🖇 #یادداشت_روز
خطاب به والدین؛
❓آیا تا به حال از خود پرسیدهاید که فرزندانتان در دنیای مجازی به چه چیزی مشغول هستند؟
امروز شبکههای اجتماعی به بخشی جداییناپذیر از زندگی نوجوانان و جوانان تبدیل شده است. جایی که میتواند فرصتی برای یادگیری، ارتباط و رشد باشد، اما در عین حال تهدیدی برای آرامش، امنیت و حتی آینده آنان نیز محسوب میشود.
برخی والدین با این تصور که «اعتماد» کافی است، هیچگاه سراغ بررسی فعالیتهای فرزندانشان در فضای مجازی نمیروند. اما واقعیت این است که بیتوجهی میتواند راه را برای آسیبهای جدی باز کند؛ از ارتباطات ناسالم و انتشار تصاویر شخصی گرفته تا گرفتار شدن در دام اعتیاد به اینترنت و محتوای مخرب.
کنترل به معنای محدود کردن بیدلیل نیست، بلکه نوعی همراهی و مراقبت آگاهانه است. والدین باید ضمن ایجاد اعتماد و صمیمیت، گهگاه به دنیای مجازی فرزندان خود سرک بکشند، با آنها گفتوگو کنند و شیوه صحیح استفاده از شبکههای اجتماعی را بیاموزند.
فراموش نکنیم، همانطور که والدین نگران محیط واقعی زندگی فرزندانشان هستند، فضای مجازی هم محیطی واقعی با خطرات و فرصتهای خاص خود است. #آگاهی، #گفتگو و #نظارت هوشمندانه سه کلید اصلی برای مصونیت فرزندان در این عرصه است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
خطاب به والدین؛
❓آیا تا به حال از خود پرسیدهاید که فرزندانتان در دنیای مجازی به چه چیزی مشغول هستند؟
امروز شبکههای اجتماعی به بخشی جداییناپذیر از زندگی نوجوانان و جوانان تبدیل شده است. جایی که میتواند فرصتی برای یادگیری، ارتباط و رشد باشد، اما در عین حال تهدیدی برای آرامش، امنیت و حتی آینده آنان نیز محسوب میشود.
برخی والدین با این تصور که «اعتماد» کافی است، هیچگاه سراغ بررسی فعالیتهای فرزندانشان در فضای مجازی نمیروند. اما واقعیت این است که بیتوجهی میتواند راه را برای آسیبهای جدی باز کند؛ از ارتباطات ناسالم و انتشار تصاویر شخصی گرفته تا گرفتار شدن در دام اعتیاد به اینترنت و محتوای مخرب.
کنترل به معنای محدود کردن بیدلیل نیست، بلکه نوعی همراهی و مراقبت آگاهانه است. والدین باید ضمن ایجاد اعتماد و صمیمیت، گهگاه به دنیای مجازی فرزندان خود سرک بکشند، با آنها گفتوگو کنند و شیوه صحیح استفاده از شبکههای اجتماعی را بیاموزند.
فراموش نکنیم، همانطور که والدین نگران محیط واقعی زندگی فرزندانشان هستند، فضای مجازی هم محیطی واقعی با خطرات و فرصتهای خاص خود است. #آگاهی، #گفتگو و #نظارت هوشمندانه سه کلید اصلی برای مصونیت فرزندان در این عرصه است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤32👍21😡7
#یادداشت_روز_شهروندی
➖چشمچرانی، پدیدهای آزاردهنده در خیابان آزادی غربی
در سالهای اخیر یکی از معضلات اجتماعی که بیش از پیش ذهن شهروندان را به خود مشغول کرده، پدیدهی چشمچرانی است؛ رفتاری که نه تنها برخلاف اصول اخلاقی و اجتماعی است، بلکه موجب احساس ناامنی، شرمساری و سلب آرامش از مردم بهویژه بانوان میشود. متأسفانه گزارشهای متعددی از خیابان آزادی غربی حکایت از حضور برخی افراد معلولالحال دارد که با بیتوجهی به هنجارهای اجتماعی، اقدام به مزاحمتهای بصری و رفتاری برای عابران کرده و فضای عمومی این منطقه را خدشهدار کردهاند.
چشمچرانی تنها نگاه ساده یا گذرایی نیست، بلکه نوعی تعرض خاموش به حریم شخصی افراد است. زنی که برای انجام کارهای روزمره از خانه خارج میشود، جوانی که برای خرید یا رفتن به محل کار در خیابان قدم میزند یا حتی خانوادهای که برای گردش بیرون آمدهاند، هیچکدام نباید در معرض نگاههای آلوده و مزاحمتهای روانی عدهای معدود قرار گیرند. این رفتارها پیامدهای عمیق اجتماعی دارد؛ از تضعیف اعتماد عمومی گرفته تا افزایش حس ناامنی در فضای شهری.
جامعهای که در آن چشمچرانی عادی شود، به مرور زوال ارزشهای اخلاقی را تجربه میکند. این رفتار نه تنها به زیان قربانیان است، بلکه برای خود فرد چشمچران نیز یک انحراف شخصیتی و نشانهای از بیماری روانی و اجتماعی محسوب میشود. ریشههای این پدیده را میتوان در فقدان تربیت صحیح خانوادگی، نبود فرهنگسازی مناسب، کمکاری نهادهای فرهنگی و غفلت دستگاههای نظارتی جستوجو کرد.
مسئولیت مقابله با چنین معضلاتی تنها بر دوش پلیس و نیروهای امنیتی نیست، بلکه نیازمند یک عزم همگانی است. خانوادهها باید فرزندان خود را نسبت به احترام به حقوق دیگران آگاه سازند، مدارس و دانشگاهها باید آموزشهای اخلاقی و فرهنگی را جدی بگیرند، رسانهها وظیفه دارند در زمینه پیامدهای چنین رفتارهایی آگاهیبخشی کنند و در کنار آن، نهادهای انتظامی نیز باید با جدیت و بدون چشمپوشی، نسبت به برخورد قانونی با افراد هنجارشکن اقدام کنند.
خیابان آزادی غربی میتواند نمادی از شهر سالم و امن باشد، اما این مهم تنها زمانی محقق میشود که مردم و مسئولان دست به دست هم داده و اجازه ندهند معدود افراد بیمبالات، چهرهی جامعه را لکهدار کنند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖چشمچرانی، پدیدهای آزاردهنده در خیابان آزادی غربی
در سالهای اخیر یکی از معضلات اجتماعی که بیش از پیش ذهن شهروندان را به خود مشغول کرده، پدیدهی چشمچرانی است؛ رفتاری که نه تنها برخلاف اصول اخلاقی و اجتماعی است، بلکه موجب احساس ناامنی، شرمساری و سلب آرامش از مردم بهویژه بانوان میشود. متأسفانه گزارشهای متعددی از خیابان آزادی غربی حکایت از حضور برخی افراد معلولالحال دارد که با بیتوجهی به هنجارهای اجتماعی، اقدام به مزاحمتهای بصری و رفتاری برای عابران کرده و فضای عمومی این منطقه را خدشهدار کردهاند.
چشمچرانی تنها نگاه ساده یا گذرایی نیست، بلکه نوعی تعرض خاموش به حریم شخصی افراد است. زنی که برای انجام کارهای روزمره از خانه خارج میشود، جوانی که برای خرید یا رفتن به محل کار در خیابان قدم میزند یا حتی خانوادهای که برای گردش بیرون آمدهاند، هیچکدام نباید در معرض نگاههای آلوده و مزاحمتهای روانی عدهای معدود قرار گیرند. این رفتارها پیامدهای عمیق اجتماعی دارد؛ از تضعیف اعتماد عمومی گرفته تا افزایش حس ناامنی در فضای شهری.
جامعهای که در آن چشمچرانی عادی شود، به مرور زوال ارزشهای اخلاقی را تجربه میکند. این رفتار نه تنها به زیان قربانیان است، بلکه برای خود فرد چشمچران نیز یک انحراف شخصیتی و نشانهای از بیماری روانی و اجتماعی محسوب میشود. ریشههای این پدیده را میتوان در فقدان تربیت صحیح خانوادگی، نبود فرهنگسازی مناسب، کمکاری نهادهای فرهنگی و غفلت دستگاههای نظارتی جستوجو کرد.
مسئولیت مقابله با چنین معضلاتی تنها بر دوش پلیس و نیروهای امنیتی نیست، بلکه نیازمند یک عزم همگانی است. خانوادهها باید فرزندان خود را نسبت به احترام به حقوق دیگران آگاه سازند، مدارس و دانشگاهها باید آموزشهای اخلاقی و فرهنگی را جدی بگیرند، رسانهها وظیفه دارند در زمینه پیامدهای چنین رفتارهایی آگاهیبخشی کنند و در کنار آن، نهادهای انتظامی نیز باید با جدیت و بدون چشمپوشی، نسبت به برخورد قانونی با افراد هنجارشکن اقدام کنند.
خیابان آزادی غربی میتواند نمادی از شهر سالم و امن باشد، اما این مهم تنها زمانی محقق میشود که مردم و مسئولان دست به دست هم داده و اجازه ندهند معدود افراد بیمبالات، چهرهی جامعه را لکهدار کنند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍196😡36❤28🕊4🙏2
🖇#یادداشت_روز//
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖مهریههای سنگین و زندانیان بدهکار؛ ضرورت ورود معتمدین و ریشسفیدان به میدان
این روزها بار دیگر موضوع مهریههای سنگین و پیامدهای اجتماعی آن به دغدغهای جدی در جامعه تبدیل شده است. در بسیاری از خانوادهها تعیین مهریههای غیرواقعی و خارج از توان مالی مردان، سبب شده تا پس از گذشت مدت کوتاهی از زندگی مشترک، اختلافات بالا گرفته و سرانجام پرونده به دادگاه و زندان کشیده شود.
به عنوان مثال، وقتی فردی صدها سکه طلا را به عنوان مهریه تعهد میکند، چگونه میتواند در شرایط اقتصادی امروز کشور، حتی بخشی از آن را تأمین نماید؟ نتیجه این وضعیت روشن است؛ بسیاری از مردان بدهکار به دلیل ناتوانی در پرداخت مهریه در پشت میلههای زندان روزگار میگذرانند، بدون اینکه این اقدام مشکلی از زندگی زنان حل کند یا بنیان خانواده را بهبود بخشد.
ریشه این مشکل در فرهنگ و نگاه سنتی به مهریه نهفته است. مهریه بهجای آنکه پشتوانهای معنوی و نشانهای از احترام باشد، به ابزاری برای رقابت، چشم و همچشمی و بعضاً فشار بر مردان تبدیل شده است. از سوی دیگر، قوانین موجود نیز با وجود اصلاحات اخیر، همچنان پاسخگوی حجم بالای پروندههای مهریه و تبعات آن نیستند.
در چنین شرایطی، به نظر میرسد زمان آن رسیده است که ریشسفیدان، معتمدین محلی و ماموستاهای آیینی نقش پررنگتری ایفا کنند. این بزرگان میتوانند با فرهنگسازی، توصیه به خانوادهها و هدایت جوانان در مسیر تعیین مهریههای معقول و منطقی، از شکلگیری بسیاری از بحرانها جلوگیری کنند.
اکنون جامعه نیازمند بازگشت به اصل و فلسفه واقعی مهریه است؛ مهریهای ساده و قابل پرداخت، نه رقابتی و غیرقابل اجرا. ورود علما و بزرگان محلی میتواند به تدریج فرهنگ غلط مهریههای نجومی را تغییر دهد و از زندانی شدن هزاران جوان و فروپاشی کانون خانوادهها جلوگیری نماید.
