Telegram
نقدآگین
📘آه! ای شادی‌های گمشده!
✍🏻 #حسین_ثنایی‌نژاد
🍂 ویدئوهای مختلفی دیدم از حضور پرتعداد مردم در لحظهٔ سال تحویل در آرامگاه خیام نیشابور، آرامگاه فردوسی مشهد، تخت‌جمشید، حافظیه، و شهرهایی از کردستان و...
🍂 دیدم مردم را که به شادی گرد هم آمده بودند تا در همین شرایط سخت، لحظاتی را به بهانهٔ سال نو شاد باشند و همراه با هم سرود شادی سر دهند. بی‌آنکه سازمان‌دهنده‌ای داشته باشد این برنامه‌ها، آرامش و نظم بر‌آنها حاکم بود. کسانی می‌خواندند، دیگرانی می‌رقصیدند و لب‌ها پر بود از لبخند. همهٔ سفره‌های هفت‌سین را در خانه‌ها وانهاده بودند تا لحظهٔ تحویل سال را در کنار خانواده‌ای به بزرگی همهٔ مردم و همراه با هم جشن بگیرند. کودک و جوان و پیر، زن و مرد. زمان که ثانیه رسید در لحظهٔ تحویل سال، همه شمارش معکوس آغاز کردند، ۱۰، ۹، ۸, ۷… و ناگهان هلهلهٔ شادی و کف‌زدن‌های شادمانه و هورا کشیدن‌های پر از شوق و لذتِ باهم بودن و از قطره به دریا رسیدن و شکوه و افتخار و زیبا و زیبا…
🍂 با این همه مشکلات و گرانی‌های کمر‌شکن، گویی مردم آخرین سلاح‌شان را برای رویارویی با بحران‌هایشان برگزیده‌اند و چه شگفت‌انگیز است این رویارویی! آنها شادی را و لبخند را و سرود را و آواز را برگزیده‌اند و خیام را و فردوسی را و حافظ را.
🍂 گویی مردم اندک‌اندک کوچه‌هایی را پیدا کرده‌اند که به باغ گمشدهٔ شادی‌ها می‌رسند. مرغانِ «عطار» اندک‌اندک گرد هم می‌آیند، نه برای رسیدن به سیمرغ که برای سیمرغ شدن و بی‌گمان مبارک سحری‌ست برای پرواز به قاف مقصد عالی!
🔻گویا مردم درس حافظ را نیک آموخته‌اند که:
🍂 وقتی این ویدئوها را می‌دیدم، اشک شوق در چشمانم حلقه می‌زد. شوق از اینکه چه معصومانه و مظلومانه این مردم راهشان را می‌روند و سخنشان را به نجیب‌ترین شیوه بیان می‌کنند. و چه زیبا با لبخند سخن می‌گویند و با صورتِ سرخ‌ازسیلی، هشدار می‌دهند و چه پیچیده با شادمانی غمشان را فریاد می‌کشند.
🍂 یکی در کنار آرامگاه خیام صدای خوشش را به سرود «ای ایران ای مرز پرگهر» بلند کرده بود و دیگران را به هم‌خوانی می‌خواند و آن دیگری سرود و ترانهٔ دیگری را و سخن دیگری و سخن‌های دیگری را…
🍂 به هر روی، آنچه در این روزها می‌بینیم نشانه‌های آشکاری‌ست از بهاری پرگل که باید با صبر و تلاش به ثمر نشیند.
@Yek_Harf_Az_Hezara
➖➖➖
🌾 @Naqdagin
✍🏻 #حسین_ثنایی‌نژاد
🍂 ویدئوهای مختلفی دیدم از حضور پرتعداد مردم در لحظهٔ سال تحویل در آرامگاه خیام نیشابور، آرامگاه فردوسی مشهد، تخت‌جمشید، حافظیه، و شهرهایی از کردستان و...
🍂 دیدم مردم را که به شادی گرد هم آمده بودند تا در همین شرایط سخت، لحظاتی را به بهانهٔ سال نو شاد باشند و همراه با هم سرود شادی سر دهند. بی‌آنکه سازمان‌دهنده‌ای داشته باشد این برنامه‌ها، آرامش و نظم بر‌آنها حاکم بود. کسانی می‌خواندند، دیگرانی می‌رقصیدند و لب‌ها پر بود از لبخند. همهٔ سفره‌های هفت‌سین را در خانه‌ها وانهاده بودند تا لحظهٔ تحویل سال را در کنار خانواده‌ای به بزرگی همهٔ مردم و همراه با هم جشن بگیرند. کودک و جوان و پیر، زن و مرد. زمان که ثانیه رسید در لحظهٔ تحویل سال، همه شمارش معکوس آغاز کردند، ۱۰، ۹، ۸, ۷… و ناگهان هلهلهٔ شادی و کف‌زدن‌های شادمانه و هورا کشیدن‌های پر از شوق و لذتِ باهم بودن و از قطره به دریا رسیدن و شکوه و افتخار و زیبا و زیبا…
🍂 با این همه مشکلات و گرانی‌های کمر‌شکن، گویی مردم آخرین سلاح‌شان را برای رویارویی با بحران‌هایشان برگزیده‌اند و چه شگفت‌انگیز است این رویارویی! آنها شادی را و لبخند را و سرود را و آواز را برگزیده‌اند و خیام را و فردوسی را و حافظ را.
🍂 گویی مردم اندک‌اندک کوچه‌هایی را پیدا کرده‌اند که به باغ گمشدهٔ شادی‌ها می‌رسند. مرغانِ «عطار» اندک‌اندک گرد هم می‌آیند، نه برای رسیدن به سیمرغ که برای سیمرغ شدن و بی‌گمان مبارک سحری‌ست برای پرواز به قاف مقصد عالی!
🔻گویا مردم درس حافظ را نیک آموخته‌اند که:
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به‌هم سازیم و بنیادش براندازیم
🍂 وقتی این ویدئوها را می‌دیدم، اشک شوق در چشمانم حلقه می‌زد. شوق از اینکه چه معصومانه و مظلومانه این مردم راهشان را می‌روند و سخنشان را به نجیب‌ترین شیوه بیان می‌کنند. و چه زیبا با لبخند سخن می‌گویند و با صورتِ سرخ‌ازسیلی، هشدار می‌دهند و چه پیچیده با شادمانی غمشان را فریاد می‌کشند.
🍂 یکی در کنار آرامگاه خیام صدای خوشش را به سرود «ای ایران ای مرز پرگهر» بلند کرده بود و دیگران را به هم‌خوانی می‌خواند و آن دیگری سرود و ترانهٔ دیگری را و سخن دیگری و سخن‌های دیگری را…
🍂 به هر روی، آنچه در این روزها می‌بینیم نشانه‌های آشکاری‌ست از بهاری پرگل که باید با صبر و تلاش به ثمر نشیند.
@Yek_Harf_Az_Hezara
.
#ایران
➖➖➖
🌾 @Naqdagin