🖇 #یادداشت_تحلیلی_روز
➖ افزایش تشریفات، معضلی اجتماعی و اقتصادی در زندگی مردم
در سال‌های اخیر یکی از چالش‌های جدی زندگی اجتماعی مردم، گسترش تشریفات در ابعاد مختلف زندگی بوده است. موضوعی که نه‌تنها هزینه‌های سنگینی بر دوش خانواده‌ها گذاشته بلکه آرامش و سادگی زندگی روزمره را نیز تحت‌تأثیر قرار داده است.
از تشریفات سنگین در دعوت و پذیرایی از مهمانان گرفته تا خرید لباس‌های گران‌قیمت برای حضور در مراسم عروسی و جشن‌ها، همگی به فرهنگی تبدیل شده که بیش از آنکه نشانی از احترام و منزلت باشد، به رقابتی نابرابر میان خانواده‌ها بدل شده است. برای نمونه، بسیاری از بانوان برای شرکت در هر مراسم ناچارند لباس جدید تهیه کنند و همین مسئله باعث تحمیل هزینه‌های غیرضروری می‌شود.
این روند، حاصل نگاه مصرف‌گرایانه و چشم‌وهم‌چشمی‌های اجتماعی است که آرام‌آرام سبک زندگی مردم را تغییر داده است. در چنین فضایی، ارزش‌های اصیل انسانی مانند صمیمیت، میهمان‌نوازی ساده و همدلی، جای خود را به تجملات و نمایش ظاهری داده‌اند.
از سوی دیگر، افزایش فشار اقتصادی و تورم موجب شده این تشریفات برای بسیاری از خانواده‌ها به باری مضاعف بدل شود؛ باری که بعضاً منجر به وام‌گرفتن، بدهکاری یا حتی انصراف از حضور در جمع‌های اجتماعی می‌شود.
به نظر می‌رسد بازنگری در فرهنگ عمومی و بازگشت به سادگی، نه‌تنها راهکاری برای کاهش فشارهای اقتصادی خانوارهاست، بلکه می‌تواند موجب تقویت روابط اجتماعی سالم و بی‌ریا شود. در شرایط کنونی، توجه به اصل سادگی و اصالت بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖ افزایش تشریفات، معضلی اجتماعی و اقتصادی در زندگی مردم
در سال‌های اخیر یکی از چالش‌های جدی زندگی اجتماعی مردم، گسترش تشریفات در ابعاد مختلف زندگی بوده است. موضوعی که نه‌تنها هزینه‌های سنگینی بر دوش خانواده‌ها گذاشته بلکه آرامش و سادگی زندگی روزمره را نیز تحت‌تأثیر قرار داده است.
از تشریفات سنگین در دعوت و پذیرایی از مهمانان گرفته تا خرید لباس‌های گران‌قیمت برای حضور در مراسم عروسی و جشن‌ها، همگی به فرهنگی تبدیل شده که بیش از آنکه نشانی از احترام و منزلت باشد، به رقابتی نابرابر میان خانواده‌ها بدل شده است. برای نمونه، بسیاری از بانوان برای شرکت در هر مراسم ناچارند لباس جدید تهیه کنند و همین مسئله باعث تحمیل هزینه‌های غیرضروری می‌شود.
این روند، حاصل نگاه مصرف‌گرایانه و چشم‌وهم‌چشمی‌های اجتماعی است که آرام‌آرام سبک زندگی مردم را تغییر داده است. در چنین فضایی، ارزش‌های اصیل انسانی مانند صمیمیت، میهمان‌نوازی ساده و همدلی، جای خود را به تجملات و نمایش ظاهری داده‌اند.
از سوی دیگر، افزایش فشار اقتصادی و تورم موجب شده این تشریفات برای بسیاری از خانواده‌ها به باری مضاعف بدل شود؛ باری که بعضاً منجر به وام‌گرفتن، بدهکاری یا حتی انصراف از حضور در جمع‌های اجتماعی می‌شود.
به نظر می‌رسد بازنگری در فرهنگ عمومی و بازگشت به سادگی، نه‌تنها راهکاری برای کاهش فشارهای اقتصادی خانوارهاست، بلکه می‌تواند موجب تقویت روابط اجتماعی سالم و بی‌ریا شود. در شرایط کنونی، توجه به اصل سادگی و اصالت بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍153❤24👏22😡2🕊1
🖇 #یادداشت_تحلیلی_روز
⭕️افزایش قیمت طلا و تعلل بانک‌ها در پرداخت تسهیلات ازدواج؛ دو کابوس بزرگ جوانان امروز
✍ محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖در لینک زیر بخوانید:👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8563
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
⭕️افزایش قیمت طلا و تعلل بانک‌ها در پرداخت تسهیلات ازدواج؛ دو کابوس بزرگ جوانان امروز
✍ محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖در لینک زیر بخوانید:👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8563
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍42❤7👎5😢2
🖇 #یادداشت_تحلیلی_روز
➖فرهنگ #ببخش را در فرزندان جامعه نهادینه کنیم
✍محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
در دنیایی که رقابت، فردگرایی و مادی‌گرایی روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود، آموزش #بخشیدن و #گذشت به فرزندان، نه یک فضیلت تجملی، بلکه ضرورتی اجتماعی است. جامعه‌ای که کودکانش تنها به اندوختن، مالکیت و برتری شخصی تربیت شوند، در آینده با بحران همدلی، شکاف طبقاتی و فرسایش سرمایه اجتماعی روبه‌رو خواهد شد.
بخشیدن مال، فراتر از کمک مالی، تمرینی برای رهایی از وابستگی افراطی به داشته‌هاست. #کودکی که از همان سال‌های نخست زندگی می‌آموزد سهمی از دارایی‌اش را با دیگران تقسیم کند، به‌تدریج مسئولیت اجتماعی، درک فقر و حس مشارکت را تجربه می‌کند. این آموزش، او را به انسانی تبدیل می‌کند که رفاه فردی را جدا از رفاه جمعی نمی‌بیند.
از سوی دیگر، گذشت، ستون اصلی سلامت روانی و روابط اجتماعی است. کودکی که عفو کردن را می‌آموزد، در آینده کمتر دچار کینه، خشم‌های انباشته و تعارض‌های مخرب خواهد شد. گذشت به فرزندان یاد می‌دهد که اشتباه، بخشی از انسان بودن است و حل مسئله، بر انتقام ارجحیت دارد. چنین نگرشی، جامعه‌ای آرام‌تر، گفت‌وگومحورتر و کم‌تنش‌تر می‌سازد.
نهادینه شدن فرهنگ بخشش و گذشت، صرفاً با توصیه‌های کلامی محقق نمی‌شود؛ خانواده، مدرسه و رسانه باید الگوی عملی ارائه دهند. وقتی کودک می‌بیند والدین در عمل می‌بخشند، معلمان در رفتارشان مدارا دارند و رسانه‌ها الگوهای انسانی را برجسته می‌کنند، این ارزش‌ها به باور درونی او تبدیل می‌شود.
اگر امروز فرهنگ «ببخش» را در فرزندانمان نهادینه کنیم، فردا جامعه‌ای خواهیم داشت که در آن انسان‌ها پیش از مطالبه حق خود، به مسئولیتشان در قبال دیگران می‌اندیشند؛ جامعه‌ای که سرمایه اصلی‌اش نه ثروت مادی، بلکه اخلاق، همدلی و اعتماد متقابل است.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8682
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8682
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖فرهنگ #ببخش را در فرزندان جامعه نهادینه کنیم
✍محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
در دنیایی که رقابت، فردگرایی و مادی‌گرایی روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود، آموزش #بخشیدن و #گذشت به فرزندان، نه یک فضیلت تجملی، بلکه ضرورتی اجتماعی است. جامعه‌ای که کودکانش تنها به اندوختن، مالکیت و برتری شخصی تربیت شوند، در آینده با بحران همدلی، شکاف طبقاتی و فرسایش سرمایه اجتماعی روبه‌رو خواهد شد.
بخشیدن مال، فراتر از کمک مالی، تمرینی برای رهایی از وابستگی افراطی به داشته‌هاست. #کودکی که از همان سال‌های نخست زندگی می‌آموزد سهمی از دارایی‌اش را با دیگران تقسیم کند، به‌تدریج مسئولیت اجتماعی، درک فقر و حس مشارکت را تجربه می‌کند. این آموزش، او را به انسانی تبدیل می‌کند که رفاه فردی را جدا از رفاه جمعی نمی‌بیند.
از سوی دیگر، گذشت، ستون اصلی سلامت روانی و روابط اجتماعی است. کودکی که عفو کردن را می‌آموزد، در آینده کمتر دچار کینه، خشم‌های انباشته و تعارض‌های مخرب خواهد شد. گذشت به فرزندان یاد می‌دهد که اشتباه، بخشی از انسان بودن است و حل مسئله، بر انتقام ارجحیت دارد. چنین نگرشی، جامعه‌ای آرام‌تر، گفت‌وگومحورتر و کم‌تنش‌تر می‌سازد.
نهادینه شدن فرهنگ بخشش و گذشت، صرفاً با توصیه‌های کلامی محقق نمی‌شود؛ خانواده، مدرسه و رسانه باید الگوی عملی ارائه دهند. وقتی کودک می‌بیند والدین در عمل می‌بخشند، معلمان در رفتارشان مدارا دارند و رسانه‌ها الگوهای انسانی را برجسته می‌کنند، این ارزش‌ها به باور درونی او تبدیل می‌شود.
اگر امروز فرهنگ «ببخش» را در فرزندانمان نهادینه کنیم، فردا جامعه‌ای خواهیم داشت که در آن انسان‌ها پیش از مطالبه حق خود، به مسئولیتشان در قبال دیگران می‌اندیشند؛ جامعه‌ای که سرمایه اصلی‌اش نه ثروت مادی، بلکه اخلاق، همدلی و اعتماد متقابل است.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8682
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8682
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍76❤26👎17👏1
#یادداشت_تحلیلی
🔴وقتی که شهرداری و شورای ترافیک فقط ادای کنترل ترافیک شهری را در می‌آورند
➖ترافیک شهری در بسیاری از شهرها نتیجه برنامه‌ریزی ضعیف است اما آنچه امروز در شهر شاهد آن هستیم دیگر صرفاً #ضعف_مدیریتی نیست، بلکه نمونه‌ای آشکار از آزمون و خطای پرهزینه با پول بیت‌المال است. آن هم بدون کمترین پاسخگویی به افکار عمومی!!!
➖محورهای خیابان بهشتی، مرکز شهر، میدان استاد هژار، میدان محمد اوراز و کمربندی عملاً به نماد ناکارآمدی مدیریت ترافیک شهری تبدیل شده‌اند. مسیرهایی که باید شریان‌های حیاتی تردد باشند، امروز به #پارکینگ‌های_متحرک بدل شده‌اند. جایی که اعصاب شهروندان زمان آنها و امنیت روانی‌شان هر روز قربانی #تصمیم‌های_ناپخته می‌شود
➖شهرداری طی سال‌های اخیر بارها و بارها اقدام به تغییر طرح‌های ترافیکی کرده است از جابه‌جایی مسیرها و یک‌طرفه‌سازی‌های بی‌منطق گرفته تا تغییر مکرر تابلوها و خط‌کشی‌ها. هر بار با صرف هزینه‌های جدید از بودجه عمومی و هر بار بدون ارائه حتی یک گزارش شفاف از نتایج!!!
➖اما نتیجه چه بوده؟! نه‌تنها هیچ گره‌ای باز نشده، بلکه ترافیک سنگین‌تر، سردرگمی رانندگان بیشتر و نارضایتی عمومی عمیق‌تر شده است
سؤال ساده شهروندان هنوز بی‌پاسخ مانده:
این هزینه‌ها دقیقاً کجا خرج شده و خروجی آن چه بوده است؟
➖شورای ترافیک که باید نقش ناظر و تصمیم‌ساز تخصصی را ایفا کند عملاً به نهادی تشریفاتی تبدیل شده که صرفاً مهر تأیید بر تصمیم‌های ناکارآمد شهرداری می‌زند. نه ارزیابی علمی منتشر می‌شود، نه گزارش عملکرد، نه حتی توضیحی قانع‌کننده برای مردمی که هر روز در این ترافیک گرفتارند
➖این رویه این پرسش جدی را ایجاد می‌کند که آیا تصمیمات ترافیکی بر اساس مطالعات کارشناسی اتخاذ می‌شوند یا صرفاً برای پر کردن کارنامه مدیریتی و نمایش «اقدام»؟
➖نکته نگران‌کننده اینجاست که شهرداری بدون پاسخگویی و بدون شفافیت، پول بیت‌المال را به ابزار آزمون و خطا تبدیل کرده است. هیچ نهادی توضیح نمی‌دهد چرا طرحی که دیروز اجرا شده امروز تغییر می‌کند و فردا دوباره اصلاح می‌شود. آن هم بدون اینکه مسئول شکست‌های قبلی معرفی یا بازخواست شود
➖آنچه امروز در ترافیک شهر می‌بینیم، حاصل نبود مدیریت علمی نیست بلکه حاصل نبود مسئولیت‌پذیری است. تا زمانی که شهرداری خود را ملزم به ارائه گزارش شفاف، پاسخگویی درباره هزینه‌ها و پذیرش اشتباهات نکند، هر طرح جدید ترافیکی نه راه‌حل، بلکه تهدیدی تازه برای شهر خواهد بود
کنترل ترافیک با رنگ کردن آسفالت و جابه‌جایی بلوک های پلاستیکی و سیمانی محقق نمی‌شود به‌ویژه وقتی هزینه آن را مردم می‌پردازند و هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست
🖊یادداشتی از جلال معلومی
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
🔴وقتی که شهرداری و شورای ترافیک فقط ادای کنترل ترافیک شهری را در می‌آورند
➖ترافیک شهری در بسیاری از شهرها نتیجه برنامه‌ریزی ضعیف است اما آنچه امروز در شهر شاهد آن هستیم دیگر صرفاً #ضعف_مدیریتی نیست، بلکه نمونه‌ای آشکار از آزمون و خطای پرهزینه با پول بیت‌المال است. آن هم بدون کمترین پاسخگویی به افکار عمومی!!!
➖محورهای خیابان بهشتی، مرکز شهر، میدان استاد هژار، میدان محمد اوراز و کمربندی عملاً به نماد ناکارآمدی مدیریت ترافیک شهری تبدیل شده‌اند. مسیرهایی که باید شریان‌های حیاتی تردد باشند، امروز به #پارکینگ‌های_متحرک بدل شده‌اند. جایی که اعصاب شهروندان زمان آنها و امنیت روانی‌شان هر روز قربانی #تصمیم‌های_ناپخته می‌شود
➖شهرداری طی سال‌های اخیر بارها و بارها اقدام به تغییر طرح‌های ترافیکی کرده است از جابه‌جایی مسیرها و یک‌طرفه‌سازی‌های بی‌منطق گرفته تا تغییر مکرر تابلوها و خط‌کشی‌ها. هر بار با صرف هزینه‌های جدید از بودجه عمومی و هر بار بدون ارائه حتی یک گزارش شفاف از نتایج!!!
