بیست هزار آرزو
#شخصی_نوشت
من در حال تجربه بغرنجترین وضعیت زندگیام هستم.
هیچوقت اسکوییدگیم را دیدهاید؟ من هرگز فیلمی ندیده بودم که تا این اندازه زندگی را پوچ دانسته باشد.
اگر فیلم را ندیدهاید خلاصه کنم که نزدیک به ۴۰۰ نفر وارد یک بازی میشوند و در همان اولین مرحله بازی صد نفر به رگبار بسته شده و از دور بازی حذف میشوند. آنهایی که زنده مانده بودند میدانستند که یا باید به زندگی نکبتبار سابق برگردند یا به امید برنده شدن در بازی بمانند.
خوب یادم است که در این قسمت، تماشای فیلم را متوقف کردم و تا یکی دو روز بعد ذهنم درگیر این انتخاب بود و اینکه اگر من جای آنها بودم، آیا وارد این بازی میشدم و ادامه میدادم؟!
این ماجرا در فیلم اتفاق افتاد، اما در دنیای واقعی هم، پیش از این چند باری این تجربه را داشتم که در مواجهه با مرگ نابهنگام کسی فکر کنم که اگر من به جای او بودم، چه میشد و با خودم قرار گذاشتم که یک زندگی به این آدم بدهکارم.
اما این روزها در حال تجربه بغرنجترین وضعیت زندگیام هستم.
چون بعد از دیدن تصاویر #کهریزک، *باید یک فهرست بلندبالایِ بیست هزارتایی را زندگی کنم.
آرمانی که برای قابل پذیرش بودن در دنیای واقعی زیادی پیچیده و نشدنی است.
اینطور بگویم که اگر به ازای هر زندگی، فقط یک آرزو و یک روز را انتخاب کنم، این فهرست تقریبا ۶۰ سال بعد تمام خواهد شد!
و این عدد به اندازه کافی گویا است!
گرچه فکر نمیکنم هیچ کلمه یا نوشتهای بتواند این وضعیت را توصیف کند.
حالا شاید بپرسید اصلا چرا باید زندگیاش کرد؟ من فکر میکنم چون بزرگترین جنایت انسان شاید همین کوچکانگاری زندگی باشد و شاید تمدن از آنجا شروع شد که فهمیدیم جان یک انسان برابر است با جان همه انسانها و هیچ حقی مهمتر از حق زیستن نیست. حقی که اگر هم بخواهیم، دیدیم نمیشود به جای دیگری زندگی کرد؛ حقی که اگر گرفته شد، هرگز قابل بازگرداندن نیست!
#الهام_فخرایی
پ.ن
تصاویر کهریزک در گزارش صداوسیما منتشر و تایید شد.
#رادیوفبک_مدرسه_مهارتهای_تفکر
@RadioP4C
@RadioP4C
#شخصی_نوشت
من در حال تجربه بغرنجترین وضعیت زندگیام هستم.
هیچوقت اسکوییدگیم را دیدهاید؟ من هرگز فیلمی ندیده بودم که تا این اندازه زندگی را پوچ دانسته باشد.
اگر فیلم را ندیدهاید خلاصه کنم که نزدیک به ۴۰۰ نفر وارد یک بازی میشوند و در همان اولین مرحله بازی صد نفر به رگبار بسته شده و از دور بازی حذف میشوند. آنهایی که زنده مانده بودند میدانستند که یا باید به زندگی نکبتبار سابق برگردند یا به امید برنده شدن در بازی بمانند.
خوب یادم است که در این قسمت، تماشای فیلم را متوقف کردم و تا یکی دو روز بعد ذهنم درگیر این انتخاب بود و اینکه اگر من جای آنها بودم، آیا وارد این بازی میشدم و ادامه میدادم؟!
این ماجرا در فیلم اتفاق افتاد، اما در دنیای واقعی هم، پیش از این چند باری این تجربه را داشتم که در مواجهه با مرگ نابهنگام کسی فکر کنم که اگر من به جای او بودم، چه میشد و با خودم قرار گذاشتم که یک زندگی به این آدم بدهکارم.
اما این روزها در حال تجربه بغرنجترین وضعیت زندگیام هستم.
چون بعد از دیدن تصاویر #کهریزک، *باید یک فهرست بلندبالایِ بیست هزارتایی را زندگی کنم.
آرمانی که برای قابل پذیرش بودن در دنیای واقعی زیادی پیچیده و نشدنی است.
اینطور بگویم که اگر به ازای هر زندگی، فقط یک آرزو و یک روز را انتخاب کنم، این فهرست تقریبا ۶۰ سال بعد تمام خواهد شد!
و این عدد به اندازه کافی گویا است!
گرچه فکر نمیکنم هیچ کلمه یا نوشتهای بتواند این وضعیت را توصیف کند.
حالا شاید بپرسید اصلا چرا باید زندگیاش کرد؟ من فکر میکنم چون بزرگترین جنایت انسان شاید همین کوچکانگاری زندگی باشد و شاید تمدن از آنجا شروع شد که فهمیدیم جان یک انسان برابر است با جان همه انسانها و هیچ حقی مهمتر از حق زیستن نیست. حقی که اگر هم بخواهیم، دیدیم نمیشود به جای دیگری زندگی کرد؛ حقی که اگر گرفته شد، هرگز قابل بازگرداندن نیست!
#الهام_فخرایی
پ.ن
تصاویر کهریزک در گزارش صداوسیما منتشر و تایید شد.
#رادیوفبک_مدرسه_مهارتهای_تفکر
@RadioP4C
@RadioP4C
❤14😢7🕊2