آیا وقت آن نرسیده که به جای سکوت و تکرار سنتهای غلط، با همفکری و ارشاد بزرگان، این معضل اجتماعی ریشهکن شود؟
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖مهریههای سنگین و زندانیان بدهکار؛ ضرورت ورود معتمدین و ریشسفیدان به میدان
این روزها بار دیگر موضوع مهریههای سنگین و پیامدهای اجتماعی آن به دغدغهای جدی در جامعه تبدیل شده است. در بسیاری از خانوادهها تعیین مهریههای غیرواقعی و خارج از توان مالی مردان، سبب شده تا پس از گذشت مدت کوتاهی از زندگی مشترک، اختلافات بالا گرفته و سرانجام پرونده به دادگاه و زندان کشیده شود.
به عنوان مثال، وقتی فردی صدها سکه طلا را به عنوان مهریه تعهد میکند، چگونه میتواند در شرایط اقتصادی امروز کشور، حتی بخشی از آن را تأمین نماید؟ نتیجه این وضعیت روشن است؛ بسیاری از مردان بدهکار به دلیل ناتوانی در پرداخت مهریه در پشت میلههای زندان روزگار میگذرانند، بدون اینکه این اقدام مشکلی از زندگی زنان حل کند یا بنیان خانواده را بهبود بخشد.
ریشه این مشکل در فرهنگ و نگاه سنتی به مهریه نهفته است. مهریه بهجای آنکه پشتوانهای معنوی و نشانهای از احترام باشد، به ابزاری برای رقابت، چشم و همچشمی و بعضاً فشار بر مردان تبدیل شده است. از سوی دیگر، قوانین موجود نیز با وجود اصلاحات اخیر، همچنان پاسخگوی حجم بالای پروندههای مهریه و تبعات آن نیستند.
در چنین شرایطی، به نظر میرسد زمان آن رسیده است که ریشسفیدان، معتمدین محلی و ماموستاهای آیینی نقش پررنگتری ایفا کنند. این بزرگان میتوانند با فرهنگسازی، توصیه به خانوادهها و هدایت جوانان در مسیر تعیین مهریههای معقول و منطقی، از شکلگیری بسیاری از بحرانها جلوگیری کنند.
اکنون جامعه نیازمند بازگشت به اصل و فلسفه واقعی مهریه است؛ مهریهای ساده و قابل پرداخت، نه رقابتی و غیرقابل اجرا. ورود علما و بزرگان محلی میتواند به تدریج فرهنگ غلط مهریههای نجومی را تغییر دهد و از زندانی شدن هزاران جوان و فروپاشی کانون خانوادهها جلوگیری نماید.
آیا وقت آن نرسیده که به جای سکوت و تکرار سنتهای غلط، با همفکری و ارشاد بزرگان، این معضل اجتماعی ریشهکن شود؟
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤105👏19😡18👍4🙈1
🖇 #یادداشت_روز//
✍محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖پیرانشهر؛ شهری با عسل شیرین و روزگاری تلخ!
سالها پیش، جشنواره عسل در پیرانشهر برگزار شد؛ شور و هیجانی ایجاد کرد، لبخند به لبها آورد و فرصتی شد تا ظرفیتهای این شهر به نمایش گذاشته شود. اما افسوس! آن جشنواره تنها یکبار برپا شد و بعد از آن، به سرنوشت بسیاری از وعدهها و رویدادهای نیمهتمام در این شهر دچار شد: خاموشی، فراموشی و بیتوجهی.
امروز در شهرهای اطراف، از مهاباد گرفته تا سردشت و حتی شهر میرآباد و روستاهای کوچک، جشنوارهها یکی پس از دیگری برگزار میشوند. آنها با همین جشنوارهها هویت خود را معرفی میکنند، برای مردمشان نشاط میآفرینند و به اقتصاد محلی جان تازه میدهند. اما پیرانشهر؟ شهری با بهترین عسل منطقه، با زنبوردارانی که عرق جبینشان را در کوه و دشت میریزند تا محصولی ناب به دست آید، همچنان بیبهره از کوچکترین فرصت برای معرفی این ظرفیت عظیم است.
آیا این بیعدالتی نیست که شهری با چنین گنجی در دل خود، در میان جشنوارههای همسایگانش غریب و خاموش بماند؟ آیا حق مردم پیرانشهر این است که تنها مصرفکننده شادیهای دیگران باشند؟ چرا در تقویم فرهنگی این شهر، هیچ نشانی از جشنوارهای که میتواند برند ملی و حتی بینالمللی باشد، دیده نمیشود؟
بگذارید بیپرده بگویم؛ تقصیر، نه بر گردن مردم که همواره مشتاق و پرانرژی بودهاند، بلکه بر گردن مسئولانی است که سالهاست به خواب غفلت فرو رفتهاند. مسئولانی که تنها در قاب عکسها و مراسم تشریفاتی حاضرند، اما وقتی پای عمل و برنامهریزی واقعی میرسد، جز سکوت چیزی برای ارائه ندارند. اگر پیرانشهر امروز جشنواره ندارد، اگر این شهر نشاط ندارد، اگر فرصتهایش خاک میخورند، همه و همه به خاطر بیتفاوتی مدیرانی است که مسئولیت را تنها بهعنوان صندلی و عنوان میبینند، نه خدمت به مردم.
جشنواره عسل میتوانست ویترین هویت این شهر باشد؛ جایی برای معرفی عسل ناب پیرانشهر، فرصتی برای زنبورداران، جاذبهای برای گردشگران و حتی درآمدی پایدار برای اقتصاد محلی. اما این فرصت بزرگ، بهخاطر نداشتن برنامه، نبود اراده و شاید هم سهلانگاریهای عامدانه، دود شد و به هوا رفت.
مسئولان باید بدانند که مردم فراموش نمیکنند. مردم میدانند که در همسایگیشان چه اتفاقاتی میافتد و چگونه شهرهای دیگر با اندکی تلاش، نام خود را بر سر زبانها انداختهاند. آنها میبینند که پیرانشهر، با همه ظرفیتها، به حال خود رها شده و هر روز بیشتر در حاشیه فرو میرود.
این شهر نیازمند بیداری است؛ بیداری مسئولانی که باید بفهمند "فرهنگ و نشاط اجتماعی" یک نیاز لوکس نیست، بلکه حق مردم است. جشنوارهها صرفاً سرگرمی نیستند، بلکه راهی برای امید، برای اتحاد و برای تقویت روحیه جمعیاند. اگر امروز پیرانشهر از این فرصتها محروم است، یعنی مردمش از حق طبیعی خود محروم ماندهاند.
بهانهها بس است! دیگر نمیتوان با گفتن "اعتبار نداریم" یا "شرایط فراهم نبود" مردم را قانع کرد. اگر ارادهای وجود داشته باشد، جشنواره عسل نهتنها میتواند برگزار شود، بلکه میتواند به یکی از رویدادهای مهم منطقهای تبدیل گردد. پس چرا این اراده وجود ندارد؟ چرا باید همیشه پیرانشهر آخر صف باشد؟
اکنون زمان آن رسیده که صدای مطالبه مردم به گوش برسد. مردم این شهر باید با صدای بلند بپرسند: چرا جشنواره عسل برگزار نمیشود؟ چرا ظرفیتهای ما خاک میخورند؟ چرا باید همواره به تماشای موفقیت دیگران بنشینیم؟
پیرانشهر سزاوار این همه بیتوجهی نیست. شهری با عسل شیرین، نباید قربانی تلخی بیتفاوتی مسئولانش باشد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
✍محمدامین پادگانه- خبرنگار پیرانشهر رووداو
➖پیرانشهر؛ شهری با عسل شیرین و روزگاری تلخ!
سالها پیش، جشنواره عسل در پیرانشهر برگزار شد؛ شور و هیجانی ایجاد کرد، لبخند به لبها آورد و فرصتی شد تا ظرفیتهای این شهر به نمایش گذاشته شود. اما افسوس! آن جشنواره تنها یکبار برپا شد و بعد از آن، به سرنوشت بسیاری از وعدهها و رویدادهای نیمهتمام در این شهر دچار شد: خاموشی، فراموشی و بیتوجهی.
امروز در شهرهای اطراف، از مهاباد گرفته تا سردشت و حتی شهر میرآباد و روستاهای کوچک، جشنوارهها یکی پس از دیگری برگزار میشوند. آنها با همین جشنوارهها هویت خود را معرفی میکنند، برای مردمشان نشاط میآفرینند و به اقتصاد محلی جان تازه میدهند. اما پیرانشهر؟ شهری با بهترین عسل منطقه، با زنبوردارانی که عرق جبینشان را در کوه و دشت میریزند تا محصولی ناب به دست آید، همچنان بیبهره از کوچکترین فرصت برای معرفی این ظرفیت عظیم است.
آیا این بیعدالتی نیست که شهری با چنین گنجی در دل خود، در میان جشنوارههای همسایگانش غریب و خاموش بماند؟ آیا حق مردم پیرانشهر این است که تنها مصرفکننده شادیهای دیگران باشند؟ چرا در تقویم فرهنگی این شهر، هیچ نشانی از جشنوارهای که میتواند برند ملی و حتی بینالمللی باشد، دیده نمیشود؟
بگذارید بیپرده بگویم؛ تقصیر، نه بر گردن مردم که همواره مشتاق و پرانرژی بودهاند، بلکه بر گردن مسئولانی است که سالهاست به خواب غفلت فرو رفتهاند. مسئولانی که تنها در قاب عکسها و مراسم تشریفاتی حاضرند، اما وقتی پای عمل و برنامهریزی واقعی میرسد، جز سکوت چیزی برای ارائه ندارند. اگر پیرانشهر امروز جشنواره ندارد، اگر این شهر نشاط ندارد، اگر فرصتهایش خاک میخورند، همه و همه به خاطر بیتفاوتی مدیرانی است که مسئولیت را تنها بهعنوان صندلی و عنوان میبینند، نه خدمت به مردم.
جشنواره عسل میتوانست ویترین هویت این شهر باشد؛ جایی برای معرفی عسل ناب پیرانشهر، فرصتی برای زنبورداران، جاذبهای برای گردشگران و حتی درآمدی پایدار برای اقتصاد محلی. اما این فرصت بزرگ، بهخاطر نداشتن برنامه، نبود اراده و شاید هم سهلانگاریهای عامدانه، دود شد و به هوا رفت.
مسئولان باید بدانند که مردم فراموش نمیکنند. مردم میدانند که در همسایگیشان چه اتفاقاتی میافتد و چگونه شهرهای دیگر با اندکی تلاش، نام خود را بر سر زبانها انداختهاند. آنها میبینند که پیرانشهر، با همه ظرفیتها، به حال خود رها شده و هر روز بیشتر در حاشیه فرو میرود.
این شهر نیازمند بیداری است؛ بیداری مسئولانی که باید بفهمند "فرهنگ و نشاط اجتماعی" یک نیاز لوکس نیست، بلکه حق مردم است. جشنوارهها صرفاً سرگرمی نیستند، بلکه راهی برای امید، برای اتحاد و برای تقویت روحیه جمعیاند. اگر امروز پیرانشهر از این فرصتها محروم است، یعنی مردمش از حق طبیعی خود محروم ماندهاند.
