنگی دولت پاکستان و دولت عراق پایگاههای ترویستها را با موشک و پهپاد مورد حمله نظامی قرار دهد.
🍂 مورد عراق چندان قابل بحث نیست؛ چون از زمان سقوط صدام حسین دولتهایی که از پی هم میآمدند و میرفتند، حساب و کتابهای نظامی و سرسپردگی میان آنها با ایران وجود داشت، اما پاکستان یک کشور اتمی با یک دیسیپلینهای خاص و جدی سیاسی و نظامیست که بهسادگی نمیتوان آن را نادیده گرفت.
🍂 بدون اجازه از دولت پاکستان بخواهیم مقر یک گروه تروریستی را در قلمرو حکمرانی آن کشور بمباران کنیم، از عجایب سیاست خارجی است. مگر تصور حکمرانان این باشد که حقوق بینالملل و روابط بینالملل، شهر هرت است؛ در نتیجه، همهجا میتواند حیات خلوت آنها و قلمرو حکمرانی آنها باشد.
🍂 اگر دو کشور بخواهند با یکدیگر بجنگند و یا یک کشور علیه یک کشور دیگر مبادرت به حمله نظامی کند، شاید خیلی نیازی به توجیه منطقی نباشد؛ بالاخره در طول جنگ هر کشور به راست و دروغ توجیهات خود را جعل میکند، اما حملۀ نظامی به یک کشور دوست و برادر و نقض حاکمیت ملی آن کشور، حتی با منطق اقتدارگرایی و خودسرانگی هم قابل توجیه نیست.
🍂 این برخوردها را نمیگویند سیاستورزی؛ حتی سیاستورزی اقتدارگرایانه و خودسرانه وقتی پای حکمرانی دولتهای خارجی و حق حاکمیت ملی به میان میآید، تا جایی که هیچ اختلاف جدیای بروز پیدا نکند، بهسادگی حاکمیت ملی کشورهای دیگر را نقض نمیکند.
🍂 خیلی مایلم بدانم که در ذهن کسانی که دستور حملۀ نظامی به یک "کشور دوست و برادر" میدهند – حالا به هر بهانهای- چه میگذرد؟ آیا این نوع سیاستورزی، شبیه همان سیاستهای پولی و مالی دولت نیست که بهقول میرحسین موسوی، یا یک تصور حُجرهای و لابد قجری، دست توی دخل میکند و به این و آن توزیع میکند؟ آیا برای این نوع سیاست، میتوان نامی چون سیاست حُجرهای انتخاب کرد؟ اما حُجرههای امروز و دیروز هم خیلی بیحساب و کتاب نبودند و نیستند؛ شاید بتوان از نوعی سیاست قبیلهای و تفکر قبیلهای یاد کرد، یا چیزی چون سیاستِ بیسیاستی.
#سیاست #حکومت_اسلامی
➖➖➖
🌾 @Naqdagin | @bayane_azadi