➖اما نتیجه چه بوده؟! نه‌تنها هیچ گره‌ای باز نشده، بلکه ترافیک سنگین‌تر، سردرگمی رانندگان بیشتر و نارضایتی عمومی عمیق‌تر شده است
سؤال ساده شهروندان هنوز بی‌پاسخ مانده:
این هزینه‌ها دقیقاً کجا خرج شده و خروجی آن چه بوده است؟
➖شورای ترافیک که باید نقش ناظر و تصمیم‌ساز تخصصی را ایفا کند عملاً به نهادی تشریفاتی تبدیل شده که صرفاً مهر تأیید بر تصمیم‌های ناکارآمد شهرداری می‌زند. نه ارزیابی علمی منتشر می‌شود، نه گزارش عملکرد، نه حتی توضیحی قانع‌کننده برای مردمی که هر روز در این ترافیک گرفتارند
➖این رویه این پرسش جدی را ایجاد می‌کند که آیا تصمیمات ترافیکی بر اساس مطالعات کارشناسی اتخاذ می‌شوند یا صرفاً برای پر کردن کارنامه مدیریتی و نمایش «اقدام»؟
➖نکته نگران‌کننده اینجاست که شهرداری بدون پاسخگویی و بدون شفافیت، پول بیت‌المال را به ابزار آزمون و خطا تبدیل کرده است. هیچ نهادی توضیح نمی‌دهد چرا طرحی که دیروز اجرا شده امروز تغییر می‌کند و فردا دوباره اصلاح می‌شود. آن هم بدون اینکه مسئول شکست‌های قبلی معرفی یا بازخواست شود
➖آنچه امروز در ترافیک شهر می‌بینیم، حاصل نبود مدیریت علمی نیست بلکه حاصل نبود مسئولیت‌پذیری است. تا زمانی که شهرداری خود را ملزم به ارائه گزارش شفاف، پاسخگویی درباره هزینه‌ها و پذیرش اشتباهات نکند، هر طرح جدید ترافیکی نه راه‌حل، بلکه تهدیدی تازه برای شهر خواهد بود
کنترل ترافیک با رنگ کردن آسفالت و جابه‌جایی بلوک های پلاستیکی و سیمانی محقق نمی‌شود به‌ویژه وقتی هزینه آن را مردم می‌پردازند و هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست
🖊یادداشتی از جلال معلومی
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍133❤38👏8👎5🙏1
#یادداشت_تحلیلی
🔴کم‌کاری شهرداری پیرانشهر در موضوع سگ‌های ولگرد، شبکه بهداشت پیرانشهر را هم درگیر کرد
خطاب به جناب شهردار و ریاست شبکه بهداشت و درمان پیرانشهر
سال‌هاست که حیاط بیمارستان امام خمینی پیرانشهر به‌جای آنکه محیطی امن برای بیماران، کادر درمان و همراهان باشد، عملاً به زیستگاه دائمی سگ‌های ولگرد تبدیل شده است؛ وضعیتی تأسف‌بار که نه‌تنها با شأن یک مرکز درمانی در تضاد است، بلکه سلامت و امنیت عمومی را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند
در این مدت، موارد متعدد حمله به ساکنان پانسیون، کادر درمان و حتی مراجعین گزارش شده است. این اتفاقات صرفاً «مزاحمت» نیست؛ بلکه مصداق روشن به‌خطر افتادن امنیت جانی شهروندان در یک فضای درمانی است. مکانی که باید نماد آرامش، اعتماد و سلامت باشد، امروز به محیطی ناایمن تبدیل شده است
سؤال اساسی اینجاست: مسئولیت این وضعیت بر عهده چه نهادی است؟
وقتی به گفته مسئولان خدمات و نگهبانی بیمارستان «این موضوع وظیفه ما نیست»، پس دقیقاً وظیفه چه کسی است؟ آیا مدیریت و ساماندهی سگ‌های ولگرد طبق قانون بر عهده شهرداری نیست؟ اگر هست، چرا سال‌هاست هیچ اقدام مؤثر و پایدار دیده نمی‌شود؟
بی‌تفاوتی شهرداری پیرانشهر در انجام وظایف قانونی خود، اکنون شبکه بهداشت را نیز در معرض انتقاد و نارضایتی عمومی قرار داده است. سکوت و انفعال هر دو دستگاه، این پیام را به شهروندان می‌دهد که امنیت آنان در اولویت نیست
در هیچ مرکز درمانی قابل‌قبولی پذیرفته نیست که محوطه بیمارستان به پناهگاه سگ‌های ولگرد تبدیل شود. استمرار این وضعیت در پیرانشهر نه‌تنها ضعف در مدیریت شهری را نشان می‌دهد، بلکه نشانه‌ای از نبود هماهنگی و مسئولیت‌پذیری بین دستگاه‌های اجرایی است
از شهردار پیرانشهر انتظار می‌رود به‌جای انکار یا تعلل، به‌صورت فوری و عملیاتی نسبت به جمع‌آوری و ساماندهی سگ‌های ولگرد اقدام کند. همچنین ریاست شبکه بهداشت باید با مطالبه‌گری جدی و رسمی، امنیت محیط بیمارستان را تضمین کند؛ نه اینکه این موضوع را به مکاتبات بی‌نتیجه و ارجاع‌های اداری محدود سازد
ادامه این وضعیت، دیگر صرفاً یک «مشکل شهری» نیست؛ بلکه مصداق آشکار ترک فعل مدیریتی است.
امید است پیش از وقوع حادثه‌ای جبران‌ناپذیر، اقدام قاطع و فوری صورت گیرد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
🔴کم‌کاری شهرداری پیرانشهر در موضوع سگ‌های ولگرد، شبکه بهداشت پیرانشهر را هم درگیر کرد
خطاب به جناب شهردار و ریاست شبکه بهداشت و درمان پیرانشهر
سال‌هاست که حیاط بیمارستان امام خمینی پیرانشهر به‌جای آنکه محیطی امن برای بیماران، کادر درمان و همراهان باشد، عملاً به زیستگاه دائمی سگ‌های ولگرد تبدیل شده است؛ وضعیتی تأسف‌بار که نه‌تنها با شأن یک مرکز درمانی در تضاد است، بلکه سلامت و امنیت عمومی را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند
در این مدت، موارد متعدد حمله به ساکنان پانسیون، کادر درمان و حتی مراجعین گزارش شده است. این اتفاقات صرفاً «مزاحمت» نیست؛ بلکه مصداق روشن به‌خطر افتادن امنیت جانی شهروندان در یک فضای درمانی است. مکانی که باید نماد آرامش، اعتماد و سلامت باشد، امروز به محیطی ناایمن تبدیل شده است
سؤال اساسی اینجاست: مسئولیت این وضعیت بر عهده چه نهادی است؟
وقتی به گفته مسئولان خدمات و نگهبانی بیمارستان «این موضوع وظیفه ما نیست»، پس دقیقاً وظیفه چه کسی است؟ آیا مدیریت و ساماندهی سگ‌های ولگرد طبق قانون بر عهده شهرداری نیست؟ اگر هست، چرا سال‌هاست هیچ اقدام مؤثر و پایدار دیده نمی‌شود؟
بی‌تفاوتی شهرداری پیرانشهر در انجام وظایف قانونی خود، اکنون شبکه بهداشت را نیز در معرض انتقاد و نارضایتی عمومی قرار داده است. سکوت و انفعال هر دو دستگاه، این پیام را به شهروندان می‌دهد که امنیت آنان در اولویت نیست
در هیچ مرکز درمانی قابل‌قبولی پذیرفته نیست که محوطه بیمارستان به پناهگاه سگ‌های ولگرد تبدیل شود. استمرار این وضعیت در پیرانشهر نه‌تنها ضعف در مدیریت شهری را نشان می‌دهد، بلکه نشانه‌ای از نبود هماهنگی و مسئولیت‌پذیری بین دستگاه‌های اجرایی است
از شهردار پیرانشهر انتظار می‌رود به‌جای انکار یا تعلل، به‌صورت فوری و عملیاتی نسبت به جمع‌آوری و ساماندهی سگ‌های ولگرد اقدام کند. همچنین ریاست شبکه بهداشت باید با مطالبه‌گری جدی و رسمی، امنیت محیط بیمارستان را تضمین کند؛ نه اینکه این موضوع را به مکاتبات بی‌نتیجه و ارجاع‌های اداری محدود سازد
ادامه این وضعیت، دیگر صرفاً یک «مشکل شهری» نیست؛ بلکه مصداق آشکار ترک فعل مدیریتی است.
امید است پیش از وقوع حادثه‌ای جبران‌ناپذیر، اقدام قاطع و فوری صورت گیرد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍150❤19👎5👏3
🔴 #یادداشت_تحلیلی | گرانی در پیرانشهر، سکوت اداره #صمت زیر #ذره‌بین!
بارها در #رسانه‌ها از وضعیت نابسامان بازار و #افزایش قیمت کالاها در پیرانشهر #انتقاد شده است؛ موضوعی که نه‌تنها در تیتر خبرها بلکه در #سفره مردم نیز خود را نشان می‌دهد. امروز دیگر «گرانی» در پیرانشهر صرفاً یک گزاره رسانه‌ای نیست، بلکه به یک برداشت عمومی و ملموس در میان شهروندان تبدیل شده است؛ تا جایی که نام این شهر در محافل مختلف به عنوان #شهر_گرانی بر سر زبان‌ها افتاده است.
در چنین شرایطی، نگاه‌ها به سمت #متولی اصلی تنظیم و نظارت بر بازار دوخته می‌شود؛ نهادی که مسئولیت قانونی کنترل قیمت‌ها، برخورد با گران‌فروشی و رسیدگی به شکایات مردمی را بر عهده دارد. اداره #صنعت، معدن و تجارت شهرستان باید #پاسخگوی افکار عمومی درباره وضعیت بازار باشد.
اما پرسش اصلی اینجاست: چرا با وجود تکرار مطالبه رسانه‌ها و گلایه‌های گسترده شهروندان، تاکنون #پاسخ_شفافی از سوی اداره #صمت پیرانشهر ارائه نشده است؟
#سکوت در برابر #مطالبه_عمومی
در حالی که انتظار می‌رود مسئولان مربوطه با ارائه آمار دقیق بازرسی‌ها، تعداد پرونده‌های تخلف، میزان جرایم و برنامه‌های نظارتی خود، فضای بازار را شفاف کنند، نبود هرگونه توضیح رسمی، این ذهنیت را تقویت می‌کند که یا نظارت کافی صورت نمی‌گیرد یا اطلاع‌رسانی در اولویت قرار ندارد.
#شفافیت، نه‌تنها یک #الزام_قانونی بلکه یک ضرورت اجتماعی است. وقتی مردم از افزایش بی‌رویه قیمت برخی کالاها گلایه دارند، کمترین انتظار، ارائه گزارشی مستند از اقدامات نظارتی است. #سکوت_مدیریتی در چنین فضایی، بیش از هر چیز به #بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زند.
افکار عمومی حق دارد بداند:
در ماه‌های اخیر چند مورد بازرسی از واحدهای صنفی انجام شده است؟
چه تعداد پرونده گران‌فروشی تشکیل شده و سرنوشت آنها چه بوده است؟
بیشترین تخلفات مربوط به کدام صنوف است؟
برنامه اداره صمت برای کنترل بازار در آستانه ایام پرتقاضا چیست؟
رسانه‌ها وظیفه دارند صدای مردم باشند و پیگیر مطالبات عمومی. امروز مطالبه شهروندان پیرانشهر، نه حاشیه‌سازی است و نه سیاه‌نمایی؛ بلکه درخواست شفافیت و پاسخگویی است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
بارها در #رسانه‌ها از وضعیت نابسامان بازار و #افزایش قیمت کالاها در پیرانشهر #انتقاد شده است؛ موضوعی که نه‌تنها در تیتر خبرها بلکه در #سفره مردم نیز خود را نشان می‌دهد. امروز دیگر «گرانی» در پیرانشهر صرفاً یک گزاره رسانه‌ای نیست، بلکه به یک برداشت عمومی و ملموس در میان شهروندان تبدیل شده است؛ تا جایی که نام این شهر در محافل مختلف به عنوان #شهر_گرانی بر سر زبان‌ها افتاده است.
در چنین شرایطی، نگاه‌ها به سمت #متولی اصلی تنظیم و نظارت بر بازار دوخته می‌شود؛ نهادی که مسئولیت قانونی کنترل قیمت‌ها، برخورد با گران‌فروشی و رسیدگی به شکایات مردمی را بر عهده دارد. اداره #صنعت، معدن و تجارت شهرستان باید #پاسخگوی افکار عمومی درباره وضعیت بازار باشد.
اما پرسش اصلی اینجاست: چرا با وجود تکرار مطالبه رسانه‌ها و گلایه‌های گسترده شهروندان، تاکنون #پاسخ_شفافی از سوی اداره #صمت پیرانشهر ارائه نشده است؟
#سکوت در برابر #مطالبه_عمومی
در حالی که انتظار می‌رود مسئولان مربوطه با ارائه آمار دقیق بازرسی‌ها، تعداد پرونده‌های تخلف، میزان جرایم و برنامه‌های نظارتی خود، فضای بازار را شفاف کنند، نبود هرگونه توضیح رسمی، این ذهنیت را تقویت می‌کند که یا نظارت کافی صورت نمی‌گیرد یا اطلاع‌رسانی در اولویت قرار ندارد.
#شفافیت، نه‌تنها یک #الزام_قانونی بلکه یک ضرورت اجتماعی است. وقتی مردم از افزایش بی‌رویه قیمت برخی کالاها گلایه دارند، کمترین انتظار، ارائه گزارشی مستند از اقدامات نظارتی است. #سکوت_مدیریتی در چنین فضایی، بیش از هر چیز به #بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زند.
افکار عمومی حق دارد بداند:
در ماه‌های اخیر چند مورد بازرسی از واحدهای صنفی انجام شده است؟
چه تعداد پرونده گران‌فروشی تشکیل شده و سرنوشت آنها چه بوده است؟
بیشترین تخلفات مربوط به کدام صنوف است؟
برنامه اداره صمت برای کنترل بازار در آستانه ایام پرتقاضا چیست؟
رسانه‌ها وظیفه دارند صدای مردم باشند و پیگیر مطالبات عمومی. امروز مطالبه شهروندان پیرانشهر، نه حاشیه‌سازی است و نه سیاه‌نمایی؛ بلکه درخواست شفافیت و پاسخگویی است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍165❤26🤔3
🔴 #یادداشت_تحلیلی | وقتی مردم جلوتر از مسئولان حرکت می‌کنند؛ افکار عمومی برای توسعه پیرانشهر نقشه راه ترسیم می‌کند!
در سال‌های اخیر یک تحول معنادار در فضای اجتماعی پیرانشهر شکل گرفته است؛ تحولی که نشان می‌دهد سطح مطالبات عمومی از چارچوب درخواست‌های روزمره عبور کرده و به مرحله ارائه راهبرد رسیده است. امروز شهروندان صرفاً مطالبه‌گر خدمات نیستند، بلکه خود به تحلیل‌گر، اولویت‌بندی‌کننده و حتی پیشنهاددهنده برنامه‌های توسعه‌ای تبدیل شده‌اند و این یعنی افکار عمومی یک گام جلوتر از بدنه اجرایی حرکت می‌کند. اگر در گذشته این مدیران بودند که برنامه ارائه می‌دادند و جامعه منتظر تحقق آن می‌ماند، اکنون این مردم هستند که پیش‌دستانه اولویت‌ها را تعیین می‌کنند؛ از ضرورت احداث کنارگذر و زیرگذر و روگذر برای کاهش بار ترافیکی و خروج کامیون‌های عبوری از هسته مرکزی شهر گرفته تا توسعه هدفمند فضای سبز، ایجاد زیرساخت‌های فرهنگی و ورزشی متناسب با جمعیت جوان، ساماندهی مناطق شهری، مدیریت اصولی ساخت‌وساز و مهمتر از همه، برنامه‌ریزی دقیق برای اقتصاد مرزی.
رشد آگاهی عمومی، دسترسی گسترده به اطلاعات، مقایسه پیرانشهر با شهرهای هم‌تراز و تجربه زیسته مردم باعث شده دیگر اقدامات مقطعی و پروژه‌های نمایشی پاسخگوی افکار عمومی نباشد. مردم امروز فقط پروژه نمی‌خواهند، بلکه برنامه جامع، زمان‌بندی مشخص و شاخص‌های قابل ارزیابی مطالبه می‌کنند. وقتی شهروندان از کنارگذر سخن می‌گویند، صرفاً یک مسیر آسفالته مدنظرشان نیست؛ آنها از کاهش تصادفات، کاهش ترافیک درون‌شهری، افزایش ایمنی و ارتقای کیفیت زندگی صحبت می‌کنند. وقتی از فضای سبز مطالبه دارند، به دنبال زیباسازی صرف نیستند، بلکه سلامت اجتماعی، نشاط شهری و هویت‌بخشی را هدف قرار داده‌اند. در حوزه فرهنگی و ورزشی نیز نگاه جامعه از ساخت یک سالن فراتر رفته و به سمت ایجاد زیرساخت‌های پایدار برای هدایت انرژی نسل جوان حرکت کرده است.