بهانهها بس است! دیگر نمیتوان با گفتن "اعتبار نداریم" یا "شرایط فراهم نبود" مردم را قانع کرد. اگر ارادهای وجود داشته باشد، جشنواره عسل نهتنها میتواند برگزار شود، بلکه میتواند به یکی از رویدادهای مهم منطقهای تبدیل گردد. پس چرا این اراده وجود ندارد؟ چرا باید همیشه پیرانشهر آخر صف باشد؟
اکنون زمان آن رسیده که صدای مطالبه مردم به گوش برسد. مردم این شهر باید با صدای بلند بپرسند: چرا جشنواره عسل برگزار نمیشود؟ چرا ظرفیتهای ما خاک میخورند؟ چرا باید همواره به تماشای موفقیت دیگران بنشینیم؟
پیرانشهر سزاوار این همه بیتوجهی نیست. شهری با عسل شیرین، نباید قربانی تلخی بیتفاوتی مسئولانش باشد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍89❤23😡9👏3😢2
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
❗️ افزایش نگرانکننده مصرف مشروبات الکلی در میان جوانان حین رانندگی در جادههای پیرانشهر
در ماههای اخیر گزارشهای نگرانکنندهای از افزایش مصرف مشروبات الکلی در میان برخی از جوانان، بهویژه هنگام رانندگی در جادههای پیرانشهر، به گوش میرسد؛ موضوعی که نهتنها سلامت و جان مصرفکنندگان، بلکه امنیت سایر رانندگان و شهروندان را نیز به خطر انداخته است.
گسترش این رفتارهای پرخطر، ریشه در مجموعهای از عوامل دارد؛ از فشارهای روانی و اقتصادی گرفته تا نبود برنامههای فرهنگی و تفریحی سالم برای قشر جوان. در کنار آن، دسترسی نسبی به مشروبات قاچاق و نبود نظارت کافی در برخی مناطق مرزی، زمینهساز افزایش این معضل شده است.
رانندگی در حالت مستی از جمله رفتارهایی است که احتمال وقوع حوادث رانندگی را تا چندین برابر افزایش میدهد.
در سالهای گذشته نیز تعدادی از سوانح دلخراش جادهای در محورهای مواصلاتی شهرستان پیرانشهر به همین علت گزارش شده است.
ما شهروندان خواستار افزایش آموزشهای پیشگیرانه، اطلاعرسانی مؤثر از سوی رسانهها و اجرای قاطع قانون در برابر رانندگان متخلف هستیم.
بدون تردید مقابله با این پدیده، تنها با برخورد انتظامی ممکن نیست؛ بلکه نیازمند رویکردی فرهنگی، آگاهسازی خانوادهها و ایجاد فضاهای سالم برای تخلیه هیجانات جوانان است.
پیرانشهر، بهعنوان شهری جوان و پویا، سزاوار جامعهای آگاه و مسئولیتپذیر است؛ جامعهای که در آن شادی و هیجان جوانی، جایگزین خطر و غفلت نشود.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❗️ افزایش نگرانکننده مصرف مشروبات الکلی در میان جوانان حین رانندگی در جادههای پیرانشهر
در ماههای اخیر گزارشهای نگرانکنندهای از افزایش مصرف مشروبات الکلی در میان برخی از جوانان، بهویژه هنگام رانندگی در جادههای پیرانشهر، به گوش میرسد؛ موضوعی که نهتنها سلامت و جان مصرفکنندگان، بلکه امنیت سایر رانندگان و شهروندان را نیز به خطر انداخته است.
گسترش این رفتارهای پرخطر، ریشه در مجموعهای از عوامل دارد؛ از فشارهای روانی و اقتصادی گرفته تا نبود برنامههای فرهنگی و تفریحی سالم برای قشر جوان. در کنار آن، دسترسی نسبی به مشروبات قاچاق و نبود نظارت کافی در برخی مناطق مرزی، زمینهساز افزایش این معضل شده است.
رانندگی در حالت مستی از جمله رفتارهایی است که احتمال وقوع حوادث رانندگی را تا چندین برابر افزایش میدهد.
در سالهای گذشته نیز تعدادی از سوانح دلخراش جادهای در محورهای مواصلاتی شهرستان پیرانشهر به همین علت گزارش شده است.
ما شهروندان خواستار افزایش آموزشهای پیشگیرانه، اطلاعرسانی مؤثر از سوی رسانهها و اجرای قاطع قانون در برابر رانندگان متخلف هستیم.
بدون تردید مقابله با این پدیده، تنها با برخورد انتظامی ممکن نیست؛ بلکه نیازمند رویکردی فرهنگی، آگاهسازی خانوادهها و ایجاد فضاهای سالم برای تخلیه هیجانات جوانان است.
پیرانشهر، بهعنوان شهری جوان و پویا، سزاوار جامعهای آگاه و مسئولیتپذیر است؛ جامعهای که در آن شادی و هیجان جوانی، جایگزین خطر و غفلت نشود.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍122❤17😢6👏4
🖇 #یادداشت_روز
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
🔴رویه کولبری مسافری، نفس تازه اما ناکافی برای اقتصاد مرزنشینان پیرانشهر
فعال شدن دوباره رویه کولبری به صورت مسافری و با استفاده از کارتهای مرزنشینی اگرچه جانی تازه به فضای اقتصادی و معیشتی پیرانشهر بخشیده، اما در عمل نمیتواند پاسخگوی نیاز واقعی مردم مرزنشین باشد.
این طرح در شرایطی اجرا میشود که بخش عمدهای از معیشت مردم منطقه به تجارت مرزی وابسته است و محدود بودن حجم و دفعات مجاز ورود کالا از طریق کارتهای مرزنشینی، تنها بخشی از مشکلات را کاهش داده است.
واقعیت این است که اقتصاد پیرانشهر بدون وجود یک بازارچه رسمی و فعال مرزی نمیتواند پویایی گذشته را بازیابد. تجربه سالهای گذشته نشان داده که بازگشایی و رونق بازارچههای مرزی نه تنها باعث کاهش قاچاق و فعالیتهای غیررسمی میشود، بلکه زمینه را برای اشتغال پایدار، افزایش درآمد خانوارها و حتی توسعه زیرساختهای شهری و روستایی فراهم میکند.
از سوی دیگر، در شرایط کنونی کشور که نیاز به تقویت اقتصاد مقاومتی و دور زدن هوشمند تحریمها بیش از هر زمان دیگری احساس میشود، ایجاد یک بازارچه رسمی در مرز تمرچین میتواند نقشی دوگانه و مؤثر ایفا کند؛ هم موجب رونق تجارت قانونی شود و هم به عنوان یک مسیر امن و قانونی برای تبادل کالا میان دو کشور عمل نماید.
به نظر میرسد اکنون زمان آن رسیده که مسئولان ارشد شهرستان و استان با نگاه توسعهمحور و واقعبینانه، گامهای عملی برای بازگشایی بازارچه مرزی پیرانشهر بردارند تا ضمن کاهش فشار اقتصادی بر مرزنشینان، اقتصاد منطقهای و ملی نیز از ظرفیتهای عظیم این مرز پررونق بهرهمند گردد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
🔴رویه کولبری مسافری، نفس تازه اما ناکافی برای اقتصاد مرزنشینان پیرانشهر
فعال شدن دوباره رویه کولبری به صورت مسافری و با استفاده از کارتهای مرزنشینی اگرچه جانی تازه به فضای اقتصادی و معیشتی پیرانشهر بخشیده، اما در عمل نمیتواند پاسخگوی نیاز واقعی مردم مرزنشین باشد.
این طرح در شرایطی اجرا میشود که بخش عمدهای از معیشت مردم منطقه به تجارت مرزی وابسته است و محدود بودن حجم و دفعات مجاز ورود کالا از طریق کارتهای مرزنشینی، تنها بخشی از مشکلات را کاهش داده است.
واقعیت این است که اقتصاد پیرانشهر بدون وجود یک بازارچه رسمی و فعال مرزی نمیتواند پویایی گذشته را بازیابد. تجربه سالهای گذشته نشان داده که بازگشایی و رونق بازارچههای مرزی نه تنها باعث کاهش قاچاق و فعالیتهای غیررسمی میشود، بلکه زمینه را برای اشتغال پایدار، افزایش درآمد خانوارها و حتی توسعه زیرساختهای شهری و روستایی فراهم میکند.
از سوی دیگر، در شرایط کنونی کشور که نیاز به تقویت اقتصاد مقاومتی و دور زدن هوشمند تحریمها بیش از هر زمان دیگری احساس میشود، ایجاد یک بازارچه رسمی در مرز تمرچین میتواند نقشی دوگانه و مؤثر ایفا کند؛ هم موجب رونق تجارت قانونی شود و هم به عنوان یک مسیر امن و قانونی برای تبادل کالا میان دو کشور عمل نماید.
به نظر میرسد اکنون زمان آن رسیده که مسئولان ارشد شهرستان و استان با نگاه توسعهمحور و واقعبینانه، گامهای عملی برای بازگشایی بازارچه مرزی پیرانشهر بردارند تا ضمن کاهش فشار اقتصادی بر مرزنشینان، اقتصاد منطقهای و ملی نیز از ظرفیتهای عظیم این مرز پررونق بهرهمند گردد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍77❤32😡6🙏3
🖇 #یادداشت_روز
⭕️زنون های روشن، خطر پنهان جاده های پیرانشهر
استفاده گسترده از لامپهای زنون و هایلایت غیراستاندارد در خودروهای شخصی، به یکی از معضلات جدی جادههای پیرانشهر تبدیل شده است. این مسئله در نگاه نخست شاید ساده و حتی از سر علاقه برخی رانندگان به زیبایی خودرو تلقی شود، اما در واقع نماد بیتوجهی به ایمنی جمعی و قانون است.
رانندگانی که از این لامپها استفاده میکنند، معمولاً به دنبال دید بهتر یا جلوهی ظاهری خاصی هستند، در حالی که این اقدام به بهای کاهش دید رانندگان مقابل و افزایش احتمال تصادف تمام میشود. شدت نور و زاویه نامناسب این لامپها بهویژه در جادههای کوهستانی پیرانشهر، عملاً جان دیگران را به خطر میاندازد.
از سوی دیگر، نبود نظارت مؤثر پلیس راه و دستگاههای ناظر در ساعات شب، باعث گسترش این پدیده شده است. وقتی شهروندان بارها هشدار دادهاند اما برخوردی دیده نمیشود، احساس بیتفاوتی و نادیدهگرفتن مطالبات مردم تقویت میشود.
واقعیت این است که امنیت جادهها تنها با اصلاح رفتار رانندگان تأمین نمیشود؛ بلکه نیازمند قانونمندی، کنترل مداوم و برخورد قاطع با متخلفان است. همانطور که استفاده از موبایل هنگام رانندگی یا سرعت غیرمجاز جرم تلقی میشود، استفاده از لامپهای غیر استاندارد نیز باید با جدیت پیگیری شود.
اگر امروز جلوی این بیقانونی گرفته نشود، فردا ممکن است به حادثهای بزرگ و جبرانناپذیر بینجامد. مردم پیرانشهر حق دارند در جادههایی رانندگی کنند که نور، امنیت و قانون در آن برقرار باشد.
پدیده لامپهای غیراستاندارد تنها یک تخلف فنی نیست؛ نشانهای از ضعف نظارت، بیتوجهی به حقوق دیگران و خلأ اجرای قانون است. مسئولان باید با اقدام فوری، هم از بروز حوادث جلوگیری کنند و هم پیام روشن مسئولیتپذیری را به جامعه بدهند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
⭕️زنون های روشن، خطر پنهان جاده های پیرانشهر
استفاده گسترده از لامپهای زنون و هایلایت غیراستاندارد در خودروهای شخصی، به یکی از معضلات جدی جادههای پیرانشهر تبدیل شده است. این مسئله در نگاه نخست شاید ساده و حتی از سر علاقه برخی رانندگان به زیبایی خودرو تلقی شود، اما در واقع نماد بیتوجهی به ایمنی جمعی و قانون است.
رانندگانی که از این لامپها استفاده میکنند، معمولاً به دنبال دید بهتر یا جلوهی ظاهری خاصی هستند، در حالی که این اقدام به بهای کاهش دید رانندگان مقابل و افزایش احتمال تصادف تمام میشود. شدت نور و زاویه نامناسب این لامپها بهویژه در جادههای کوهستانی پیرانشهر، عملاً جان دیگران را به خطر میاندازد.
