زندگی‌ام را در دایره‌هایی رو به گسترش می‌گذرانم،
که بر فراز همه چیز امتداد می‌یابند.
شاید آخرین دایره را کامل نکنم،
اما خواهم کوشید.

بر گرد خدا می‌چرخم، بر گرد آن برج کهن،
و هزاران سال است که می‌چرخم؛
و هنوز نمی‌دانم: آیا شاهینم،
طوفانم، یا آوازی بزرگ؟

🔺این شعر یکی از آثار نمادین راینر ماریا ریلکه است که بیانگر تأملات شاعر در باب زندگی، رشد و رابطه‌اش با خدا یا امر مطلق است. در این شعر، ریلکه زندگی را همچون دایره‌هایی رو به گسترش توصیف می‌کند که هر یک نمایانگر مرحله‌ای از فهم یا تجربه‌ی انسان است.

🔸او اذعان می‌کند که ممکن است هرگز به نهایت این دایره‌ها نرسد، اما تلاش برای دستیابی به آن را ارزشمند می‌داند. این دایره‌ها نمایانگر جستجوی بی‌پایان انسان برای معنا و حقیقت هستند.

🔸در بخش دوم، ریلکه خود را در حال چرخش پیرامون خداوند یا مفهومی بی‌نهایت می‌بیند، شبیه به برج کهن که ممکن است اشاره‌ای به ثبات و پایداری در میان این گردش بی‌پایان باشد.

🔸پرسش‌های پایانی شاعر به جای ارائه پاسخ، تأملی فلسفی درباره‌ی ماهیت انسان و رابطه‌اش با کیهان ارائه می‌دهند. شاهین می‌تواند نمادی از قدرت و آزادی باشد، طوفان نشانی از تغییر و ناپایداری، و آواز بزرگ نمادی از خلقت هنری و جاودانگی. این ابهام به زیبایی شعر افزوده و فرصتی برای تأمل مخاطب فراهم می‌کند.

📗من هرگز خدا را ندیدەام!
📻 عارفۀ تن‌باز و عارفان معاصر

.


#شعرانه #شعر_ملل

➖➖➖

🌾 @Naqdagin‌