در بخش اقتصاد مرزی، سطح مطالبه‌گری حتی عمیق‌تر است. پیرانشهر به واسطه ظرفیت‌های تجاری و موقعیت راهبردی خود، می‌تواند پیشران توسعه منطقه باشد، اما آنچه امروز از سوی افکار عمومی مطرح می‌شود صرفاً اشتغال کوتاه‌مدت نیست؛ بلکه ساماندهی ساختاری اقتصاد مرزی، مدیریت هوشمند ترددهای تجاری، جلوگیری از بی‌نظمی‌های لجستیکی، ایجاد ارزش افزوده و تبدیل ظرفیت‌های موجود به توسعه پایدار شهری است نه صرف کولبری برای عده ای از مردم. این سطح از تحلیل مردمی نشان می‌دهد جامعه از نگاه مقطعی عبور کرده و به دنبال طراحی آینده اقتصادی شهر است.
این تغییر موازنه در فرآیند تصمیم‌سازی یک پیام روشن دارد؛ مدیران دیگر نمی‌توانند صرفاً با اعلام پروژه‌ها افکار عمومی را اقناع کنند. امروز هنر مدیریت در شنیدن دقیق، جمع‌بندی مطالبات، تبدیل آنها به برنامه عملیاتی و ارائه گزارش شفاف از میزان پیشرفت معنا پیدا می‌کند. جامعه‌ای که خود اولویت‌ها را مشخص می‌کند، انتظار پاسخ‌های دقیق و اقدامات قابل سنجش دارد. در چنین شرایطی، همراهی با افکار عمومی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت مدیریتی است.
واقعیت این است که پیرانشهر امروز وارد مرحله‌ای از بلوغ اجتماعی شده که در آن مردم برای آینده شهر فکر می‌کنند، پیشنهاد می‌دهند و مطالبه می‌کنند. این وضعیت نه تهدید است و نه تقابل؛ بلکه یک فرصت تاریخی برای بهره‌گیری از سرمایه اجتماعی و خرد جمعی است. اگر این انرژی اجتماعی به درستی هدایت شود، می‌تواند موتور محرک توسعه باشد؛ اما اگر نادیده گرفته شود، فاصله میان جامعه و مدیریت افزایش خواهد یافت.
✍ محمدامین پادگانه _ خبرنگار
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
در سال‌های اخیر یک تحول معنادار در فضای اجتماعی پیرانشهر شکل گرفته است؛ تحولی که نشان می‌دهد سطح مطالبات عمومی از چارچوب درخواست‌های روزمره عبور کرده و به مرحله ارائه راهبرد رسیده است. امروز شهروندان صرفاً مطالبه‌گر خدمات نیستند، بلکه خود به تحلیل‌گر، اولویت‌بندی‌کننده و حتی پیشنهاددهنده برنامه‌های توسعه‌ای تبدیل شده‌اند و این یعنی افکار عمومی یک گام جلوتر از بدنه اجرایی حرکت می‌کند. اگر در گذشته این مدیران بودند که برنامه ارائه می‌دادند و جامعه منتظر تحقق آن می‌ماند، اکنون این مردم هستند که پیش‌دستانه اولویت‌ها را تعیین می‌کنند؛ از ضرورت احداث کنارگذر و زیرگذر و روگذر برای کاهش بار ترافیکی و خروج کامیون‌های عبوری از هسته مرکزی شهر گرفته تا توسعه هدفمند فضای سبز، ایجاد زیرساخت‌های فرهنگی و ورزشی متناسب با جمعیت جوان، ساماندهی مناطق شهری، مدیریت اصولی ساخت‌وساز و مهمتر از همه، برنامه‌ریزی دقیق برای اقتصاد مرزی.
رشد آگاهی عمومی، دسترسی گسترده به اطلاعات، مقایسه پیرانشهر با شهرهای هم‌تراز و تجربه زیسته مردم باعث شده دیگر اقدامات مقطعی و پروژه‌های نمایشی پاسخگوی افکار عمومی نباشد. مردم امروز فقط پروژه نمی‌خواهند، بلکه برنامه جامع، زمان‌بندی مشخص و شاخص‌های قابل ارزیابی مطالبه می‌کنند. وقتی شهروندان از کنارگذر سخن می‌گویند، صرفاً یک مسیر آسفالته مدنظرشان نیست؛ آنها از کاهش تصادفات، کاهش ترافیک درون‌شهری، افزایش ایمنی و ارتقای کیفیت زندگی صحبت می‌کنند. وقتی از فضای سبز مطالبه دارند، به دنبال زیباسازی صرف نیستند، بلکه سلامت اجتماعی، نشاط شهری و هویت‌بخشی را هدف قرار داده‌اند. در حوزه فرهنگی و ورزشی نیز نگاه جامعه از ساخت یک سالن فراتر رفته و به سمت ایجاد زیرساخت‌های پایدار برای هدایت انرژی نسل جوان حرکت کرده است.
در بخش اقتصاد مرزی، سطح مطالبه‌گری حتی عمیق‌تر است. پیرانشهر به واسطه ظرفیت‌های تجاری و موقعیت راهبردی خود، می‌تواند پیشران توسعه منطقه باشد، اما آنچه امروز از سوی افکار عمومی مطرح می‌شود صرفاً اشتغال کوتاه‌مدت نیست؛ بلکه ساماندهی ساختاری اقتصاد مرزی، مدیریت هوشمند ترددهای تجاری، جلوگیری از بی‌نظمی‌های لجستیکی، ایجاد ارزش افزوده و تبدیل ظرفیت‌های موجود به توسعه پایدار شهری است نه صرف کولبری برای عده ای از مردم. این سطح از تحلیل مردمی نشان می‌دهد جامعه از نگاه مقطعی عبور کرده و به دنبال طراحی آینده اقتصادی شهر است.
این تغییر موازنه در فرآیند تصمیم‌سازی یک پیام روشن دارد؛ مدیران دیگر نمی‌توانند صرفاً با اعلام پروژه‌ها افکار عمومی را اقناع کنند. امروز هنر مدیریت در شنیدن دقیق، جمع‌بندی مطالبات، تبدیل آنها به برنامه عملیاتی و ارائه گزارش شفاف از میزان پیشرفت معنا پیدا می‌کند. جامعه‌ای که خود اولویت‌ها را مشخص می‌کند، انتظار پاسخ‌های دقیق و اقدامات قابل سنجش دارد. در چنین شرایطی، همراهی با افکار عمومی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت مدیریتی است.
واقعیت این است که پیرانشهر امروز وارد مرحله‌ای از بلوغ اجتماعی شده که در آن مردم برای آینده شهر فکر می‌کنند، پیشنهاد می‌دهند و مطالبه می‌کنند. این وضعیت نه تهدید است و نه تقابل؛ بلکه یک فرصت تاریخی برای بهره‌گیری از سرمایه اجتماعی و خرد جمعی است. اگر این انرژی اجتماعی به درستی هدایت شود، می‌تواند موتور محرک توسعه باشد؛ اما اگر نادیده گرفته شود، فاصله میان جامعه و مدیریت افزایش خواهد یافت.
✍ محمدامین پادگانه _ خبرنگار
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤43👍8🤔3😢1
🖇 #یادداشت_تحلیلی
🔴بازار پیرانشهر؛ وقتی قیمت‌ها سلیقه‌ای می‌شوند، اعتماد مردم از بین می‌رود/ دستگاه‌های متولی، نظارت ها را به معنای واقعی انجام دهند
سال‌هاست که یکی از پرتکرارترین گلایه‌های مردم پیرانشهر، نابسامانی قیمت‌ها در بازار است؛ موضوعی که این روزها بیش از گذشته به دغدغه خانواده‌ها تبدیل شده است.
بارها از شهروندان شنیده‌ایم که قیمت یک کالای کاملاً مشابه، تنها با چند قدم فاصله و در دو مغازه یک خیابان، تفاوت قابل توجهی دارد. گاهی همین اختلاف قیمت باعث می‌شود خریدار برای تهیه یک کالای ساده، مجبور شود ساعت‌ها بازار را بگردد یا با فروشنده وارد چانه‌زنی شود تا شاید بتواند کالا را با قیمتی نزدیک‌تر به واقعیت خریداری کند.
اصل رقابت در بازار، موضوعی پذیرفته‌شده است؛ اما وقتی اختلاف قیمت‌ها از چارچوب منطقی خارج می‌شود و قیمت‌گذاری به سلیقه برخی فروشندگان وابسته می‌شود، دیگر نمی‌توان از یک بازار سالم سخن گفت. نتیجه چنین وضعیتی، کاهش اعتماد مردم به بازار و ایجاد احساس بی‌عدالتی در میان مصرف‌کنندگان است.
از سوی دیگر، نکته قابل تأمل این است که بسیاری از شهروندان با وجود نارضایتی، شکایت رسمی ثبت نمی‌کنند. برخی معتقدند شکایتشان نتیجه‌ای ندارد و برخی دیگر نیز نمی‌دانند از چه مسیری باید موضوع را پیگیری کنند. این مسئله زنگ خطری برای دستگاه‌های متولی است؛ زیرا نبود شکایت به معنای نبود تخلف نیست.
در چنین شرایطی، مسئولیت دستگاه‌های نظارتی بیش از هر زمان دیگری سنگین است. اداره صنعت، معدن و تجارت، مدیریت جهاد کشاورزی، اتاق اصناف و اداره تعزیرات حکومتی باید با حضور میدانی مستمر، بازرسی‌های هدفمند، کنترل قیمت‌ها و برخورد قانونی با متخلفان، اجازه ندهند حقوق مصرف‌کنندگان تضییع شود.
نظارت مؤثر، تنها به برخورد با چند واحد صنفی محدود نمی‌شود؛ بلکه باید به گونه‌ای باشد که فروشندگان قانون‌مدار نیز احساس حمایت کنند و متخلفان بدانند که امکان سوءاستفاده از شرایط اقتصادی مردم وجود ندارد.
مردم نیز در کنار مطالبه‌گری، باید تخلفات را مستند و از مسیرهای قانونی گزارش کنند؛ چرا که بدون مشارکت شهروندان، نظارت کامل امکان‌پذیر نخواهد بود.
در مجموع، امروز بازار پیرانشهر به شفافیت، نظارت مستمر و بازگشت اعتماد عمومی نیاز دارد. انتظار مردم این نیست که قیمت‌ها به شکل غیرواقعی کاهش یابد؛ بلکه خواسته آنان، اجرای قانون، عدالت در قیمت‌گذاری و پایان دادن به آشفتگی‌هایی است که سال‌هاست به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های روزمره خانواده‌ها تبدیل شده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
🔴بازار پیرانشهر؛ وقتی قیمت‌ها سلیقه‌ای می‌شوند، اعتماد مردم از بین می‌رود/ دستگاه‌های متولی، نظارت ها را به معنای واقعی انجام دهند
سال‌هاست که یکی از پرتکرارترین گلایه‌های مردم پیرانشهر، نابسامانی قیمت‌ها در بازار است؛ موضوعی که این روزها بیش از گذشته به دغدغه خانواده‌ها تبدیل شده است.
بارها از شهروندان شنیده‌ایم که قیمت یک کالای کاملاً مشابه، تنها با چند قدم فاصله و در دو مغازه یک خیابان، تفاوت قابل توجهی دارد. گاهی همین اختلاف قیمت باعث می‌شود خریدار برای تهیه یک کالای ساده، مجبور شود ساعت‌ها بازار را بگردد یا با فروشنده وارد چانه‌زنی شود تا شاید بتواند کالا را با قیمتی نزدیک‌تر به واقعیت خریداری کند.
اصل رقابت در بازار، موضوعی پذیرفته‌شده است؛ اما وقتی اختلاف قیمت‌ها از چارچوب منطقی خارج می‌شود و قیمت‌گذاری به سلیقه برخی فروشندگان وابسته می‌شود، دیگر نمی‌توان از یک بازار سالم سخن گفت. نتیجه چنین وضعیتی، کاهش اعتماد مردم به بازار و ایجاد احساس بی‌عدالتی در میان مصرف‌کنندگان است.
از سوی دیگر، نکته قابل تأمل این است که بسیاری از شهروندان با وجود نارضایتی، شکایت رسمی ثبت نمی‌کنند. برخی معتقدند شکایتشان نتیجه‌ای ندارد و برخی دیگر نیز نمی‌دانند از چه مسیری باید موضوع را پیگیری کنند. این مسئله زنگ خطری برای دستگاه‌های متولی است؛ زیرا نبود شکایت به معنای نبود تخلف نیست.
در چنین شرایطی، مسئولیت دستگاه‌های نظارتی بیش از هر زمان دیگری سنگین است. اداره صنعت، معدن و تجارت، مدیریت جهاد کشاورزی، اتاق اصناف و اداره تعزیرات حکومتی باید با حضور میدانی مستمر، بازرسی‌های هدفمند، کنترل قیمت‌ها و برخورد قانونی با متخلفان، اجازه ندهند حقوق مصرف‌کنندگان تضییع شود.
نظارت مؤثر، تنها به برخورد با چند واحد صنفی محدود نمی‌شود؛ بلکه باید به گونه‌ای باشد که فروشندگان قانون‌مدار نیز احساس حمایت کنند و متخلفان بدانند که امکان سوءاستفاده از شرایط اقتصادی مردم وجود ندارد.
مردم نیز در کنار مطالبه‌گری، باید تخلفات را مستند و از مسیرهای قانونی گزارش کنند؛ چرا که بدون مشارکت شهروندان، نظارت کامل امکان‌پذیر نخواهد بود.
در مجموع، امروز بازار پیرانشهر به شفافیت، نظارت مستمر و بازگشت اعتماد عمومی نیاز دارد. انتظار مردم این نیست که قیمت‌ها به شکل غیرواقعی کاهش یابد؛ بلکه خواسته آنان، اجرای قانون، عدالت در قیمت‌گذاری و پایان دادن به آشفتگی‌هایی است که سال‌هاست به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های روزمره خانواده‌ها تبدیل شده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍31❤27👏1😢1
PiranshahrRudaw
🖇 #یادداشت_تحلیلی | بازارچه مشترک تمرچین–حاج‌عمران؛ راه نجات اقتصاد پیرانشهر و مرزنشینان
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
پیرانشهر سال‌هاست به دلیل موقعیت راهبردی خود در همجواری با اقلیم کردستان، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های اقتصادی کشور را در اختیار دارد؛ ظرفیتی که با وجود مرز رسمی تمرچین، هنوز آن‌گونه که باید در خدمت توسعه پایدار منطقه قرار نگرفته است.
ایجاد #بازارچه_مشترک مرزی تمرچین–حاج‌عمران می‌تواند نقطه عطفی در اقتصاد پیرانشهر و حتی غرب آذربایجان‌غربی باشد.
چنین بازارچه‌ای بستری برای رونق تولید، افزایش صادرات، جذب سرمایه‌گذاری، ایجاد اشتغال و ساماندهی تجارت مرزی و از همه مهمتر جان بخشیدن دوباره به بازارچه کالاهای مرزی داخل شهر پیرانشهر است.
سال‌هاست بسیاری از خانواده‌های #مرزنشین، به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی، معیشت خود را به #کولبری گره زده‌اند. اگر #بازارچه_مشترک با برنامه‌ریزی اصولی راه‌اندازی شود، بخش قابل توجهی از این ظرفیت انسانی می‌تواند به سمت فعالیت‌های رسمی، قانونی و پایدار هدایت شود؛ موضوعی که هم به نفع مردم است و هم به سود اقتصاد کشور.