از سوی دیگر، نبود نظارت مؤثر پلیس راه و دستگاههای ناظر در ساعات شب، باعث گسترش این پدیده شده است. وقتی شهروندان بارها هشدار دادهاند اما برخوردی دیده نمیشود، احساس بیتفاوتی و نادیدهگرفتن مطالبات مردم تقویت میشود.
واقعیت این است که امنیت جادهها تنها با اصلاح رفتار رانندگان تأمین نمیشود؛ بلکه نیازمند قانونمندی، کنترل مداوم و برخورد قاطع با متخلفان است. همانطور که استفاده از موبایل هنگام رانندگی یا سرعت غیرمجاز جرم تلقی میشود، استفاده از لامپهای غیر استاندارد نیز باید با جدیت پیگیری شود.
اگر امروز جلوی این بیقانونی گرفته نشود، فردا ممکن است به حادثهای بزرگ و جبرانناپذیر بینجامد. مردم پیرانشهر حق دارند در جادههایی رانندگی کنند که نور، امنیت و قانون در آن برقرار باشد.
پدیده لامپهای غیراستاندارد تنها یک تخلف فنی نیست؛ نشانهای از ضعف نظارت، بیتوجهی به حقوق دیگران و خلأ اجرای قانون است. مسئولان باید با اقدام فوری، هم از بروز حوادث جلوگیری کنند و هم پیام روشن مسئولیتپذیری را به جامعه بدهند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍208❤21😡10
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
🔴 ترافیک شهری پیرانشهر نیازمند طرحهای جامع و زیرساختی
با رشد روزافزون جمعیت و افزایش تعداد خودروها در پیرانشهر، مسئله ترافیک شهری به یکی از چالشهای جدی و نگرانکننده شهر تبدیل شده است. دیگر نمیتوان پیرانشهر امروز را با ده سال قبل مقایسه کرد؛ جمعیت، ساختوسازها و حجم رفتوآمدها چندین برابر شدهاند، اما زیرساختهای شهری و طرحهای ترافیکی همچنان همان الگوهای قدیمی و ناکارآمد را دنبال میکنند.
وضعیت کنونی ترافیک در پیرانشهر نتیجهی نبود برنامهریزی بلندمدت و بیتوجهی به توسعهی متوازن شهری است. خیابانهای باریک، نبود پارکینگهای عمومی، ضعف در فرهنگ رانندگی و کمبود سیستم حملونقل عمومی از جمله عوامل تشدیدکنندهی این بحران هستند.
ما شهروندان از ازدحام شدید در ساعات اوج تردد، قفل شدن خیابانهای اصلی و نبود مدیریت هوشمند ترافیک گلایهمندیم. ما خواستار ورود جدی مسئولان شهرستان به موضوع و تدوین یک برنامه جامع برای روانسازی عبور و مرور شهری هستیم.
به نظر میرسد پیرانشهر برای رهایی از وضعیت کنونی، نیازمند اجرای طرحهایی همچون اصلاح هندسی معابر، توسعه خیابانهای اصلی، ایجاد مسیرهای جایگزین، ساماندهی پارکها و بازارها و استفاده از فناوریهای نوین کنترل ترافیک است.
پیرانشهر دیگر شهر کوچکی نیست؛ باید با نگاهی آیندهنگر، زیرساختهای شهری متناسب با رشد جمعیت و توسعهی شهری طراحی و اجرا شود، تا این شهر مرزی از بحران ترافیک خارج گردد و آرامش به خیابانهایش بازگردد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴 ترافیک شهری پیرانشهر نیازمند طرحهای جامع و زیرساختی
با رشد روزافزون جمعیت و افزایش تعداد خودروها در پیرانشهر، مسئله ترافیک شهری به یکی از چالشهای جدی و نگرانکننده شهر تبدیل شده است. دیگر نمیتوان پیرانشهر امروز را با ده سال قبل مقایسه کرد؛ جمعیت، ساختوسازها و حجم رفتوآمدها چندین برابر شدهاند، اما زیرساختهای شهری و طرحهای ترافیکی همچنان همان الگوهای قدیمی و ناکارآمد را دنبال میکنند.
وضعیت کنونی ترافیک در پیرانشهر نتیجهی نبود برنامهریزی بلندمدت و بیتوجهی به توسعهی متوازن شهری است. خیابانهای باریک، نبود پارکینگهای عمومی، ضعف در فرهنگ رانندگی و کمبود سیستم حملونقل عمومی از جمله عوامل تشدیدکنندهی این بحران هستند.
ما شهروندان از ازدحام شدید در ساعات اوج تردد، قفل شدن خیابانهای اصلی و نبود مدیریت هوشمند ترافیک گلایهمندیم. ما خواستار ورود جدی مسئولان شهرستان به موضوع و تدوین یک برنامه جامع برای روانسازی عبور و مرور شهری هستیم.
به نظر میرسد پیرانشهر برای رهایی از وضعیت کنونی، نیازمند اجرای طرحهایی همچون اصلاح هندسی معابر، توسعه خیابانهای اصلی، ایجاد مسیرهای جایگزین، ساماندهی پارکها و بازارها و استفاده از فناوریهای نوین کنترل ترافیک است.
پیرانشهر دیگر شهر کوچکی نیست؛ باید با نگاهی آیندهنگر، زیرساختهای شهری متناسب با رشد جمعیت و توسعهی شهری طراحی و اجرا شود، تا این شهر مرزی از بحران ترافیک خارج گردد و آرامش به خیابانهایش بازگردد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍93❤9😡3👏2
🖇 #یادداشت_روز_پیرانشهر_رووداو
➖ فاصله عاطفی میان والدین و فرزندان؛ معضل پنهان اما خطرناک در پیرانشهر
در جامعه امروز پیرانشهر، شاید کمتر از گذشته شاهد گفتوگوهای صمیمی میان والدین و فرزندان باشیم. پدر و مادری که ساعتها درگیر کار و دغدغههای اقتصادیاند و فرزندانی که پناهشان را در فضای مجازی و جمعهای خیابانی جستوجو میکنند؛ همین فاصلهی عاطفی، زمینهساز بسیاری از آسیبهای اجتماعی شده است.
وقتی نوجوانی به جای گفتوگو با خانواده، درد دلش را با غریبهها در فضای مجازی در میان میگذارد یا اعتمادش را به محیط خانه از دست میدهد، باید پذیرفت که چرخه تربیت خانوادگی دچار اختلال شده است.
در گذشته، خانوادهها نهتنها پناهگاه امنیت روانی بودند بلکه مهمترین نهاد تربیتی جامعه محسوب میشدند. اما امروز، افزایش فشارهای اقتصادی، اشتغال تماموقت والدین، و نبود برنامهریزی برای ارتباط مؤثر با فرزندان باعث شده است که این پیوند عاطفی روزبهروز ضعیفتر شود.
پیامد این فاصله، افزایش رفتارهای پرخطر، فرار از خانه، گرایش به مصرف دخانیات و حتی احساس پوچی در نوجوانان است. جامعهای که در آن فرزندان احساس شنیده شدن نکنند، ناگزیر با بحران هویت و ناهنجاریهای رفتاری روبهرو خواهد شد.
لذا باید خانوادهها، مشاوران و نهادهای فرهنگی دست در دست هم دهند و دوباره گرمای گفتوگو را به خانهها بازگردانند. برگزاری نشستهای آموزشی برای والدین، ایجاد مراکز مشاوره خانوادگی در محلات و حمایت از برنامههای فرهنگی ویژه نوجوانان میتواند نقطهی آغاز باشد.
اگر خانوادهها به جای گوشیهای هوشمند، دوباره نگاهشان را به چشمان فرزندانشان بدوزند، بسیاری از بحرانها پیش از وقوع مهار خواهند شد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖ فاصله عاطفی میان والدین و فرزندان؛ معضل پنهان اما خطرناک در پیرانشهر
در جامعه امروز پیرانشهر، شاید کمتر از گذشته شاهد گفتوگوهای صمیمی میان والدین و فرزندان باشیم. پدر و مادری که ساعتها درگیر کار و دغدغههای اقتصادیاند و فرزندانی که پناهشان را در فضای مجازی و جمعهای خیابانی جستوجو میکنند؛ همین فاصلهی عاطفی، زمینهساز بسیاری از آسیبهای اجتماعی شده است.
وقتی نوجوانی به جای گفتوگو با خانواده، درد دلش را با غریبهها در فضای مجازی در میان میگذارد یا اعتمادش را به محیط خانه از دست میدهد، باید پذیرفت که چرخه تربیت خانوادگی دچار اختلال شده است.
در گذشته، خانوادهها نهتنها پناهگاه امنیت روانی بودند بلکه مهمترین نهاد تربیتی جامعه محسوب میشدند. اما امروز، افزایش فشارهای اقتصادی، اشتغال تماموقت والدین، و نبود برنامهریزی برای ارتباط مؤثر با فرزندان باعث شده است که این پیوند عاطفی روزبهروز ضعیفتر شود.
پیامد این فاصله، افزایش رفتارهای پرخطر، فرار از خانه، گرایش به مصرف دخانیات و حتی احساس پوچی در نوجوانان است. جامعهای که در آن فرزندان احساس شنیده شدن نکنند، ناگزیر با بحران هویت و ناهنجاریهای رفتاری روبهرو خواهد شد.
لذا باید خانوادهها، مشاوران و نهادهای فرهنگی دست در دست هم دهند و دوباره گرمای گفتوگو را به خانهها بازگردانند. برگزاری نشستهای آموزشی برای والدین، ایجاد مراکز مشاوره خانوادگی در محلات و حمایت از برنامههای فرهنگی ویژه نوجوانان میتواند نقطهی آغاز باشد.
اگر خانوادهها به جای گوشیهای هوشمند، دوباره نگاهشان را به چشمان فرزندانشان بدوزند، بسیاری از بحرانها پیش از وقوع مهار خواهند شد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤76👍22😡2🙈1
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
➖فشار اقتصادی بر دوش پدران و ضرورت همدلی خانوادگی
در شرایط اقتصادی امروز، بسیاری از پدران با وجود تلاش شبانهروزی و کوشش بیوقفه، هنوز هم در تأمین هزینههای زندگی با مشکلات جدی روبهرو هستند. افزایش بیرویه قیمتها، رکود بازار کار، کاهش قدرت خرید و نبود فرصتهای شغلی پایدار، زندگی را برای قشر زحمتکش جامعه بهویژه پدران سخت و طاقتفرسا کرده است.
پدرانی که روزگاری با یک درآمد متوسط میتوانستند آرامش نسبی را برای خانواده خود فراهم کنند، امروز با نگرانی از تأمین ابتداییترین نیازها به خانه بازمیگردند. این فشار نه تنها جسم آنها را فرسوده میکند، بلکه روح و روانشان را نیز درگیر استرس و اضطراب دائمی میسازد.
در این میان، نقش فرزندان و اعضای خانواده بسیار مهم است. باید با درک شرایط سخت معیشتی، از خواستههای غیرضروری پرهیز کرده و با رفتار و گفتار خود، بار روانی خانواده را سنگینتر نکنند. همدلی، صرفهجویی و درک متقابل میتواند اندکی از فشار روحی و اقتصادی این پدران دلسوز بکاهد.
جامعه ما نیازمند بازتعریف مفهوم «مسئولیت خانوادگی» است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖فشار اقتصادی بر دوش پدران و ضرورت همدلی خانوادگی
در شرایط اقتصادی امروز، بسیاری از پدران با وجود تلاش شبانهروزی و کوشش بیوقفه، هنوز هم در تأمین هزینههای زندگی با مشکلات جدی روبهرو هستند. افزایش بیرویه قیمتها، رکود بازار کار، کاهش قدرت خرید و نبود فرصتهای شغلی پایدار، زندگی را برای قشر زحمتکش جامعه بهویژه پدران سخت و طاقتفرسا کرده است.
