📕بررسی مشکلاتی که با آمریکا نداریم!

✍️#سراج_الدین


#یادداشت
#سیاسی #غرب_ستیزان

➖➖➖
✅ نقدآگین را دنبال کنید:
📽 یوتیوب
📸 اینستاگرام
🌾@Naqdagin

📕بررسی مشکلاتی که با آمریکا نداریم!

✍️#سراج_الدین

اگر حتی یکبار با کسانی که سرسختانه با هر‌گونه تعاملی با آمریکا مخالفت می‌کنند گفتگو کرده باشید، قطعا شنیده‌اید که ابتدا به کودتای ۲۸ مرداد اشاره می کنند و سپس تاریخچه دشمنی آمریکا با ایران را مرور می‌کنند. البته اگر به آنها بگویید که روسیه جنایت‌های به مراتب بیشتری انجام داده است می گویند: قبول، اما او امروز دوست ماست ولی جمهوری اسلامی به لحاظ عقیدتی و ایدئولوژیک با آمریکا اختلافاتی دارد که هرگز قابل حل نیست.

اما حقیقتا منظور از «اختلافات ایدئولوژیک» چیست؟ آمریکا به عنوان نماد و سمبل نظام سرمایه‌داری شناخته می شود. نظامی که در آن به لحاظ اقتصادی همه چیز به دست بازار آزاد سپرده می شود و دولت با شانه خالی کردن از هر وظیفه ای (تامین فرصت های برابر در آموزش، درمان، اشتغال و ... ) خود را تنها پاسدار سرمایه‌ها می داند.
به‌علاوه سرمایه داری رادیکال بر کاهش مالیات ثروتمندان با هدف تشویق آنها به سرمایه‌گذاری و تولید بیشتر تاکید می‌کند.

اگر همین چند جمله ساده را برای توصیف نظام آمریکا بپذیریم، حقیقتا این سوال مطرح می‌شود که کشوری مانند ایران که تمامی جناح‌های سیاسی آن بر خصوصی‌سازی در تمامی حوزه‌ها، و به ویژه درمان و آموزش، تاکید می کنند، از تشکیل سندیکاهای مستقل کارگری جلوگیری می کنند، با سرکوب اعتراضات کارگران همراهی نشان می دهند، از هر نوع تشکل‌یافتگی جامعه ممانعت می‌کنند و مسئولینش به صراحت می گویند «وظیفه دولت راه سازی و خانه‌سازی نیست و اینها باید توسط خود مردم انجام شود» (بخوانید بخش خصوصی بسازد و مردم پولش را بدون حمایت دولت بدهند)، چگونه می تواند با ایدئولوژی سرمایه داری آمریکا مشکل داشته باشد؟

اگر کشورهایی مانند کوبا و کره شمالی با آمریکا مخالفت می کنند و دلیل آن را ضدیت با سرمایه داری عنوان می کنند در عمل نیز از سرمایه‌داری دوری می کنند و حداقل تحصیل و درمان رایگان را برای همه مردم فراهم می‌کنند.

در آمریکا هستند سیاستمداران مهم و تاثیرگذاری مانند برنی سندرز یا الیزابت وارن که با حمایت از درمان و آموزش رایگان و همچنین تشکیل تشکلات کارگری برای افزایش حداقل درآمد و تامین حقوق کارگران، چرخ‌دنده‌های خشن نظام سرمایه‌داری را به نفع طبقات پایین کُند می کنند و سعی می‌کنند با افزایش مالیات اقشار پردرآمد منابع لازم برای برنامه های حمایتی خود را تامین کنند.

اما در ایران حتی یک چهره شناخته شده سیاسی به این موضوعات اشاره نمی‌کند و اگر از چند رفتار پوپولیستی و ابراز همدردی ظاهری با محرومین بگذریم (که برخی حتی زحمت همین نمایش را هم به خود نمی‌دهند)، همه در خصوصی سازی (بخوانید خودمانی‌سازی) و رها کردن مردم همداستان هستند.

جالب‌تر اینکه در ایران صاحبان مشاغل و سازمان‌های ثروتمند (مانند آستان قدس، پزشکان، بازرگانان، صاحبان املاک و خانه های خالی و ...) اصلا مالیات نمی‌دهند و دولت نیز حتی در شرایط سخت اقتصادی و کسری بودجه شدیدی که گرفتار آن است تمایلی به اخذ مالیات از آنها نشان نمی‌دهند!

با کمی دقت در رفتار گروه‌های سیاسی مختلف به خوبی متوجه می شویم که در ایران اگر اختلاف نظری وجود دارد بر سر تقسیم منافع حاصل از نظام سرمایه و خصوصی سازی اموال ملی است وگرنه کسی با اصل موضوع مشکلی ندارد.

به نظر می رسد ما با مهم‌ترین ویژگی دولت آمریکا مشکلی نداریم و احتمالا اختلاف حل نشدنی ما با آنها این است که آمریکایی‌ها به اندازه‌ی ما در پیاده سازی سیاست‌های نئولیبرال جدی نیستند و در حمایت از نظام سرمایه‌داری افسارگسیخته و بی‌ضابطه عمل نمی‌کنند.

📕یادداشت مرتبط:
هرگز حدیث غرب‌‌پناه کین‌خو شنیده‌ای؟

➖➖➖

🌾@Naqdagin