این گذرگاه در سال‌های اخیر توانسته در حوزه ترانزیت، صادرات و تردد میلیونی مسافران نقش مهمی ایفا کند. اکنون زمان آن رسیده که این ظرفیت بزرگ، با ایجاد #بازارچه_مشترک، به موتور محرک توسعه اقتصادی منطقه نیز تبدیل شود.
بازدید امروز استاندار آذربایجان‌غربی، نماینده مردم، فرماندار پیرانشهر و مسئولان دو سوی مرز، نشان می‌دهد اراده‌ای برای بررسی عملی این طرح شکل گرفته است؛ اما مردم بیش از بازدیدها، منتظر تصمیم‌های قاطع، زمان‌بندی مشخص و آغاز عملیات اجرایی هستند.
امروز #افکار_عمومی پیرانشهر و مرزنشینان منطقه، چشم‌انتظار تصمیم استاندار آذربایجان‌غربی و سایر مسئولان ذی‌ربط هستند تا این مطالبه دیرینه از مرحله بازدید و بررسی عبور کرده و وارد فاز اجرا شود. تحقق این طرح می‌تواند راه نجات اقتصاد پیرانشهر، کاهش بیکاری، رونق کسب‌وکارهای محلی و آغاز فصل تازه‌ای از همکاری‌های اقتصادی میان ایران و اقلیم کردستان باشد.
باید مرز تمرچین از یک مرز عبوری، به یک قطب بزرگ تجارت و توسعه اقتصادی در شمال‌غرب کشور تبدیل شود.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
پیرانشهر سال‌هاست به دلیل موقعیت راهبردی خود در همجواری با اقلیم کردستان، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های اقتصادی کشور را در اختیار دارد؛ ظرفیتی که با وجود مرز رسمی تمرچین، هنوز آن‌گونه که باید در خدمت توسعه پایدار منطقه قرار نگرفته است.
ایجاد #بازارچه_مشترک مرزی تمرچین–حاج‌عمران می‌تواند نقطه عطفی در اقتصاد پیرانشهر و حتی غرب آذربایجان‌غربی باشد.
چنین بازارچه‌ای بستری برای رونق تولید، افزایش صادرات، جذب سرمایه‌گذاری، ایجاد اشتغال و ساماندهی تجارت مرزی و از همه مهمتر جان بخشیدن دوباره به بازارچه کالاهای مرزی داخل شهر پیرانشهر است.
سال‌هاست بسیاری از خانواده‌های #مرزنشین، به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی، معیشت خود را به #کولبری گره زده‌اند. اگر #بازارچه_مشترک با برنامه‌ریزی اصولی راه‌اندازی شود، بخش قابل توجهی از این ظرفیت انسانی می‌تواند به سمت فعالیت‌های رسمی، قانونی و پایدار هدایت شود؛ موضوعی که هم به نفع مردم است و هم به سود اقتصاد کشور.
این گذرگاه در سال‌های اخیر توانسته در حوزه ترانزیت، صادرات و تردد میلیونی مسافران نقش مهمی ایفا کند. اکنون زمان آن رسیده که این ظرفیت بزرگ، با ایجاد #بازارچه_مشترک، به موتور محرک توسعه اقتصادی منطقه نیز تبدیل شود.
بازدید امروز استاندار آذربایجان‌غربی، نماینده مردم، فرماندار پیرانشهر و مسئولان دو سوی مرز، نشان می‌دهد اراده‌ای برای بررسی عملی این طرح شکل گرفته است؛ اما مردم بیش از بازدیدها، منتظر تصمیم‌های قاطع، زمان‌بندی مشخص و آغاز عملیات اجرایی هستند.
امروز #افکار_عمومی پیرانشهر و مرزنشینان منطقه، چشم‌انتظار تصمیم استاندار آذربایجان‌غربی و سایر مسئولان ذی‌ربط هستند تا این مطالبه دیرینه از مرحله بازدید و بررسی عبور کرده و وارد فاز اجرا شود. تحقق این طرح می‌تواند راه نجات اقتصاد پیرانشهر، کاهش بیکاری، رونق کسب‌وکارهای محلی و آغاز فصل تازه‌ای از همکاری‌های اقتصادی میان ایران و اقلیم کردستان باشد.
باید مرز تمرچین از یک مرز عبوری، به یک قطب بزرگ تجارت و توسعه اقتصادی در شمال‌غرب کشور تبدیل شود.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤30👍11
🖇 #یادداشت_تحلیلی
➖فخرفروشی خیابانی؛ زخمی بر روان جوانانی که از زندگی عقب مانده‌اند
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
یکی از پدیده‌های اجتماعی قابل تأمل در شهرهای امروز، نمایش آشکار ثروت و تجمل در فضای عمومی است؛ از خودروهای شاسی‌بلند چند میلیاردی گرفته تا سبک زندگی‌هایی که هر روز در معرض دید جوانانی قرار می‌گیرد که برای تأمین ساده‌ترین هزینه‌های زندگی، با دشواری‌های فراوان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
بی‌تردید داشتن خودرو گران‌قیمت یا برخورداری از امکانات مالی، به خودی خود نه جرم است و نه ایرادی دارد. مبارک صاحبانش باشد و خداوند مال و روزی‌شان را بیشتر کند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که ثروت، از یک امکان شخصی به ابزاری برای خودنمایی و برتری‌جویی اجتماعی تبدیل شود؛ به‌خصوص زمانی که این نمایش در خیابان و در برابر چشمان جامعه‌ای انجام می‌شود که بخش قابل توجهی از جوانانش با بیکاری، درآمد پایین، هزینه‌های سنگین ازدواج، اجاره مسکن و دغدغه آینده مواجه‌اند.
جوانی را تصور کنیم که از صبح تا شب کار می‌کند، اما در پایان ماه هنوز برای پرداخت اجاره، هزینه‌های زندگی یا حتی تشکیل یک زندگی مشترک ساده با مشکل روبه‌روست. طبیعی است که مشاهده مداوم فاصله طبقاتی می‌تواند در او احساس ناکامی، بی‌عدالتی و عقب‌ماندن از زندگی ایجاد کند.
البته نباید همه صاحبان خودروهای گران‌قیمت را فخرفروش دانست؛ بسیاری از افراد ثروتمند، بدون نمایش دارایی خود زندگی می‌کنند و حتی در امور اجتماعی و خیرخواهانه حضور مؤثری دارند. بنابراین مسئله اصلی ثروت نیست؛ فرهنگ نمایش ثروت و تحقیر نادیده یا آشکار دیگران است.
جامعه سالم، جامعه‌ای نیست که همه در آن ثروتمند باشند؛ جامعه سالم جامعه‌ای است که فقیر احساس تحقیر نکند و جوانِ تلاشگر احساس نکند تنها راه دیده‌شدن، داشتن پول و خودروی چند میلیاردی است.
شاید بد نباشد صاحبان ثروت نیز در کنار لذت بردن از امکاناتی که با تلاش یا سرمایه خود به دست آورده‌اند، به این نکته فکر کنند که نحوه نمایش ثروت در جامعه، می‌تواند بر روح و انگیزه نسلی اثر بگذارد که هنوز در تلاش است روی پای خودش بایستد.
ثروتمند بودن افتخار است؛ اما انسان بودن، فروتنی و دست گرفتن جوانی که برای ساختن آینده‌اش تلاش می‌کند، افتخاری بزرگ‌تر است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖فخرفروشی خیابانی؛ زخمی بر روان جوانانی که از زندگی عقب مانده‌اند
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
یکی از پدیده‌های اجتماعی قابل تأمل در شهرهای امروز، نمایش آشکار ثروت و تجمل در فضای عمومی است؛ از خودروهای شاسی‌بلند چند میلیاردی گرفته تا سبک زندگی‌هایی که هر روز در معرض دید جوانانی قرار می‌گیرد که برای تأمین ساده‌ترین هزینه‌های زندگی، با دشواری‌های فراوان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
بی‌تردید داشتن خودرو گران‌قیمت یا برخورداری از امکانات مالی، به خودی خود نه جرم است و نه ایرادی دارد. مبارک صاحبانش باشد و خداوند مال و روزی‌شان را بیشتر کند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که ثروت، از یک امکان شخصی به ابزاری برای خودنمایی و برتری‌جویی اجتماعی تبدیل شود؛ به‌خصوص زمانی که این نمایش در خیابان و در برابر چشمان جامعه‌ای انجام می‌شود که بخش قابل توجهی از جوانانش با بیکاری، درآمد پایین، هزینه‌های سنگین ازدواج، اجاره مسکن و دغدغه آینده مواجه‌اند.
جوانی را تصور کنیم که از صبح تا شب کار می‌کند، اما در پایان ماه هنوز برای پرداخت اجاره، هزینه‌های زندگی یا حتی تشکیل یک زندگی مشترک ساده با مشکل روبه‌روست. طبیعی است که مشاهده مداوم فاصله طبقاتی می‌تواند در او احساس ناکامی، بی‌عدالتی و عقب‌ماندن از زندگی ایجاد کند.
البته نباید همه صاحبان خودروهای گران‌قیمت را فخرفروش دانست؛ بسیاری از افراد ثروتمند، بدون نمایش دارایی خود زندگی می‌کنند و حتی در امور اجتماعی و خیرخواهانه حضور مؤثری دارند. بنابراین مسئله اصلی ثروت نیست؛ فرهنگ نمایش ثروت و تحقیر نادیده یا آشکار دیگران است.
جامعه سالم، جامعه‌ای نیست که همه در آن ثروتمند باشند؛ جامعه سالم جامعه‌ای است که فقیر احساس تحقیر نکند و جوانِ تلاشگر احساس نکند تنها راه دیده‌شدن، داشتن پول و خودروی چند میلیاردی است.
شاید بد نباشد صاحبان ثروت نیز در کنار لذت بردن از امکاناتی که با تلاش یا سرمایه خود به دست آورده‌اند، به این نکته فکر کنند که نحوه نمایش ثروت در جامعه، می‌تواند بر روح و انگیزه نسلی اثر بگذارد که هنوز در تلاش است روی پای خودش بایستد.
ثروتمند بودن افتخار است؛ اما انسان بودن، فروتنی و دست گرفتن جوانی که برای ساختن آینده‌اش تلاش می‌کند، افتخاری بزرگ‌تر است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍195❤29👏7🤔7😢4
🖇 #یادداشت_تحلیلی
⭕️ وقتی اختلافات، به تهدید با #سلاح ختم می‌شود؛ پیرانشهر نیازمند بازنگری جدی در مقابله با خشونت اجتماعی است
🔹 وقوع چند مورد نزاع، درگیری و حتی #اسلحه‌کشی طی چند روز گذشته در سطح شهر پیرانشهر، صرفاً چند حادثه جداگانه نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد؛ بلکه باید آن را به‌عنوان زنگ هشداری جدی درباره #گسترش_خشونت، کاهش آستانه تحمل و شکل‌گیری برخی ناهنجاری‌های اجتماعی مورد توجه قرار داد.
🔹 در جامعه‌ای که اختلافات خانوادگی، مالی، لفظی یا حتی یک مشاجره خیابانی می‌تواند در مدت کوتاهی به درگیری فیزیکی و استفاده از سلاح منجر شود، مسئله دیگر فقط یک «نزاع» نیست؛ بلکه با پدیده‌ای مواجهیم که امنیت روانی شهروندان را هدف قرار می‌دهد.
🔹 یکی از خطرناک‌ترین ابعاد این اتفاقات، عادی‌شدن نمایش یا استفاده از سلاح در اختلافات است.
🔹 سلاح گرم در دست افراد، حتی اگر در نهایت شلیک هم صورت نگیرد، می‌تواند در چند ثانیه یک مشاجره ساده را به حادثه‌ای جبران‌ناپذیر تبدیل کند؛ حادثه‌ای که ممکن است قربانی آن نه طرفین درگیری، بلکه یک رهگذر، کودک، کسبه یا شهروندی باشد که هیچ ارتباطی با ماجرا ندارد.
🔹 هر نزاعی که با خشونت همراه می‌شود، تنها برای طرفین آن هزینه ایجاد نمی‌کند. خانواده‌ها، شاهدان حادثه، کسبه، رهگذران و حتی جامعه نیز از پیامدهای آن متأثر می‌شوند.
🔹 تکرار چنین صحنه‌هایی می‌تواند احساس امنیت را در میان مردم کاهش دهد، ترس و اضطراب اجتماعی ایجاد کند و به‌تدریج این تصور خطرناک را به وجود آورد که «زور و سلاح» راه حل اختلافات است.
🔹 «این همان نقطه‌ای است که یک رفتار فردی، به یک آسیب اجتماعی تبدیل می‌شود.»
🔹 مقابله با نزاع و خشونت صرفاً با برخورد پس از وقوع حادثه پایان نمی‌یابد. برخورد قانونی و قاطع با مخلان نظم و امنیت ضروری است، اما در کنار آن باید ریشه‌های شکل‌گیری این رفتارها نیز مورد بررسی قرار گیرد.
🔹 کاهش آستانه تحمل، ضعف مهارت گفت‌وگو و حل اختلاف، عصبانیت‌های کنترل‌نشده، تأثیرپذیری از الگوهای خشونت‌آمیز، اختلافات مالی و خانوادگی و همچنین دسترسی افراد پرخطر به سلاح، از جمله موضوعاتی است که نمی‌توان نسبت به آنها بی‌تفاوت بود.
🔹 جامعه برای کاهش خشونت، به آموزش، فرهنگ‌سازی، مشاوره، میانجیگری اجتماعی و البته اجرای مقتدرانه قانون نیاز دارد.
🔹 انتظار می‌رود دستگاه‌های انتظامی و قضایی شهرستان، ضمن برخورد قانونی با افرادی که امنیت عمومی را مختل می‌کنند، نسبت به عوامل و زمینه‌های تکرار این حوادث نیز توجه ویژه داشته باشند.
🔹 همچنین لازم است موضوع حمل و نگهداری غیرمجاز سلاح با حساسیت بیشتری دنبال شود؛ چراکه وجود سلاح در دست افراد فاقد صلاحیت، می‌تواند یک اختلاف معمولی را به یک فاجعه انسانی تبدیل کند.
🔹 از سوی دیگر، نهادهای فرهنگی و اجتماعی نیز نباید در این زمینه صرفاً نقش تماشاگر داشته باشند. پیشگیری از خشونت، یک مسئولیت جمعی است و نمی‌توان تمام بار آن را بر دوش پلیس و دستگاه قضایی گذاشت.
🔹 شهروندی که در خیابان تردد می‌کند، حق دارد مطمئن باشد که یک مشاجره ساده در چند متری او ناگهان به درگیری، چاقوکشی یا اسلحه‌کشی تبدیل نخواهد شد.
🔹 اگر در برابر خشونت اجتماعی بی‌تفاوت باشیم، ممکن است حادثه بعدی دیگر یک نزاع ساده نباشد؛ بلکه حادثه‌ای باشد که جبران آن برای یک خانواده و حتی یک شهر غیرممکن شود.
🔹 اختلاف، بخشی از زندگی اجتماعی است؛ اما خشونت، انتخاب است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍52❤32🤔2
PiranshahrRudaw
#یادداشت_تحلیلی
⭕️ زمین مسکن محرومین؛ تصمیمی راهبردی که باید از روی کاغذ به زندگی مردم برسد
زمین برای محرومان؛ یک وعده معمولی نیست، یک آزمون جدی برای مدیریت شهرستان است!
تصمیم فرماندار پیرانشهر برای قرار دادن تأمین و واگذاری زمین به خانوارهای فاقد مسکن در دهک‌های یک تا چهار در اولویت برنامه‌های شهرستان، اگر با جدیت اجرایی دنبال شود، می‌تواند یکی از مهم‌ترین تصمیمات اجتماعی و جمعیتی پیرانشهر در سال‌های اخیر باشد.
مسکن برای خانوارهای کم‌برخوردار می‌تواند نقطه آغاز تشکیل یک زندگی، تثبیت یک خانواده و ایجاد امید برای آینده باشد.