پدرانی که روزگاری با یک درآمد متوسط میتوانستند آرامش نسبی را برای خانواده خود فراهم کنند، امروز با نگرانی از تأمین ابتداییترین نیازها به خانه بازمیگردند. این فشار نه تنها جسم آنها را فرسوده میکند، بلکه روح و روانشان را نیز درگیر استرس و اضطراب دائمی میسازد.
در این میان، نقش فرزندان و اعضای خانواده بسیار مهم است. باید با درک شرایط سخت معیشتی، از خواستههای غیرضروری پرهیز کرده و با رفتار و گفتار خود، بار روانی خانواده را سنگینتر نکنند. همدلی، صرفهجویی و درک متقابل میتواند اندکی از فشار روحی و اقتصادی این پدران دلسوز بکاهد.
جامعه ما نیازمند بازتعریف مفهوم «مسئولیت خانوادگی» است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤138👍40😢3🙈3👏1😡1
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
➖خیابان؛ جای زندگی، نه میدان نزاع و درگیری و پرخاشگری!
در روزهایی که ترافیک شهری و ازدحام خودروها به یکی از چالشهای روزمره زندگی تبدیل شده است، متأسفانه گاهی شاهد رفتارهایی هستیم که امنیت و آرامش روانی شهروندان را تهدید میکند؛ رفتارهایی چون پرخاشگری، درگیری لفظی یا حتی فیزیکی میان رانندگان بر سر مسائل جزئی رانندگی.
خیابان ها نمادی از نظم اجتماعی هستند و رانندگی، جلوهای از فرهنگ عمومی هر جامعه محسوب میشود. رعایت قانون، احترام به حقوق دیگران و خویشتنداری در شرایط تنشآمیز، از پایههای اصلی یک جامعه مدنی است. با این حال، آنچه در برخی معابر شهری مشاهده میشود، فاصلهای نگرانکننده میان رفتار مطلوب و واقعیت موجود را نشان میدهد.
هر چند لازم است رانندگان قانونمدار باشند و مقررات را رعایت کنند، اما نباید فراموش کرد که هیچ مشکلی با فریاد، ناسزا و پرخاشگری حل نمیشود. این رفتارها نهتنها چهره شهر را نازیبا میکند، بلکه موجب تنش، استرس و حوادث ناخواسته نیز میشود.
برای اصلاح این وضعیت، علاوه بر برخورد قانونی با متخلفان، باید بر آموزش فرهنگی و ترویج آرامش در رانندگی نیز سرمایهگذاری شود. خیابان جایی برای عبور، زندگی و همزیستی است، نه میدان جنگ.
رعایت اخلاق در رانندگی، نشانگر شخصیت و فرهنگ اجتماعی ماست؛ بیاییم خیابان را به محل آرامش بدل کنیم، نه تنش.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖خیابان؛ جای زندگی، نه میدان نزاع و درگیری و پرخاشگری!
در روزهایی که ترافیک شهری و ازدحام خودروها به یکی از چالشهای روزمره زندگی تبدیل شده است، متأسفانه گاهی شاهد رفتارهایی هستیم که امنیت و آرامش روانی شهروندان را تهدید میکند؛ رفتارهایی چون پرخاشگری، درگیری لفظی یا حتی فیزیکی میان رانندگان بر سر مسائل جزئی رانندگی.
خیابان ها نمادی از نظم اجتماعی هستند و رانندگی، جلوهای از فرهنگ عمومی هر جامعه محسوب میشود. رعایت قانون، احترام به حقوق دیگران و خویشتنداری در شرایط تنشآمیز، از پایههای اصلی یک جامعه مدنی است. با این حال، آنچه در برخی معابر شهری مشاهده میشود، فاصلهای نگرانکننده میان رفتار مطلوب و واقعیت موجود را نشان میدهد.
هر چند لازم است رانندگان قانونمدار باشند و مقررات را رعایت کنند، اما نباید فراموش کرد که هیچ مشکلی با فریاد، ناسزا و پرخاشگری حل نمیشود. این رفتارها نهتنها چهره شهر را نازیبا میکند، بلکه موجب تنش، استرس و حوادث ناخواسته نیز میشود.
برای اصلاح این وضعیت، علاوه بر برخورد قانونی با متخلفان، باید بر آموزش فرهنگی و ترویج آرامش در رانندگی نیز سرمایهگذاری شود. خیابان جایی برای عبور، زندگی و همزیستی است، نه میدان جنگ.
رعایت اخلاق در رانندگی، نشانگر شخصیت و فرهنگ اجتماعی ماست؛ بیاییم خیابان را به محل آرامش بدل کنیم، نه تنش.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍98❤15😡5
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
➖ازدواج، قربانی شرایط اقتصادی، تورم و تجملگرایی
در سالهای اخیر، افزایش بیسابقه قیمت طلا، پوشاک، لوازم خانگی و سایر اقلام اولیه زندگی، ازدواج را به یکی از دشوارترین مراحل زندگی برای جوانان تبدیل کرده است.
تورمی که روزبهروز سفره مردم را کوچکتر و آرزوهای جوانان را دورتر میکند، حالا مستقیماً به فرهنگ و بنیان خانوادهها آسیب زده است.
در گذشته ازدواج سادهتر، صمیمیتر و بر پایه عشق و تفاهم بود؛ اما امروز معیارهای مالی و تجملگرایی جای سادگی را گرفتهاند.
هزینه سنگین مهریه، جهیزیه، مراسم و حتی اجاره خانه باعث شده بسیاری از جوانان از فکر ازدواج صرفنظر کنند یا سالها آن را به تعویق بیندازند.
در چنین شرایطی، خانوادهها میتوانند با تغییر نگرش خود، بزرگترین گرهگشای این وضعیت باشند. اگر پدر و مادرها به جای تأکید بر طلا، تجملات و تشریفات، به سادگی و تفاهم دو جوان اهمیت دهند، بسیاری از موانع ازدواج از میان برداشته میشود.
جامعهای که ازدواج در آن آسان شود، سلامت روانی و اخلاقی بیشتری خواهد داشت و از آسیبهای اجتماعی نیز در امانتر خواهد بود.
بازگشت به سادگی و دوری از چشموهمچشمی ضرورتی اجتماعی است. ازدواج نباید قربانی تورم و تجمل شود؛ بلکه باید بهعنوان سنگبنای آرامش و آینده جامعه مورد حمایت خانوادهها و مسئولان قرار گیرد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖ازدواج، قربانی شرایط اقتصادی، تورم و تجملگرایی
در سالهای اخیر، افزایش بیسابقه قیمت طلا، پوشاک، لوازم خانگی و سایر اقلام اولیه زندگی، ازدواج را به یکی از دشوارترین مراحل زندگی برای جوانان تبدیل کرده است.
تورمی که روزبهروز سفره مردم را کوچکتر و آرزوهای جوانان را دورتر میکند، حالا مستقیماً به فرهنگ و بنیان خانوادهها آسیب زده است.
در گذشته ازدواج سادهتر، صمیمیتر و بر پایه عشق و تفاهم بود؛ اما امروز معیارهای مالی و تجملگرایی جای سادگی را گرفتهاند.
هزینه سنگین مهریه، جهیزیه، مراسم و حتی اجاره خانه باعث شده بسیاری از جوانان از فکر ازدواج صرفنظر کنند یا سالها آن را به تعویق بیندازند.
در چنین شرایطی، خانوادهها میتوانند با تغییر نگرش خود، بزرگترین گرهگشای این وضعیت باشند. اگر پدر و مادرها به جای تأکید بر طلا، تجملات و تشریفات، به سادگی و تفاهم دو جوان اهمیت دهند، بسیاری از موانع ازدواج از میان برداشته میشود.
جامعهای که ازدواج در آن آسان شود، سلامت روانی و اخلاقی بیشتری خواهد داشت و از آسیبهای اجتماعی نیز در امانتر خواهد بود.
بازگشت به سادگی و دوری از چشموهمچشمی ضرورتی اجتماعی است. ازدواج نباید قربانی تورم و تجمل شود؛ بلکه باید بهعنوان سنگبنای آرامش و آینده جامعه مورد حمایت خانوادهها و مسئولان قرار گیرد.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤108👍13😢6👏4🕊3
🖇 #یادداشت_روز_شهروندی
🔴ضرورت نگاه توسعهمحور در عملکرد مسئولان شهرستان پیرانشهر
در شرایطی که جامعه امروز نیازمند پویایی، خلاقیت و برنامهریزی دقیق در تمامی حوزههاست، انجام صرفِ امور روزمره و تکراری دیگر پاسخگوی نیازهای مردم نیست. شهرستان پیرانشهر با ظرفیتهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و طبیعی فراوان، بیش از هر زمان دیگری نیازمند مسئولانی است که فراتر از وظایف اداری روزمره بیندیشند و برای توسعه پایدار این شهر، برنامهمحور عمل کنند.
مسئولان اقتصادی باید با شناسایی ظرفیتهای بومی و منطقهای، زمینه رشد تولید، اشتغالزایی و جذب سرمایهگذاران را فراهم آورند. تحقق این امر نیازمند تفکر توسعهگرا، تعامل با بخش خصوصی و ارائه طرحهای خلاقانه برای رونق بازار کار و بهبود وضعیت معیشتی مردم است.
در حوزه فرهنگی و اجتماعی نیز لازم است مدیران و فعالان این بخش، فراتر از برگزاری مراسمهای محدود و موسمی، به اجرای برنامههای ماندگار و اثرگذار بیندیشند؛ برنامههایی که روحیه امید، نشاط و همبستگی اجتماعی را در بین نسل جوان تقویت کند و با آسیبهای اجتماعی مقابلهای اصولی و هوشمندانه داشته باشد.
از سوی دیگر، مدیریت شهری باید از نگاه کوتاهمدت و روزمره فاصله گرفته و به سمت اصلاح زیرساختهای شهری حرکت کند؛ رفع معضل ترافیک، توسعه حملونقل شهری، بهسازی معابر و احداث خیابان ها و ایجاد فضاهای شهری استاندارد از جمله نیازهای فوری پیرانشهر است.
به طور کلی، توسعه شهرستان در گرو همکاری و برنامهریزی همه دستگاهها و ادارات است. هر اداره و سازمان باید به سهم خود در این مسیر نقشآفرینی کند و از رکود و تکرار خارج شود.
امروز، زمان عمل است؛ زمانی که مسئولان باید با عزم جدی و نگاهی آیندهنگر، گامهای عملی برای پیشرفت پیرانشهر بردارند.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
🔴ضرورت نگاه توسعهمحور در عملکرد مسئولان شهرستان پیرانشهر
در شرایطی که جامعه امروز نیازمند پویایی، خلاقیت و برنامهریزی دقیق در تمامی حوزههاست، انجام صرفِ امور روزمره و تکراری دیگر پاسخگوی نیازهای مردم نیست. شهرستان پیرانشهر با ظرفیتهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و طبیعی فراوان، بیش از هر زمان دیگری نیازمند مسئولانی است که فراتر از وظایف اداری روزمره بیندیشند و برای توسعه پایدار این شهر، برنامهمحور عمل کنند.
مسئولان اقتصادی باید با شناسایی ظرفیتهای بومی و منطقهای، زمینه رشد تولید، اشتغالزایی و جذب سرمایهگذاران را فراهم آورند. تحقق این امر نیازمند تفکر توسعهگرا، تعامل با بخش خصوصی و ارائه طرحهای خلاقانه برای رونق بازار کار و بهبود وضعیت معیشتی مردم است.