اما اهمیت این طرح فقط در خانه‌دار شدن تعدادی از خانوارها خلاصه نمی‌شود. یکی از بخش‌های قابل توجه این برنامه، توجه به روستاهای واقع در شعاع ۱۰ کیلومتری شهر است. اگر این سیاست با برنامه‌ریزی درست اجرا شود، می‌تواند به جای تمرکز بیشتر جمعیت در پیرانشهر، بخشی از جمعیت را به سمت روستاهای پیرامونی هدایت کند؛ روستاهایی که ظرفیت سکونت، کشاورزی، دامداری و فعالیت‌های اقتصادی دارند اما در سال‌های گذشته با مشکل کاهش جمعیت و مهاجرت مواجه بوده‌اند.
مهاجرت معکوس با صرفاً واگذاری زمین اتفاق نمی‌افتد. اگر قرار است خانواده‌ای از شهر به روستا منتقل شود، باید در کنار زمین، راه دسترسی، آب، برق، گاز، اینترنت، مدرسه، خدمات بهداشتی و حداقل زیرساخت‌های زندگی نیز مورد توجه قرار گیرد.
بنابراین این طرح می‌تواند نقطه شروع یک نگاه جامع‌تر به توسعه روستاهای پیرامون پیرانشهر باشد؛ نگاهی که مسکن را با اشتغال، خدمات و زیرساخت پیوند می‌دهد.
تأکید فرماندار بر برگزاری جلسات هفتگی نیز از این جهت اهمیت دارد که یکی از مشکلات رایج در طرح‌های مشابه، فاصله میان تصمیم و اجراست.
جلسه زمانی ارزشمند است که در پایان آن زمین مشخص شود، مانع مشخص شود، دستگاه مسئول مشخص شود و برای رفع آن زمان‌بندی تعیین شود، در غیر این صورت، پرونده مسکن محرومین نیز ممکن است مانند بسیاری از طرح‌های دیگر گرفتار مکاتبات، جلسات و وعده‌های طولانی شود.
اکنون انتظار افکار عمومی این است که جلسات هفتگی، به جلسات گزارش پیشرفت تبدیل شوند، نه صرفاً جلسات بررسی موضوع.
یک سؤال مهم؛ نتیجه چه زمانی در زمین دیده می‌شود؟ از امروز، مطالبه اصلی نباید فقط این باشد که «آیا چنین طرحی وجود دارد؟»
بلکه باید پرسید:
زمین‌ها کجا هستند؟
چند قطعه شناسایی شده است؟
چند خانوار واجد شرایط هستند؟
چه تعداد زمین آماده واگذاری است؟
موانع قانونی و اداری کدام‌اند؟
و نخستین خانوارهای پیرانشهر چه زمانی زمین خود را تحویل خواهند گرفت؟
این‌ها همان شاخص‌هایی هستند که می‌توانند موفقیت واقعی طرح را برای مردم قابل مشاهده کنند.
رسانه «پیرانشهر رووداو» این تصمیم را صرفاً به‌عنوان یک خبر منتشر نکرده است؛ بلکه آن را یک مطالبه عمومی و یک برنامه قابل ارزیابی می‌داند.
ما از اصل این تصمیم و هر اقدامی که به خانه‌دار شدن خانواده‌های فاقد مسکن و تقویت روستاهای پیرامون پیرانشهر منجر شود، حمایت می‌کنیم؛ اما وظیفه رسانه نیز ایجاب می‌کند که روند اجرای آن را پیگیری و مطالبه‌گری کند، لذا پیرانشهر رووداو از امروز تا رسیدن این طرح به نتیجه ملموس، خود را ناظر مسیر اجرا می‌داند.
از شناسایی زمین و تعیین خانوارهای واجد شرایط تا واگذاری زمین و آغاز ساخت‌وساز، این مسیر باید برای مردم شفاف باشد. زیرا در نهایت، آنچه برای یک خانواده محروم اهمیت دارد، تعداد جلسات برگزارشده نیست؛ کلید خانه‌ای است که روزی بتواند آن را در دست بگیرد.
اگر این برنامه با اراده اجرایی، همکاری دستگاه‌ها و نظارت مستمر پیش برود، می‌تواند از یک تصمیم اداری به یکی از اقدامات ماندگار اجتماعی و جمعیتی پیرانشهر تبدیل شود.
و این همان نقطه‌ای است که باید منتظر ماند و دید؛ آیا تصمیم امروز، فردا به زمین و پس از آن به خانه تبدیل خواهد شد؟
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
زمین برای محرومان؛ یک وعده معمولی نیست، یک آزمون جدی برای مدیریت شهرستان است!
تصمیم فرماندار پیرانشهر برای قرار دادن تأمین و واگذاری زمین به خانوارهای فاقد مسکن در دهک‌های یک تا چهار در اولویت برنامه‌های شهرستان، اگر با جدیت اجرایی دنبال شود، می‌تواند یکی از مهم‌ترین تصمیمات اجتماعی و جمعیتی پیرانشهر در سال‌های اخیر باشد.
مسکن برای خانوارهای کم‌برخوردار می‌تواند نقطه آغاز تشکیل یک زندگی، تثبیت یک خانواده و ایجاد امید برای آینده باشد.
اما اهمیت این طرح فقط در خانه‌دار شدن تعدادی از خانوارها خلاصه نمی‌شود. یکی از بخش‌های قابل توجه این برنامه، توجه به روستاهای واقع در شعاع ۱۰ کیلومتری شهر است. اگر این سیاست با برنامه‌ریزی درست اجرا شود، می‌تواند به جای تمرکز بیشتر جمعیت در پیرانشهر، بخشی از جمعیت را به سمت روستاهای پیرامونی هدایت کند؛ روستاهایی که ظرفیت سکونت، کشاورزی، دامداری و فعالیت‌های اقتصادی دارند اما در سال‌های گذشته با مشکل کاهش جمعیت و مهاجرت مواجه بوده‌اند.
مهاجرت معکوس با صرفاً واگذاری زمین اتفاق نمی‌افتد. اگر قرار است خانواده‌ای از شهر به روستا منتقل شود، باید در کنار زمین، راه دسترسی، آب، برق، گاز، اینترنت، مدرسه، خدمات بهداشتی و حداقل زیرساخت‌های زندگی نیز مورد توجه قرار گیرد.
بنابراین این طرح می‌تواند نقطه شروع یک نگاه جامع‌تر به توسعه روستاهای پیرامون پیرانشهر باشد؛ نگاهی که مسکن را با اشتغال، خدمات و زیرساخت پیوند می‌دهد.
تأکید فرماندار بر برگزاری جلسات هفتگی نیز از این جهت اهمیت دارد که یکی از مشکلات رایج در طرح‌های مشابه، فاصله میان تصمیم و اجراست.
جلسه زمانی ارزشمند است که در پایان آن زمین مشخص شود، مانع مشخص شود، دستگاه مسئول مشخص شود و برای رفع آن زمان‌بندی تعیین شود، در غیر این صورت، پرونده مسکن محرومین نیز ممکن است مانند بسیاری از طرح‌های دیگر گرفتار مکاتبات، جلسات و وعده‌های طولانی شود.
اکنون انتظار افکار عمومی این است که جلسات هفتگی، به جلسات گزارش پیشرفت تبدیل شوند، نه صرفاً جلسات بررسی موضوع.
یک سؤال مهم؛ نتیجه چه زمانی در زمین دیده می‌شود؟ از امروز، مطالبه اصلی نباید فقط این باشد که «آیا چنین طرحی وجود دارد؟»
بلکه باید پرسید:
زمین‌ها کجا هستند؟
چند قطعه شناسایی شده است؟
چند خانوار واجد شرایط هستند؟
چه تعداد زمین آماده واگذاری است؟
موانع قانونی و اداری کدام‌اند؟
و نخستین خانوارهای پیرانشهر چه زمانی زمین خود را تحویل خواهند گرفت؟
این‌ها همان شاخص‌هایی هستند که می‌توانند موفقیت واقعی طرح را برای مردم قابل مشاهده کنند.
رسانه «پیرانشهر رووداو» این تصمیم را صرفاً به‌عنوان یک خبر منتشر نکرده است؛ بلکه آن را یک مطالبه عمومی و یک برنامه قابل ارزیابی می‌داند.
ما از اصل این تصمیم و هر اقدامی که به خانه‌دار شدن خانواده‌های فاقد مسکن و تقویت روستاهای پیرامون پیرانشهر منجر شود، حمایت می‌کنیم؛ اما وظیفه رسانه نیز ایجاب می‌کند که روند اجرای آن را پیگیری و مطالبه‌گری کند، لذا پیرانشهر رووداو از امروز تا رسیدن این طرح به نتیجه ملموس، خود را ناظر مسیر اجرا می‌داند.
از شناسایی زمین و تعیین خانوارهای واجد شرایط تا واگذاری زمین و آغاز ساخت‌وساز، این مسیر باید برای مردم شفاف باشد. زیرا در نهایت، آنچه برای یک خانواده محروم اهمیت دارد، تعداد جلسات برگزارشده نیست؛ کلید خانه‌ای است که روزی بتواند آن را در دست بگیرد.
اگر این برنامه با اراده اجرایی، همکاری دستگاه‌ها و نظارت مستمر پیش برود، می‌تواند از یک تصمیم اداری به یکی از اقدامات ماندگار اجتماعی و جمعیتی پیرانشهر تبدیل شود.
و این همان نقطه‌ای است که باید منتظر ماند و دید؛ آیا تصمیم امروز، فردا به زمین و پس از آن به خانه تبدیل خواهد شد؟
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤30👍5
#یادداشت_تحلیلی
⭕️ کدام شورای ترافیک؟ کدام مصوبه؟ | ترافیک پیرانشهر هر روز بدتر از دیروز
جلسه شورای ترافیک شهرستان پیرانشهر امروز در فرمانداری برگزار شد؛ جلسه‌ای که بار دیگر از «ارتقای ایمنی»، «روان‌سازی ترافیک»، «اصلاح معابر»، «شناسایی نقاط حادثه‌خیز» و «مدیریت تردد خودروهای سنگین» سخن گفته شد.
اما پرسش جدی شهروندان این است: کدام شورای ترافیک و کدام مصوبه؟
اگر قرار است خروجی جلسات شورای ترافیک همچنان در حد شناسایی، بررسی، تأکید و تصویب باقی بماند، پس تکلیف خیابان‌هایی که هر روز قفل می‌شوند چیست؟
ترافیک پیرانشهر دیگر یک مشکل مقطعی یا یک گره ساده شهری نیست؛ به یک معضل مزمن و در مواردی لاینحل تبدیل شده است.
سال‌هاست درباره پارک‌های غیرمجاز، توقف دوبله، تردد خودروهای سنگین، گره‌های ترافیکی، کمبود پارکینگ، بی‌نظمی عبور و مرور و اصلاح هندسی معابر جلسه برگزار می‌شود؛ اما شهروندی که هر روز در خیابان‌های پیرانشهر تردد می‌کند، بیش از «مصوبه»، نتیجه عملی مصوبه را می‌خواهد.
شهروند نمی‌پرسد چند جلسه برگزار شده؛ می‌پرسد چرا بعد از این همه جلسه، وضعیت ترافیک بهتر نشده است؟
نمی‌پرسد چند نقطه حادثه‌خیز شناسایی شده؛ می‌پرسد چند نقطه واقعاً اصلاح شده است؟
نمی‌پرسد چند بار بر اعمال قانون تأکید شده؛ می‌پرسد چرا توقف‌های دوبله و پارک‌های مزاحم همچنان در ساعات اوج ترافیک، معابر اصلی را قفل می‌کنند؟
از سوی دیگر، در آستانه فصل برداشت چغندرقند، موضوع مدیریت تردد خودروهای سنگین بار دیگر روی میز شورای ترافیک قرار گرفته است؛ موضوعی که اگر بدون برنامه عملیاتی، مسیر مشخص، زمان‌بندی روشن و نظارت جدی مدیریت شود، می‌تواند فشار بیشتری بر شبکه معابر شهری وارد کند.
🔹 جلسه برای جلسه کافی است!
شورای ترافیک باید برای مردم توضیح دهد مصوبات قبلی چه میزان اجرا شده‌اند، چه دستگاه‌هایی به تعهدات خود عمل نکرده‌اند و برای رفع گره‌های اصلی ترافیکی شهر چه برنامه مشخص و زمان‌بندی‌شده‌ای وجود دارد.
نمی‌توان هر چند ماه یک‌بار در جلسه‌ای از «روان‌سازی ترافیک» سخن گفت، اما در سطح شهر شاهد افزایش بی‌نظمی و طولانی‌تر شدن صف خودروها بود.
پیرانشهر بیش از مصوبه، به اجرای مصوبه نیاز دارد؛ بیش از جلسه، به اقدام و بیش از وعده، به نتیجه.
شورای ترافیک شهرستان پیرانشهر گزارش دهد؛ مصوبات سال‌های گذشته چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند؟ کدام‌یک اجرا شده‌اند؟ کدام‌یک روی زمین مانده‌اند و چرا؟
چرا ترافیک پیرانشهر با وجود برگزاری مکرر جلسات تخصصی، همچنان یکی از مشکلات جدی و روزمره شهروندان است؟
این مطالبه، مطالبه‌ای فراتر از یک انتقاد رسانه‌ای است؛ مردم حق دارند نتیجه تصمیماتی را که برای مدیریت شهرشان گرفته می‌شود، در خیابان‌ها ببینند.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
جلسه شورای ترافیک شهرستان پیرانشهر امروز در فرمانداری برگزار شد؛ جلسه‌ای که بار دیگر از «ارتقای ایمنی»، «روان‌سازی ترافیک»، «اصلاح معابر»، «شناسایی نقاط حادثه‌خیز» و «مدیریت تردد خودروهای سنگین» سخن گفته شد.
اما پرسش جدی شهروندان این است: کدام شورای ترافیک و کدام مصوبه؟
اگر قرار است خروجی جلسات شورای ترافیک همچنان در حد شناسایی، بررسی، تأکید و تصویب باقی بماند، پس تکلیف خیابان‌هایی که هر روز قفل می‌شوند چیست؟
ترافیک پیرانشهر دیگر یک مشکل مقطعی یا یک گره ساده شهری نیست؛ به یک معضل مزمن و در مواردی لاینحل تبدیل شده است.
سال‌هاست درباره پارک‌های غیرمجاز، توقف دوبله، تردد خودروهای سنگین، گره‌های ترافیکی، کمبود پارکینگ، بی‌نظمی عبور و مرور و اصلاح هندسی معابر جلسه برگزار می‌شود؛ اما شهروندی که هر روز در خیابان‌های پیرانشهر تردد می‌کند، بیش از «مصوبه»، نتیجه عملی مصوبه را می‌خواهد.
شهروند نمی‌پرسد چند جلسه برگزار شده؛ می‌پرسد چرا بعد از این همه جلسه، وضعیت ترافیک بهتر نشده است؟
نمی‌پرسد چند نقطه حادثه‌خیز شناسایی شده؛ می‌پرسد چند نقطه واقعاً اصلاح شده است؟
نمی‌پرسد چند بار بر اعمال قانون تأکید شده؛ می‌پرسد چرا توقف‌های دوبله و پارک‌های مزاحم همچنان در ساعات اوج ترافیک، معابر اصلی را قفل می‌کنند؟
از سوی دیگر، در آستانه فصل برداشت چغندرقند، موضوع مدیریت تردد خودروهای سنگین بار دیگر روی میز شورای ترافیک قرار گرفته است؛ موضوعی که اگر بدون برنامه عملیاتی، مسیر مشخص، زمان‌بندی روشن و نظارت جدی مدیریت شود، می‌تواند فشار بیشتری بر شبکه معابر شهری وارد کند.
شورای ترافیک باید برای مردم توضیح دهد مصوبات قبلی چه میزان اجرا شده‌اند، چه دستگاه‌هایی به تعهدات خود عمل نکرده‌اند و برای رفع گره‌های اصلی ترافیکی شهر چه برنامه مشخص و زمان‌بندی‌شده‌ای وجود دارد.