در حوزه فرهنگی و اجتماعی نیز لازم است مدیران و فعالان این بخش، فراتر از برگزاری مراسمهای محدود و موسمی، به اجرای برنامههای ماندگار و اثرگذار بیندیشند؛ برنامههایی که روحیه امید، نشاط و همبستگی اجتماعی را در بین نسل جوان تقویت کند و با آسیبهای اجتماعی مقابلهای اصولی و هوشمندانه داشته باشد.
از سوی دیگر، مدیریت شهری باید از نگاه کوتاهمدت و روزمره فاصله گرفته و به سمت اصلاح زیرساختهای شهری حرکت کند؛ رفع معضل ترافیک، توسعه حملونقل شهری، بهسازی معابر و احداث خیابان ها و ایجاد فضاهای شهری استاندارد از جمله نیازهای فوری پیرانشهر است.
به طور کلی، توسعه شهرستان در گرو همکاری و برنامهریزی همه دستگاهها و ادارات است. هر اداره و سازمان باید به سهم خود در این مسیر نقشآفرینی کند و از رکود و تکرار خارج شود.
امروز، زمان عمل است؛ زمانی که مسئولان باید با عزم جدی و نگاهی آیندهنگر، گامهای عملی برای پیشرفت پیرانشهر بردارند.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤30😢2
🖇 #یادداشت_روز//
فرسودگی عاطفی مردان؛ زخم پنهان جامعهای که دیده نمیشود
در سالهای اخیر، فرسودگی عاطفی به یکی از پنهانترین اما عمیقترین بحرانهای اجتماعی در میان مردان تبدیل شده است؛ بحرانی که نه فریاد دارد و نه تریبون، اما آثار آن در خانواده، جامعه و حتی ساختارهای اقتصادی بهوضوح دیده میشود.
در جامعه ما، از مرد انتظار میرود همواره «قوی» باشد؛ گریه نکند، شکایت نکند و بار مشکلات را بیصدا به دوش بکشد. همین الگوی نانوشته باعث شده بسیاری از مردان احساسات خود را سرکوب کنند و بهتدریج دچار فرسودگی عاطفی شوند؛ حالتی که فرد از درون تهی میشود اما همچنان نقشهای بیرونی خود را ادامه میدهد.
مشکلات اقتصادی، بیکاری یا ناامنی شغلی، فشار تأمین معیشت، ناتوانی در پاسخگویی به انتظارات خانواده و جامعه، و نبود حمایت روانی از مهمترین عوامل فرسودگی عاطفی مردان است. در شهرهایی مانند پیرانشهر که بخش قابل توجهی از مردان با مشاغل سخت، پرخطر یا ناپایدار روزگار میگذرانند، این فشارها چند برابر میشود.
فرسودگی عاطفی الزاماً با پرخاشگری یا افسردگی آشکار همراه نیست؛ گاهی در سکوت، بیحوصلگی، فاصله گرفتن عاطفی از خانواده، بیانگیزگی، یا حتی بیتفاوتی نسبت به زندگی بروز میکند. مردی که دیگر نه از موفقیت خوشحال میشود و نه از شکست ناراحت، در واقع به مرحله خطرناکی از خستگی روحی رسیده است.
نادیده گرفتن این مسئله میتواند پیامدهای جدی بهدنبال داشته باشد؛ از فروپاشی روابط خانوادگی گرفته تا افزایش آسیبهای اجتماعی، اعتیاد، و حتی خودکشی. با این حال، همچنان صحبت کردن از احساسات مردان نوعی ضعف تلقی میشود؛ نگاهی که باید هرچه زودتر اصلاح شود.
فرسودگی عاطفی مردان نه یک مسئله فردی، بلکه یک معضل اجتماعی است. خانوادهها، نهادهای فرهنگی، رسانهها و مسئولان باید زمینه گفتوگو، آموزش مهارتهای روانی و دسترسی به مشاوره را فراهم کنند. مردان هم حق دارند خسته شوند، درد بکشند و شنیده شوند.
شاید وقت آن رسیده باشد که بهجای گفتن «مرد باید تحمل کند»، بپرسیم: چه کسی قرار است بار این همه تحمل را از دوش او بردارد؟
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
فرسودگی عاطفی مردان؛ زخم پنهان جامعهای که دیده نمیشود
در سالهای اخیر، فرسودگی عاطفی به یکی از پنهانترین اما عمیقترین بحرانهای اجتماعی در میان مردان تبدیل شده است؛ بحرانی که نه فریاد دارد و نه تریبون، اما آثار آن در خانواده، جامعه و حتی ساختارهای اقتصادی بهوضوح دیده میشود.
در جامعه ما، از مرد انتظار میرود همواره «قوی» باشد؛ گریه نکند، شکایت نکند و بار مشکلات را بیصدا به دوش بکشد. همین الگوی نانوشته باعث شده بسیاری از مردان احساسات خود را سرکوب کنند و بهتدریج دچار فرسودگی عاطفی شوند؛ حالتی که فرد از درون تهی میشود اما همچنان نقشهای بیرونی خود را ادامه میدهد.
مشکلات اقتصادی، بیکاری یا ناامنی شغلی، فشار تأمین معیشت، ناتوانی در پاسخگویی به انتظارات خانواده و جامعه، و نبود حمایت روانی از مهمترین عوامل فرسودگی عاطفی مردان است. در شهرهایی مانند پیرانشهر که بخش قابل توجهی از مردان با مشاغل سخت، پرخطر یا ناپایدار روزگار میگذرانند، این فشارها چند برابر میشود.
فرسودگی عاطفی الزاماً با پرخاشگری یا افسردگی آشکار همراه نیست؛ گاهی در سکوت، بیحوصلگی، فاصله گرفتن عاطفی از خانواده، بیانگیزگی، یا حتی بیتفاوتی نسبت به زندگی بروز میکند. مردی که دیگر نه از موفقیت خوشحال میشود و نه از شکست ناراحت، در واقع به مرحله خطرناکی از خستگی روحی رسیده است.
نادیده گرفتن این مسئله میتواند پیامدهای جدی بهدنبال داشته باشد؛ از فروپاشی روابط خانوادگی گرفته تا افزایش آسیبهای اجتماعی، اعتیاد، و حتی خودکشی. با این حال، همچنان صحبت کردن از احساسات مردان نوعی ضعف تلقی میشود؛ نگاهی که باید هرچه زودتر اصلاح شود.
فرسودگی عاطفی مردان نه یک مسئله فردی، بلکه یک معضل اجتماعی است. خانوادهها، نهادهای فرهنگی، رسانهها و مسئولان باید زمینه گفتوگو، آموزش مهارتهای روانی و دسترسی به مشاوره را فراهم کنند. مردان هم حق دارند خسته شوند، درد بکشند و شنیده شوند.
شاید وقت آن رسیده باشد که بهجای گفتن «مرد باید تحمل کند»، بپرسیم: چه کسی قرار است بار این همه تحمل را از دوش او بردارد؟
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍121❤32😢12👎11
🖇 #یادداشت_روز
«با منِ پدرِ کارگر از یلدا نگو»؛ وقتی جشنها پشت درِ معیشت میمانند
➖گزارشی از سیدمحمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
در روزهایی که رسانهها، ویترینها و شبکههای اجتماعی از یلدا، شادی، هندوانه و انار میگویند، هستند پدرانی که شنیدن نام جشن برایشان نه شور که شرم میآورد؛ پدرانی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشتهاند اما جیبشان دیگر توان همراهی با تقویم را ندارد.
یک پدر کارگر میگوید: با من از یلدا نگو، وقتی در تأمین مایحتاج اولیه خانوادهام ماندهام. وقتی حساب میکنم و میبینم حقوقم قبل از رسیدن به آخر ماه تمام میشود. وقتی باید بین خرید گوشت، میوه یا پرداخت قبض یکی را انتخاب کنم.
این فقط یک روایت فردی نیست؛ تصویری است از واقعیت تلخ بخشی از جامعه کارگری. افزایش بیوقفه قیمت کالاهای اساسی، میوه، لبنیات، گوشت و حتی اقلام سادهای که روزگاری عادی بودند، سفرهها را کوچکتر و مناسبتها را کمرنگتر کرده است. یلدا، عید، دیدوبازدید و حتی مهمانیهای ساده، حالا برای بسیاری به «هزینه اضافی» تبدیل شدهاند.
در فرهنگی که همیشه پدر ستون خانه بوده، فشار اقتصادی امروز بیش از جیب، شأن و روحیه او را نشانه رفته است. پدری که نمیتواند برای فرزندانش حتی حداقلهای یک شب شاد را فراهم کند، ناخواسته احساس ناتوانی میکند؛ احساسی که از هر گرانی خطرناکتر است.
سؤال اینجاست:
آیا سیاستگذاران صدای این پدران را میشنوند؟
آیا برنامهای جدی برای مهار گرانی و حمایت واقعی از کارگران وجود دارد، یا فقط باید به توصیه «قناعت» بسنده کرد؟
یلدا، نماد همدلی و کنار هم بودن است؛ اما وقتی معیشت مردم تأمین نباشد، هیچ نمادی معنا ندارد. شاید پیش از گفتن از جشنها، باید از نان، امنیت شغلی و کرامت کارگر گفت؛ چرا که جامعهای که پدرانش شرمنده سفره خانه باشند، شادمانی را فقط در قاب تبلیغات میبیند، نه در واقعیت زندگی.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
«با منِ پدرِ کارگر از یلدا نگو»؛ وقتی جشنها پشت درِ معیشت میمانند
➖گزارشی از سیدمحمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
در روزهایی که رسانهها، ویترینها و شبکههای اجتماعی از یلدا، شادی، هندوانه و انار میگویند، هستند پدرانی که شنیدن نام جشن برایشان نه شور که شرم میآورد؛ پدرانی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشتهاند اما جیبشان دیگر توان همراهی با تقویم را ندارد.
یک پدر کارگر میگوید: با من از یلدا نگو، وقتی در تأمین مایحتاج اولیه خانوادهام ماندهام. وقتی حساب میکنم و میبینم حقوقم قبل از رسیدن به آخر ماه تمام میشود. وقتی باید بین خرید گوشت، میوه یا پرداخت قبض یکی را انتخاب کنم.
این فقط یک روایت فردی نیست؛ تصویری است از واقعیت تلخ بخشی از جامعه کارگری. افزایش بیوقفه قیمت کالاهای اساسی، میوه، لبنیات، گوشت و حتی اقلام سادهای که روزگاری عادی بودند، سفرهها را کوچکتر و مناسبتها را کمرنگتر کرده است. یلدا، عید، دیدوبازدید و حتی مهمانیهای ساده، حالا برای بسیاری به «هزینه اضافی» تبدیل شدهاند.
در فرهنگی که همیشه پدر ستون خانه بوده، فشار اقتصادی امروز بیش از جیب، شأن و روحیه او را نشانه رفته است. پدری که نمیتواند برای فرزندانش حتی حداقلهای یک شب شاد را فراهم کند، ناخواسته احساس ناتوانی میکند؛ احساسی که از هر گرانی خطرناکتر است.
سؤال اینجاست:
آیا سیاستگذاران صدای این پدران را میشنوند؟
آیا برنامهای جدی برای مهار گرانی و حمایت واقعی از کارگران وجود دارد، یا فقط باید به توصیه «قناعت» بسنده کرد؟
یلدا، نماد همدلی و کنار هم بودن است؛ اما وقتی معیشت مردم تأمین نباشد، هیچ نمادی معنا ندارد. شاید پیش از گفتن از جشنها، باید از نان، امنیت شغلی و کرامت کارگر گفت؛ چرا که جامعهای که پدرانش شرمنده سفره خانه باشند، شادمانی را فقط در قاب تبلیغات میبیند، نه در واقعیت زندگی.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
😢275❤27👎9👏6👍3
🖇 #یادداشت_روز
➖در روزهای سرد، گرمای انسانیت را فراموش نکنیم
با فرا رسیدن روزها و شبهای سرد زمستان، بار دیگر اهمیت همدلی و مسئولیت اجتماعی بیش از پیش خودنمایی میکند. سرمای استخوانسوز این روزها برای بسیاری از خانوادههای کمبرخوردار تنها یک تغییر فصل نیست، بلکه دغدغهای جدی برای تأمین حداقلهای زندگی از جمله گرمایش، پوشاک و معیشت روزانه است.