نمی‌توان هر چند ماه یک‌بار در جلسه‌ای از «روان‌سازی ترافیک» سخن گفت، اما در سطح شهر شاهد افزایش بی‌نظمی و طولانی‌تر شدن صف خودروها بود.
پیرانشهر بیش از مصوبه، به اجرای مصوبه نیاز دارد؛ بیش از جلسه، به اقدام و بیش از وعده، به نتیجه.
شورای ترافیک شهرستان پیرانشهر گزارش دهد؛ مصوبات سال‌های گذشته چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند؟ کدام‌یک اجرا شده‌اند؟ کدام‌یک روی زمین مانده‌اند و چرا؟
چرا ترافیک پیرانشهر با وجود برگزاری مکرر جلسات تخصصی، همچنان یکی از مشکلات جدی و روزمره شهروندان است؟
این مطالبه، مطالبه‌ای فراتر از یک انتقاد رسانه‌ای است؛ مردم حق دارند نتیجه تصمیماتی را که برای مدیریت شهرشان گرفته می‌شود، در خیابان‌ها ببینند.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍63❤18👏2🤔1😢1
PiranshahrRudaw
🎥 #ببینید// ➖قدم های آخر ساماندهی رویه کولبری با کارت الکترونیکی مرزنشینی (تا قبل از احداث بازارچه مرزی) 🔹به گزارش خبرنگار پیرانشهر رووداو، امروز (چهارشنبه) لقمان خسروپور فرماندار شهرستان پیرانشهر با همراهی مدیران مرزی تمرچین و حاج‌عمران اقلیم کردستان از…
#یادداشت_تحلیلی
🔴 مدیریت فراتر از مرز؛ وقتی ساماندهی کولبری به مطالبه‌ای برای حفظ کرامت مرزنشینان تبدیل می‌شود
🔹 نمی توان ساماندهی رویه کولبری با کارت الکترونیکی مرزنشینی در مرز تمرچین را تنها یک اقدام اجرایی برای تسهیل تردد عنوان کرد؛ بلکه گامی در مسیر حفظ کرامت مرزنشینان، کاهش مشکلات معیشتی و ایجاد نظم در یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های مرزی کشور است.
🔹 بازدید مشترک لقمان خسروپور، فرماندار پیرانشهر، و مدیران مرزی تمرچین و حاج‌عمران از زیرساخت‌های در حال احداث در دو سوی مرز، نشان‌دهنده اهمیت هماهنگی میان مسئولان دو طرف برای پیشبرد طرحی است که مستقیماً با زندگی و معیشت مرزنشینان گره خورده است.
🔹 آنچه در این میان اهمیت دارد، نگاه فراتر از محدوده جغرافیایی یک شهرستان و توجه به واقعیت‌های مشترک دو سوی مرز است؛ نگاهی که در آن، ساماندهی تردد مرزنشینان، جلوگیری از تداخل مسیر آنان با مسافران عادی و فراهم کردن زیرساخت‌های مستقل، به بخشی از یک برنامه منسجم تبدیل می‌شود.
🔹 تأکید فرماندار پیرانشهر بر حفظ کرامت مرزنشینان و ایجاد زیرساخت‌های مستقل در خارج از سالن‌های مسافری، بیانگر رویکردی است که می‌تواند ضمن تسهیل فعالیت مرزنشینان، از ازدحام در پایانه مسافری تمرچین نیز جلوگیری کند.
🔹 با این حال، موفقیت واقعی این طرح نه در بازدیدها و وعده‌های اجرایی، بلکه در آغاز فعالیت منظم رویه کولبری، سهولت دسترسی مرزنشینان واجد شرایط و تأثیر ملموس آن بر معیشت خانواده‌های مرزنشین سنجیده خواهد شد.
🔹 اعلام آمادگی مسئولان مرز حاج‌عمران برای تکمیل زیرساخت‌ها تا هشتم مهرماه، در کنار روند توزیع کارت‌های الکترونیکی مرزنشینی، امیدها را برای آغاز این رویه تا زمان احداث بازارچه مرزی افزایش داده است.
🔹 اکنون انتظار می‌رود با تکمیل زیرساخت‌ها و هماهنگی مستمر میان مسئولان دو سوی مرز، این طرح از مرحله آماده‌سازی عبور کرده و به فرصتی واقعی برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مرزنشینان تبدیل شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴 مدیریت فراتر از مرز؛ وقتی ساماندهی کولبری به مطالبه‌ای برای حفظ کرامت مرزنشینان تبدیل می‌شود
🔹 نمی توان ساماندهی رویه کولبری با کارت الکترونیکی مرزنشینی در مرز تمرچین را تنها یک اقدام اجرایی برای تسهیل تردد عنوان کرد؛ بلکه گامی در مسیر حفظ کرامت مرزنشینان، کاهش مشکلات معیشتی و ایجاد نظم در یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های مرزی کشور است.
🔹 بازدید مشترک لقمان خسروپور، فرماندار پیرانشهر، و مدیران مرزی تمرچین و حاج‌عمران از زیرساخت‌های در حال احداث در دو سوی مرز، نشان‌دهنده اهمیت هماهنگی میان مسئولان دو طرف برای پیشبرد طرحی است که مستقیماً با زندگی و معیشت مرزنشینان گره خورده است.
🔹 آنچه در این میان اهمیت دارد، نگاه فراتر از محدوده جغرافیایی یک شهرستان و توجه به واقعیت‌های مشترک دو سوی مرز است؛ نگاهی که در آن، ساماندهی تردد مرزنشینان، جلوگیری از تداخل مسیر آنان با مسافران عادی و فراهم کردن زیرساخت‌های مستقل، به بخشی از یک برنامه منسجم تبدیل می‌شود.
🔹 تأکید فرماندار پیرانشهر بر حفظ کرامت مرزنشینان و ایجاد زیرساخت‌های مستقل در خارج از سالن‌های مسافری، بیانگر رویکردی است که می‌تواند ضمن تسهیل فعالیت مرزنشینان، از ازدحام در پایانه مسافری تمرچین نیز جلوگیری کند.
🔹 با این حال، موفقیت واقعی این طرح نه در بازدیدها و وعده‌های اجرایی، بلکه در آغاز فعالیت منظم رویه کولبری، سهولت دسترسی مرزنشینان واجد شرایط و تأثیر ملموس آن بر معیشت خانواده‌های مرزنشین سنجیده خواهد شد.
🔹 اعلام آمادگی مسئولان مرز حاج‌عمران برای تکمیل زیرساخت‌ها تا هشتم مهرماه، در کنار روند توزیع کارت‌های الکترونیکی مرزنشینی، امیدها را برای آغاز این رویه تا زمان احداث بازارچه مرزی افزایش داده است.
🔹 اکنون انتظار می‌رود با تکمیل زیرساخت‌ها و هماهنگی مستمر میان مسئولان دو سوی مرز، این طرح از مرحله آماده‌سازی عبور کرده و به فرصتی واقعی برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مرزنشینان تبدیل شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤12🤔7👍2
#یادداشت_تحلیلی
🔴پیرانشهر؛ از ثروت‌های فردی تا توسعه پایدار اقتصادی
آیا زمان آن نرسیده است که ثروتمندان و سرمایه‌داران پیرانشهر، بخشی از سرمایه‌های خود را برای ساختن آینده اقتصادی شهرشان به کار بگیرند؟
پیرانشهر با برخورداری از موقعیت ویژه مرزی، ظرفیت‌های تجاری و اقتصادی و حضور شمار قابل‌توجهی از فعالان اقتصادی و سرمایه‌داران، از پتانسیل بالایی برای تبدیل‌شدن به یکی از قطب‌های اقتصادی منطقه برخوردار است؛ اما تحقق این ظرفیت‌ها، تنها با اتکا به تجارت و مبادلات مرزی امکان‌پذیر نیست.
اقتصادی که بر پایه تولید، صنعت و اشتغال پایدار بنا شود، می‌تواند آینده‌ای متفاوت برای پیرانشهر رقم بزند.
امروز این پرسش جدی مطرح است که چرا بخشی از سرمایه‌های قابل‌توجهی که در اختیار ثروتمندان و فعالان اقتصادی شهرستان قرار دارد، به سمت ایجاد کارخانه‌های تولیدی، واحدهای صنعتی و بنگاه‌های اشتغال‌زا هدایت نمی‌شود؟
بدون تردید، سرمایه‌گذاران بومی پیرانشهر می‌توانند با ورود هدفمند به حوزه تولید، راه‌اندازی کارخانه‌های صنایع غذایی، واحدهای بسته‌بندی محصولات کشاورزی، صنایع تبدیلی و دیگر فعالیت‌های متناسب با ظرفیت‌های منطقه، زمینه اشتغال جوانان و افزایش درآمد خانوارها را فراهم کنند.
چنین سرمایه‌گذاری‌هایی تنها به سودآوری یک فرد یا مجموعه اقتصادی محدود نمی‌شود؛ بلکه آثار آن در زندگی هزاران خانواده، کاهش بیکاری، رونق کسب‌وکارهای محلی، افزایش درآمدهای عمومی و تقویت اقتصاد شهرستان نمایان خواهد شد.
سرمایه‌ای که در مسیر تولید قرار می‌گیرد، می‌تواند به موتور محرک توسعه یک منطقه تبدیل شود.
البته تحقق این هدف، صرفاً بر عهده سرمایه‌گذاران نیست. دستگاه‌های اجرایی، مدیریت شهرستان و نهادهای مرتبط نیز باید با تسهیل صدور مجوزها، فراهم‌کردن زیرساخت‌های لازم، حمایت از سرمایه‌گذاری و کاهش موانع اداری، مسیر فعالیت اقتصادی را هموار کنند.
در کنار آن، تشکیل یک جریان هماهنگ میان سرمایه‌داران بومی، کارآفرینان و مدیران شهرستان می‌تواند زمینه‌ساز اجرای طرح‌های بزرگ‌تر و مشارکت‌های اقتصادی مؤثرتر باشد.
پیرانشهر برای رسیدن به توسعه پایدار، به تغییر نگاه اقتصادی نیاز دارد؛ نگاهی که در آن، موفقیت تنها با میزان دارایی‌های فردی سنجیده نشود، بلکه میزان تأثیرگذاری سرمایه‌ها بر زندگی مردم و آینده شهرستان نیز مورد توجه قرار گیرد.
ثروت واقعی یک شهر، تنها در سرمایه‌های انباشته‌شده آن نیست؛ بلکه در کارخانه‌هایی است که فعالیت می‌کنند، جوانانی است که شاغل می‌شوند و خانواده‌هایی است که با امید بیشتری به آینده نگاه می‌کنند.
اکنون زمان آن رسیده است که سرمایه‌داران پیرانشهر، با نگاهی فراتر از منافع فردی، در مسیر ساختن اقتصادی مولد، اشتغال‌زا و پایدار گام بردارند؛ اقتصادی که ثمره آن نه‌تنها برای امروز، بلکه برای نسل‌های آینده این شهرستان باقی بماند.
پیرانشهر می‌تواند قطب اقتصادی منطقه باشد؛ به شرط آنکه سرمایه‌هایش به جای توقف در گردش‌های کوتاه‌مدت، به چرخه تولید و توسعه پایدار وارد شوند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴پیرانشهر؛ از ثروت‌های فردی تا توسعه پایدار اقتصادی
آیا زمان آن نرسیده است که ثروتمندان و سرمایه‌داران پیرانشهر، بخشی از سرمایه‌های خود را برای ساختن آینده اقتصادی شهرشان به کار بگیرند؟
پیرانشهر با برخورداری از موقعیت ویژه مرزی، ظرفیت‌های تجاری و اقتصادی و حضور شمار قابل‌توجهی از فعالان اقتصادی و سرمایه‌داران، از پتانسیل بالایی برای تبدیل‌شدن به یکی از قطب‌های اقتصادی منطقه برخوردار است؛ اما تحقق این ظرفیت‌ها، تنها با اتکا به تجارت و مبادلات مرزی امکان‌پذیر نیست.
اقتصادی که بر پایه تولید، صنعت و اشتغال پایدار بنا شود، می‌تواند آینده‌ای متفاوت برای پیرانشهر رقم بزند.
امروز این پرسش جدی مطرح است که چرا بخشی از سرمایه‌های قابل‌توجهی که در اختیار ثروتمندان و فعالان اقتصادی شهرستان قرار دارد، به سمت ایجاد کارخانه‌های تولیدی، واحدهای صنعتی و بنگاه‌های اشتغال‌زا هدایت نمی‌شود؟
بدون تردید، سرمایه‌گذاران بومی پیرانشهر می‌توانند با ورود هدفمند به حوزه تولید، راه‌اندازی کارخانه‌های صنایع غذایی، واحدهای بسته‌بندی محصولات کشاورزی، صنایع تبدیلی و دیگر فعالیت‌های متناسب با ظرفیت‌های منطقه، زمینه اشتغال جوانان و افزایش درآمد خانوارها را فراهم کنند.
چنین سرمایه‌گذاری‌هایی تنها به سودآوری یک فرد یا مجموعه اقتصادی محدود نمی‌شود؛ بلکه آثار آن در زندگی هزاران خانواده، کاهش بیکاری، رونق کسب‌وکارهای محلی، افزایش درآمدهای عمومی و تقویت اقتصاد شهرستان نمایان خواهد شد.
سرمایه‌ای که در مسیر تولید قرار می‌گیرد، می‌تواند به موتور محرک توسعه یک منطقه تبدیل شود.
البته تحقق این هدف، صرفاً بر عهده سرمایه‌گذاران نیست. دستگاه‌های اجرایی، مدیریت شهرستان و نهادهای مرتبط نیز باید با تسهیل صدور مجوزها، فراهم‌کردن زیرساخت‌های لازم، حمایت از سرمایه‌گذاری و کاهش موانع اداری، مسیر فعالیت اقتصادی را هموار کنند.
در کنار آن، تشکیل یک جریان هماهنگ میان سرمایه‌داران بومی، کارآفرینان و مدیران شهرستان می‌تواند زمینه‌ساز اجرای طرح‌های بزرگ‌تر و مشارکت‌های اقتصادی مؤثرتر باشد.
پیرانشهر برای رسیدن به توسعه پایدار، به تغییر نگاه اقتصادی نیاز دارد؛ نگاهی که در آن، موفقیت تنها با میزان دارایی‌های فردی سنجیده نشود، بلکه میزان تأثیرگذاری سرمایه‌ها بر زندگی مردم و آینده شهرستان نیز مورد توجه قرار گیرد.
ثروت واقعی یک شهر، تنها در سرمایه‌های انباشته‌شده آن نیست؛ بلکه در کارخانه‌هایی است که فعالیت می‌کنند، جوانانی است که شاغل می‌شوند و خانواده‌هایی است که با امید بیشتری به آینده نگاه می‌کنند.
اکنون زمان آن رسیده است که سرمایه‌داران پیرانشهر، با نگاهی فراتر از منافع فردی، در مسیر ساختن اقتصادی مولد، اشتغال‌زا و پایدار گام بردارند؛ اقتصادی که ثمره آن نه‌تنها برای امروز، بلکه برای نسل‌های آینده این شهرستان باقی بماند.
پیرانشهر می‌تواند قطب اقتصادی منطقه باشد؛ به شرط آنکه سرمایه‌هایش به جای توقف در گردش‌های کوتاه‌مدت، به چرخه تولید و توسعه پایدار وارد شوند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍40❤13😢4
#یادداشت_تحلیلی
🔴 جاده‌های پیرانشهر؛ زنگ خطری که دیگر نمی‌توان نادیده گرفت | وقت تجدیدنظر در فرهنگ رانندگی فرا رسیده است
هر بار که خبر یک تصادف مرگبار در جاده‌های پیرانشهر منتشر می‌شود، خانواده‌ای داغدار می‌شود، مادری چشم‌انتظار می‌ماند و پدر یا فرزندی برای همیشه از جمع عزیزانش جدا می‌شود.