بیتردید در هر کوچه و محلهای، خانوادههایی زندگی میکنند که بیصدا و با عزت، بار مشکلات معیشتی را به دوش میکشند؛ خانوادههایی که شاید کمتر دیده میشوند اما بیش از همه نیازمند توجه و یاریاند. مستضعفانی که گرمای خانههایشان به اندازه گرمای دلهایشان نیست و سرمای زمستان برایشان سختتر از همیشه میگذرد.
در چنین شرایطی، نقش شهروندان، خیرین، هیئتهای مذهبی، نهادهای مردمی و دستگاههای حمایتی بیش از هر زمان دیگری پررنگ میشود. کمکهای هرچند کوچک اما هدفمند میتواند چراغ خانهای را روشن و امید را در دل خانوادهای زنده نگه دارد. گاهی یک بخاری، چند متر پتو، پوشاک گرم یا حتی سرکشی و دلجویی، میتواند مرهمی بر دردهای پنهان باشد.
فرهنگ کمک به همنوع و دستگیری از نیازمندان همواره از شاخصههای اصیل مردم شهرستان پیرانشهر بوده است. امروز نیز میتوان با تقویت این روحیه، اجازه نداد سرمای زمستان، دلهای مهربان را سرد کند. همدلی و مشارکت اجتماعی نهتنها مشکلات را کاهش میدهد، بلکه سرمایهای ارزشمند برای انسجام و آرامش جامعه به شمار میرود.
بیایید در این روزها و شبهای سرد، هر کدام به سهم خود، هوای مستضعفان را داشته باشیم و با یاری و کمک، گرما را به خانهها و دلهایشان برسانیم؛ چرا که گرمای انسانیت، ماندگارتر از هر وسیله گرمایشی است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖در روزهای سرد، گرمای انسانیت را فراموش نکنیم
با فرا رسیدن روزها و شبهای سرد زمستان، بار دیگر اهمیت همدلی و مسئولیت اجتماعی بیش از پیش خودنمایی میکند. سرمای استخوانسوز این روزها برای بسیاری از خانوادههای کمبرخوردار تنها یک تغییر فصل نیست، بلکه دغدغهای جدی برای تأمین حداقلهای زندگی از جمله گرمایش، پوشاک و معیشت روزانه است.
بیتردید در هر کوچه و محلهای، خانوادههایی زندگی میکنند که بیصدا و با عزت، بار مشکلات معیشتی را به دوش میکشند؛ خانوادههایی که شاید کمتر دیده میشوند اما بیش از همه نیازمند توجه و یاریاند. مستضعفانی که گرمای خانههایشان به اندازه گرمای دلهایشان نیست و سرمای زمستان برایشان سختتر از همیشه میگذرد.
در چنین شرایطی، نقش شهروندان، خیرین، هیئتهای مذهبی، نهادهای مردمی و دستگاههای حمایتی بیش از هر زمان دیگری پررنگ میشود. کمکهای هرچند کوچک اما هدفمند میتواند چراغ خانهای را روشن و امید را در دل خانوادهای زنده نگه دارد. گاهی یک بخاری، چند متر پتو، پوشاک گرم یا حتی سرکشی و دلجویی، میتواند مرهمی بر دردهای پنهان باشد.
فرهنگ کمک به همنوع و دستگیری از نیازمندان همواره از شاخصههای اصیل مردم شهرستان پیرانشهر بوده است. امروز نیز میتوان با تقویت این روحیه، اجازه نداد سرمای زمستان، دلهای مهربان را سرد کند. همدلی و مشارکت اجتماعی نهتنها مشکلات را کاهش میدهد، بلکه سرمایهای ارزشمند برای انسجام و آرامش جامعه به شمار میرود.
بیایید در این روزها و شبهای سرد، هر کدام به سهم خود، هوای مستضعفان را داشته باشیم و با یاری و کمک، گرما را به خانهها و دلهایشان برسانیم؛ چرا که گرمای انسانیت، ماندگارتر از هر وسیله گرمایشی است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍66❤29😢5👎2
🖇 #یادداشت_روز
➖ دردِ معیشت زیر پوست شهر؛ روایت تلخ یک پدر از سفرهای که هر روز کوچکتر میشود
✍محمدامین پادگانه
دردودلهای یک پدرِ کارگر از دل محلههای کمبرخوردار پیرانشهر، تصویر روشنی از فشار سنگین معیشتی بر دوش اقشار ضعیف جامعه ترسیم میکند؛ فشاری که دیگر تنها یک عدد و آمار نیست، بلکه به واقعیتی روزمره در زندگی خانوادهها تبدیل شده است.
این پدر با صدایی آمیخته به شرمندگی و اندوه به من گفت: سالی یکبار هم بهسختی میتوانم برای زن و بچهام گوشت بخرم. چشممان به عید قربان است، شاید سهمی به ما هم برسد. مخارج زندگی دیگر توانی برایم نگذاشته و هر روز بدهیام به فروشگاهها بیشتر میشود.
این اظهارات کوتاه اما عمیق، تنها روایت یک فرد نیست؛ بلکه نماینده صدای خاموش بسیاری از خانوادههایی است که زیر بار گرانی، تورم و کاهش قدرت خرید، بهتدریج از حداقلهای یک زندگی آبرومند محروم شدهاند.
کوچک شدن سفره مردم، بهویژه در شهرهای مرزی و کمبرخوردار، زنگ خطری جدی برای جامعه است. زمانی که تأمین سادهترین اقلام غذایی به مناسبتهای خاص و کمکهای مقطعی گره میخورد، نشان میدهد سیاستهای حمایتی و معیشتی پاسخگوی واقعیتهای میدانی نیست.
افزایش بدهی خانوارها به خردهفروشیها و نسیهفروشیهای محلی نیز نشانهای آشکار از فرسایش تابآوری اقتصادی مردم است؛ وضعیتی که در بلندمدت میتواند به آسیبهای اجتماعی گستردهتری منجر شود.
به باور بنده تداوم این شرایط نیازمند توجه فوری مسئولان به تقویت حمایتهای هدفمند، ایجاد اشتغال پایدار و مهار گرانیهای افسارگسیخته است؛ چرا که معیشت، خط قرمز آرامش اجتماعی است و بیتوجهی به آن، هزینههایی بهمراتب سنگینتر در پی خواهد داشت.
۱۴۰۴/۱۰/۱۵
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖ دردِ معیشت زیر پوست شهر؛ روایت تلخ یک پدر از سفرهای که هر روز کوچکتر میشود
✍محمدامین پادگانه
دردودلهای یک پدرِ کارگر از دل محلههای کمبرخوردار پیرانشهر، تصویر روشنی از فشار سنگین معیشتی بر دوش اقشار ضعیف جامعه ترسیم میکند؛ فشاری که دیگر تنها یک عدد و آمار نیست، بلکه به واقعیتی روزمره در زندگی خانوادهها تبدیل شده است.
این پدر با صدایی آمیخته به شرمندگی و اندوه به من گفت: سالی یکبار هم بهسختی میتوانم برای زن و بچهام گوشت بخرم. چشممان به عید قربان است، شاید سهمی به ما هم برسد. مخارج زندگی دیگر توانی برایم نگذاشته و هر روز بدهیام به فروشگاهها بیشتر میشود.
این اظهارات کوتاه اما عمیق، تنها روایت یک فرد نیست؛ بلکه نماینده صدای خاموش بسیاری از خانوادههایی است که زیر بار گرانی، تورم و کاهش قدرت خرید، بهتدریج از حداقلهای یک زندگی آبرومند محروم شدهاند.
کوچک شدن سفره مردم، بهویژه در شهرهای مرزی و کمبرخوردار، زنگ خطری جدی برای جامعه است. زمانی که تأمین سادهترین اقلام غذایی به مناسبتهای خاص و کمکهای مقطعی گره میخورد، نشان میدهد سیاستهای حمایتی و معیشتی پاسخگوی واقعیتهای میدانی نیست.
افزایش بدهی خانوارها به خردهفروشیها و نسیهفروشیهای محلی نیز نشانهای آشکار از فرسایش تابآوری اقتصادی مردم است؛ وضعیتی که در بلندمدت میتواند به آسیبهای اجتماعی گستردهتری منجر شود.
به باور بنده تداوم این شرایط نیازمند توجه فوری مسئولان به تقویت حمایتهای هدفمند، ایجاد اشتغال پایدار و مهار گرانیهای افسارگسیخته است؛ چرا که معیشت، خط قرمز آرامش اجتماعی است و بیتوجهی به آن، هزینههایی بهمراتب سنگینتر در پی خواهد داشت.
۱۴۰۴/۱۰/۱۵
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍156😢74❤19👎8
PiranshahrRudaw
🔴 #فوری// ➖فوت یک کارگر پیرانشهری در اقلیم کردستان بر اثر حادثه تصادف به گزارش خبرنگار پیرانشهر رووداو به نقل از یک منبع آگاه، چند روز پیش یک شهروند پیرانشهری با هویت «سلیمان ق.ز) بر اثر حادثه تصادف در شهر اربیل اقلیم کردستان جان باخت. بر اساس این گزارش…
🖇 #یادداشت_روز
➖وقتی نانآوری به بهای جان تمام میشود؛ سرنوشت تلخ کارگران پیرانشهر آنسوی مرز!
✍محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
هر روز، از دل همین خیابانهای پیرانشهر، جوانانی راهی اقلیم کردستان میشوند؛ با کولهباری از امید، با دستانی خالی اما دلی پُر از آرزو. میروند نه برای رویاپردازی، بلکه برای نان؛ برای اینکه شرمنده نگاه خانواده نباشند، برای اینکه چراغ خانهای خاموش نماند.
اما آنسوی مرز، همیشه پایان راه به روشنایی ختم نمیشود. برای برخی از این کارگران، غربت تنها دوری از خانه نیست؛ غربت، حادثه است، درد است، شکستگی استخوان و گاهی… مرگ. خبرهایی که هر از گاهی میرسد، دل یک شهر را میلرزاند: «حادثه کار»، «سقوط از ارتفاع»، «برقگرفتگی»، «بازگشت پیکر بیجان».
این اتفاقات ناخوشایند، تنها یک تراژدی فردی نیست؛ زخمی عمیق بر پیکره اجتماعی پیرانشهر است. وقتی جوانی ناچار میشود برای تأمین حداقلهای زندگی، جانش را در محیطهای کاری ناایمن و بدون پشتوانه بیمهای به خطر بیندازد، باید ریشهها را جستوجو کرد؛ ریشههایی که به بیکاری، نبود فرصت شغلی پایدار، ضعف حمایتهای قانونی و بیتوجهی به کرامت نیروی کار بازمیگردد.
تحلیل این واقعیت تلخ، ما را به یک پرسش جدی میرساند: چرا جوان پیرانشهری باید امنیت جانی خود را قربانی لقمه نانی کند؟ چرا توسعه و اشتغال در زادگاهش بهگونهای رقم نخورده که او ناچار به انتخاب بین «ماندن و بیکار بودن» یا «رفتن و جان دادن» شود؟
امروز نیازمند نگاه مسئولانه نهادهای متولی هستیم؛ از ایجاد اشتغال واقعی در داخل منطقه گرفته تا ساماندهی قانونی اشتغال مرزی، آموزش ایمنی کار و پیگیری حقوقی حوادثی که در سکوت از کنارشان عبور میشود. جان این جوانان، آمار نیست؛ هرکدام دنیایی از آرزوست که میتواند ناتمام بماند.