در هفته‌ها و روزهای اخیر، محور پیرانشهر ـ نقده بار دیگر شاهد حوادث تلخی بوده است؛ از جان‌باختن چهار عضو یک خانواده در حوالی روستای قارنا تا حادثه مرگبار محدوده پیچ هواربید که دو جوان را در شعله‌های آتش گرفتار کرد.
این آمارها تنها اعداد و ارقام یک گزارش خبری نیستند؛ پشت هر کدام، زندگی‌هایی قرار دارد که دیگر به روزهای عادی بازنمی‌گردند.
اما پرسش اساسی این است: آیا تمام این حوادث را باید به پای ناایمن بودن جاده‌ها نوشت؟
بی‌تردید، وضعیت راه‌ها، نقاط حادثه‌خیز، کمبود زیرساخت‌های ایمن و تأخیر در تکمیل پروژه‌های جاده‌ای از جمله موضوعاتی هستند که باید با جدیت پیگیری شوند. مسئولان نیز موظف‌اند برای رفع این مشکلات اقدام کنند.
اما در کنار مطالبه‌گری از مسئولان، باید به یک واقعیت مهم نیز توجه کنیم: نحوه رانندگی ما نیازمند بازنگری جدی است.
سرعت غیرمجاز، سبقت‌های خطرناک، بی‌توجهی به فاصله طولی، استفاده از تلفن همراه هنگام رانندگی، خستگی و خواب‌آلودگی و بی‌توجهی به شرایط جاده، رفتارهایی هستند که می‌توانند یک سفر عادی را به حادثه‌ای جبران‌ناپذیر تبدیل کنند.
گاهی چند دقیقه زودتر رسیدن، به بهای از دست رفتن یک عمر تمام می‌شود.
گاهی یک سبقت نابجا، خانواده‌ای را برای همیشه عزادار می‌کند.
و گاهی بی‌توجهی به یک هشدار ساده، پایانی تلخ برای رؤیاهای جوانی رقم می‌زند.
فرهنگ رانندگی باید از خود ما آغاز شود. باید بپذیریم که جاده، ملک شخصی هیچ‌کس نیست و هر راننده در قبال جان سرنشینان خود و دیگر کاربران راه مسئولیت دارد.
رانندگی با احتیاط نشانه ترس یا ضعف نیست؛ نشانه احترام به جان انسان‌هاست.
از خانواده‌ها نیز انتظار می‌رود با آموزش و نظارت بیشتر، فرزندان خود را به رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی تشویق کنند و اجازه ندهند هیجان، عجله یا خودنمایی پشت فرمان، آینده آنان را به خطر بیندازد.
مطالبه از مسئولان و اصلاح رفتار رانندگان، دو مسیر مکمل برای نجات جان انسان‌هاست.
مسئولان باید برای ایمن‌سازی محورهای حادثه‌خیز، تکمیل پروژه‌های راه‌سازی، نصب علائم هشداردهنده و تقویت نظارت بر ترددها اقدام کنند.
در مقابل، رانندگان نیز باید با رعایت قوانین، پرهیز از رفتارهای پرخطر و احترام به حقوق دیگران، سهم خود را در کاهش سوانح جاده‌ای ایفا کنند.
بیایید پیش از آنکه خبر تلخ دیگری از جاده‌های پیرانشهر منتشر شود، در شیوه رانندگی خود تجدیدنظر کنیم.
هیچ مقصدی آن‌قدر ارزشمند نیست که برای رسیدن به آن، جان خود و دیگران را به خطر بیندازیم.
جاده‌ها برای رسیدن هستند، نه برای از دست دادن عزیزانمان.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴 جاده‌های پیرانشهر؛ زنگ خطری که دیگر نمی‌توان نادیده گرفت | وقت تجدیدنظر در فرهنگ رانندگی فرا رسیده است
هر بار که خبر یک تصادف مرگبار در جاده‌های پیرانشهر منتشر می‌شود، خانواده‌ای داغدار می‌شود، مادری چشم‌انتظار می‌ماند و پدر یا فرزندی برای همیشه از جمع عزیزانش جدا می‌شود.
در هفته‌ها و روزهای اخیر، محور پیرانشهر ـ نقده بار دیگر شاهد حوادث تلخی بوده است؛ از جان‌باختن چهار عضو یک خانواده در حوالی روستای قارنا تا حادثه مرگبار محدوده پیچ هواربید که دو جوان را در شعله‌های آتش گرفتار کرد.
این آمارها تنها اعداد و ارقام یک گزارش خبری نیستند؛ پشت هر کدام، زندگی‌هایی قرار دارد که دیگر به روزهای عادی بازنمی‌گردند.
اما پرسش اساسی این است: آیا تمام این حوادث را باید به پای ناایمن بودن جاده‌ها نوشت؟
بی‌تردید، وضعیت راه‌ها، نقاط حادثه‌خیز، کمبود زیرساخت‌های ایمن و تأخیر در تکمیل پروژه‌های جاده‌ای از جمله موضوعاتی هستند که باید با جدیت پیگیری شوند. مسئولان نیز موظف‌اند برای رفع این مشکلات اقدام کنند.
اما در کنار مطالبه‌گری از مسئولان، باید به یک واقعیت مهم نیز توجه کنیم: نحوه رانندگی ما نیازمند بازنگری جدی است.
سرعت غیرمجاز، سبقت‌های خطرناک، بی‌توجهی به فاصله طولی، استفاده از تلفن همراه هنگام رانندگی، خستگی و خواب‌آلودگی و بی‌توجهی به شرایط جاده، رفتارهایی هستند که می‌توانند یک سفر عادی را به حادثه‌ای جبران‌ناپذیر تبدیل کنند.
گاهی چند دقیقه زودتر رسیدن، به بهای از دست رفتن یک عمر تمام می‌شود.
گاهی یک سبقت نابجا، خانواده‌ای را برای همیشه عزادار می‌کند.
و گاهی بی‌توجهی به یک هشدار ساده، پایانی تلخ برای رؤیاهای جوانی رقم می‌زند.
فرهنگ رانندگی باید از خود ما آغاز شود. باید بپذیریم که جاده، ملک شخصی هیچ‌کس نیست و هر راننده در قبال جان سرنشینان خود و دیگر کاربران راه مسئولیت دارد.
رانندگی با احتیاط نشانه ترس یا ضعف نیست؛ نشانه احترام به جان انسان‌هاست.
از خانواده‌ها نیز انتظار می‌رود با آموزش و نظارت بیشتر، فرزندان خود را به رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی تشویق کنند و اجازه ندهند هیجان، عجله یا خودنمایی پشت فرمان، آینده آنان را به خطر بیندازد.
مطالبه از مسئولان و اصلاح رفتار رانندگان، دو مسیر مکمل برای نجات جان انسان‌هاست.
مسئولان باید برای ایمن‌سازی محورهای حادثه‌خیز، تکمیل پروژه‌های راه‌سازی، نصب علائم هشداردهنده و تقویت نظارت بر ترددها اقدام کنند.
در مقابل، رانندگان نیز باید با رعایت قوانین، پرهیز از رفتارهای پرخطر و احترام به حقوق دیگران، سهم خود را در کاهش سوانح جاده‌ای ایفا کنند.
بیایید پیش از آنکه خبر تلخ دیگری از جاده‌های پیرانشهر منتشر شود، در شیوه رانندگی خود تجدیدنظر کنیم.
هیچ مقصدی آن‌قدر ارزشمند نیست که برای رسیدن به آن، جان خود و دیگران را به خطر بیندازیم.
جاده‌ها برای رسیدن هستند، نه برای از دست دادن عزیزانمان.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍106❤13👏5🤔2🙏1
🖇 #یادداشت_تحلیلی
⭕️ پیرانشهر؛ سرمایه‌هایش کجا می‌روند؟ از جاده‌های بی رحم تا ضرورت تولید و اشتغال پایدار
واژگونی مینی‌بوس حامل کارگران فصلی در محور پیرانشهر ـ نقده، که بنا بر گزارش‌های منتشرشده دو فوتی و ۲۶ مصدوم بر جای گذاشته است، بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت اشتغال در منطقه جلب کرد.
البته نمی‌توان گفت علت وقوع این حادثه مستقیماً نبود اشتغال پایدار بوده است؛ علت فنی و انسانی حادثه باید از سوی مراجع مسئول مشخص شود. اما این حادثه یک واقعیت اجتماعی مهم را به ما یادآوری می‌کند: وقتی فرصت‌های شغلی پایدار و تولیدی در یک شهرستان به اندازه کافی وجود نداشته باشد، بخشی از نیروی کار ناچار است برای پیدا کردن درآمد، به کارهای فصلی، موقت و رفت‌وآمدهای روزانه و بین‌شهری وابسته شود.
و شاید لازم باشد از همین‌جا یک سؤال بزرگ‌تر را مطرح کنیم: چرا در شهرستانی با این میزان نیروی انسانی، سرمایه و ظرفیت اقتصادی، هنوز بخش قابل توجهی از اشتغال به کارهای فصلی و ناپایدار وابسته است؟
مسئولان؛ فقط مجوز ندهند، فرصت بسازند! ایجاد اشتغال پایدار صرفاً با برگزاری جلسه و صدور مجوز اتفاق نمی‌افتد.
مسئولان شهرستان، دستگاه‌های اجرایی و متولیان اقتصادی باید شرایطی ایجاد کنند که سرمایه‌گذار بتواند با اطمینان سرمایه خود را وارد تولید کند؛ از تسهیل مجوزها و تأمین زیرساخت گرفته تا زمین، تسهیلات، انرژی، بازار و کاهش موانع اداری.
سرمایه‌گذار زمانی به تولید می‌آید که احساس کند شهرستان برای سرمایه او فرش قرمز پهن کرده، نه اینکه در مقابلش دیوار اداری ساخته است.
اما مسئولیت فقط بر عهده مسئولان نیست؛ سرمایه‌داران و فعالان اقتصادی شهرستان نیز بخشی از این مسئولیت را بر عهده دارند.
اگر سرمایه‌ای در همین شهر ایجاد شده، بخش مهمی از آن نیز حاصل درآمدی است که از همین مردم و همین بازار به دست آمده است. بنابراین طبیعی است که بخشی از این سرمایه دوباره به اقتصاد شهر بازگردد.
خرید خودروهای لوکس، افزایش تعداد ساختمان‌ها و رقابت بر سر ساخت و ساز، بخشی از فعالیت اقتصادی است؛ اما اگر بخش عمده سرمایه شهرستان فقط به دارایی‌های غیرمولد تبدیل شود، شهر صاحب ساختمان‌های بیشتر خواهد شد، اما الزاماً صاحب شغل‌های بیشتر نخواهد شد.
سرمایه‌ای که یک کارخانه، کارگاه، مجموعه خدماتی، واحد فرآوری، شرکت دانش‌بنیان یا کسب‌وکار زنجیره‌ای ایجاد می‌کند، فقط برای صاحب سرمایه درآمد نمی‌سازد؛ بلکه برای ده‌ها و گاه صدها خانواده، درآمد ایجاد می‌کند.
و مردم؛ ضلع سوم این چرخه؛ این زنجیره بدون مردم کامل نمی‌شود. اگر قرار است از تولید و سرمایه‌گذاری محلی صحبت کنیم، مردم نیز باید تا جایی که کیفیت، قیمت و خدمات قابل قبول است، خرید از تولیدکننده و کسب‌وکار شهرستان خود را جدی بگیرند.
پول وقتی در یک شهر چندین بار گردش می‌کند، ارزش اقتصادی بیشتری برای همان جامعه ایجاد می‌کند:
مردم از تولیدکننده محلی خرید می‌کنند → تولیدکننده نیروی محلی استخدام می‌کند → کارگر درآمد پیدا می‌کند → کارگر از فروشگاه و خدمات همان شهر استفاده می‌کند → فروشنده و خدمات‌دهنده نیز درآمد خود را دوباره در شهر خرج می‌کند و این یعنی شکل‌گیری یک چرخه اقتصادی محلی.
پیرانشهر به یک قرارداد نانوشته اقتصادی نیاز دارد؛ شاید زمان آن رسیده باشد که سه ضلع اقتصاد شهرستان، یعنی مسئولان، سرمایه‌گذاران و مردم، هر کدام سهم خود را در این چرخه بپذیرند.
مسئولان باید فرصت سرمایه‌گذاری ایجاد کنند. سرمایه‌داران باید بخشی از سرمایه خود را به تولید و اشتغال پایدار اختصاص دهند و مردم باید تا حد امکان از تولیدکنندگان و کسب‌وکارهای محلی حمایت کنند.
این حادثه نباید فقط با چند پیام تسلیت و چند خبر دیگر به فراموشی سپرده شود. شاید بتوان از دل همین اتفاق تلخ، یک پرسش جدی‌تر برای آینده پیرانشهر مطرح کرد:
آیا قرار است همچنان نیروی کار جوان شهرستان برای پیدا کردن درآمد، هر روز راهی کارهای فصلی و ناپایدار شود، یا می‌توانیم اقتصادی بسازیم که شغل در خود شهرستان ایجاد کند؟
پاسخ این سؤال فقط در جاده و پشت فرمان یک مینی‌بوس نیست؛
بخشی از پاسخ، در کارخانه‌ها، کارگاه‌ها، سرمایه‌گذاری‌ها، تصمیم‌های مسئولان و انتخاب‌های اقتصادی مردم همین شهر ساخته می‌شود.
و شاید مهم‌ترین درس این حادثه همین باشد: پیرانشهر بیش از آنکه به سرمایه‌ای برای مصرف بیشتر نیاز داشته باشد، به سرمایه‌ای برای تولید بیشتر نیاز دارد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
واژگونی مینی‌بوس حامل کارگران فصلی در محور پیرانشهر ـ نقده، که بنا بر گزارش‌های منتشرشده دو فوتی و ۲۶ مصدوم بر جای گذاشته است، بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت اشتغال در منطقه جلب کرد.
البته نمی‌توان گفت علت وقوع این حادثه مستقیماً نبود اشتغال پایدار بوده است؛ علت فنی و انسانی حادثه باید از سوی مراجع مسئول مشخص شود. اما این حادثه یک واقعیت اجتماعی مهم را به ما یادآوری می‌کند: وقتی فرصت‌های شغلی پایدار و تولیدی در یک شهرستان به اندازه کافی وجود نداشته باشد، بخشی از نیروی کار ناچار است برای پیدا کردن درآمد، به کارهای فصلی، موقت و رفت‌وآمدهای روزانه و بین‌شهری وابسته شود.
و شاید لازم باشد از همین‌جا یک سؤال بزرگ‌تر را مطرح کنیم: چرا در شهرستانی با این میزان نیروی انسانی، سرمایه و ظرفیت اقتصادی، هنوز بخش قابل توجهی از اشتغال به کارهای فصلی و ناپایدار وابسته است؟
مسئولان؛ فقط مجوز ندهند، فرصت بسازند! ایجاد اشتغال پایدار صرفاً با برگزاری جلسه و صدور مجوز اتفاق نمی‌افتد.
مسئولان شهرستان، دستگاه‌های اجرایی و متولیان اقتصادی باید شرایطی ایجاد کنند که سرمایه‌گذار بتواند با اطمینان سرمایه خود را وارد تولید کند؛ از تسهیل مجوزها و تأمین زیرساخت گرفته تا زمین، تسهیلات، انرژی، بازار و کاهش موانع اداری.
سرمایه‌گذار زمانی به تولید می‌آید که احساس کند شهرستان برای سرمایه او فرش قرمز پهن کرده، نه اینکه در مقابلش دیوار اداری ساخته است.
اما مسئولیت فقط بر عهده مسئولان نیست؛ سرمایه‌داران و فعالان اقتصادی شهرستان نیز بخشی از این مسئولیت را بر عهده دارند.
اگر سرمایه‌ای در همین شهر ایجاد شده، بخش مهمی از آن نیز حاصل درآمدی است که از همین مردم و همین بازار به دست آمده است. بنابراین طبیعی است که بخشی از این سرمایه دوباره به اقتصاد شهر بازگردد.
خرید خودروهای لوکس، افزایش تعداد ساختمان‌ها و رقابت بر سر ساخت و ساز، بخشی از فعالیت اقتصادی است؛ اما اگر بخش عمده سرمایه شهرستان فقط به دارایی‌های غیرمولد تبدیل شود، شهر صاحب ساختمان‌های بیشتر خواهد شد، اما الزاماً صاحب شغل‌های بیشتر نخواهد شد.
سرمایه‌ای که یک کارخانه، کارگاه، مجموعه خدماتی، واحد فرآوری، شرکت دانش‌بنیان یا کسب‌وکار زنجیره‌ای ایجاد می‌کند، فقط برای صاحب سرمایه درآمد نمی‌سازد؛ بلکه برای ده‌ها و گاه صدها خانواده، درآمد ایجاد می‌کند.
و مردم؛ ضلع سوم این چرخه؛ این زنجیره بدون مردم کامل نمی‌شود. اگر قرار است از تولید و سرمایه‌گذاری محلی صحبت کنیم، مردم نیز باید تا جایی که کیفیت، قیمت و خدمات قابل قبول است، خرید از تولیدکننده و کسب‌وکار شهرستان خود را جدی بگیرند.
پول وقتی در یک شهر چندین بار گردش می‌کند، ارزش اقتصادی بیشتری برای همان جامعه ایجاد می‌کند:
مردم از تولیدکننده محلی خرید می‌کنند → تولیدکننده نیروی محلی استخدام می‌کند → کارگر درآمد پیدا می‌کند → کارگر از فروشگاه و خدمات همان شهر استفاده می‌کند → فروشنده و خدمات‌دهنده نیز درآمد خود را دوباره در شهر خرج می‌کند و این یعنی شکل‌گیری یک چرخه اقتصادی محلی.
پیرانشهر به یک قرارداد نانوشته اقتصادی نیاز دارد؛ شاید زمان آن رسیده باشد که سه ضلع اقتصاد شهرستان، یعنی مسئولان، سرمایه‌گذاران و مردم، هر کدام سهم خود را در این چرخه بپذیرند.
مسئولان باید فرصت سرمایه‌گذاری ایجاد کنند. سرمایه‌داران باید بخشی از سرمایه خود را به تولید و اشتغال پایدار اختصاص دهند و مردم باید تا حد امکان از تولیدکنندگان و کسب‌وکارهای محلی حمایت کنند.
این حادثه نباید فقط با چند پیام تسلیت و چند خبر دیگر به فراموشی سپرده شود. شاید بتوان از دل همین اتفاق تلخ، یک پرسش جدی‌تر برای آینده پیرانشهر مطرح کرد:
آیا قرار است همچنان نیروی کار جوان شهرستان برای پیدا کردن درآمد، هر روز راهی کارهای فصلی و ناپایدار شود، یا می‌توانیم اقتصادی بسازیم که شغل در خود شهرستان ایجاد کند؟
پاسخ این سؤال فقط در جاده و پشت فرمان یک مینی‌بوس نیست؛
بخشی از پاسخ، در کارخانه‌ها، کارگاه‌ها، سرمایه‌گذاری‌ها، تصمیم‌های مسئولان و انتخاب‌های اقتصادی مردم همین شهر ساخته می‌شود.
و شاید مهم‌ترین درس این حادثه همین باشد: پیرانشهر بیش از آنکه به سرمایه‌ای برای مصرف بیشتر نیاز داشته باشد، به سرمایه‌ای برای تولید بیشتر نیاز دارد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍71❤18😢8👏1
#یادداشت_تحلیلی
⭕️ زنگ خطر کمبود متخصصان در پیرانشهر به صدا درآمد!
امسال، در ادامه روند نزولی وضعیت علمی دانش‌آموزان پیرانشهری، شاهد یکی از ضعیف‌ترین نتایج سال‌های اخیر در کنکور بوده‌ایم؛ اتفاقی که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت و باید آن را یک زنگ خطر جدی برای آینده شهرستان دانست.
موضوع فقط چند رتبه و چند قبولی دانشگاه نیست؛ مسئله، آینده پیرانشهر است.
اگر روند افت علمی و تحصیلی دانش‌آموزان شهرستان ادامه پیدا کند، در سال‌های نه‌چندان دور ممکن است بار دیگر با واقعیتی مواجه شویم که پیرانشهر در گذشته آن را تجربه کرده است؛ شهری که برای تأمین بسیاری از نیازهای مدیریتی، تخصصی و حتی درمانی خود، وابسته به نیروهای غیربومی بود.
در سال‌های نه‌چندان دور، بخش قابل‌توجهی از مسئولان، مدیران، کارمندان و متخصصان شهرستان غیربومی بودند. شهروندان برای کوچک‌ترین خدمات تخصصی درمانی ناچار بودند به شهرهای دیگر مراجعه کنند و سهم پیرانشهر از مدیریت‌های استانی و حضور نیروهای متخصص در سطح استان نیز بسیار محدود بود؛ به‌گونه‌ای که عملاً پیرانشهر به شهری وابسته و کم‌اثر در معادلات استانی تبدیل شده بود.
اما این وضعیت به مرور تغییر کرد.
نسلی از جوانان نخبه پیرانشهری پس از ورود به دانشگاه و طی مسیر تحصیل و تخصص، به شهرستان بازگشتند و در بخش‌های مختلف مسئولیت گرفتند. از مدیران و کارکنان ادارات گرفته تا پزشکان و متخصصان حوزه درمان. امروز حتی در بسیاری از شهرهای دیگر استان نیز شاهد حضور مدیران، متخصصان و نیروهای توانمند پیرانشهری هستیم.
اما یک نکته مهم وجود دارد: این دستاورد، حاصل سال‌ها قبولی دانش‌آموزان پیرانشهری در دانشگاه‌ها و تربیت نسلی از نیروهای متخصص بود.
اکنون اگر روند افت تحصیلی سال‌های اخیر متوقف نشود، ممکن است در آینده با خلأ جدی نیروی انسانی متخصص در شهرستان مواجه شویم.
البته نمی‌توان تأثیر عواملی مانند شیوع کرونا، تعطیلی و غیرحضوری شدن مدارس، تبعات اجتماعی و آموزشی آن دوران و سایر مشکلات سال‌های اخیر را نادیده گرفت؛ اما مسئله نگران‌کننده این است که شدت افت آموزشی در پیرانشهر به اندازه‌ای است که باید آن را با جدیت بیشتری نسبت به وضعیت سایر شهرستان‌های استان بررسی کرد.
در این میان، وضعیت مدیریت آموزش و پرورش شهرستان نیز نیازمند بررسی جدی است.
در سال‌های گذشته، تغییرات مکرر مدیریتی در آموزش و پرورش پیرانشهر، که گاه در فاصله‌های کوتاه اتفاق می‌افتاد، عملاً فرصت شکل‌گیری یک برنامه بلندمدت و پایدار آموزشی را از این مجموعه گرفت.
رسانه «پیرانشهر رووداو» نیز در همان سال‌ها بارها نسبت به ضرورت ثبات مدیریتی، استفاده از ظرفیت مدیران و معلمان توانمند و مشارکت دادن نیروهای نخبه آموزش و پرورش در تصمیم‌گیری‌ها هشدار داده بود.
متأسفانه اگر فضای مدیریتی آموزش و پرورش تحت تأثیر روابط، باندبازی و کنار گذاشتن نیروهای توانمند قرار گیرد، طبیعی است که نتیجه آن در نهایت نه‌تنها در عملکرد مدارس، بلکه در آینده علمی یک شهرستان خود را نشان دهد.
آموزش و پرورش جای آزمون و خطا نیست؛ آینده یک نسل در همین تصمیم‌ها ساخته یا نابود می‌شود.
اگر امروز برای اصلاح روند آموزشی شهرستان اقدام نکنیم، شاید چند سال دیگر تازه متوجه شویم که چه سرمایه بزرگی را از دست داده‌ایم؛ زمانی که دیگر جبران آن به سادگی ممکن نباشد.
ادامه این وضعیت می‌تواند در سال‌های آینده به شکل‌گیری نسلی منجر شود که سهم کمتری از دانشگاه‌های برتر، مشاغل تخصصی، مدیریت‌های استانی و فرصت‌های توسعه‌ای داشته باشد.
و نتیجه آن چیزی جز وابستگی بیشتر پیرانشهر به شهرهای دیگر و عقب‌ماندن از مسیر توسعه نخواهد بود.
در این میان، بیش از همه مردم و اولیای دانش‌آموزان باید مطالبه‌گر باشند.
نباید موضوع آموزش و افت علمی دانش‌آموزان تنها در زمان اعلام نتایج کنکور مورد توجه قرار گیرد. این مسئله باید در جلسات با مسئولان شهرستان، شوراها، نمایندگان، مدیران آموزش و پرورش و سایر نهادهای مرتبط به یک مطالبه جدی تبدیل شود.
باید پرسید:
برای متوقف کردن این روند چه برنامه‌ای دارید؟
چرا وضعیت علمی دانش‌آموزان شهرستان در سال‌های اخیر چنین روندی پیدا کرده است؟
برنامه آموزش و پرورش برای جبران این عقب‌ماندگی چیست؟
و مهمتر از همه:
چه کسی مسئول آینده آموزشی این شهرستان است؟
فراموش نکنیم؛
آینده هر جامعه‌ای را نخبگان آن می‌سازند.
اگر امروز برای تربیت نخبه و نیروی متخصص سرمایه‌گذاری نکنیم، فردا مجبور خواهیم شد برای جبران این کمبود، دوباره دست به دامان نیروهای شهرهای دیگر شویم.
این یک هشدار است؛
زنگ خطر کمبود متخصصان در پیرانشهر به صدا درآمده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
امسال، در ادامه روند نزولی وضعیت علمی دانش‌آموزان پیرانشهری، شاهد یکی از ضعیف‌ترین نتایج سال‌های اخیر در کنکور بوده‌ایم؛ اتفاقی که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت و باید آن را یک زنگ خطر جدی برای آینده شهرستان دانست.
موضوع فقط چند رتبه و چند قبولی دانشگاه نیست؛ مسئله، آینده پیرانشهر است.
اگر روند افت علمی و تحصیلی دانش‌آموزان شهرستان ادامه پیدا کند، در سال‌های نه‌چندان دور ممکن است بار دیگر با واقعیتی مواجه شویم که پیرانشهر در گذشته آن را تجربه کرده است؛ شهری که برای تأمین بسیاری از نیازهای مدیریتی، تخصصی و حتی درمانی خود، وابسته به نیروهای غیربومی بود.
در سال‌های نه‌چندان دور، بخش قابل‌توجهی از مسئولان، مدیران، کارمندان و متخصصان شهرستان غیربومی بودند. شهروندان برای کوچک‌ترین خدمات تخصصی درمانی ناچار بودند به شهرهای دیگر مراجعه کنند و سهم پیرانشهر از مدیریت‌های استانی و حضور نیروهای متخصص در سطح استان نیز بسیار محدود بود؛ به‌گونه‌ای که عملاً پیرانشهر به شهری وابسته و کم‌اثر در معادلات استانی تبدیل شده بود.
اما این وضعیت به مرور تغییر کرد.
نسلی از جوانان نخبه پیرانشهری پس از ورود به دانشگاه و طی مسیر تحصیل و تخصص، به شهرستان بازگشتند و در بخش‌های مختلف مسئولیت گرفتند. از مدیران و کارکنان ادارات گرفته تا پزشکان و متخصصان حوزه درمان. امروز حتی در بسیاری از شهرهای دیگر استان نیز شاهد حضور مدیران، متخصصان و نیروهای توانمند پیرانشهری هستیم.
اما یک نکته مهم وجود دارد: این دستاورد، حاصل سال‌ها قبولی دانش‌آموزان پیرانشهری در دانشگاه‌ها و تربیت نسلی از نیروهای متخصص بود.
اکنون اگر روند افت تحصیلی سال‌های اخیر متوقف نشود، ممکن است در آینده با خلأ جدی نیروی انسانی متخصص در شهرستان مواجه شویم.
البته نمی‌توان تأثیر عواملی مانند شیوع کرونا، تعطیلی و غیرحضوری شدن مدارس، تبعات اجتماعی و آموزشی آن دوران و سایر مشکلات سال‌های اخیر را نادیده گرفت؛ اما مسئله نگران‌کننده این است که شدت افت آموزشی در پیرانشهر به اندازه‌ای است که باید آن را با جدیت بیشتری نسبت به وضعیت سایر شهرستان‌های استان بررسی کرد.
در این میان، وضعیت مدیریت آموزش و پرورش شهرستان نیز نیازمند بررسی جدی است.
در سال‌های گذشته، تغییرات مکرر مدیریتی در آموزش و پرورش پیرانشهر، که گاه در فاصله‌های کوتاه اتفاق می‌افتاد، عملاً فرصت شکل‌گیری یک برنامه بلندمدت و پایدار آموزشی را از این مجموعه گرفت.
رسانه «پیرانشهر رووداو» نیز در همان سال‌ها بارها نسبت به ضرورت ثبات مدیریتی، استفاده از ظرفیت مدیران و معلمان توانمند و مشارکت دادن نیروهای نخبه آموزش و پرورش در تصمیم‌گیری‌ها هشدار داده بود.
متأسفانه اگر فضای مدیریتی آموزش و پرورش تحت تأثیر روابط، باندبازی و کنار گذاشتن نیروهای توانمند قرار گیرد، طبیعی است که نتیجه آن در نهایت نه‌تنها در عملکرد مدارس، بلکه در آینده علمی یک شهرستان خود را نشان دهد.
آموزش و پرورش جای آزمون و خطا نیست؛ آینده یک نسل در همین تصمیم‌ها ساخته یا نابود می‌شود.
اگر امروز برای اصلاح روند آموزشی شهرستان اقدام نکنیم، شاید چند سال دیگر تازه متوجه شویم که چه سرمایه بزرگی را از دست داده‌ایم؛ زمانی که دیگر جبران آن به سادگی ممکن نباشد.
ادامه این وضعیت می‌تواند در سال‌های آینده به شکل‌گیری نسلی منجر شود که سهم کمتری از دانشگاه‌های برتر، مشاغل تخصصی، مدیریت‌های استانی و فرصت‌های توسعه‌ای داشته باشد.
و نتیجه آن چیزی جز وابستگی بیشتر پیرانشهر به شهرهای دیگر و عقب‌ماندن از مسیر توسعه نخواهد بود.
در این میان، بیش از همه مردم و اولیای دانش‌آموزان باید مطالبه‌گر باشند.
نباید موضوع آموزش و افت علمی دانش‌آموزان تنها در زمان اعلام نتایج کنکور مورد توجه قرار گیرد. این مسئله باید در جلسات با مسئولان شهرستان، شوراها، نمایندگان، مدیران آموزش و پرورش و سایر نهادهای مرتبط به یک مطالبه جدی تبدیل شود.
باید پرسید:
برای متوقف کردن این روند چه برنامه‌ای دارید؟
چرا وضعیت علمی دانش‌آموزان شهرستان در سال‌های اخیر چنین روندی پیدا کرده است؟
برنامه آموزش و پرورش برای جبران این عقب‌ماندگی چیست؟
و مهمتر از همه:
چه کسی مسئول آینده آموزشی این شهرستان است؟
فراموش نکنیم؛
آینده هر جامعه‌ای را نخبگان آن می‌سازند.
اگر امروز برای تربیت نخبه و نیروی متخصص سرمایه‌گذاری نکنیم، فردا مجبور خواهیم شد برای جبران این کمبود، دوباره دست به دامان نیروهای شهرهای دیگر شویم.
این یک هشدار است؛
زنگ خطر کمبود متخصصان در پیرانشهر به صدا درآمده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍50❤34🤔4😢3👏1🙏1