پیرانشهر، شهر کار و تلاش است؛ شایسته نیست که فرزندانش برای زنده ماندن، تا مرز مرگ پیش بروند. این درد، فقط درد خانوادههای داغدار نیست؛ درد یک جامعه است که چشمانتظار تدبیر، عدالت و امید مانده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖وقتی نانآوری به بهای جان تمام میشود؛ سرنوشت تلخ کارگران پیرانشهر آنسوی مرز!
✍محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
هر روز، از دل همین خیابانهای پیرانشهر، جوانانی راهی اقلیم کردستان میشوند؛ با کولهباری از امید، با دستانی خالی اما دلی پُر از آرزو. میروند نه برای رویاپردازی، بلکه برای نان؛ برای اینکه شرمنده نگاه خانواده نباشند، برای اینکه چراغ خانهای خاموش نماند.
اما آنسوی مرز، همیشه پایان راه به روشنایی ختم نمیشود. برای برخی از این کارگران، غربت تنها دوری از خانه نیست؛ غربت، حادثه است، درد است، شکستگی استخوان و گاهی… مرگ. خبرهایی که هر از گاهی میرسد، دل یک شهر را میلرزاند: «حادثه کار»، «سقوط از ارتفاع»، «برقگرفتگی»، «بازگشت پیکر بیجان».
این اتفاقات ناخوشایند، تنها یک تراژدی فردی نیست؛ زخمی عمیق بر پیکره اجتماعی پیرانشهر است. وقتی جوانی ناچار میشود برای تأمین حداقلهای زندگی، جانش را در محیطهای کاری ناایمن و بدون پشتوانه بیمهای به خطر بیندازد، باید ریشهها را جستوجو کرد؛ ریشههایی که به بیکاری، نبود فرصت شغلی پایدار، ضعف حمایتهای قانونی و بیتوجهی به کرامت نیروی کار بازمیگردد.
تحلیل این واقعیت تلخ، ما را به یک پرسش جدی میرساند: چرا جوان پیرانشهری باید امنیت جانی خود را قربانی لقمه نانی کند؟ چرا توسعه و اشتغال در زادگاهش بهگونهای رقم نخورده که او ناچار به انتخاب بین «ماندن و بیکار بودن» یا «رفتن و جان دادن» شود؟
امروز نیازمند نگاه مسئولانه نهادهای متولی هستیم؛ از ایجاد اشتغال واقعی در داخل منطقه گرفته تا ساماندهی قانونی اشتغال مرزی، آموزش ایمنی کار و پیگیری حقوقی حوادثی که در سکوت از کنارشان عبور میشود. جان این جوانان، آمار نیست؛ هرکدام دنیایی از آرزوست که میتواند ناتمام بماند.
پیرانشهر، شهر کار و تلاش است؛ شایسته نیست که فرزندانش برای زنده ماندن، تا مرز مرگ پیش بروند. این درد، فقط درد خانوادههای داغدار نیست؛ درد یک جامعه است که چشمانتظار تدبیر، عدالت و امید مانده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍137😢83❤24👎5🤔3
🖇 #یادداشت_روز
🔴کودکان را سپر اضطرابهای این روزها نکنیم؛ خانه باید پناه امن باشد، نه بازتاب اخبار تلخ
در روزهایی که فضای عمومی جامعه آکنده از خبرهای نگرانکننده، التهابهای سیاسی، سایه جنگ و فشارهای اقتصادی است، بیش از هر زمان دیگری باید مراقب روح و روان کودکانمان باشیم. کودکان، برخلاف ظاهر آرامشان، بسیار حساستر از آن چیزی هستند که تصور میکنیم؛ آنها نگرانیها را از لحن صحبت بزرگترها، از تیتر اخبار، از گفتوگوهای تلفنی و حتی از سکوتهای سنگین خانه دریافت میکنند.
بازگویی مداوم اخبار جنگ، تحلیلهای اقتصادی تلخ، یا نگرانیهای معیشتی در حضور کودکان، اگرچه شاید برای بزرگترها نوعی تخلیه روانی باشد، اما برای ذهن کودک میتواند به اضطراب مزمن، ترس از آینده، بیخوابی، افت تحصیلی و حتی گوشهگیری منجر شود. کودک هنوز ابزار ذهنی لازم برای تحلیل این مسائل پیچیده را ندارد؛ او فقط «خطر» را میشنود و آن را به زندگی روزمره خود تعمیم میدهد.
خانواده در چنین شرایطی باید به پناهگاه روانی کودک تبدیل شود؛ جایی امن که در آن احساس ثبات، محبت و امید جریان دارد. این به معنای نادیده گرفتن واقعیتها نیست، بلکه به معنای مدیریت نحوه انتقال آنهاست. اگر کودکی پرسشی درباره اخبار مطرح میکند، بهتر است پاسخی کوتاه، صادقانه و متناسب با سنش بدهیم، بدون اغراق، بدون پیشبینیهای تیره و بدون انتقال اضطراب شخصی خودمان.
کاهش تماشای اخبار در خانه، پرهیز از بحثهای پرتنش مقابل کودکان، جایگزین کردن گفتوگوهای آرامبخش، بازی، مطالعه و فعالیتهای خانوادگی میتواند تا حد زیادی از فشار روانی بر آنها بکاهد. کودکان بیش از هر چیز به این نیاز دارند که احساس کنند بزرگترها اوضاع را تحت کنترل دارند و مراقبشان هستند.
در روزگار پرتنش، شاید نتوانیم شرایط بیرونی را تغییر دهیم، اما میتوانیم فضای خانه را امنتر کنیم. محافظت از سلامت روان کودکان، سرمایهگذاری برای آینده جامعه است؛ کودکانی که امروز با اضطراب بزرگ شوند، فردا با ترس تصمیم خواهند گرفت. بیایید اجازه دهیم کودکیشان را زندگی کنند، نه اینکه بار سنگین نگرانیهای بزرگترها را بر شانههای کوچکشان بگذاریم.
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴کودکان را سپر اضطرابهای این روزها نکنیم؛ خانه باید پناه امن باشد، نه بازتاب اخبار تلخ
در روزهایی که فضای عمومی جامعه آکنده از خبرهای نگرانکننده، التهابهای سیاسی، سایه جنگ و فشارهای اقتصادی است، بیش از هر زمان دیگری باید مراقب روح و روان کودکانمان باشیم. کودکان، برخلاف ظاهر آرامشان، بسیار حساستر از آن چیزی هستند که تصور میکنیم؛ آنها نگرانیها را از لحن صحبت بزرگترها، از تیتر اخبار، از گفتوگوهای تلفنی و حتی از سکوتهای سنگین خانه دریافت میکنند.
بازگویی مداوم اخبار جنگ، تحلیلهای اقتصادی تلخ، یا نگرانیهای معیشتی در حضور کودکان، اگرچه شاید برای بزرگترها نوعی تخلیه روانی باشد، اما برای ذهن کودک میتواند به اضطراب مزمن، ترس از آینده، بیخوابی، افت تحصیلی و حتی گوشهگیری منجر شود. کودک هنوز ابزار ذهنی لازم برای تحلیل این مسائل پیچیده را ندارد؛ او فقط «خطر» را میشنود و آن را به زندگی روزمره خود تعمیم میدهد.
خانواده در چنین شرایطی باید به پناهگاه روانی کودک تبدیل شود؛ جایی امن که در آن احساس ثبات، محبت و امید جریان دارد. این به معنای نادیده گرفتن واقعیتها نیست، بلکه به معنای مدیریت نحوه انتقال آنهاست. اگر کودکی پرسشی درباره اخبار مطرح میکند، بهتر است پاسخی کوتاه، صادقانه و متناسب با سنش بدهیم، بدون اغراق، بدون پیشبینیهای تیره و بدون انتقال اضطراب شخصی خودمان.
کاهش تماشای اخبار در خانه، پرهیز از بحثهای پرتنش مقابل کودکان، جایگزین کردن گفتوگوهای آرامبخش، بازی، مطالعه و فعالیتهای خانوادگی میتواند تا حد زیادی از فشار روانی بر آنها بکاهد. کودکان بیش از هر چیز به این نیاز دارند که احساس کنند بزرگترها اوضاع را تحت کنترل دارند و مراقبشان هستند.
در روزگار پرتنش، شاید نتوانیم شرایط بیرونی را تغییر دهیم، اما میتوانیم فضای خانه را امنتر کنیم. محافظت از سلامت روان کودکان، سرمایهگذاری برای آینده جامعه است؛ کودکانی که امروز با اضطراب بزرگ شوند، فردا با ترس تصمیم خواهند گرفت. بیایید اجازه دهیم کودکیشان را زندگی کنند، نه اینکه بار سنگین نگرانیهای بزرگترها را بر شانههای کوچکشان بگذاریم.
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤70👍30👎4🕊1🙈1
🖇 #یادداشت_روز
پدری بر زمین نشسته است؛ نه برای آسایش، بلکه برای لحظهای مکث میان سنگینی زندگی. نانی ساده در دست دارد و نگاهش به زمین دوخته شده؛ همان دستانی که ساعاتی پیش بار سنگینی را حمل کردهاند تا چراغ خانهای خاموش نماند.
این تصویر، روایت پدران کولبرِ مسیر تمرچین است؛ مردانی که شاید از راههای کوهستانی عبور نکنند، اما سختی مسیرشان کمتر نیست. ساعتها انتظار، سرمای هوا، بیثباتی کار، نگرانی از برگشتن دستخالی و فشار جسمی بارهایی که ستون فقرات را خم میکند، بخشی از روزمرگی آنهاست. سختی فقط در شیب کوه خلاصه نمیشود؛ در فرسودگی تن و اضطراب نان شب هم هست.
پدران کولبر، هر روز با امیدی خاموش از خانه بیرون میزنند و با بدنی خسته بازمیگردند؛ امیدشان نه به رفاه، بلکه به دوام آوردن است. هر قدمشان دعایی است برای آینده فرزندانشان؛ برای اینکه شاید روزی مجبور نباشند همین راه دشوار را ادامه دهند.
این تصویر روایت نجابت مردانی است که درد را در سکوت تحمل میکنند و شکایت را قورت میدهند. مردانی که پشت نگاههای خستهشان، سالها تلاش و بیقراری پنهان شده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
پدری بر زمین نشسته است؛ نه برای آسایش، بلکه برای لحظهای مکث میان سنگینی زندگی. نانی ساده در دست دارد و نگاهش به زمین دوخته شده؛ همان دستانی که ساعاتی پیش بار سنگینی را حمل کردهاند تا چراغ خانهای خاموش نماند.
این تصویر، روایت پدران کولبرِ مسیر تمرچین است؛ مردانی که شاید از راههای کوهستانی عبور نکنند، اما سختی مسیرشان کمتر نیست. ساعتها انتظار، سرمای هوا، بیثباتی کار، نگرانی از برگشتن دستخالی و فشار جسمی بارهایی که ستون فقرات را خم میکند، بخشی از روزمرگی آنهاست. سختی فقط در شیب کوه خلاصه نمیشود؛ در فرسودگی تن و اضطراب نان شب هم هست.
پدران کولبر، هر روز با امیدی خاموش از خانه بیرون میزنند و با بدنی خسته بازمیگردند؛ امیدشان نه به رفاه، بلکه به دوام آوردن است. هر قدمشان دعایی است برای آینده فرزندانشان؛ برای اینکه شاید روزی مجبور نباشند همین راه دشوار را ادامه دهند.
این تصویر روایت نجابت مردانی است که درد را در سکوت تحمل میکنند و شکایت را قورت میدهند. مردانی که پشت نگاههای خستهشان، سالها تلاش و بیقراری پنهان شده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
😢213❤77👎5🕊3👏1